{Chansoo} - One And Only

ตอนที่ 21 : One And Only - Chapter 20

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,830
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 84 ครั้ง
    11 ก.พ. 60

          หลุบตาลงต่ำหลบเลี่ยงนัยน์ตาสีดำสนิทสวยล้ำลึกยิ่งมองยิ่งทำให้รู้สึกเหมือนจะขาดมันไม่ได้ จ้องมองแก้วเครื่องดื่มแทนการตั้งคำถามมากมายในใจเพราะมันน่ากลัวเกินไปถ้าชานยอลเป็นคน ๆ นั้นจริง...คนที่เขาตามหา

          “เป็นอะไร...”

          แนบฝ่ามือหนาลงข้างพวงแก้มกลม คลี่ยิ้มบางให้กับใบหน้าหวานน่ารักที่ไม่ค่อยจะมีรอยยิ้มนักแต่มันกลับสร้างรอยยิ้มให้เขาได้ไม่รู้จบ...

          “เราหิวแล้ว”

          “ฮ่า ๆ แค่หิวทำไมต้องเศร้าด้วย ปะ...ไปหาอะไรกินกันนะ”

          ชานยอลกระชับฝ่ามือเล็กของเจ้าชายลงกระเป๋าเสื้อกาวน์เพื่อจะไปเอาของบนห้องพักและก็เช่นเดิมที่ดีโอไม่มีท่าทีขัดขืนเพราะก็ชอบแล้วก็ชินกับการกระทำแบบนี้ไปแล้ว อาจจะคิดถึงถุงใส่แบตฯ สำรองอยู่บ้างแต่ในเมื่อชานยอลไม่ให้เขาก็ต้องดูแลมืออีกข้างด้วยตัวเองโดยการซุกมันเข้ากระเป๋าเสื้อของตัวเองไว้แทน

          “คุณอยู่ที่นี่มาตลอดเลยเหรอ? คุณเคยไปควิ้นต์หรือเปล่า?”

          “...!!!

 

 

          จะว่าเคยไปก็ไม่ถูกควรพูดว่าเคยอยู่มากกว่า...

 

 

          ความงามที่นั่นยังคงสวยงามจับตาติดตรึงในหัวใจเสมอ ตอนนั้นเขาเด็กมากแต่ก็รู้ว่าที่เมืองของเรางดงามถึงเพียงนั้นเป็นเพราะราชินีเมริด้าที่เป็นผู้ดูแลพันธุ์ไม้ต่าง ๆ ให้เขียวสดอยู่ตลอดปี แต่แล้วก็มีบางอย่างที่ต้องนำพาเขาให้ห่างบ้านเกิดมาอยู่ที่นี่...

          “ถามทำไมเหรอ? จะชวนผมให้หนีตามคุณไปอยู่ด้วยกันหรือไง? ถ้าไม่คิดจะชวนให้หนีก็หยุดพูดเลยดีกว่า ชิ!

          ดีโอนิ่วหน้าให้กับคำตอบของชานยอลเพราะเขาไม่ได้คิดจะให้คุณหมอหนีตามสักหน่อย เพียงแต่...ถ้าชานยอลมีพลังเยียวยาจริง ๆ เขาอาจจะต้องพาชานยอลไปพบพี่ดีน่าร์ของเขาก็นั่นเป็นทางออกเดียวเพื่อเจ้าหญิง...

 

 

          วันนี้เป็นอีกวันที่คู่รัก(?)คู่ใหม่แวะมาทานข้าวเย็นใกล้ ๆ สถานีตำรวจของทรอย ดีโอปรับตัวให้เข้ากับคนที่นี่ได้เป็นอย่างดี เขารู้ลำดับขั้นตอนการสั่งอาหาร รู้ว่าบัตรไหนของชานยอลที่จะสามารถแลกเป็นของที่เขาต้องการได้ และตอนนี้เจ้าชายน้อยก็กำลังต้องการโทรศัพท์เพราะทุกคนในโต๊ะมีเว้นเขาคนเดียวที่ไม่มี

          “ซื้ออันนี้ให้เราบ้างสิ”

          “รู้มั้ยว่ามันเครื่องละกี่บาทคุณ?”

          “เราไปซื้อเองก็ได้” ขัดใจไม่ค่อยได้นิด ๆ หน่อย ๆ เป็นต้องทำหน้าบูดใส่และตั้งท่าจะเดินหนีตลอด ทั้งที่บอกแล้วว่าห้ามเสกเงินหรือทองของมีค่าเพชรพลอยใด ๆ แต่ดีโอก็เสกมันออกมากองไว้บนที่นอนอยู่เป็นประจำเพราะทรอยไม่เคยบ่นติดจะชอบมันเสียด้วยซ้ำ

          “โอเค ๆ จะซื้อให้เอาแต่ใจนะคุณน่ะ แต่...มีข้อแลกเปลี่ยนนะขอย้ายไปนอนห้องเดิมกับคุณได้มั้ย?”

          “...”

          “ได้มั้ย? ไหน ๆ เราก็...”

          “ก็ได้!

          ยอนจูกลั้นขำคิกคักระหว่างตักซุปขึ้นชิมเมื่อดีโอยอมให้ชานยอลกลับไปนอนด้วยอย่างกะทันหัน จริง ๆ แล้วก็มีบ้างที่ชานยอลจะทำเนียนไปนอนกับเจ้าชาย เช่นเวลาดีโอมีแผลข้ออ้างที่ใช้ประจำก็คือต้องดูแลอีกฝ่ายอย่างใกล้ชิดแต่ถ้าหมดข้ออ้างเมื่อไหร่ก็โดนไล่กลับไปนอนกับทรอยตามเดิม

          “เลือกวันที่ฉันเข้าเวรด้วยนะเว้ยเวลาจะ...”

          “หยุดพูด!

          “อย่าทำแบบนี้สิคุณ”

          ชานยอลรีบรวบข้อมือของร่างเล็กไว้ในทันทีเมื่อดีโอทำท่าจะปาช้อนในมือใส่ทรอย จริง ๆ ก็ช่วยไม่ได้ที่ทรอยดันเลือกพูดจาไม่เข้าหูเอง แต่เขาไม่อยากให้คนในร้านมองดีโอไม่ดีเพราะตอนนี้หลาย ๆ โต๊ะก็เริ่มจะสนใจพวกเขาแล้วเพราะเมื่อครู่ดีโอเสียงดัง

          “เด็กแกมันเอาแต่ใจ!

          “อ๊า!

          ชานยอลใช้พลังที่ได้จากดีโอทำให้นาฬิกาของทรอยรัดข้อมือหนาใหญ่อย่างแรง แม้หญิงสาวข้างกายของนักสืบหนุ่มจะขำไม่หยุดเมื่อเห็นพี่ทั้งสองคนทะเลาะกันเหมือนเด็กแต่ก็ยอมช่วยทรอยแกะนาฬิกาข้อมือออกในที่สุดเพราะทนไม่ได้

          “ฉันบ่นได้คนเดียวโว้ย”

          “เออ! แม่งเอาแต่ใจกันทั้งคู่นั่นแหละ!

          ดีโอหันมายิ้มตาหยีให้ชานยอลน้อย ๆ อย่างชอบอกชอบใจ ยกช้อนที่ชานยอลคีบอาหารมาวางไว้ให้เข้าปากเคี้ยวตุ้ย ๆ ไม่สนใจคู่ตรงหน้าที่กำลังพลิกฝ่ามือดูรอยแดงรอบข้อมือกันหน้าตาตื่นเพราะมันค่อนข้างรุนแรงเอาเรื่อง

          “...!

          สอดมือเข้ากระเป๋าเสื้อของชานยอลด้วยตัวเองอีกแล้วเมื่อรู้สึกว่ามันเย็น ๆ และนั่นก็เรียกรอยยิ้มกรุ้มกริ่มจากชานยอลได้เป็นอย่างดี โอบร่างบางเข้าวงแขนก่อนจะคีบหมูกับเนื้อบนเตาให้อีกเป็นการเบี่ยงเบนความสนใจ จะว่าเขาผิดก็ไม่ได้ที่ฉวยโอกาสเพราะจริง ๆ ดีโอก็ผิดที่สนใจหมูมากกว่ามือปลาหมึกของเขา

          หลังมื้อเย็นวันนี้ก็เป็นคุณหมอที่เป็นเจ้ามืออีกเช่นเคยเพราะเด็กของเขาทานเยอะกว่าทุกคนในวง เดินออกมานอกร้านแล้วพบว่าอากาศเย็นลงกว่าตอนมาถึงมากจึงยกฮู้ดสวมศีรษะให้เจ้าชายน้อยก่อนจะรูดซิปติดกระดุมให้จนเรียบร้อย

          “ไปละนะ”

          “เออ”

          ทรอยที่ทนยืนมองเพื่อนหมอทำหวานใส่แฟนเด็กของเจ้าตัวไม่ได้เอ่ยปากปิดบทสนทนาและมื้อเย็นของพวกเขาลงทันทีเมื่อเขาไม่มีให้ทำบ้าง อีกอย่างคือเขากับยอนจูจะต้องไปทำงานต่อไม่ได้ว่างหวานกันตลอดเวลาเหมือนบางคู่ เดินแยกตัวออกมาได้สักพักก็มีสีหน้าวิตกกังวลเหมือนเดิมกับตอนก่อนจะถึงร้านเพราะเขายังห่วงเรื่องสร้อยไม่เลิก

          “ยังไม่ได้ยินอะไรเลยเหรอ?”

          “อืม”

          “แล้วเราจะหามันเจอได้ยังไง ถ้าเอมอสเอามันกลับควิ้นต์ไปแล้วล่ะ?”

          “ก็ต้องไปควิ้นต์”

 

 

          เดินทะลุกำแพงห้องนู้นทีห้องนี้ทีอยู่พักใหญ่เพราะไม่กล้าเข้าห้องนอนที่มีคนตัวเล็กอยู่ด้านใน จริงอยู่ที่เขาขอดีโอแล้วแต่ว่ายังไม่ได้พาเจ้าตัวไปซื้อโทรศัพท์ใหม่ก็เลยยังไม่มั่นใจว่าจะทำแบบนั้นได้หรือยัง? หรือว่าเขาจะออกไปซื้อมาให้ตอนนี้เลยดีจะไปวิ่งเข้าไปนอนบนเตียงนุ่ม ๆ นั้นได้

          “ก๊อก! ก๊อก!

          รออยู่อึดใจก่อนจะผลักประตูเข้ามาด้านใน อุตส่าห์วิตกอยู่ตั้งนานคนเดียวแต่ต้นตอของเรื่องดันหลับสนิทอยู่บนเตียงนุ่ม ๆ เนี่ยนะเหรอ? สืบเท้าเข้าใกล้เจ้าชายน้อยที่กำลังนอนหลับปุ๋ยช้า ๆ และเบาที่สุด ทิ้งตัวลงนั่งบนพรมข้างเตียง นึกย้อนกลับไปคืนแรกที่ได้เจอกันวันนั้นเขาก็นอนตรงนี้นี่นาทำไมวันนี้ถึงรู้สึกว่าพื้นห้องนอนยากทั้งที่ก็ทำอยู่เป็นประจำ คงเพราะแรงดึงดูดบางอย่างที่มีขนาดตัวไม่ใหญ่นักบนเตียงแน่ ๆ ที่ทำให้เขาอยากจะปีนขึ้นไปนอนบนนั้นด้วยใจแทบขาด

          “...!!!

          “...”

          กำลังจะเอื้อมมือไปช่วยเกลี่ยปอยผมที่ร่วงปรกหน้าแต่อยู่ ๆ เปลือกตาสีหวานก็เปิดปรือขึ้นสบจ้อง เพิ่งเข้าใจว่าเวลารักใครสักคนมีอะไรก็อยากให้เขาคนนั้นทั้งหมดไม่เว้นแม้ชีวิตก็ตอนนี้ ขนาดสิ่งที่ดีโอไม่เคยร้องขอว่าอยากได้เขายังหาให้ แล้วทำไมถึงยังลังเลเมื่อมีสิ่งเดียวที่เจ้าชายมาตามหาบนโลกใบนี้และเขานั้นสามารถช่วยให้มันเป็นจริงได้

          “ชีวิตนี้ผมเสียสละและทำเพื่อคนอื่นมาเยอะมาก...”

          “...?”

          “ไม่คิดว่าจะมีวันที่รู้สึกอยากเอาเปรียบ...ไม่คิดว่าจะมีวันที่ไม่สามารถให้สิ่งที่คน ๆ นึงต้องการได้ทั้งที่ผมสามารถ”

          “...”

          “เพราะผมกลัว...”

          น้ำเสียงของชานยอลเริ่มสั่น... ร่างสูงของคุณหมอจู่ ๆ ก็ล่องหนหายไปต่อหน้าต่อตาเมื่อเห็นดีโดดันตัวลุกขึ้นนั่ง หัวใจดวงเล็กกว่าดีดกระทบแผ่นอกเมื่ออะไรบางอย่างกำลังฟ้องว่ามีบางอย่างที่ผิดไป บางอย่างจากตัวเขาที่กำลังทำให้ชานยอลรู้สึกไม่ดีมันมาจากเขา

          “หมอปะ...อื้อ...”

          จุมพิตอุ่นร้อนแนบลงริมฝีปากนุ่มของเจ้าชายน้อย รสจูบที่คุ้นเคยติดขมนิด ๆ เมื่อตอนแรกเริ่ม กลิ่นกาแฟอ่อน ๆ เป็นเอกลักษณ์ประจำตัวของชานยอลทำให้จำได้ในทันทีโดยไม่ต้องเดา

เขาชอบกลิ่นกาแฟที่ติดอยู่ตามตัวของอีกฝ่ายแบบนี้ ชอบที่ตื่นเช้ามาแล้วได้เจอแผ่นหลังกว้างกำลังง่วนอยู่กับเครื่องชงกาแฟที่เป็นต้นตอของกลิ่นไหม้หอม ๆ ที่ปลุกกันทุกเช้า ชีวิตธรรมดา ๆ กับใครสักคนกลายเป็นสิ่งที่เขาก็อยากมี...อยากเอาเปรียบและนึกถึงเพียงตัวเองบ้างเหมือนกัน

          “ดีโอ”

          “...!!!

          “...!!!

          “ท่านพ่อ”

          ลมหายใจแทบขาดห้วงเมื่อได้ยินเสียใส ๆ เอ่ยเรียกคนตรงหน้าว่า ท่านพ่อผละห่างจูบหวานได้ไม่นานดั๊กลาสก็เปิดประตูห้องเข้ามาเจอเขาอยู่บนเตียงคนเดียวโดยที่ชานยอลยังล่องหนอยู่ เขาทำลายประตูไปแล้วการจะซ่อมมันหรือสร้างขึ้นมาใหม่นั้นต้องใช้เวลาค่อนข้างมากไม่คิดว่าตอนนี้ภาพตรงหน้าจะเป็นเรื่องจริงที่พ่อของเขามายืนอยู่ใต้กรอบประตู ก้มหน้าก้มตาหลบสายตาราชาผู้ยิ่งใหญ่เพราะรู้ดีว่าทำความผิดอะไรไว้ก่อนจะมาที่นี่ หนำซ้ำตอนนี้เขายังทำสร้อยเส้นนั้นหายไปแล้วด้วย

          “...!!!

          “อย่าทำแบบนี้อีก...”

          ถูกกระชากเข้าไปโอบรัดในอ้อมกอดที่อุ่นที่สุดในโลกของพ่อที่ไม่เคยได้รับมันมานานมากล่าสุดก็เมื่อครั้งยังเยาว์วัย ปล่อยโฮร้องไห้สะอึกสะอื้นในอ้อมแขนของชายผู้เป็นที่หนึ่งในใจเสมอไม่เคยเปลี่ยน เขาดื้อเอง...ทั้งหมดเป็นความผิดของเขา ไม่คิดว่าพ่อจะเป็นห่วงกันมากกว่าบ้านเมืองหรือหน้าที่เช่นนี้ ทำใจไว้แล้วว่าต้องโดนดุแต่เปล่าเลยมันกลับกัน

ฝ่ามือใหญ่ลูบกลุ่มผมของลูกชายอย่างรักใคร่ความกลัวมากมายที่เคยก่อตัวอยู่ภายในใจตอนรู้ว่าเจ้าชายของควิ้นต์หนีหายมาพร้อมสร้อยแยกธาตุหายสิ้น เมื่อได้สัมผัสต้องตัวลูกชายตัวเล็กและรู้ว่าดีโอยังปลอดภัย

“ฮึก...ลูกขอโทษ”

“ปลอดภัยก็ดีแล้ว”

ดันร่างเล็กออห่างก่อนจะเช็ดคราบน้ำตาออกให้อย่างเบามือ หวังยิ่งว่าเด็กดีของเขาจะยังไม่ทำให้เรื่องมันคล้ายคลึงกับอดีต...

“แล้ว...ลูกอยู่ที่นี่เหรอ? กับใคร?”

          “กับผมครับ...พระราชา”

          “...!!!”ร่างสูงโปร่งปรากฏกายขึ้นข้างเตียง... แม้จะไม่เงยหน้าขึ้นสบตาเขาก็จำเด็กคนนี้ได้ในทันที

 

 

          ชานยอล...

 

 

          รอยยิ้มบาง ๆ แต้มบนใบหน้าของคุณหมอเมื่อความจริงปรากฏ ความจริงที่กระทำต่อกันเหมือนเอามีดปลายแหลมนับแสนปักลงลึกทั่วทั้งร่าง มันเรื่องตลกอะไรกันที่ดีโอเป็นลูกชายของดั๊กลาส? คิดว่าจะเปลี่ยนไปแล้วแต่เปล่าเลยนี่คงหาวิธีการใหม่เพื่อมาหาเขาสินะ

          พลันสายตาก็ต้องกับเชือกแดงที่คล้องรอบนิ้วก้อยของลูกชายตัวเล็กส่งตรงไปผูกปลายอีกข้างไว้บนนิ้วก้อยของชานยอล เริ่มจะหายใจไม่ออกเพราะมันเป็นสัญลักษณ์ที่บ่งบอกว่าลูกชายของเขาเป็นคู่แท้กับชานยอล ม่านตาเบิกกว้างบวกกับแรงบีบรัดภายในใจที่เข้าจู่โจมกันอย่างไม่ทันตั้งตัวทำเขาทรงตัวไม่อยู่

          “ท่านพ่อ!

          “เหอะ...ท่านพ่อเหรอ?”

          “...!

          ดีโอหันกลับไปมองชานยอลที่ทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงโดยไม่สนใจมองเขาสองคนพ่อลูก ขมวดคิ้วยุ่งอย่างไม่เข้าใจปกติแล้วชานยอลเป็นคนมีมารยาทไม่มีหรอกจะเมินผู้ใหญ่ที่ตัวเองเรียกเขาว่าพระราชาแบบนี้...แต่ว่าชานยอลรู้ได้ยังไงว่าพ่อของเขาเป็นพระราชา?!

          “ลูกอยู่ที่นี่ไม่ได้”

          “ทำไมถึงไม่ได้”

          เอ่ยถามไปเพราะคิดว่าพ่อน่าจะได้เห็นแล้วว่าพวกเขาเกิดมาเพื่อคู่กันและกษัตริย์ของควิ้นต์ไม่เคยขัดขวางคู่แท้ที่ถูกสร้างมาเพื่อกันและกันสักคู่เดียว!

          “ไม่ได้ดีโอ...กลับบ้านกับพ่อ”

          “ฮึก...ไม่เอา! ฮือ...บอกพ่อเราสิหมอปาร์ค บอกพ่อเราว่าคุณให้เราอยู่ด้วย”

          แม้พระบิดาจะออกแรงดึงลูกชายคนเล็กให้เดินตามออกจากห้องไปเพียงไรแต่เด็กเล็ก ๆ ของเขาก็ยังไม่หยุดร้องเรียกหาชานยอลทั้งน้ำหูน้ำตาเสียที ก้อนเนื้อในอกแทบฉีกขาดตามแรงรั้งของผู้เป็นบิดาที่กำลังทำให้เขาออกห่างหัวใจเพียงดวงเดียว แม้มันจะเจ็บปวดแต่ก็ทำให้เขาได้รู้และมั่นใจว่าเขารักชานยอล

          “...ผมเคยพูดแบบนั้นด้วยเหรอ?”

          “หมอปาร์ค...”

          ประโยคกระแทกใจที่ทำเอาน้ำตาขังบ่อหยุดชะงัก เหมือนจะได้ยินเสียงบางอย่างใต้แผ่นอกแตกละเอียด ความเงียบเข้าครอบงำห้องนอนที่เคยใช้รวมเตียงกับคนเดียวคนแรกที่หวังจะให้เป็นคนสุดท้าย แต่คำพูดเมื่อครู่ที่หลุดออกจากปากของชานยอลทำให้ความคิดความฝันที่อยากจะเป็นแค่คนธรรมดาพังทลายหายไปในพริบตา

          “หมอปาร์ค!!!

          ถูกบิดาลากออกจากบ้านไปทั้งน้ำตานองหน้า ในคืนนี้ไม่มีใครไม่เจ็บปวด ปัญหาใหญ่โตในอดีตกำลังทำร้ายทั้งปัจจุบันและอนาคตไปด้วยในเวลาเดียวกัน เสียงปิดประตูไม่อาจกั้นความคิดถึงที่มีให้เจ้าชายน้อยอย่างมากมายจากนายแพทย์ที่กำลังซุกใบหน้าลงฝ่ามือหนาใหญ่เพื่อปิดกลั้นเสียงสะอื้นของความเจ็บปวดที่ยิ่งกว่าเจ็บปวด

          “ชานยอล! หมอ! ไอหมอ!!

          ทรอยวิ่งพรวดเข้ามาในห้องเมื่อพลังวิเศษของเขาสามารถล่วงรู้ความเป็นไปภายในบ้านตอนกำลังออกสืบ ภาพที่กำลังได้เห็น...บางสิ่งที่ไม่ได้เห็นมันมานานและไม่ยากเห็นกำลังฉายชัดในกรอบสายตา

ถ้าคิดว่าเขาตกลงมาที่บ้านของชานยอลด้วยความบังเอิญนั้นไม่ใช่... หน้าที่สำคัญคือปกป้องและดูแลลูกชายเพียงคนเดียวของหญิงจิตใจงามที่เขารักและเคารพ ผู้ที่เคยช่วยชีวิตตอนเขาเกือบจะตายเพราะอุบัติเหตุ แอบติดตามดูแลและช่วยเหลือแม่ของชานยอลมาเนินนานโดยที่เธอไม่เคยรู้จนถึงวันที่เห็นเธอตายต่อหน้าแต่ไม่อาจช่วยอะไรได้ ภาพของเด็กชายรุ่นราวคราวเดียวกันนั่งร้องไห้ข้างร่างที่ไร้ชีพจรซ้อนทับร่างของคุณหมอหนุ่มที่นั่งร้องไห้อยู่บนเตียงได้อย่างพอดิบพอดี ตั้งแต่วันนั้นเขาก็สาบานว่าจะใช้ทั้งชีวิตปกป้องคน ๆ นี้จนลมหายใจสุดท้ายในฐานะองครักษ์ทรอยที่ใคร ๆ ก็ต่างรับรู้ว่าพวกเขาไม่ใช่แค่เพื่อนกัน

“แกรู้ใช่มั้ย?”

“...!!

“ทำไมแกไม่บอก...ฉันจะได้รักเขาแค่ข้างเดียว...เขาจะได้ไม่เจ็บแบบนี้...”

 

 

 

เขาเองก็เพิ่งรู้...

ถึงบอกไปเขาก็มั่นใจว่าดีโอรักเพื่อนของเขาไปนานแล้ว...

มันไม่ทันหรอกชานยอล...

 

 

 

“ฉันรู้ว่ามันไม่ควรพูดตอนนี้แต่สร้อยแยกธาตุอยู่ที่นี่”

 “ก็ดีฉันก็อยากตายแล้วเหมือนกัน”




ถ้ามันเป็นสิ่งที่คุณต้องการ...การตายก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไรสำหรับผม

ไม่ได้...ตายไม่ได้



#OAOchansoo

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 84 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,365 ความคิดเห็น

  1. #1351 Baby_5766 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 18:28
    ชานยอลก็เป็นเจ้าชายหรอ ? เรื่องมันเป็นไงหรอ?
    #1,351
    0
  2. #1326 pigkapoom (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 15:31
    งื้อออ ไม่อยากให้ถึงตอนเศร้าเลย ความน่ารักของน้องกำลังจะหายไป
    #1,326
    0
  3. #1275 Riyachoo (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 21:57

    ฮื้ออออฮือ
    #1,275
    0
  4. #1251 TIKIT (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 23:04
    ไม่เอาหมอปาร์คห้ามตายยย
    #1,251
    0
  5. #1207 สวัสดีพี่มาป่วน (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2560 / 16:58
    มีอะไรก้อค่อยๆพุดนะพี่นะ ทำตัวเองเจบเองแท้ๆไม่พอดันทำเจ้าของหัวใจเจบอีกกก มีเบื้องหลังอะไรยังไงก้านนนน
    #1,207
    0
  6. #1174 chicken (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 11:52
    ถ้ามันทำให้ชานยอลตายก็ไม่เอาแล้ว ทำไมถึงรักกันไม่ได้อ่ะ ไม่เอานะ. แงงงง สงสารดีโอ
    #1,174
    0
  7. #1147 Monsday (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 23:26
    ทรอยมีความหล่อมากค่ะ ทำไมรู้สึกหลงรักองครักษ์ทรอยมากขนาดนี้
    #1,147
    0
  8. #900 bee (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:25
    อ่าววว หมอปาร์คกับพ่อของดีโอรู้จักกันและไม่ถูกกันหรอ ทำไมพระราชาถึงขัดขวางล่ะเนี่ยยย ฮือออ จะร้องไห้ตามเจ้าชายน้อย ตอนโดนลากกลับบ้านนี่น่าสงสารมาก แต่ก้ไม่เท่ากับตอนที่หมอปาร์คทำเป็นไม่สนใจเลย ฮือออ ทำไมพี่ชานทำงี้T^T
    #900
    0
  9. #821 Action!! (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:25
    องครักษ์ทรอย!!!! อะไรยังไง มันต้องมีเบื้องลึกเบื้องหลังอะไรอีกเเน่ๆ
    #821
    0
  10. #735 sumalee2028 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:00
    หน้าที่ของชานยอลมันเลวร้ายขนาดนั้นเลยหรอ ทำไมถึงจะรักจะอยู่ด้วยกันไม่ได้
    #735
    0
  11. #729 SesamornJ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:57
    ฮื่อออ อะไรอ่ะ ทำไมมมมม ชานยอมปล่อยดีโอไปจริงๆหรอ แล้วพูดทำร้ายขนาดนั้น ไม่นะ ฮื่อออ ตายไม่ไดดดดดด้ TtTT!!!
    #729
    0
  12. #728 fah_tc (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:34
    โอ่ยยยยย ไม่ไหวแล้วววหนักหน่วงไปแล้ว ทำไม ทำไมถึงรักกันไม่ได้ ทำไมชานยอลถึงพูดแบบนั้น ทำไมพ่อต้องเอาดีโอกลับ มันมีสาเหตุมาจากอะไร ฮืออออ ไม่เอานะไม่ตาย
    #728
    0
  13. #726 chomyeolchom (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2560 / 05:34
    ไม่ได้!! ตายไม่ได้ มันต้องมีทางเลือกอื่นอีกทางซิ ไม่ก็ช่องโหว่ของกฎ ไม่ก็เกิดการเข้าใจความหมายของการแยกธาตุผิดไป แงๆๆๆ
    #726
    0
  14. #725 sunsetsoonn (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2560 / 03:41
    ฮือออออออออออออออออ สงสารทั้งคู่ ไม่ได้..ตายไม่ได้ นะ T?T
    #725
    0
  15. #724 babariaba (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:46
    ฮือออออใจหนู ไม่ไหวแล้ววววว ทำไมความรักต้องมีอุปสรรคด้วย ตอนเขาโดนแยกกันนี่กัดหมอนแทบขาด สงสารอะ พระราชากับชานยอลต้องเคยมีเรื่องกันแน่ๆเลย แม่ชานยอลตายเพราะพระราชาหรือเปล่า ถึงขนาดยอมปล่อยให้ดีโอไป ต้องไม่ใช่เรื่องธรรมดา ชานยอลจะปล่อยให้หัวใจจากไปแบบนี้จริงๆหรอ ดีโอคนที่คุณฝากหัวใจไว้ทั้งดวงอะ หาหนทางเพื่อที่จะไดอยู่ด้วยกันไปตลอดสิ ฮืออออออออ ชานยอลต้องมีพลังเยียวยาแน่ๆเลยอะ สิ่งที่ดีโอตามหาก็คือพลังนี้ แต่ถ้าโดนแยกธาตุหมายถึงว่าจะต้องตายเลยหรอ แงงงงงงงง ไม่เอา ไม่ให้ตาย ดีโอก็บอกอยู่ว่าห้ามตาย //ตอนแรกคือกำลังเคลิ้มๆเลย ที่ดีโองอแงใส่หมอปาร์ค ตอนไปกินข้าวเย็นกันอีก ไม่คิดว่าดั๊กลาสจะมาตามดีโอถึงที่นี้เลย แต่เนื้อคู่กันแล้วต้องไม่แคล้วกัน น้องเชื่ออย่างงั้นนนนน เริ่มค่อยๆเฉลยๆมาทีละอย่าง สนุกมากเลยพี่โดนัท เซอร์ไพซ์มากตอนรู้ว่าทรอยเป็นคนคอยปกป้องชานยอล นี่แบบรอว่าเรื่องนี้จะอัพมั้ยทุกวันๆ เป็นเรื่องเดียวเลยที่อัพแล้วต้องอ่านทันที ชอบบบบบบบบบบบ สู้ๆนะคะ รอตอนต่อไปน้าา
    #724
    0
  16. #723 Littlesloth (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:10
    ฮืออออออ...ไม่เอาแบบนี้สิ ถ้าชานยอลแยกธาตุแล้วต้องตายเหรอ ตายไม่ได้นะ เครียดอ่ะ สงสารทั้ง2คนเลย ความหลังของชานยอลต้องเจ็บปวดมากแน่ๆ ดราม่ามาเต็ม
    #723
    0
  17. #722 DDYO (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:11
    ท่านพ่ออออ ท่านพ่อเอาเจ้าชายน้อยของบ่าวไปทำไมอือออ ตอนกลับควิ้นท์ก็สงสารจะแย่อยู่แล้ว โอ้ยยยจะบ้าาา แล้วหมอจะทำอะไรอ่ะ คือสร้อยนั้นจะแยกธาตุที่xtraมีออกจากร่างไปแล้วทำให้ร่างนั้นตายหรออื้อออ แต่หมอมีหลายธาตุมากเลยนะ ที่ได้ตอนคืนแบ่งธาตุกับน้องได้อ่ะ เมื่อไหร่ไรท์จะเลิกให้กินมาม่าาาาาา
    #722
    0
  18. #721 Phonphanchaisit9 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2560 / 14:53
    แงงทำไมห่วงหัวใจท่านพ่ออย่าทำแบบนี้เลยดีโอกับหมอปาร์คเค้าเป็นคู่แท้กันไม่ใชเหรอเค้าต้องได้อยู่ด้วยกันสิ
    แล้วเราสงสัยมากอ่ะถ้าแยกธาตุแล้วหมอปาร์คจะตายเหรอไม่นะ
    #721
    0
  19. #720 blacknbird (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:49
    อ้าว หรือพ่อดีโอเกี่ยวอะไรกับการตายของแม่ชานยอล ;_; เศร้า
    #720
    0
  20. #719 kuntatahaha (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:57
    มาม่า. อร่อยดีTT"TT. ไม่เกี่ยว. ฮื่ออออ. สงสารคยองซูชานยอล.
    #719
    0
  21. #718 chachanityns (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:53
    ฮืออออออออ ร้องไห้แล้ววว ทำไมล่ะ ทำไมถึงรักกันไม่ได้ ทามมายยยยย หมอปาร์คทำเกินไปแล้วววว
    #718
    0
  22. #717 TiNa (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:37
    แง อ่านตอนอยู่นอกบ้าน ร้องไห้ไม่ได้ อึดอัดเลย
    #717
    0
  23. #716 innanya (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:57
    ว่าแล้วม่าต้องมา ชานยอลลลลฮือออ ทำไมรักกันไม่ได้ ทำไมหมอพูดแบบนั้น ท่านพ่อเอาดีโอกับมา โอ้ยทรมานทั้งคู่ กลับมานะ ชานยอลไปหาดีโอเร็วๆ เลยฮืออออ
    #716
    0
  24. #715 Oh se (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:54
    ฮื่ออ สงสารรร ชานยอลตอนปกติ กับตอน พูดตัดเยื่อไย เจ้าชายนี่คนละคนกันเลย อยากรู้อดีตเหลือเกืนค่ะ
    #715
    0
  25. #714 sirikanya1735 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:09
    โอ้ยร้องเลย สงสารทั้งสองคน โอ้ย ทำไม ทำไม ทำไม ทำไมรักกันไม่ได้ โอ้ย ร้องงงงงงงงงงง
    #714
    0