ฟิค NCT แทยงไม่ชอบเด็ก #Dotae

ตอนที่ 8 : ตอนที่ 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 590
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    1 ก.ค. 60



ตอนที่ 7





Doyoung  x  Taeyong

แทยงไม่ชอบเด็ก

 

 

 




ห้องสมุดในมหาลัยเวลานี้ผู้คนไม่เยอะมากอาจเพราะว่าเป็นช่วงปิดเทอมด้วยล่ะมั้ง ผมวิ่งตามโดยองที่เปิดประตูเข้ามาก่อนแล้วในทีแรกจะเอาคืนมันที่แอบจุ้บผมซะหน่อยแต่พอเข้ามาละดันมีบรรณารักษ์คนสวยส่งสายตาคาดโทษไว้ก่อนแล้ว ผมเลยได้แค่กลั้นใจไว้อย่าให้กลับไปนะแม่งกูจะเอาคืนให้สาสมเลยโดยอง 

 

 

มันเลือกโซนที่นั่งเสร็จไลน์หาเพื่อนผมเบื่อๆ เลยคิดว่าจะเดินดูหนังสือซะหน่อยเพราะผ่านมาเมื่อกี้เห็นเขาลงหนังสือใหม่ๆ กัน

 

 

"เดี๋ยวกูมานะ ไปดูหนังสือด้านนู้นก่อนผมกระซิบบอกก่อนแล้วเดินออกมา

ห้องสมุดมีสี่ชั้นครับชั้นแรกก็เป็นพวกวารสารชั้นสองก็หมวดหนังสือเรียนเพิ่มเติมมีที่ไว้นอนแล้วนั่งอ่านได้ตามสบาย ชั้นสามจะเป็นพวกหนังสืออื่นๆ วรรณกรรมเอย การ์ตูนแล้วก็มีคอมพ์ตั้งโต๊ะบ้าง ส่วนชั้นสี่ก็เป็นพวกโรงหนัง ผมอยู่ชั้นสองครับ เดินหาหนังสือเกี่ยวกับเอกที่เรียนเห็นหน้าเหี้ยมๆ แบบนี้กูก็อ่านหนังสือนะครับ 

 

 

ผมมองทะลุชั้นหนังสือไปเห็นผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งมาหาโดยองสงสัยจะเป็นเพื่อนที่นัดกันไว้ เลยเดินเข้าไปใกล้ๆ เพื่อจะฟังว่าสองคนคุยอะไรกันคือห้องสมุดให้เงียบครับแต่ตอนนี้คนไม่ค่อยมีผมเลยอยากเสือก เออแค่นั้นแหละ ทำท่าเหมือนดูหนังสือแต่จริงๆแล้วหูผึ่งอยู่

 

 

"อ่ะนี่ครับหนังสือที่ขอยืม"

 

"ขอบคุณมากเลยนะโดยอง"

 

"ไม่เป็นไรๆ เพื่อนกัน"

 

"อื้ม..กินไรมายังอ่ะคือว่าเรายังไม่ได้กินข้าวมาเลย โดยองพอจะว่างมั้ย"

 

ดูเหมือนน้องคนนี้อยากชวนไอ้นี่ไปกินข้าวด้วยนะครับแต่ไม่เอ่ยมาตรงๆ น้องเขาน่ารักใช้ได้เลยล่ะ ตากลมๆ ปากเล็กๆ สเป็คหนุ่มๆเลยล่ะ

 

 

"คือ..เรามากับพี่อ่ะ

 

"งั้นหรอกหรอ.." 

ดูท่าว่าเธอจะผิดหวังนิดหน่อย ผมเลยเดินเข้าไปหาพวกมันสองคนผมไม่อยากทำให้มันลำบากใจอ่ะ บางทีมันอยากไปกับน้องเขาไงแต่ติดที่มากับผมแล้วเกรงใจ

 

 

"ยังไม่ได้ทานอะไรมาใช่มั้ยครับผมเอ่ยขึ้นเบาๆ โดยองหันมามองผมเหมือนจะถามว่าพี่แอบฟังผมหรอ

"...ค่ะ นี่พี่ของโดยองหรอคะ?"

 

"อ่อ..ครับโดยองตอบ ท่าทางมันดูไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ตอนผมโผล่มา

 

"เดี๋ยวกูจะออกไปหามาร์คซักหน่อยมันบอกว่ามีธุระจะคุย มึงพาน้องเขาไปกินข้าวดิ"

 

"พี่...."

 

"เออน่า เดี๋ยวกูค่อยมารับมึงก็ได้ ฝากมันแปปนึงนะครับผมพูดกับโดยองก่อนที่จะหันมาบอกน้องผู้หญิงคนนั้น 

 

"ได้ค่ะ!"

 

"เดี๋ยวยังไงโทรหากูนะผมตบไหล่มันแล้วเดินออกมามันดูเหมือนอยากจะคุยอะไรซักอย่างแต่ช่างมันเหอะ รู้สึกหงุดหงิดนิดหน่อยตอนเดินออกมา แต่ผมก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงปล่อยให้มันไปกับคนอื่นทั้งที่ตัวผมเองก็ไม่อยากให้มันไป 

 

 

 

 

 

มอไซต์ลูกรักพาผมมายังห้องไอ้มาร์คผมเคาะประตูสองสามครั้งแล้วมันออกมาเปิดด้วยสภาพงัวเงีย ผมโยนข้าวกล่องลงที่โต๊ะให้มันพร้อมกับเครื่องดื่มเย็นๆที่แวะซื้อเมื่อกี้

 

"ทำไมมึงได้มานี่วะเฮียเดี๋ยวมันก็เรียกเฮีย บางทีก็เรียกพี่แล้วแต่อารมณ์มันอ่ะครับเอาที่สบายใจ

มาร์คหาววอดๆ ใส่ผม มันยังอยู่ในสภาพที่ไปห้องผมเมื่อวาน

"กูเบื่อ..!"

"เบื่อไรวะ เบื่อกูหรอ เบื่อกูละมาห้องกูไมอ่ะมันเดินไปแกะข้าวกล่องแล้วนั่งกินกับพื้นเหมือนทุกที ผมรู้ว่ามันยังไม่กินข้าวเลยแวะซื้อมาให้และผมก็ไม่ได้มีธุระอะไรกับมันหรอกแต่ครั้นจะกลับไปหอแม่งก็ยังไงอยู่หรอก

 

 

 

 

"เบื่อโว้ยยยยย!!"

 

 

 

 

 ทิ้งตัวนอนบนโซฟาขนาดใหญ่ ห้องมันกว้างครับ เฟอร์นีจงเฟอร์นิเจอร์มาครับทุกอย่างประหนึ่งยกอินเด็กซ์มาไว้ที่นี่แต่มันก็นั่งกินกับพื้นเหมือนห้องมันไม่มีโต๊ะกินข้าว กูยอมใจคนรวยแบบมันซะจริงๆ

 

 

 

"เบื่อโดยองอ่ะหรอ" มันพูดทั้งที่ข้าวยังเต็มปาก

 

"รู้ได้ไงวะ!" ผมลุกขึ้นมานั่งตอนมันบอกว่าเป็นโดยอง

 

"อยากจะแหมให้ถึงทางช้างเผือก กูมองจากแคนาดาก็ยังรู้เลยว่ามึงพูดถึงมันครับพี่"

 

"ก็แม่งออกมากับกูแล้วไปกับคนอื่นต่อเนี่ยนะ ก็ใช่..กูให้มันไปกับน้องผู้หญิงคนนั้นเองแหละ แต่กูว่ามันก็ควรปฏิเสธกูหน่อย...เออช่างแม่งกูผิดเองแหละ

 

ผมทิ้งตัวลงนอนต่อไอ้มาร์คมองหน้าผมเหมือนสิงโตกำลังงงไม่เข้าใจสิ่งที่ผมกำลังจะสื่อ

 

"มึงชอบมันอ่อ?!"

 

"...ชอบเหี้ยไรล่ะ!" กูตะกุกตะกักทำไมเนี่ย

 

"ก็มาถึงมึงก็พูดถึงแต่มันอ่ะมาร์คลุกเอากล่องข้าวไปทิ้ง แม่งกินอย่างไว

 

"กูบ่นได้มั้ยล่ะ"

 

"ให้มันจริงเหอะมันเปิดขวดน้ำกรอกเข้าปากเสร็จแล้วจึงเดินไปห้องน้ำต่อสงสัยปวดขี้

 

"เหี้ยเอ้ยยย!!" ผมสบถอย่างหัวเสีย

 

"พี่มึงด่ากูหรอ!!"

 

"กูด่าโดยองเว้ย"

 

"ก็เนี่ยไม่ให้คิดกูอยู่ได้หรอวะ

 

มันเดินเข้าห้องน้ำปิดประตูดังปังเหมือนกำลังด่าผม ทุกวันนี้กูไม่ได้รู้สึกว่ามันเป็นน้องรหัสกูเลยเนี่ย นอนเอาตีนก่ายหน้าผากมือพอครับมือ เปิดทีวีจอยักษ์ดูนั่นดูนี่เรื่อยไป แต่สุดท้ายกลับมาวกคิดถึงหน้าไอ้เด็กฟันกระต่าย เนี่ยไม่รู้เป็นไรผมเซ็งตัวเองก็แบบนี้ 

 

 

 

ไอโฟนสีดำสั่นเตือนว่ามีสายโทรเข้ามาปรากฎว่าเป็นโดยองผมรับสายมันก่อนที่จะกรอกเสียงลงไปกูดีใจนิดหน่อยตอนมันโทรมา ไอสัสอย่ายิ้ม!


(ฮัลโหลพี่)


"เออว่าไง"     

 

(พี่มารับผมด้วย ผมรออยู่โรงอาหารที่เดิม)

 

"ไม่ไปที่อื่นต่อไง"

(ไม่ไปเนี่ยก็พี่บอกให้พาเยริมากินข้าวอ่ะ)

 

"เอ้าก็เผื่ออยากไปดูหนังอะไรกันต่อไง"

 

(ไม่ไป พี่รีบมารับผมเลย)

 

"เออๆ เดี๋ยวไปรับรออยู่นั่นแหละผมกดวางสายแล้วก็ยิ้มออกมาไอ้มาร์คยืนมองตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ไม่เหลือให้กูอายเลยเนี่ย

 

 

"เอ้าาายิ้มไปดิพี่กู พออยู่กับเขาทำปากแข็งด่าเขาไปดิทีงี้มายิ้มน้อยยิ้มใหญ่ใส่โทรศัพท์"

 

"มึงหุบปากเลยมาร์ค แต่งตัวเสร็จไปรับโดยองที่โรงอาหารมอด้วยอ้อไปส่งมันที่หอนะไม่ต้องพามานี่"

 

"เอ้าธุระของกูมั้ยเนี่ย ทำไมเฮียไม่ไปเองล่ะเด็กเฮียไม่ใช่อ่อ ฮันน่อววว"

 

มันเอาผ้ายีหัวที่เปียกๆเดินไปเดินมาเหมือนหาของอยู่

 

"เด็กกูไรล่ะ ใช้ก็ไปเหอะกูง่วงเนี่ยนอนไม่พอของีบหน่อย"

 

"ทำไรกันวะถึงไม่ได้นอน..อั้ยยะ!"

 

"ซักทีมั้ยตีนกูเนี่ยเอามั้ย!"

 

"เออๆๆ ไปละเนี่ยหากุญแจรถอยู่ ทำมาเปงงงงหัวร้อนใส่ เขินก็บอก"

 

"มึงมานี่มา!" ผมลุกจะไปเตะตูดมันแต่ไม่ทันเพราะมันวิ่งไปข้างนอกซะแล้ว 

มาร์คมันนิสัยดีครับ กวนตีนนิดหน่อยแต่ก็เชื่อฟังผมทุกครั้งใช้อะไรก็ทำแต่เสียตรงปากเหมือนผมนี่แหละ

 

 

 

 

ผมเปิดทีวีค้างไว้แล้วก็หลับไปเพราะเมื่อเช้าโดนปลุกทำให้ตกบ่ายมานี้ผมเริ่มง่วงโซฟาของไอ้มาร์คนี่นุ่มกว่าเตียงนอนผมอีก ในแก๊งโคตรอยากจะมาห้องมันแต่เพราะมันขี้เกียจเก็บข้าวของเวลากินเหล้าเลยมักจะปฏิเสธทุกครั้ง แต่ผมเข้าใจมันนะเพราะว่าห้องมันกว้างไงเลยขี้เกียจทำพวกนั่นก็แม่งเละเทะตลอดเวลาเมา 

 

 

งีบได้ซักพักใหญ่ผมก็ได้ยินเสียงประตูเปิด น่าจะเป็นไอ้มาร์คที่กลับมาแล้ว แต่ก็ไม่ได้สนใจหรอกเพราะตอนนี้ง่วงชิบหายวายวอด ขอนอนเอาแรงก่อนเหอะ

 

 

 

 

 

 

 

โดยองพาร์ท


 

ผมนั่งอยู่โรงอาหารกับเยริเพื่อนใหม่ตอนเรียนปรับพื้นฐานครับ เธอเป็นคนน่ารัก เรียนเก่ง อัธยาศัยดี หน้าตาดี สรุปแล้วดีแทบทุกอย่าง ผมถูกเธอชวนมากินข้าวในตอนแรกผมกะจะบอกเธอว่าผมทานมาแล้วแต่พี่แทยงดันมาขัดดึงดันให้ผมพาเธอไปกินข้าว ถึงแม้จะอยากปฏิเสธแต่ผมกลัวเธอเสียหน้าอ่ะดิ ผมรู้หรอกว่าเธอดูจะสนใจผมตั้งแต่ที่เจอกันตอนเรียนแล้วครับ แต่ทำไงได้ในเมื่อผมมีคนที่ชอบแล้ว..  

 

"เยริกินไรดีเดี๋ยวเราไปซื้อให้"

 

"ไม่เป็นไรๆ เดี๋ยวเราไปซื้อข้าวเอง โดยองไปซื้อน้ำให้หน่อยสิคะ"

 

"อ่อ ได้ครับเดี๋ยวมานะ"

 

"โอเคค่ะ"

 

ผมซื้อน้ำสำหรับสองคนแล้วก็ผลไม้อีกสองสามอย่างมานั่งกินรอเธอ เธอดูสดใสจนคนทั้งโรงอาหารมองเธอแต่ถึงกันนั้นเธอก็ยังยิ้มให้ผมตลอดเลย

 

"โดยองอยู่กับพี่ตลอดเลยหรอเธอเริ่มต้นบทสนทนาผมละจากฝรั่งในมือไว้ก่อนจะตอบกลับไป

 

"ประมานนั้นแหละครับ ไม่ใช่พี่แท้ๆ หรอกเขาเป็นเพื่อนของพี่ชายเราน่ะ"

 

"แต่ดูสนิทกันจังเลยนะคะเธอกินไปพลางชวนคุยไปด้วย

 

"จริงหรอครับ ปกติพี่เขาชอบว่าเราบ่อยๆ ฮ่าๆๆๆ"

 

"ดูพี่เขาใจดีมากๆ เลยค่ะ สาวๆต้องชอบพี่เขาเยอะแน่เลย"

 

"หึ.." สาวๆ หรอ ผมไม่เห็นพี่เขามีใครนะ

 

"คะ??"

 

"เปล่าครับ ไม่มีอะไร กินเสร็จจะไปไหนต่อมั้ยครับดูเธอจะงงนิดหน่อยแต่ใครจะสนกันล่ะ

 

"โดยองสะดวกหรือเปล่าคะ"

"เรามีธุระต่อนิดหน่อยน่ะผมว่าไปตามจริงธุระกับพี่แทยงน่ะครับ พี่เขาชอบทิ้งผมไว้คนเดียวอยู่เรื่อย อย่างคราวที่แล้วมีอะไรก็ไม่พูดตรงๆ ชอบหลบหน้าแล้วกลายเป็นทะเลาะกันไปอีกแต่ผมไม่เคยโกรธพี่เขาหรอกนะครับ แค่เห็นหน้าที่ผมชอบมองความคิดแบบนั้นก็ดูหายไปทันทีเหมือนมันเป็นเรื่องเหนือธรรมชาติอย่างนั้นแหละ

 

 

"อ่า..ตายจริง เยริขอโทษที่รบกวนโดยองนะคะ"

 

"อย่าคิดมากเลยครับ เรื่องเล็กน้อยเดี๋ยวเราโทรหาพี่ให้มารับก่อนนะ"

 

"ได้ค่ะ"

 

 

 

ผมปล่อยให้เธอกินข้าวไปก่อนแล้วแยกมาคุยโทรศัพท์กับอีกคน ถือสายรอไม่นานก็ได้ยินเสียงของเขารับสาย

 

"ฮัลโหลพี่ผมกรอกเสียงลงไปทันที

 

(เออว่าไง)

 

"พี่มารับผมด้วย ผมรออยู่โรงอาหารที่เดิม"

 

(ไม่ไปที่อื่นต่อไง

 

ดูเขาตอบผมดิ ทำไมต้องพยายามผลักไสผมออกด้วย รู้มั้ยว่าผมอยากอยู่กับพี่เขาแค่ไหน ในทุกวันที่อดทนรอเวลาพี่เขาไปไหนไม่บอกผมก็จะตายแล้ว ละเนี่ยก็ชอบหนีไปอยู่เรื่อย

 

 

"ไม่ไปเนี่ยก็พี่บอกให้พาเยริมากินข้าวอ่ะ"


(เอ้าก็เผื่ออยากไปดูหนังอะไรกันต่อไง)

 

"ไม่ไป พี่รีบมารับผมเลยผมไม่อยากไปไหนทั้งนั้นแหละนอกจากไปกับพี่เขานั่นแหละผมถึงจะไป

 

(เออๆ เดี๋ยวไปรับรออยู่นั่นแหละ)

 

 

พอคุยกันเสร็จผมก็เดินมายังที่เดิม คุยเรื่องนั้นเรื่องนี้ฆ่าเวลารอพี่เขามารับ เยริคุยเก่งใช้ได้ตลอดเวลาเธอชวนผมคุยไม่เบื่อเลยแต่ผมอยากกลับแล้วเนี่ย ซักพักผมรู้สึกมีแรงสะกิดจากด้านหลัง ใจชื้นขึ้นมาทันทีแต่ผมหันกลับไปพบว่าเป็นพี่มาร์ครุ่นน้องของพี่แทยงจากหน้ายิ้มๆ นี่กลายเป็นนมบูดทันที

 

"เฮียให้กูมารับมึงอ่ะพี่มาร์คมองไปยังที่นั่งฝั่งตรงข้ามของผม พี่เขายิ้มทักทายให้เธอ

 

"เดี๋ยวผมไปเดินไปส่งเยริแปปนึงนะพี่"

 

"เออรถกูจอดตรงนู้นนะ

 

พี่เขาชี้บอกรถฟอร์จูนเนอร์สีเลือดหมูสดที่จอดไว้อีกด้านชัดเจนแถมเป็นเอกลักษณ์

ผมพยักหน้ารับพร้อมเดินไปส่งเยริอีกด้านที่เป็นรถของเธอจอดอยู่

 

 

พอขึ้นมานั่งบนรถพี่มาร์คแน่นอนคำถามแรกก็ต้องเป็นเรื่องของพี่แทยง พี่มาร์คสตาร์ทรถและออกตัวทันที

 

"ทำไมเขาไม่มารับผมเอง"

 

"กูจะไปรู้อ่อ เห็นบอกว่าง่วงอยากนอนมั้งพี่เขาตอบกวนๆ สไตล์เด็กนอก

 

"นอนอยู่ห้องพี่หรอตอนนี้"

 

"เออดิ บอกให้กูไปส่งมึงที่หอเลยไม่ต้องพาไปห้องกู ไม่รู้เป็นห่าไรขี้โวยวายชะมัด

ดูเขานินทารุ่นพี่ตัวเองดิ แม่งผมจะฟ้องพี่แทยงแต่ตอนนี้ขอเจอก่อนเหอะ แล้วถ้าคิดว่าผมจะกลับหอโดยพี่แทยงไม่ยอมกลับด้วยล่ะก็ไม่มีทาง

 

"พี่พาผมไปหาพี่แทยงอยู่ห้องพี่เลย"

 

"ตกลงเอาไงวะเนี่ย พวกมึงสองคนนี่จริงๆ เลย ลำบากคนอื่นดีแท้"

 

"พี่พาผมไปหอพี่ก็พอ ผมยังไม่อยากกลับตอนนี้"

 

"เออ เคลียร์กันให้จบแล้วรีบกลับหอไปซะกูจะไปรับเด็กกูด้วยเนี่ย

 

 

 

พี่มาร์คเลี้ยวรถเข้าหน้าหอตัวเองที่ไม่ได้อยู่ไกลมหาลัยมากนักขับแค่ไม่ถึงสิบห้านาทีก็ถึง 

 

"ขอบคุณครับพี่

พี่เขาจอดให้ผมลงโดยที่ไม่ลืมบอกว่าห้องตัวเองคือห้องไหนชั้นอะไรก่อนที่จะกลับรถไปที่อื่นต่อสงสัยรีบไปหาเด็กจริงจัง ผมกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามาในหอพักเรียกหอพักก็ดูจะไม่ถูกซะทีเดียวเหมือนจะเป็นคอนโดซะมากกว่า หรูมากๆ เลยครับผมเห็นแค่หน้าหอยังอึ้งเลย กดลิฟท์ขึ้นไปยังชั้น7แล้วเดินหาห้องที่ผมไม่ได้เคาะประตูเพราะกะจะเซอร์ไพร้แต่พอเข้าไปก็เห็นว่าพี่
แทยงหลับอยู่
 ผมไม่ได้ปลุกทำแค่เพียงนั่งเงียบๆ เล่นหยิบโทรศัพท์มาแอบถ่ายตอนพี่เขาหลับและกดออกเล่นเกมให้พี่เขาได้นอนให้เต็มอิ่ม 

 

 

 

--.--

 

 

สี่โมงเย็นผมงัวเงียแต่ก็ยังไม่ลืมตาลุกจากโซฟา ตอนนี้กระหายน้ำมากๆ หนังตานี่แทบลืมไม่ขึ้น 

"มาร์คเอาน้ำมาให้กูหน่อยดิผมออกคำสั่งทั้งๆ ที่หลับตาอยู่ ส่งมือสากๆของตัวเองไปเกาท้องแกรกๆ ในแบบที่เคยชิน สักพักน้ำเย็นๆ ก็มาอยู่ในมือผม 

 

"ตื่นแล้วหรอครับ"

 

ผมคิดในใจว่านี่กูละเมอได้ยินเสียงโดยองเลยหรอวะเนี่ย พยายามลืมตาขึ้นและโฟกัสสายตามองคนตรงหน้าให้ชัดเจนเบิกตาโตเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าไม่ใช่ไอ้มาร์คและเสียงที่ตัวเองได้ยินนั้นไม่ได้ละเมอแต่เป็นเสียงของโดยองจริงๆ

 

"...มึงมาได้ไงวะ

 

สติสตังผมไม่อยู่กับตัวก็ในเมื่อผมสั่งให้มาร์คมันไปส่งโดยองแล้วนี่หว่า กระดกน้ำขึ้นดื่มเสมองว่าคือมันจริงๆ

 

"พี่มาร์คมาส่ง บอกว่าพี่ไม่ยอมกลับผมเลยต้องมาตามเอง"

 

"..เอ่อเดี๋ยวกูก็กลับละเนี่ย นอนเพลินไปหน่อย

 

ผมวางขวดน้ำลงที่โต๊ะ โดยมีโดยองนั่งคุกเข่าอยู่หน้าโซฟาที่ผมนอนมันเอาแต่จ้องผมจนทำตัวไม่ถูกแล้วเนี่ย จะขยับไปไหนก็ไม่สะดวก

 

"กับเยริเราเป็นเพื่อนกันจริงๆ นะครับดูมันมองมาดิ ผมเกลียดสายตาที่จริงจังของมันชิบหาย มันทำให้กูแพ้อ่ะ

 

 

"กูได้ว่าอะไรยังล่ะ....เอ้อไอ้มาร์คไปไหนผมถามขึ้นเมื่อไอ้เจ้าของห้องหายไปโดยไม่บอกเหี้ยไรไว้เลย อีกอย่างกูเขินจนไม่รู้ต้องทำไงละเนี่ยมันแม่งชอบช้อนสายตามาอ้อนกูอยากจะถีบให้หน้าหงายซะจริง

 

"เห็นบอกว่าไปรับเด็ก กลับกันนะครับเดี๋ยวเด็กเขามา.." โดยองดึงแขนผมให้ลุกขึ้นเดินตาม ขี้ตากูยังเปื้อนเต็มเลยเนี่ย

 

"กูขอล้างหน้าแปปนึง"

 

"โอเคครับผมไปล้างหน้าล้างตาแล้วออกมาเห็นโดยองนั่งรออยู่ที่โซฟา ส่งข้อความบอกมาร์คว่าผมจะกลับแล้วก่อนจะแว้นมอไซต์ลูกรักออกไป โดยองขับครับเพราะผมยังสลึมสลืออยู่สติยังมาไม่ครบ

 

 

"พี่ไปเดินตลาดเย็นกันนะมันตะโกนถาม ก็ดีเหมือนกันนะครับพอดีว่าผมหิวอยู่ด้วยนั่นแหละ แวะตลาดก่อนกลับซักหน่อยก็ได้

 

"ไปดิ กูหิวอยู่พอดี"

 

 

 

เวลาเกือบหกโมงเย็นผู้คนมาจับจ่ายใช้สอยหาของกินบ้าง ผู้หญิงมาโดนดูเสื้อผ้าบ้างคนเยอะเหมือนทุกวันอ่ะครับต่อให้ปิดเทอมคนก็เยอะอยู่ดี นี่ถ้าเปิดเทอมคนคงจะยั้วเยี้ยเหมือนมดแตกรังเหมือนไม่เคยมาเดินตลาดงั้นอ่ะ ไม่รู้จะมาทำไมเยอะแยะ โดยองให้ผมเดินนำหน้าครับเพราะคนค่อนข้างเยอะแต่มือมันอ่ะล็อคคอผมไว้หลวมๆ เหมือนกลัวผมจะหายหรือไม่ก็หลงไปกับคนเดินตลาด 

 

"กูอยากกินทาโก๊ะยากิว่ะผมบอกโดยองที่แทบจะเกยคางไว้ข้างไหล่ถ้าหันไปนี่จูบกันได้ ไม่รู้จะชิดอะไรนักหนา เกลียดแม่ง

"เอาดิ ผมก็อยากกินเหมือนกัน พี่เอาขนมไข่ป่ะนั่นอ่ะๆ " มันชี้ให้ผมมองตามไปอีกด้านเห็นขนมปังที่มีหน้าไข่อบเพิ่งเสร็จเหมือนจะนุ่มลิ้นดีแท้

 

"เออ เอามาเผื่อกูชิ้นนึง ซื้อน้ำมาด้วยเดี๋ยวกูรออยู่ที่ร้านทาโก๊ะ"

 

"พี่เอาน้ำไรดี"

 

"ส้มปั่น"

 

"น้ำส้มปั่น?" มันทวนอักรอบผมหันไปบอกเห็นมันกลั้นขำอยู่ ไอ้เหี้ยนี้กวนตีน ตื่นนอนผมก็อยากดื่มอะไรที่มันสดชื่นอ่ะ เปรี้ยวๆ หวานๆ มันดีจะตาย

 

"เออดิ มึงจะทำไมผมเอามือเท้าเอวมองมันอย่างหาเรื่อง

 

"เปล่าๆ ผมจะบอกว่าน่ารักดี" มันพูดยิ้มๆ แถมสายตามันที่มองผมมาหาผมตรงๆ ทำขากูแทบกระดิกไม่ไหว คนก็มองไปดิ ไอเหี้ยเกลียดสถานการณ์แบบนี้ชิบหาย ผมไม่รู้ว่าหน้าผมแดงไปถึงหูรึยัง เพราะตอนนี้รู้สึกว่าอากาศร้อนผิดปกติ

 

 "น่ารักพ่อง!!" พูดจบก่อนจะเดินหนีไปซื้อทาโก๊ะยากิ ไอสัสเขินไปดิกูบอกว่าอย่ายิ้มผมเดินตบหน้าตัวเองไปด้วย












#Talk ก่อนอื่นต้องขอบคุณคอมเม้นท์ที่บอกว่าชอบเรื่องนี้นะคะ รู้สึกมีแรงขึ้นมา55555555555
เรือโดแทจะเกรียงไกรในวันข้างหน้า >< ชอบคุณกาตุ่ยมาวอแวพิแทยงอ่ะ เด้กบ้าเอ้ยยย >< 
พิก็ซึนไปไหนอ่ะห๊ะ เขินก้บอกว่าเขินดิเอ้อ โดนเด็กรุกหน่อยก็ทำใาเปงเล่นตัว หมั่นไส้อ่ะ 
ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านกันนะคะ จุ้บ เอนจอยรีดดิ้งจ้าาาา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

120 ความคิดเห็น

  1. #104 Chanladaa (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 21:49
    เขิลแทนแทยง
    #104
    0
  2. #33 K.C.PIM (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 02:54
    พี่เขาแค่ปากแข็ง ซึนไปงั้นนนนน555555555
    สู้นะโดยอง (ทั้งในฟิคและชีวิตจริง)

    ฮื่ออ ชอบมากเลยแท แอบจิ้นโดแทมานานมากแล้วพอมาช่วงนี้คุณโดวอแวยัยพี่เหลือเกินก็รู้สึกดีมาก เหมือนเรือจะได้ออกสู่ท้องทะเลกว้างสักที5555555555555
    เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ สู้ๆนะคะ จะติดตามเสมอ ????
    #33
    0
  3. #32 LK_8807 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 19:57
    ช่วงนี้โดยองวอแวพี่แทยงเหลือเกินเรือไปไวยังกะตอดสปีช55555 เขินก็บอกเขินทำเป็นซึนน้องโดยองก็รุกไปค่ะจนกว่าคนพี่จะหายปากแข็งคึคึ
    #32
    0
  4. #31 ooomilkooo (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 16:21
    รุกอีกค่ะโดยอง รุกมันเข้าไป อิคนพี่นี่ตีมึนซึนเก่งจริงๆ
    #31
    0