ฟิค NCT แทยงไม่ชอบเด็ก #Dotae

ตอนที่ 9 : ตอนที่ 8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 643
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    5 ก.ค. 60





ตอนที่ 8

Doyoung x  Taeyong

แทยงไม่ชอบเด็ก




เทศกาลวันหยุดยาวมาถึงก่อนเปิดเทอมสองอาทิตย์ครับแต่สำหรับผมคือหยุดทุกวันอ่ะเพราะช่วงนี้ปิดเทอมอยู่ ที่บ้านก็โทรให้แวะไปเยี่ยมบ้างแต่ผมก็ปฏิเสธไปขี้เกียจนั่งรถนานๆ เมื่อยตูดกันพอดี และช่วงนี้มันจะเงียบแปลกๆ ด้วยครับ เพราะว่าผู้คนหนีกลับบ้านกันหมด ผมตื่นมาก่อนเวลารู้สึกตัวว่าตอนนี้มันเช้าแล้วแต่ที่รู้สึกแปลกใจว่าทำไมไม่มีกลิ่นอาหารลอยมาแตะจมูกเหมือนทุกครั้ง ผมลุกขึ้นมามองไอ้คนข้างๆ ที่ตอนนี้นอนหลับไม่ไหวติงเลยมันซุกผ้าห่มไว้คนเดียวจนช่วงล่างผมแผ่อ้าซ่าไว้ ทำไมมันไม่ลุกไปทำกับข้าวให้ผมเช่นทุกครั้งวะครับ ผมหิวแล้วนะเนี่ย

 

 

 

"โดยอง..." ผมเขย่าตัวมันให้ตื่นแต่มันก็ยังเฉย คงยังไม่ตายนะ..


"อือออ..." มันครางตอบรับ


"โดยองกูหิวแล้ว"


ผมดึงให้มันพลิกตัวมาหาแต่พอเห็นว่าริมฝีปากมันแห้งผากจนเหมือนคนป่วยก็อดสงสารไม่ได้ เอามือไปทาบบนหน้าผากปรากฏว่าไอ่ห่าไข้ขึ้นร้อนซะเหมือนไฟในนรก กูยังไม่เคยไปหรอกครับ แค่เดาไว้เฉยๆ ผมตะลีตะลานลุกไปห้องน้ำไม่ลืมเสียบกาน้ำร้อนไว้ด้วย เอากาลังมังน้อยๆ มาผสมน้ำให้พออุ่นๆ แล้วเช็ดตัวให้มัน ขนอ่อนมันลุกชันทั้งตัวสงสัยจะหนาวแต่ผมต้องลดอุณหภูมิในร่างกายมันบ้าง เกิดลูกชายเขาช็อคแอคแม้งไปกูจะรับผิดชอบยังไง

 

"พี่...หนาว พอแล้ว" มันจับมือผมไว้ทั้งที่ตายังปิด


"อีกนิดเดียว เหลือแค่ช่วงล่างเดี๋ยวกูให้มึงนอนต่อ"   ผมใช้ผ้าชุบน้ำหมาดๆ ค่อยเช็ดขายาวๆ ให้มัน อหหหห กูไม่คิดว่าจะยาวขนาดนี้ ขานะครับขา สาสคิดลึกไปดิกู



"เดี๋ยวกูไปซื้อข้าวให้มึงก่อนแล้วค่อยกินยานะ "

ผมปรี่ไปหยิบกระเป๋าตังค์แล้วออกไปซื้อข้าวข้างล่างตึก ในวันหยุดแบบนี้เงียบวังเวงจนกูขนลุกเลยครับ พอเดินออกจากลิฟท์ตรงเข้าหาร้านข้าวเท่านั้นแหละ ไอเหี้ย ร้านหยุด
3วัน ป้ายที่ถูกเขียนไว้แปะอยู่หน้าร้าน สุดท้ายต้องขึ้นไปเอากุญแจรถในห้องเพื่อออกไปซื้อข้าวให้โดยอง คือก็ให้ตัวกูเองด้วยนั่นแหละ

 

 

"พี่กลับไวจัง.."เสียงแหบๆ เอ่ยถามผม

 

"กูมาเอากุญแจรถ ร้านข้างล่างปิดหมดเลยมึงรอหน่อยแล้วกัน กูจะออกไปซื้อข้างนอกมาให้"

ถ้าผมทำกับข้าวเป็นมันก็ดีไง เพราะของในตู้เย็นก็ยังมีเยอะแต่กูไม่เสี่ยงหรอกครับ

 

ออกไปซื้อดีกว่า แกว่งกุญแจรถเดินไปหาลูกรักที่จอดเทียบท่ารออยู่ ผมเข็นมันออกมาแต่มันหนักอึ้งจนผิดสังเกต..

"เชี่ยเอ้ย!!"     ผมสบถออกมาอย่างหัวเสียเหี้ยอีกแล้วรถยางรั่วน่ะสิ ดูดิข้างหน้าแบนเหมือนมีคนมาแอบเจาะลมออก วันนี้มันจะอะไรนักหนาวะ ครั้นจะส่งซ่อมตอนนี้ร้านไหนจะเปิดวะผมเอารถไปจอดที่เดิมแล้วเดินกลับห้องอย่างหัวร้อน ไม่ได้ติดไข้โดยองหรอกกูโมโห!!

และเป็นรอบที่สองที่เดินกลับห้องโดยไม่มีอะไรติดมือกลับ ผมถอนหายใจออกมาหยิบมือถือขึ้นมาโทรหามาร์คให้มันซื้อข้าวมาให้ทีเพราะดูท่าแล้วหนทางที่ตัวผมเองจะลงมือทำอาหารให้โดยองทานก็เหมือนจะอยู่ตรงหน้า

 

"ฮัลโหลมาร์คมึงอยู่ไหนวะ"

(หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้  กรุณา..) กูนี่ก็ไม่มีสติเลยครับ เสียงตอบรับอัตโนมัติแทรกมากูก็นึกว่ามันรับสายดิ อยากจะเขวี้ยงไอโฟนทิ้งแต่แพงสัส ยัดใส่กระเป๋ากางเกงไป

 

"เชี่ยเอ้ยยย!!ไปไหนกันหมดวะ" ผมคิดว่ากำลังจะโทรหายูตะแต่ลืมไปว่ามันต้องกลับไปบ้านพ่อแม่ผัวมันด้วย เนี่ยกูเหลือใครให้โทรหาบ้างวะ พวกนั้นแม่งก็ยังไม่กลับจากบ้านอ่ะ เดินคอตกเข้าห้องโดยมีโดยองนอนรอข้าวอยู่

 

 

ผมเดินไปเปิดตู้เย็นแล้วก็หยิบอะไรก็ตามแต่ที่มีอยู่ออกมา เดี๋ยวครับ..กูฉลาดนะบอกเลย เซิร์จอากู๋หาวิธีทำข้าวต้มไงครับ ผมออกไปเปิดเตาแก๊สต้มน้ำกับข้าวสารที่แม่เอามาให้เมื่อครั้งที่แล้ว รอคั่นเวลาด้วยกันนั้นก็นั่งเล่นโทรศัพท์พร้อมกับเช็คอุณหภูมิของโดยองไปด้วย ตัวมันยังไม่เย็นลงหรอกครับแต่ก็พอทนๆไปก่อน

 

"พี่ทำกับข้าวหรอ.." มันปรือตาขึ้นมองผม


"กูลองทำข้าวต้มหมูให้มึงอ่ะ ไม่รู้จะกินได้มั้ยแต่กูว่ามันคงไม่เกินความสามารถกูหรอก"


"ก็ไหนว่า.."


"รถกูยางรั่ว มึงยังปวดหัวอยู่มั้ยวะ" ก็ต้องปวดดิ ยาก็ยังไม่กินไอ้ง่าวกูก็ถามโง่ๆ อ่ะ


"ปวดอยู่ครับ" มันคลานจากอีกฝั่งของเตียงมานอนตักผมครับ คนป่วยนี่ขี้อ้อนทุกคนมั้ยวะ


"ปวดอยู่ก็นอนดีๆ ดิ" ผมทำท่าเหมือนจะลุก


"พี่...." มันเงยหน้าขึ้นมองผม ดูดวงตากระต่ายเจ้าเล่ห์ของที่มองมาหาผมดิ มันคิดหรอว่าผมจะหลงกลมันอ่ะ


"เออๆ นอนไปงั้น เดี๋ยวอีกแปปนึงพอข้าวสุกกูจะได้เอาให้มึงกิน"

 

 

ผมนั่งเล่นเกมโดยมีโดยองงีบไปได้ซักพักแล้ว ปากมันดูซีดจนผมก็แอบใจหาย ผมไม่ชอบเวลามันป่วยเลยครับ มันดูเงียบๆ จนผมรู้สึกเหงาเวลาไม่มีคนกวน ปากเล็กๆ ที่ชอบเอ่ยปากบังคับผมพออยู่นิ่งมันก็น่ารักดีเหมือนกันนะ ผมนั่งมองใบหน้าของมันจนเพลิน แก้มเนียนๆ นั่นอะไรวะผิวใสกว่ากูอีก เกลียดแม่ง..

 

 

"มองขนาดนี้กินเลยก็ได้นะครับ" 


จู่ๆ มันก็เอ่ยออกมาทั้งๆ ที่หลับตาอยู่ มึงเป็นเจนญานทิพย์หรอถึงได้รู้ว่ากูมองเนี่ย


"ม..มึงตื่นละหรอ" ตื่นเต้นจนไอโฟนในมือแทบร่วงอ่ะครับ


"ผมจะถามพี่ว่าใส่หมูรึยังข้าวต้มน่ะ"


"อ...อ๋อ เออว่ะ เดี๋ยวกูไปใส่หมูสับแปปนะ" 

ผมหยิบหมอนมาให้มันหนุนแทนขาแล้วเอาหมูสับใส่อย่างที่มันบอก ดูเหมือนข้าวเริ่มเละได้ที่แล้วรออีกแค่นิดหน่อยก็ใส่อย่างอื่นลงไป ผมใส่เกลือ น้ำปลา ซอส ซีอิ้ว ชูรส รสดี น้ำตาล พริกไทย เหี้ยห่าอะไร ไม่รู้ที่โดยองเคยใส่เวลาทำกับข้าวให้ผม จากนั้นก็หั่นขิงลงไปกับผักชีนิดหน่อย


โอเคกูตักใส่ถ้วยให้โดยองกินได้ละครับ ไม่กล้าชิมอาหารที่ตัวเองทำครับ กูกลัวตาย..ถ้าโดยองกินไม่ได้ผมจะเอานมในตู้เย็นมาอุ่นให้มันดื่มไปพลางๆ ตอนผมออกไปซื้อข้าวข้างนอกแล้วกัน


"เสร็จแล้ว กินได้ก็กิน กินไม่ได้ก็ต้องกินไอสัส เอ้า!"  ผมยืนถ้วยให้มันพร้อมกับจ้องเพื่อจะรอว่าโดยองมันจะว่ายังไงกับรสชาติที่ขนาดกูยังไม่กล้าชิม มันกลั้นขำก่อนจะเป่าข้าวต้มหมูตรงหน้าจนควันขึ้น

 

"มึงกินซะทีดิ กูตื่นเต้นจะตายห่าอยู่แล้วเนี่ย"   มันเป่าแล้วช้อนตามามองผมทำท่าจะกินแต่สุดท้ายก็เอาออกมาเป่าลีลาอยู่นั่นแหละ


"ก็มันยังร้อนอยู่เลยนี่ครับ" มันกลั้นขำเมื่อเห็นท่าทางผมอัดอั้นตอนอยากรู้รสชาติอาหารที่ตนเองทำ


"มานี่กูจะช่วยเป่า" ผมดึงถ้วยกับช้อนมาไว้ในมือแล้วเป่าข้าวต้มในช้อนให้เย็นลง


"ฟู่ว!! ฟู่วว!"


"ฮ่าๆๆ พี่ข้าวกระเด็นออกจากช้อนหมดแล้ว เป่าเบาๆ ดิ" เป่าเสร็จผมเลยยัดช้อนเข้าปากโดยองให้มันได้รับรู้รสชาติที่แท้จริงของอาหารที่ผมทำว่ามันจะเป็นยังไง ลีลานัก มึงต้องเจอแบบนี้

 

"เป็นไงๆๆ อร่อยมั้ยหรือรสชาติเหี้ย..?" ผมมองมันรอคอยคำตอบอย่างคาดหวัง คือก็รู้แหละว่าผมทำอาหารไม่เก่งแต่บางทีกูก็คาดหวังว่ามันจะออกมาดีไง


"อื้มม.."


"อื้มของมึงนี่คือยังไง รีบบอกมาดิ" บางทีผมก็คิดนะว่าข้าวต้มหมูที่ผมทำคงจะทำให้ลิ้นของโดยองเสียการรับรสแล้วเพราะเห็นมันไม่พูดอะไรออกมาซะที



"อร่อย..! ไม่เลวเลยนะเนี่ย" มันพูดแบบยิ้มๆ แล้วก็ตักคำต่อไปมาเป่าแล้วกินเข้าไปอีกเรื่อยๆ จนผมอยากลองกินบ้าง


"จริงหรอ! ไหนกูลองบ้างดิ" ผมแย่งช้อนมันมาจะลองชิมบ้าง ไอเหี้ยขนาดนั้นเลยอ่อ กูดีใจนะเนี่ย


"เห้ยๆ ไม่เอา นี่ของผม" มันเอาถ้วยหนีไปอีกทาง


"อะไรวะแค่นี้ทำเป็นหวง กูไปตักมาใหม่ก็ได้ในหม้อยังมีเหลือ"


"ไม่ดิ พี่ห้ามกินนะ! นั่นมันของผม พี่ทำให้ผมแล้วพี่ห้ามกินดิ"


"แต่กูก็หิวนะเว้ย!"


"หิวก็ไปกินขนมปัง ไส้กรอกในตู้เย็นเอามาทอดกินดิ ผมจะเอาข้าวต้มไว้กินตอนเที่ยงอีกถ้าพี่กินหมด ตอนเที่ยงผมจะกินไรล่ะ ไม่ให้กิน ห้ามๆ "



จะว่าไปมันก็จริง ถ้าผมกินหมดตอนเที่ยงโดยองจะกินอะไรล่ะ รถก็ไม่มีออกไปด้วย ร้านข้าวแม่งก็ปิดตอนแรกกะจะออกไปถ้ามันข้าวต้มรสชาติเหี้ยแบบบัดซบ



"เออๆ กูไม่กินก็ได้ มึงรีบกินข้าวจะได้กินยา" ผมอมยิ้มเดินไปเปิดตู้เย็นหาอะไรรองท้อง เนี่ยไม่อยากจะเชื่อว่าตัวเองก็ทำกับข้าวได้ แถมโดยองยังบอกว่าอร่อยอีก ผมเห็นมันตักข้าวเข้าปากรัวๆ สงสัยจะอร่อยจริงๆ ไม่นานข้าวในถ้วยก็หมด ผมเอายาให้มันกินก่อนจะให้มันนอนพักผ่อนต่อ



"นอนซะ อีกเดี๋ยวก็น่าจะดีขึ้น"


"พี่ห้ามกินข้าวผมนะ"


"กูรู้แล้วน่า ไม่กินหรอกเดี๋ยวตื่นมาอีกทีกูจะอุ่นข้าวไว้ให้แล้วกัน" ผมลุกจะเอาถ้วยไปเก็บเพราะจะได้ให้มันนอนแต่ดันโดนเรียกไว้ก่อน


"พี่...."


"หือออ ? มีไรอีก"





"ขอหอมแก้มหน่อยดิ" 




อยู่ๆ ก็รู้สึกว่าอากาศโคตรจะร้อนเลยครับ หน้ากูแดงจนลามไปถึงหูแล้วเนี่ย

"มันใช่เรื่องที่ควรจะพูดมั้ย"

"ใช่ครับ..มันไม่ใช่เรื่องที่ควรพูด..แต่ควรทำเลย" แล้วมันก็ประคองหน้าผมไปแล้วกดหน้าของมันเองเข้ามาข้างแก้มผมเต็มๆ คือกูควรรู้สึกไงอ่ะ ขาแทบไม่กระดิกยิ่งกว่าโดนผีหลอกอีกอ่ะ


"จะให้หอมอีกข้างใช่มั้ยถึงได้นิ่งแบบนี้" มึงจะไม่ให้นิ่งได้ไง กูอึ้งจนทำอะไรไม่ถูกแล้วเนี่ย



"พ่องดิ!" ผมรีบลุกเอาจานเดินออกไปให้พ้นหน้ามัน เกลียดแม่งเกลียดโดยองว่ะ


"พี่นั่นมันห้องน้ำ" กูได้อายอีกแล้วครับ


"กูปวดฉี่ได้มั้ยล่ะ!!" ฮือออกูเดินมาผิดที่ครับ แต่กูไม่อยากอายซ้ำสองอ่ะ กูเลยอยากปวดฉี่


"ครับๆ ปวดฉี่ก็ได้ครับ" เสียงมันกลั้นหัวเราะไว้ด้วยแหละ


"นอนไปเลยมึงอ่ะ!" ผมตะโกนออกจากห้องน้ำ

 







ผมนั่งเล่นเกมเฝ้าโดยองที่นอนอยู่บนเตียงมีบางครั้งที่แอบเอามือไปทาบดูอุณหภูมิว่าลดลงบ้างรึยังหลังทานยา รู้สึกใจชื้นขึ้นมานิดหน่อยที่ตัวมันเย็นลงจากเมื่อเช้า เกือบจะบ่ายสองแล้วโดยองหลับตั้งแต่สิบโมงแต่ผมก็ไม่คิดจะปลุกมันขึ้นมากินข้าวตอนนี้หรอก ไว้ตื่นขึ้นมาก่อนก็ได้ ส่วนตัวผมน่ะหรอก็ซัดขนมนมเนยในตู้เย็นเรียบร้อยครับ ก็อย่างที่บอกผมกินง่ายอยู่ง่าย


ผมวางโทรศัพท์ในมือลงเมื่อเห็นอีกคนขยับตัวพยายามจะลุกขึ้น


"เป็นไงบ้างมึง ปวดหัวอยู่มั้ย"


 ผมส่งน้ำให้มันดื่ม เวลาป่วยให้ดื่มน้ำเยอะๆ นะครับ พิษไข้มันจะออกมาตามของเหลวในร่างกายครับ ไม่ว่าจะเหงื่อ ฉี่ หรือแม้กระทั่งขี้ครับ เชื่อกู กูเรียนมา

มันดื่มน้ำแล้วก็ยิ้มให้ผม ยิ้มอีกละ..กูละเบื่อหน้ากะลิ้มกะเหลี่ยของมันจริงๆ



"ดีขึ้นบ้างแล้วครับ รู้สึกเพลียนิดหน่อย" มันวางแก้วไว้ที่โต๊ะข้างเตียงนอน


"อือ ดีแล้วล่ะ" ผมหยิบไอโฟนขึ้นมาเล่นเกมต่อ ก็ไม่รู้จะพูดอะไรนี่นา


"แต่ผมยังเหนื่อยอยู่เลยนะครับ" มันเอาหน้ามาซบกับไหล่ของผม บัดสีที่สุด!



"กินข้าวมั้ยล่ะ" เออใช่เมื่อเช้ามันบอกตื่นมาจะกินข้าวต้มหมูของผมอีก เห็นบอกว่าอร่อย กูไม่อยากจะอวยตัวเองเลยครับ


"หะ...ห๊าา! ก..กินดิ กินตักมาให้ผมหน่อยดิ" ทำไมต้องตกใจขนาดนั่นด้วยวะ


"เออ เดี๋ยวกูอุ่นให้แปปนึงนะ รอนี่แหละ"


ผมเดินอุ่นข้าวต้มหมูแล้วตักใส่ถ้วยมาให้มัน แต่แอบเหลือไว้นิดหน่อย อิอิมันไม่เห็นหรอกครับ มัวแต่ดูทีวี ผมเดินไปนั่งข้างแล้วยื่นข้าวต้มหมูที่ทำสุดฝีมือให้มัน


"อ่ะ ได้ละกินซะจะได้มีแรง"


"ป้อนหน่อยดิ แบบเมื่อเช้าอ่ะ"


"มึงพิการรึไง แดกเองไปเลย"


 ผมยัดถ้วยข้าวให้มันก่อนเดินไปเอาน้ำให้มันอีกที เห็นมันมองตามก่อนจะกระซวกข้าวต้ม ผมใช้คำนี้เพราะมันกระซวกจริงๆ ไม่รู้จะรีบกินไปทำไม ไม่มีใครแย่งหรอกน่า



"พี่ขอน้ำหน่อยยย" มันตะโกนออกมา สงสัยหมูสับติดคอ


"เออๆ สั่งจังนะมึงเนี่ย ถ้าไม่เห็นว่ามึงป่วยนะ โดนกูเล่นให้แล้ว" 


ผมยื่นน้ำให้มันดื่มอย่างรวดเร็ว ข้าวต้มหมดเหมือนเดิมครับ ไม่เหลือแม้แต่ใบผักชี ยิ้มสิครับรออะไร ฮ่าๆๆ ผมเอาถ้วยไปล้าง แต่ก็ไม่ลืมหยิบหม้อข้าวต้มที่เหลืออยู่ติดมือมาด้วย มันอร่อยขนาดที่โดยองอยากกินคนเดียวเลยรึไงวะ ขอซักหน่อยเหอะ.. ใช้ช้อนตักข้าวที่เหลือใส่ปากตัวเองคำใหญ่ อื้อหื้ออออออ!!




"แค่กกกๆๆๆ!!"

ข้าวต้มหมูหรือน้ำทะเลเดดซีวะ  เค็มจนขมอ่ะครับฮือออ โดยองกินเข้าไปได้ไงวะเนี่ย ผมรีบเอาน้ำมาล้างปากตัวเองทันที คำใหญ่ด้วย แล้วที่โดยองมันกินไปขนาดนั้น อห โรคไตเรียกหาแล้วมั้งเนี่ย เค็มจนน้ำตาไหล กูขมคอไปหมด

"พี่เป็นไรอ่ะ" มันตะโกนถามเมื่อเห็นผมสำลักไม่หยุด


"มึงนั่นแหละ เป็นไรบ้างป่ะ ลิ้นชาหมดแล้วมั้งเนี่ย" ผมเดินมางัดปากมัน


"เป็นไรเนี่ย" มันดันให้ผมนั่งดีๆ


"มึงนั่นแหละ ข้าวต้มเค็มขนาดนี้แล้วมึงกินไปได้ไง" จากที่อยากพามันไปหาหมอเพราะพิษไข้ สงสัยกูต้องเปลี่ยนใจพาไปฟอกไตดีกว่ามั้ง แบบนี้ตายห่ากันพอดี


"พี่กินหรอ..?"


"เออดิ ก็มึงบอกว่าอร่อย กูก็อยากกินมั่ง ที่ไหนได้อย่างกับบริษัทเกลือถล่มใส่หม้อ มึงก็ยังกินลงได้อีก"


"ก็พี่ทำให้ผมนี่"


"กูทำให้มึงแล้วยังไง ไม่เห็นต้องฝืนกินเลย กูให้หมาแดก หมามันยังคิดมากเลย" 

ผมโมโหมันจริงๆ นะครับ ทำไมต้องโกหกว่ามันอร่อยด้วย ผมรู้ว่าตัวเองทำอาหารไม่เก่งแต่ไม่เห็นต้องรักษาน้ำใจก็ได้ในเมื่อมันแทบจะไม่ใช่อาหารด้วยซ้ำ


"เพราะพี่ตั้งใจทำให้ผม ถึงแม้มันจะออกมารสชาติยังไงมันก็มาจากฝีมือของพี่ มันอาจจะแย่สำหรับคนอื่น แต่สำหรับผมแล้วมันอร่อยไงครับ"  มันไม่พูดเปล่าเอามือยาวๆ มาสาวเอวของผมเข้าหามันด้วย


"อร่อยเหี้ยไร กูเห็นมึงรีบแดกเพราะรสชาติมันไม่ได้เรื่องรีบกินจะได้รีบหมดใช่มั้ยล่ะ" ดูมันกลั้นขำดิ

"แล้วมันยังไงล่ะ ลิ้นผมชาแล้วพี่จะทำไง ดูดพิษออกให้หรอ เอามั้ย..?" ไอ้เหี้ยกูเกลียดมันดูรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของมันดิ ผมอยากให้ทุกคนมาเห็นนนน ฮืออออ!



โดยองดึงตัวผมไปกอดไว้หลวมๆ ผมไม่ได้ปฏิเสธอะไร เพราะคนป่วยเราไม่ควรขัดใจเขา กูไม่ได้กล่าวไว้หรอก หน้าหล่อๆ ของมันซุกไว้ที่ไหล่ของผม เขินสัสๆ


"อย่าทำกับข้าวให้ใครทานนะครับ"


"โหหหห ใครจะแดกกับกูเนี่ย รสชาติอย่างเหี้ย กูว่าแค่ดมก็ตายแล้วมั้ง"


"ผมหมายถึงนอกจากผมพี่อย่าทำให้ใครทานนะ ผมหวง..."


"หวงอาหารรสชาติประหลาดแบบนี้เนี่ยนะ" เหลืออดจริงๆ นะครับ ใครจะมากินกับกูครับ กูถามหน่อย



"เปล่า..หวงพี่ แม้พี่จะทำอะไรให้ใคร ถึงแม้มันจะดูเล็กน้อย อาหารรสชาติแย่สำหรับคนอื่นแต่มันอร่อยสำหรับผม ผมถึงได้หวงไง ทุกอย่างของพี่มันสำคัญ" 


มันกระชับกอดให้แน่นขึ้น ผมรู้สึกว่าหัวใจตัวเองมันสั่นจนเหมือนกลองโดนตีซ้ำๆ ปากที่กำลังจะอ้าด่ามันก็เงียบไปซะดื้อๆ ความคิดในสมองเกิดตันขึ้นมาเหมือนโดนอุดไว้ รอยยิ้มบนใบหน้าโผล่ขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ไม่รู้ว่าควรดีใจหรือเสียใจดีน่ะสิ แต่ผมมีความสุขจังเลยครับ..

แต่คราวหน้าพี่ไม่ต้องทำแล้วนะครับ มีหวังผมคงได้ไปฟอกไตจริงๆ แน่ ฮ่าๆๆๆ


สัส!!”








Talk สวัสดีจ้าแม่ๆ โดแททุกคน 55555555 เหลือตอนหน้าอีกตอนก่อนที่โดยองจะย้ายออกไปนะคะ เพราะใกล้เปิดเทอมแล้ว 
ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านกันนะคะ ถึงแม้คอมเม้นท์จะน้อยจนแทบไม่มีแรงแต่ง แต่ด้วยเรือโดแทของพี่ พี่ก็จะสู้ ฮึบบบ!
ฝากคอมเม้นท์ด้วยนะคะ มันคือกำลังใจจริงๆ ค่ะ T^T 
ใครที่ชอบอ่านฟิคด้วยฟังเพลงไปด้วยเราแนะนำเพลง  ใจเย็น - Pancake นะคะ จุ้บบบ เอนจอยรีดดิ้งนะคะ ><


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

120 ความคิดเห็น

  1. #105 Chanladaa (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 กันยายน 2560 / 08:42
    หยุดยิ้มไม่ได้เลยฮืออเขิล
    #105
    0
  2. #81 Maxkey Mc (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2560 / 14:41
    ปกติเราไม่ค่อยอ่านแนวนี้ แต่เราเกิดจิ้นโดยองกะแทยง จึงบังเกิดการตามหาฟิคอ่าน 55555
    อ่านไปยิ้มไป ฟินจังเลย เราเพิ่งได้มาคอมเม้น อยากจะบอกว่าสนุกจริงๆค่ะ👍👍👍
    #81
    1
  3. #64 SK_KAKPY (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 03:34
    โอ๊ยยยย เขิ๊นนนน น่ารักมากกก ฮื่อออ ///////// คือเขินมากแต่ก็ขำมาก555555555 เอ็นดูแทยง5555555 โดยองตอนนี้เป็นอะไรที่น่ารักมากก อ้อนไปอีกลูกกอ้อนจนกว่าพี่เขาจะเลิกซึน
    #64
    0
  4. #60 FeLFzso (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2560 / 23:08
    โดยอง อย่าลืมไปเช็คไตนะเว้ย 555555
    น้องเขาก็รักของเขาเนอะ
    #60
    0
  5. #46 tarn____ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 22:47
    โดยองงงงงงงงงงงป่วยเเล้วอยากตายไปเลยรึไง55555555วงวาน เค็มนะเออไม่ใช่หวานที่พอจะทนได้อ่ะ
    #46
    0
  6. #38 K.C.PIM (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 13:26
    ว่าแล้วว่ามันต้องไม่อร่อย555555555555555555555555
    คุณโดไม่สบายแล้วอ้อนใหญ่เลยน่ารักจังเลยค่ะ ส่วนนังพี่ก็เลิกซึนได้แล้วลูกกกก ชอบน้องก็บอกไปน้าแทยง เดี๋ยวน้องไม่อยู่ด้วยแล้วจะเหงานะค้าาา
    #38
    0
  7. #37 paanpanisa (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 11:02
    ว่าละ555555555555555 แต่อยากเป็นแทยงอนากได้คุณโด ฮรุก
    #37
    0
  8. #36 LK_8807 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 00:51
    กะแล้วว่าต้องเค็มดูขนใส่เข้าไปสิ555555 เขินเปงบ้าแล้วยิ้มแก้มแตก ทำไมเขินงี้งือออออ
    #36
    0
  9. #35 MARKNO (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 21:29
    ว่าแล้วต้องเค็ม55555555555
    #35
    0