peach in our universe ≡ taegi

ตอนที่ 2 : 01 ǀ happy that you were born

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 72
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    9 มี.ค. 61

B
E
R
L
I
N
 

01

happy birth day yoongi and me

09/03

 

wish you like your everyday although it's so terrible someday

only you made your day.wishing on the sun


 ;

love you the.kwon 

love you min yoongi 

 


:)





 


     วันเกิด

 

ก็แค่ความรู้สึกหนึ่งวินาที

มุมปากที่ยกยิ้มขึ้นเมื่อการรอคอยสิ้นสุดลง

 

แต่เมื่อมันเดินผ่านไป

การรอคอยครั้งใหม่ก็เริ่มต้นขึ้น

 

อีกหนึ่งปีที่ความรู้สึกแบบนี้จะวนกลับมาอีกครั้ง

ในวันเกิดปีหน้าของมินยุนกิ

มันก็คงจะเป็นแบบนี้อีก

ไม่ว่าจะอีกหนึ่งปี

สองปี

สามปี

 

หรือสิบปี

ก็คงเป็นแบบนี้

 

     เหมือนเดิม ตลอดไป

 

 

 

/

 

 

 

การเรียนในช่วงเช้าเป็นไปอย่างราบรื่น

 

กระดาษสีครีมถนอมสายตานับสิบแผ่น

ลายมือยึกยือแต่มันก็น่าอ่านกับปากกาลูกลื่นสีดำ

 

ผมยัดมันลงในกระเป๋าเป้อย่างไม่ถนอมเท่าไหร่

เตรียมตัวลุกขึ้นจากโต๊ะเลกเชอร์ ในหัวก็เอาแต่คิดว่าเวลาใกล้เที่ยงแบบนี้ อะไรดีที่เหมาะจะเป็นอาหารเที่ยงในวันธรรมดาๆวันนี้

 

ผมตะโกนบอกตัวเองในทุกๆปี

ว่าวันนี้

 

ก็แค่วันธรรมดาวันหนึ่ง

 

เหมือนกับเมื่อวาน

และคงจะเหมือนกับพรุ่งนี้

ไม่ว่าจะกี่ปี

 

ก็เหมือนเดิม

 

 

 

โรงอาหารของคณะศิลปศาสตร์เริ่มคึกคัก

มื้อเที่ยงของวันนี้ วันที่เก้ามีนาคม

หลายๆสิ่งบอกผมมาแบบนี้

 

ทั้งนาฬิกาบนข้อมือ

ฟังก์ชั่นหนึ่งของโทรศัพท์มือถือ

เสียงพูดคุยของกลุ่มนักศึกษาที่นั่งข้างหลังผม

 

วันนี้เป็นวันเกิดของมินยุนกิ

ไม่ใช่ว่าผมลืม

ไม่ใช่ว่าผมไม่สนใจ

 

‘happy birthday to you. happy birthday to you. happy birthday happy birthday. happy birthday to you.’

 

แต่เพราะว่าวันนี้

 

สุขสันต์วันเกิดนะแทยอน มีความสุขมากๆนะ

 

 

มันไม่ใช่วันของผม

มาตั้งแต่แรกแล้ว

 

ขอบคุณสำหรับเค้กนะ

 

มินยุนกิยิ้มให้คุณป้าร้านข้าวขาหมูเจ้าประจำ

ยืนรอไม่นานมื้อเที่ยงจานใหญ่ก็มาถึงมือ

 

 

ขอบคุณสำหรับของขวัญชิ้นแรกในวันธรรมดาๆ

เค้กวันเกิดที่มาในรูปแบบข้าวขาหมู

 



 

/


 

 

มื้อเที่ยงเคล้ากับเสียงพูดคุยกันของโต๊ะข้างๆ

 

สุขสันต์วันเกิดนะ แทยอน

มีความสุขมากๆนะ

 

ผมเอ่ยขอบคุณในใจที่พวกเขาอวยพรให้

ถึงแม้จะไม่ได้ให้ผมก็เถอะ

ยังไงวันนี้ผมก็ได้ของขวัญแล้วล่ะ

 

ความเหนื่อยล้า

ความเงียบเหงา

ความธรรมดา

 

ของขวัญในทุกๆปีในวันเกิดของมินยุนกิ

 

สุขสันต์วันเกิดนะครับ

 

ความพยายามที่จะสนใจแต่ข้าวขาหมูตรงหน้าเป็นอันตกไปเพราะเสียงที่คุ้นเคย

พยายามเงยหน้าขึ้นมองแสงแดดอบอุ่นที่มาพร้อมกลิ่นเมนทอลเย็นๆ

 

คิมแทฮยอง

เขาก็คงจะเหมือนกับทุกๆคน

ถูกฝังหัวไว้ว่าวันที่เก้ามีนาคมเป็นวันเกิดของเธอ

 

“พี่ยุนกิ”

 

“?”

 

“ผมขอนั่งด้วยนะ”

 

“อือ”

 

เขายิ้มและนั่งลงตรงข้าม พร้อมจานข้าวขาหมูที่เหมือนกันกับของผม

เป็นอีกครั้งที่เขายิ้ม ก่อนจะลงมือกินโดยที่ไม่พูดอะไร

 

เสียงเพลงแจ๊สในจินตนาการเริ่มดังขึ้น

กลิ่นอายความเงียบของเราสองคนมันเป็นแบบนี้แหละ

 

“มีเรียนตอนบ่ายอีกมั้ยครับ”

 

“ไม่มีแล้ว” ผมตอบ เขาพยักหน้า

 

ปล่อยให้เพลงแจ๊สในจินตนาการของผมบรรเลงต่อ

ผมรู้สึกว่าหวังอะไรอยู่ซักอย่าง

แต่ว่า

 

“กำลังรออะไรอยู่หรือเปล่าครับ”

 

ผมเงยหน้าและเลิกคิ้วให้

เขาอันตราย

คิมแทฮยองอันตรายตรงที่

 

“หือ? เปล่านี่”

 

เหมือนเขารับรู้ทุกอย่าง

จนคนที่ซ่อนตัวเก่งอย่างผม

 

“งั้นหรอครับ”

 

เริ่มไม่มั่นใจในความสามารถอันดับหนึ่งของตัวเอง

 

“อือ”

 

การซ่อนตัวจากสายตาของคนทั่วไป

ความสามารถอันดับหนึ่งของผมหายไป

 

เมื่อคิมแทฮยองมองเห็นผมในครั้งแรก

 


“เมื่อวานผมซื้อต้นไม้มาแหละครับ” ผมไล้สายตาไปยังถุงกระดาษสีน้ำตาลที่เขาหยิบขึ้นมาจากกระเป๋าและยื่นมันมาตรงหน้าของผม

 

เสียงนั้นมันดังขึ้นอีกครั้งในหัวของผม

เสียงที่ผมทำมันหายไปตั้งแต่ผ่านความเยาว์วัยมาได้เต็มตัว

 

“พอดีกับวันนี้วันเกิดพี่ยุนกินี่ครับ”

 

เสียงที่มีชื่อเรียกว่าความหวัง

 

“สุขสันต์วันเกิดปีที่ 25 นะครับ”

 

มันกลับมาอีกครั้งในรูปแบบของแสงอาทิตย์และกลิ่นเมนทอล

มันกลับมาอีกครั้งในรูปแบบของผู้ชายคนหนึ่ง

 

“ไปรู้มาจากไหนเนี่ย”

 

ผู้ชายที่ชื่อ

 

“ปฏิทินของผมมันเป็นวันของพี่ทุกวันแหละครับ”

 

“คิมแทฮยอง ขอบคุณนะ”

 

ของขวัญวันเกิดชิ้นที่สองถัดจากข้าวขาหมูของคุณป้า

ก็คือการมีอยู่ของทั้งคุณและผมล่ะนะ

 

“ครับ”

 

ไม่สิ อีกอย่างหนึ่ง

การมีอยู่ของนายด้วย สิ่งมีชีวิตสีเขียว

 

“อันนี้คือแมมมิลลาเรียนะครับ ต้นนี้น่ะ มันต้องการการเอาใจใส่มากๆ แค่พี่ไม่สนใจ ไม่พามันไปตากแดด อาทิตย์เดียวมันก็ตายแล้ว กลับกันถ้าพี่ดูแลมันมากเกินไป รดน้ำมันมากเกินไป มันก็อาจจะตายได้เหมือนกัน”

 

“เป็นต้นไม้ที่เอาแต่ใจชะมัด”

 

“เหมือนพี่ไงครับ”

 

“ตรงไหนกัน”

 

“มินยุนกิ”

 

?” ผมหันมอง ดวงตาคมยังคงจดจ้องอยู่ที่สิ่งที่ชีวิตสีเขียวและรอยยิ้มสดใสที่ส่งให้ผม

 

“ผมแค่ตั้งชื่อให้ต้นไม้ต้นนี้น่ะครับ”

 

ผมคิดมาตลอดว่าวันเกิด มันก็แค่วันธรรมดาวันหนึ่ง คำอวยพรก็แค่คำพูดที่กลั่นกรองออกมาอย่างดีแต่เดี๋ยวพรุ่งนี้มันก็หายไป การใช้ชีวิตที่ผ่านไปในวันนี้ก็เหมือนกับทุกๆวัน

 

“มีคนบอกผมว่าคนเราน่ะ ควรใช้ชีวิตให้เหมือนกับต้นไม้ เติบโตได้เพราะความอบอุ่น เหี่ยวเฉาได้เพราะความเหน็บหนาว และเบ่งบานได้เพราะความสุข”

 


     มันพิเศษขึ้นยามเมื่อคุณให้ความสำคัญกับมัน

 

 

“ยังไงปีนี้ก็ขอให้เติบโตขึ้นไปเป็นต้นไม้ที่ดีนะครับ”

 

เพราะว่ามินยุนกิน่ะเป็นต้นไม้

ที่เติบโตได้ด้วยแสงอาทิตย์และกลิ่นเมนทอล

 

 

“ขอบคุณที่ใช้ชีวิตอย่างปลอดภัย มาอีกหนึ่งปีนะครับ :) 

 

 

/

 

 

- min yoongi

he just naming the plant alive like a peaches tree well grown, me too

 

ไม่ว่าจะเพราะความบังเอิญหรืออะไรก็ตามที่ทำให้ฉันเกิดวันนี้ วันเดียวกับมินยุนกิ ความคิดที่ว่า วันเกิดก็แค่วันธรรมดาๆวันหนึ่ง มันหายไปเมื่อฉันรู้วันนี้คือวันของคุณ วันที่พระเจ้าส่งคุณลงมา ขอให้คุณยิ้มรับกับทุกสิ่งที่ผ่านไป น้ำตามีไว้ให้คุณแค่วันที่คุณดีใจที่สุดเท่านั้น ถึงฉันด้วย

 


/แอบบอกไว้ว่าเมนยุนกิ รักยุนกิทากๆ :)

 













ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

10 ความคิดเห็น

  1. #8 Jung Tien-In (@tienin) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 เมษายน 2561 / 06:40
    คนอื่นจะเกิดวันนี้แล้วไงสนใจกันไปสิ แคมีแทคนเดียวที่สนใจวันเกิดเราก็พอเนอะ โอ๊ยยยยยยยยย แททำไมดีแบบนี้
    #8
    0
  2. #6 ZAYO_O (@ZAYO_O) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 11:35
    ชอบจังเลยยย บรรยายได้โคตรติสท์เลยค่ะ555555 พึ่งเคยเจอว่ามีเปรียบคนเป็นต้นไม้ด้วย โคตรเท่ห์เลยย555555555 สุขสันต์วันเกิดคุณไรท์ย้อนหลังนะคะ เลิ้บ
    #6
    0
  3. #5 k_922 (@k_92) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 มีนาคม 2561 / 08:33
    ชอบความรู้สึกแบบนี้จัง อธิบายไม่ถูกแต่รู้สึกดี
    #5
    0
  4. #4 ZAYO_O (@ZAYO_O) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 12:03
    มารอออคับบบ
    #4
    0