peach in our universe ≡ taegi

ตอนที่ 1 : 00 ǀ our start

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 100
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    3 ก.พ. 61

B
E
R
L
I
N
 


00
their relation just begin

when the air around us had faded away

;

 

why we became like this?

because of you :) 






ผมนั่งคิดถึงภาพของตัวเองที่ถูกบรรจุอยู่ในกรอบแห่งอนาคตอยู่เสมอ มันคงจะเหมือนกับท้องฟ้าที่อยู่บนหัวผมในตอนนี้

 

ท้องฟ้าสีเกือบดำมืด
ก้อนเมฆสีเทาหม่น
แสงอาทิตย์ที่พยายามพุ่งตัวออกมาจากกลุ่มหมอกหนา

 

เหมือนกับตัวผม 
ดวงอาทิตย์ที่พยายามจะเปล่งประกาย

 

แต่ก็เหมือนกับตัวผม 
ที่เป็นก้อนเมฆคอยบดบังแสงสว่างของตัวเอง 

 

ซึ่งมันทำให้ผมเหมือนกับกลุ่มหมอกหนาๆพวกนั้น 

 

 

   เหมือนไม่มีตัวตน 

 

 

ผมจ้องมองควันจากปลายบุหรี่ในมือ สายลมอ่อนๆในช่วงฤดูใบไม้ร่วงเป็นตัวช่วยพัดกลิ่นเมนทอลเย็นๆให้มาติดจมูก

 

จริงๆแล้วผมสูบบุหรี่ไม่เป็นหรอก 
แต่ชอบที่จะได้กลิ่นของมัน
กลิ่นเมนทอลเย็นๆผสมกับความเหม็นนิดๆของควันบุหรี่โดยปกติ 

 

ผมสบายใจที่ได้กลิ่นมันอยู่ใกล้

 

ได้หลับตา
ในช่วงเวลาเย็นย่ำ
ยกมือขึ้นสัมผัสกับสายลม 
กับกลิ่นหอมเย็นของเมนทอล

 

อย่างน้อยก็มีควันบุหรี่
ที่รับรู้ถึงการมีตัวตนของผม 




แค่ก แค่ก 


ผมสะดุ้งตัวเบาๆเมื่อเสียงไอค่อกแค่กเหมือนสำลักอะไรบางอย่างดังขึ้นข้างๆม้านั่งลายไม้ที่ผมนั่งอยู่ ผมลืมตาแล้วเริ่มสำรวจหาต้นเสียง


ผู้ชายคนหนึ่งกับกล้องถ่ายรูป 
เสื้อไหมพรมโอเวอร์ไซส์สีเทา
กางเกงผ้าสีดำสบายๆ 
กับรองเท้าแตะหนังกุชชี่ 

 

"เอ่อ ขอโทษครับ" เขาเอ่ย ผมกะพริบตาถี่ๆเรียกสติ ก่อนจะต้องขยี้บุหรี่ลงกับพื้นอย่างจำเป็นทั้งที่พึ่งได้ดื่มด่ำกับมันแค่ไม่กี่นาที 

 

"จริงๆคุณสูบต่อก็ได้" ผมเงยหน้าขึ้นจากพื้นก็เห็นเขาเดินเข้ามานั่งข้างๆ 

 

"จริงๆผมสูบไม่เป็นหรอก" เห็นเขาเลิกคิ้วเป็นเชิงสงสัย ผมเลยพูดต่อ "มีคนแนะนำมาว่า
กลิ่นเมนทอลของบุหรี่จะทำให้ผมสบายใจขึ้น"

 

"แต่ผมว่ามันเหม็นออก"


"ผมก็คิดอย่างนั้นแต่ว่าถ้าชินมันก็สมองโล่งขึ้นเยอะเลย" เขาพยักหน้าขึ้นลงเบาๆ ปล่อยให้เสียงใบไม้เสียดสีกันทำลายความเงียบที่ก่อตัวขึ้น 

 

"จริงๆแล้ว ผมแพ้กลิ่นบุหรี่ มันทำให้แน่นหน้าอกและหายใจไม่ออก"

 

ผมเงียบฟังคนข้างๆพูด ทั้งผมและเขาต่างทอดสายตาไปยังท้องฟ้าสีน้ำเงินเข้มในยามที่ดวงอาทิตย์ใกล้จะหมดเวลาทำงานเข้าไปทุกที 

 

"ผมไม่ชอบคนที่สูบบุหรี่ พออยู่ใกล้ๆแล้วมันได้กลิ่นบุหรี่ที่ติดตัวเขา" 

 

ไม่รู้ทำไมระยะห่างระหว่างเรามันมากขึ้น ผมเริ่มเขยิบตัวไปชิดกับที่วางแขนของฝั่งตัวเองด้วยความเกรงอกเกรงใจราวกับว่ากลิ่นบุหรี่อาจจะกระโดดจากตัวผมไปหาเขา 

 

"แต่ว่า" 

 

ใบหน้าคมหันมามองผม ดวงตาคมแต่กลับใสแจ๋วเหมือนกับลูกหมาพันธุ์โกลเด้นกับผมแสกกลางสีน้ำตาลอ่อนยิ่งทำให้เขาดูเหมือนเข้าไปใหญ่ 

 

"ตัวคุณไม่มีกลิ่นบุหรี่เลยนะครับ จะมีก็แต่"

 

ผมค่อยๆหันไปมองเขาที่โน้มตัวลงมาข้างๆกันเหมือนกับจะพิสูจน์กลิ่นที่เสื้อเชิ้ตสีขาวของผม

 

ไฝสีดำบนใบหน้าของเขามันค่อยๆดึงดูผมเข้าไป

ดาวสีดำหนึ่งจุดที่แก้มข้างซ้าย

และสองจุดเล็กๆที่ปลายจมูกกับริมฝีปากล่าง 

 

"กลิ่นพีชๆหน่อย" เขาพูดแล้วยิ้ม

 

ทุกอย่างในหัวผมมันหยุดลง ทันทีที่รอยยิ้มของเขาค่อยๆเปล่งประกาย 

 

"คะ..ครีมอาบน้ำมั้ง" 

 

ผมหันกลับมามองท้องฟ้าข้างหน้าตัวเองเหมือนเดิมเมื่อรู้สึกว่าดวงอาทิตย์ที่หมดเวลาทำงานไปแล้วกำลังนั่งอยู่ข้างๆ เขายิ้มอีกครั้งแล้วหันกลับไปมองท้องฟ้าเดียวกันที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินเข้มขึ้นเรื่อยๆตามการเคลื่อนที่ของโลก 

 

รอยยิ้มของคุณมันทำให้แสบตา 
แต่ว่าก็อบอุ่น เหมือนกับดวงอาทิตย์
ที่เพิ่มอุณหภูมิให้กับร่างกาย 

 

ให้พูดภาษาบ้านๆก็คือมันออกจะเขินนิดๆนั้นแหละ



"ขอบคุณนะ" ผมทำใจกล้ายื่นอมยิ้มรสกาแฟที่พกติดกระเป๋าไว้ตลอดให้คนข้างๆ

 

"ครับ?" 

 

"ค่ารอยยิ้ม" ผมตอบแล้วยิ้มบางๆให้ เขายิ้มตอบแล้วยื่นมือมารับไป

 

"ขอมือหน่อยครับ" 

 

ผมหันไปเลิกคิ้วใส่เขาแล้วยกมือข้างขวาขึ้นมางงๆ ความสงสัยที่ทอประกายในตาผมคงทำให้อีกคนหัวเราะเบาๆแล้วดึงมือผมเข้าไปใกล้ ปากกาเจลสีน้ำเงินเข้มสีเขาพกมา ตัวเลขของอะไรบางอย่างถูกเขียนลงบนมือผม พอเขียนเสร็จคนข้างๆก็ยืนขึ้นเต็มความสูง ผมได้ก้มมองมือตัวเองงงๆ 

 

เบอร์โทรหรอ?

 

  แชะ 

 

ผมเงยหน้าขึ้นมองเขาที่ค่อยลดกล้องในมือลง อีกข้อที่ผมอยากบอกคือผมไม่ชอบถ่ายรูป 

 

"ครั้งหน้าก็ไม่ต้องสูบบุหรี่แล้วนะครับ"

 

"..." อะไรกัน ไม่ได้สูบซักหน่อย 

 

"ผมคิมแทฮยอง ไม่สบายใจเมื่อไหร่โทรหาผมได้ตลอดนะครับ" 

 

"..."

 

"แล้วก็ เจอกันครั้งหน้าขอเป็นรสโคล่าไม่ก็สตรอเบอร์รี่นะครับ"

 

แล้วเขายิ้มขึ้นมา

อีกครั้ง

 

"ผมไปนะ"

 

ผมรู้สึกว่าควันบุหรี่กลิ่นเมนทอลมันกำลังจะเดินห่างออกไป 

ผมอาจจะต้องทำอะไรซักอย่าง 

เช่นการดับบุหรี่

 


"เดี๋ยวครับ"

 

"?"

 

"ผมมินยุนกิ"

 

เป็นอีกครั้งที่เขายิ้ม ก่อนที่จะหมดเวลาของดวงอาทิตย์จริงๆ

ผมก้มมองเลขสิบหลักในมือ ริมฝีปากคลี่ยิ้มตามอีโมติคอนที่เขาใส่มันไว้ข้างหลังตัวเลขนั้น

 

ผมหวังว่าจะได้จุดมันอีกครั้ง

บุหรี่กลิ่นเมนทอล



ยินดีที่ได้รู้จักนะ
ผู้ชายแปลกหน้าที่เหมือนควันบุหรี่
ดวงอาทิตย์กลิ่นเมนทอล 

 


/

 


แด่คุณ คนที่มีโอกาสได้อ่านหวังว่ามันจะหายไปนะ แสงสีน้ำเงินที่อยู่ข้างๆคุณในทุกคืนที่พระจันทร์หลับใหล เพียงแค่คุณหลับตาและยิ้มให้กับวันโง่ๆที่ผ่านไปโดยที่ไม่มีอะไรดีซักอย่างแต่ยังไงก็ขอให้วันพรุ่งนี้ของคุณเต็มไปด้วยรอยยิ้มนะ :)



 


*ชี้แจงกันหน่อย สำหรับตอนนี้เป็นจุดเริ่มต้น การพบกันครั้งแรกส่วนตอนต่อๆไปจะเป็นเรื่องสั้นที่ไม่ต่อกันแต่ก็จะอยู่ในสตอรี่เดิม นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายฮีลลิ่งนะคะ จะเป็นเรื่องสั้นที่เน้นความสัมพันธ์ที่ต่างคนต่างสบายใจต่อกัน เป็นทุกอย่างให้กัน แต่ไม่เคยบอกรักกัน ไม่เคยอยากเป็นแฟนกัน เราแค่อยากให้เขาอยู่กันแบบนี้ โดยขออ้างอิงจากมินยุนกิและคิมแทฮยองเพราะเราคิดว่าสองคนนี้มีอะไรที่แตกต่างกันมากๆแต่กลับเข้ากันได้อย่างประหลาด เวลาอยู่ด้วยกันแล้วมันจะมีความอึดอัดผสมกับความอบอุ่นแต่แปลกตรงที่สองความรู้สึกที่ต่างกันสามารถเข้ากันได้อย่างลงตัวเหมือนมินยุนกิและคิมแทฮยอง

ขอบคุณนะที่คุณสองคนได้เจอกัน
ขอบคุณที่ฉันได้เจอคุณสองคน


หวังว่าเรื่องสั้นในบางตอนจะให้กำลังใจคุณในวันที่คุณอยากจะหลับตาและลืมไปว่าคุณยังมีตัวตนอยู่ นัมจุนสอนเราเสมอว่าถึงจะไม่มีใครรักเราแต่อย่างน้อยเราก็ต้องรักตัวเอง ถึงแม้จะไม่มีใครรับรู้ถึงการมีอยู่ของตัวคุณแต่คุณก็ต้องห้ามทำให้การมีอยู่ของคุณหายไป มีแต่คุณเท่านั้นที่จะรักตัวคุณได้มากที่สุด คุณเกิดมากับมันคุณก็ต้องอยู่กับมันให้ได้ จนกว่าจะหมดเวลาที่โลกให้คุณ 

 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

10 ความคิดเห็น

  1. #7 Jung Tien-In (@tienin) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 22:10
    น่ารักมากเลยอ่านไปยิ้มไปทั้งเรื่อง
    #7
    0
  2. #3 Yoonji_chu (@Yoonji_chu) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:49
    ชอบตรรกะของไรท์มากคะ
    #3
    0
  3. #2 ZAYO_O (@ZAYO_O) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:32
    ทำไมอ่านทอล์กแล้วอยู่ๆน้ำตาคลอก็ไม่รู้ค่ะ ฮือ555555555555 เราชอบแนวนี้นะคะ ไม่ต้องมีสถานะ ไม่ต้องบอกรัก แต่ให้ฟีลสบายใจ เหมือนเป็นบันทึกเรื่องราวในบางช่วงของชีวิตเลยค่ะ แล้วก็ชอบภาษามากๆๆ ชอบการเปรียบเทียบ จะอะไรก็ตามแต่มันลงตัวดีมากเลย เหมือนมีกลิ่นเมนทอลของคุณพระอาทิตย์กับกลิ่นพีชอ่อนๆลอยตีกันกลางอากาศ น่ารักดีค่ะ ขอบคุณนะคะ รู้สึกได้อะไรกลับไปคิดเยอะเลย จะรออ่านต่อนะะ
    #2
    0
  4. #1 k_922 (@k_92) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:34
    อ่านแล้วยิ้มตามเลยยย
    #1
    0