Perfect Match แฟนฉัน! รับประกันความเพอร์เฟ็กต์

ตอนที่ 2 : ความจริงของโลก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 32,008
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 112 ครั้ง
    10 พ.ย. 56

1

ความจริงของโลก


 

จูเนียร์ ลูกไม่ต้องห่วงนะจ้ะ แม่จะพาลูกไปหาหมอที่ดีที่สุดในประเทศ จะต้องรักษาหน้าของลูกให้หายให้ได้ ทุกอย่างจะต้องกลับมาเป็นเหมือนเดิม โฮกก"

เฮ้อ... ฉันลอบถอนหายใจอยู่ใต้ผ้าคุมอย่างเหนื่อยๆ คุณหญิงแม่ยังคงรับไม่ได้สินะ...

อันที่จริงฉันเองก็ยังรับไม่ได้หรอก U_Uปกติฉันชอบส่องกระจกมากเลยนะคะ ก็เวลาเห็นเงาตัวเองที่สะท้อนอยู่บนนั้นแล้วมันน่าปลามปลื้มไง คนอะไรส๊วยยย สวยยย คิดมาถึงตรงนี้ฉันก็อยากจะเขกกะโหลกตัวเองสักร้อยทีที่ไม่เชื่อมั่นในหนังหน้าตัวเอง ดันไปหลงทำตามแรงยุของเพื่อน แล้วเป็นยังไงละ ร้อยไหม... ร้อยจนหน้าเน่าไปแล้วเนี่ย โฮๆๆ TTOTTตอนนี้กระจกกลายเป็นของแสลง เห็นเมื่อไหร่เป็นต้องวิ่งหนีเหมือนเจอผีก็ไม่ปาน (ใช่ เหมือนเจอผีจริงๆ T^T) แค่รู้ว่าเชื้อโรคพวกนั้นอยู่บนหน้าฉัน กำลังกัดกินโปรตีน เนื้อเยื้อและเจริญเติบโตอย่างสนุกสนานร่าเริงบนหน้าฉัน มันก็สุดแสนจะปวดร้าวเต็มทนแล้ว

ไปโรงพยาบาลยันยันกันนะลูก ที่นี่ใครๆ ก็บอกว่าดี แย่แค่ไหนก็แก้ได้ ลูกต้องหายแน่นอน!”

พอเถอะค่ะคุณหญิงแม่.. หมอที่โรงพยาบาลฮีฮีก็บอกชัดเจนแล้ว...”

ไม่พอ! ยังไงก็ไม่พอ จะให้แม่ทำใจได้ยังไง...ลูกสาวของแม่...กลายเป็น...เป็น..."

เป็นผี TT__TT

ฉันอยากจะปล่อยโฮ แต่พอคิดว่าน้ำตาจะต้องไปโดนตุ่มสิวที่ปูดบวมยังกับโดนฝังลูกนิมิตรทั่วหน้า ฉันก็กลั้นสะอื้นฮึบ! ฉันร้องไห้มาพอแล้ว ร้องไปก็ไม่มีประโยชน์ ยังไงหน้าฉันก็ไม่ดีขึ้นมาหรอก

ลูกแม่ต้องหาย ลูกต้องกลับมาสวยเหมือนเดิม!”

หนูทำใจแล้วล่ะค่ะ... ไปหาหมอกี่คน เขาก็บอกแบบเดียวกันทุกราย“

ฉันบอกอย่างเศร้าๆ เอ่อ! ไม่ใช่ว่าฉันไม่มีโอกาสหายนะ ยังไม่สิ้นหวังขนาดนั้น... เพียงแต่...หมอบอกว่าในตัวฉันตอนนี้มีเชื้อโรคชนิดนี้อยู่เป็นล้านๆ ตัว ไม่มีวิธีกำจัดมันออกไปไม่ได้ในครั้งเดียว (นอกจากตัดหัวทิ้ง) ต้องหมั่นกินยา ค่อยๆ ทำความสะอาดหน้า ฉีดยาฆ่าเชื้อควบคู่กันไปเป็นระยะเวลา...หนึ่งปี... เอ่อ กะ...ก็แค่หนึ่งปี

โฮกกก!! สามร้อยหกสิบห้าวันเชียวนะ!!

กรี๊ดดดด TOTฉันต้องทนเป็นหน้าหนังคางคก ทั้งตุ่มสิว ตุ่มหนองทั่วหน้ายังกับคนเป็นโรคห่าตั้งหนึ่งปีเชียวหรือนี่ หมอสิบคนต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าไม่สามารถทำอะไรไปมากกว่านี้ เคสของฉันมันหนักเหลือทน แผลจากการร้อยไหมดันไปติดเชื้อจากน้ำประปาทั่วๆ ไปที่ชาวบ้านเขาใช้กิน ใช้อาบกันตามปกติ (ก็ไม่มีใครเป็นอะไรทั้งนั้น) แต่พอมาโดนหน้าที่เต็มไปด้วยรูเล็กๆ จากการร้อยไหม มันก็ทำปฏิริยาอะไรสักอย่างที่คนเป็นหมอเท่านั้นถึงจะอธิบายถูก หน้าฉันก็ติดเชื้อ...เละ...เทะ ถือว่าซวยโคตรๆ เป็นหนึ่งในล้านก็ว่าได้ที่เจอแบบนี้ แงงงง TTOTT

แต่แม่ทำใจไม่ได้!! ถ้าใครเห็นว่าลูกสาวของแม่หน้าตาแบบนี้... แม่จะบอกกับคนอื่นยังไง"

ก็บอกไปตามความจริงซิคะ... ดีซะอีกคนอื่นจะได้รู้ถึงอันตรายของการศัลยกรรมอย่างไม่มีสติ”

กรี๊ด นี่ไม่ใช่งานสัมนาให้ความรู้เรื่องหน้านะลูก!! จูเนียร์ ลูกไม่เข้าใจเหรอว่าเดือนหน้าจะมีงานฉลองใหญ่ที่บ้านของเรา แล้วแบบนี้... ถ้าใครๆ มาเห็นว่าลูกหน้าตาแบบนี้...”

งั้นให้หนูไปซ่อนมั้ยคะ"

จะซ่อนได้ยังไงล่ะ!! คนต้องถามหาลูกแน่ๆ ลูกสาวคนเดียวของแม่ แล้วเมื่อลูกปรากฏตัว... โอมายลอร์ดดดด~ แม่จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน คนต้องแตกตื่นแน่ๆ กรี๊ดดด ทำไมม ทำมายยย~”

คุณหญิงแม่ครางออกมาอย่างสิ้นหวังแล้วก็สูมยาดมฟืดฟาดไม่หยุด ท่านเหลือบมองมาทางฉันนิดนึง แต่ก็ทำท่าคล้ายๆขนลุกแล้วก็รีบหันไปมองทางอื่น โอ... แม้แต่คุณหญิงแม่แท้ๆ ยังกลัวฉันเลยเหรอเนี่ย T_T ฉันรู้สึกเศร้าจนบรรยายเป็นภาษาอะไรไม่ออก

ครื่นน~

ฉันหยิบมือถือมาดูแก้ช้ำใจ ที่หน้าจอมีข้อความแชทในไลน์ขึ้นพรึ่บพรับไม่หยุด ฉันคลิกเข้าไปในห้องสนทนารวมกับแก๊งเพื่อนสาว

โอปอล : ฉลองเรียนจบไอสกูลกันพวกเรา แต่งให้เช้งแล้วเจอที่คลับนัมเบอร์วันที่เดิมมะ

มายลี่ : โอเค้ ได้เลย งั้นเจอกันนะยะ ชั้นจะใส่ปราด้าตัวใหม่ไปอวด คริคริ

โยโย่ : ประชันกับดีออร์ฉันหน่อยเป็นไง ดูสิว่าใครจะแซ่บกว่ากัน

โอปอล : คืนนี้ใครได้เบอร์ผู้ชายเยอะสุด เอารางวัลชะนีล่าฝันไปครองนะ


 

ฉันอดขำออกมาไม่ได้กับรางวัลชะนีล่าฝันเป็นชื่อรางวัลที่จะมอบให้กับคนที่ล่าผู้ชายในคืนนั้นได้เยอะที่สุด ถ้าใครชนะก็จะได้กินฟรีที่ฮ่องกง แล้วก็มีโอกาสได้เลือกของใน Shopก่อนเพื่อน!! (เรามีกฏว่าจะไม่ซื้อเสื้อผ้าคอลเลคชั่นเดียวกันเด็ดขาด ตลกจะตายถ้าใส่มาซ้ำกัน) เออ ลืมบอกไปว่า...ทุกวันอาทิตย์แก๊งค์คุณหนูพันล้านอย่างพวกฉันจะนั่งเครื่องบินไปกินของอร่อยๆ กันที่ฮ่องกงหรือไม่ก็สิงค์โปร์กันเป็นประจำ เสร็จจากนั้นก็ช้อปปิ้งให้มันส์จนกระทั่งไม่เหลืออะไรให้ซื้อ (แล้วค่อยก็บินกลับไทยตอนเย็น ตามภาษาคนรวย)


 

จูเนียร์ : ดีเลย ฉันกำลังเบื่อๆ อยู่พอดี ได้เมาคงจะช่วยได้


 

ฉันกดส่งข้อความไปเรียบร้อย มันขึ้นว่าทุกคนเห็นมันเรียบร้อย แต่ไม่มีใครตอบกลับ สงสัยจะยุ่งกันละมั้ง งั้นพิมพ์อะไรไปอีกหน่อยดีกว่า


 

จูเนียร์ : เที่ยวเสร็จมาค้างบ้านฉันมั้ย มีเรื่องอยากเล่าให้พวกแกฟังเยอะมาก เรื่องหน้าฉันอ่ะ T.T

โอปอล : เอ่อ... ไม่ดีมั้ง

จูเนียร์ : ทำไมอะ ทีตอนฉันอยากให้มาล่ะไม่มากันหรอก เชอะ

โอปอล : ก็พวกฉันไม่ไปแล้วนี่ไง ไม่อยากรบกวนแกหล่ะ อิอิ

จูเนียร์ : เออๆ ตามใจ งั้นไว้เดี๋ยวเจอกันที่คลับนัมเบอร์วันนะ

โอปอล : ... โย ตาแกพูดแล้วอะ

โยโย่ : แหม...ไอ้ปอล แกนี่นะ


 

ฉันทำหน้าสงสัยเล็กน้อย รู้สึกตะหงิดๆ กับคำพูดของเพื่อนเลยอดถามไม่ได้


 

จูเนียร์ : มีอะไรกันอ่ะ

โยโย่ : เอ่อ...คืองี้นะจูเนียร์ พวกเราเสียใจจริงๆ ที่หน้าแกมีปัญหาแบบนั้น

จูเนียร์ : เออออ!! ก็พวกแกนั่นล่ะกล่อมให้ฉันไปทำอยู่ได้ เป็นไงล่ะ ทำแล้วหน้าเจ๊งไปแล้วเนี่ย ฮือๆๆ

มายลี่ : โอ๋ๆๆ ก็แค่อยากให้เพื่อนสวย แต่ไม่คิดว่าแกจะซวยแบบนี้ :(

จูเนียร์ : ช่างเถอะ มันคงเป็นกรรมล่ะมั้ง รักษาไปเรื่อยๆ เดี๋ยวก็หายสักวันแหล่ะ

โอปอล : ใช่ๆๆ เดี๋ยวก็หายแล้วเนอะ ไฟท์ติ้ง!! ^O^

จูเนียร์ : เค งั้นเดี๋ยวเจอกันนะ ฉันจะให้คนขับรถไปส่งละ

โยโย่ : เดี๋ยว!!

มายลี่ : อย่าเพิ่ง

โอปอล : อย่าาาาา!!


 

ทั้งสามคนพร้อมใจกันพิมพ์ห้ามแทบจะวินาทีเดียวกันเลย =_= ฉันชักเริ่มรู้สึกแปลกๆ รู้สึกเหมือน... เหมือน... กำลังไม่เป็นที่ต้อนรับยังไงยังงั้น แต่ไม่หรอกมั้ง... พวกนี้คือเพื่อนของฉัน เราคบกันมาตั้งสามสี่ปีแล้วนะ!! เราหรูหรา ฟูฟ่าด้วยกันมาตั้งนาน พวกเราผูกกันแน่นเหนียวเหมือนเชือกที่ผูกเงื่อนตาย เราบินด้วยกัน เราช้อปร่วมกัน เราเป็นดาวโดดเด่นอยู่ปลายฟ้ามาตั้งนาน!!


 

จูเนียร์ : ทำไมเหรอ มีอะไรหรือเปล่า

โยโย่ : แก...เอ่อ แกอย่ามาเลยจูเนียร์ แกควรจะอยู่บ้านมากกว่านะ

จูเนียร์ : ทำไมฉันควรอยู่บ้าน ในขณะที่พวกแกออกไปดิ้น ล่าผู้ชายกันยะ >O<

โยโย่ : กะ..ก็แกมีแฟนแล้วไง พี่แม็คอ่ะ เดี่ยวเค้าก็โกรธหรอก ปล่อยให้สาวโสดแบบพวกฉันไปล่าแต้มเหอะ

จูเนียร์ : ได้ไงๆ ที่เมื่อก่อนฉันไม่อยากไปล่ะ พวกแกขู่จะตัดเพื่อนได้เลยเชียวนะ ฉันไม่ยอมถูกตัดเพื่อนหรอก


 

ฉันพยายามพิมพ์ให้ดูร่าเริง ทั้งๆ ที่ความจริงฉันไม่ใช่แบบนั้นเลย ฉันรู้สึกเหมือนอยากจะร้องไห้มากกว่า สิ่งที่ฉันคิดไว้เหมือนจะเป็นเรื่องจริงนี่.. ไม่หรอก... ไม่น่าใช่..


 

โอปอล : ถ้าแกมา...พวกเราจะตัดเพื่อนต่างหาก

จูเนียร์ : หา!

โอปอล : ล้อเล้นๆๆ แฮ่ๆ

จูเนียร์ : นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย พวกแกมีอะไรหรือเปล่า

มายลี่ : เออ...ไม่ต้องโย้กโย้ อ้อมค้อมกันล่ะ พูดไปตรงๆ เลยโย จูเนียร์คงเข้าใจแหล่ะ

โยโย่ : ทำไมฉันต้องเป็นคนพูด เอ้ย พิมพ์ด้วยเนี่ย

มายลี่ : งั้นฉันบอกเองก็ได้! จูเนียร์ แกต้องเข้าใจนะว่าตอนนี้แกไม่เหมือนเดิม คือ..หน้าแกเปลี่ยนอ่ะ

จูเนียร์ : อ้าว พวกแกคิดว่าฉันอยากเปลี่ยนเป็นหน้าผีแบบนี้หรือไงเล่า!!

มายลี่ : ฉันรู้ว่ามันไม่ใช่ความผิดของแก แต่มันเกิดขึ้นแล้ว...ก็นะ

จูเนียร์ : เข้าประเด็นมาเลยเถอะ! ไม่ต้องอ้อมค้อมแล้ว

มายลี่ : โอเค ทุกครั้งที่แกมารวมกลุ่มกับฉัน คนเค้ากลัวแกอ่ะ


 

ฉันสะอึก... พิมพ์ต่อไม่ถูก มวนพิศวงบิดเกลียวอยู่ในท้องน้อย

ฉันกำลังถูกผลักไส เพื่อนไม่ต้องการฉันแล้ว


 

มายลี่ : แกคงไม่รู้ตัว คราวที่แล้วที่แกมาที่ผับด้วย ผู้ชายที่ฉันจีบถึงกับวิ่งหนีกลับบ้านเลยอ่ะ

จูเนียร์ : ...

มายลี่ : ฉันขอโทษนะเว้ยที่ต้องพูดแบบนี้ แต่แกอยู่บ้านเหอะ

โยโย่ : ใช่ ขอโทษนะแก ToT แต่ถ้าแกยังมากับพวกเรา คงไม่มีผู้ชายคนไหนกล้าเข้ามาคุยด้วยแน่

โอปอล : ไว้หน้าแกหายดี... แล้วค่อยมาเที่ยวด้วยกันก็ได้เนอะ ปีหน้าเอง ^_^


 

ฉันรเหมือนพิมพ์อะไรไม่ออกไปสักพักใหญ่ๆ และฉันรู้ด้วยว่าที่พวกเพื่อนๆ ขอไม่ใช่แค่การไปผับด้วยกันครั้งนี้ แต่มันหมายรวมถึงการไปเที่ยว ไปสังสรรค์ กระทั่งดูหนัง ฟังเพลง กินข้าว เดินห้าง...


 

จูเนียร์ : เข้าใจล่ะ บ๊ายบาย


 

ฉันกดส่งข้อความแล้วก็ตัดสินใจออกจากกรุ๊ปแชทรวมทันที

โอ้... ฉันกลายเป็นคนไม่มีเพื่อนไปแล้วเหรอเนี่ย ฮ่าๆๆ อะไรกันเนี่ย ไม่อยากจะเชื่อเลย! พอฉันขี้เหร่ ก็โดนเทกระจาดง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ แปลว่ามิตรภาพระหว่างฉันกับพวกนางไม่ได้มีความหมายใดๆ เลยสินะ... นี่ไม่รู้ว่าจะเศร้าหรือว่าจะสุขดีที่กลายมาเป็นแบบนี้ แล้วตอนนี้ฉันยังเหลือใครอยู่บ้างเนี่ย... พอกลายเป็นคนขี้เหร่แล้วมีเรื่องให้เซอร์ไพรส์เยอะชะมัด

อ๊ะ ใช่แล้ว พี่แม็ค!! พี่แม๊คแฟนของฉันเอง เราคบมาเกือบปีแล้ว เขาบอกว่าเขารักฉันมาก ฉันนี่ล่ะคือแม่ของลูกเขา เรียนจบเมื่อไหร่เขาจะเอาเงินร้อยล้านมาสู่ขอฉันทันที!! แล้วล่าสุดที่เจอกัน เขาก็ไม่ได้มีท่าทีรังเกียจฉันที่หน้าพังเป็นผีด้วย พี่แม็คกลับจับมือแล้วก็พูดให้กำลังใจว่าทุกอย่างจะต้องผ่านไปได้ด้วยดี ใช่แล้ว... ฉันยังมีพี่แม็ค

ตุ๊ดด~~

ฉันกดต่อสายหาพี่แม็คอย่างว่องไว ฉันอยากเล่าและระบายเรื่องที่เกิดขึ้นให้เขาฟัง แฟนสุดที่รักของฉัน...

เขาได้พิสูจน์แล้วว่าเขารักฉันด้วยใจจริง ไม่ว่าหน้าฉันจะเป็นยังไงก็ตาม

[เอ่อ ฮัลโหลน้องจูเนียร์ โทรมาได้จังหวะพอดีเลย พี่ว่าจะโทรไปอยู่เชียว]

จริงเหรอคะ ใจตรงกันเลย พี่แม๊คคะ...คือจูเนียร์มีเรื่อง...”

[อย่าเพิ่งพูดอะไรนะครับ ฟังพี่ก่อน พี่มีเรื่องสำคัญมาก]

อะ...เอ่อ ค่ะ"

ฉันรู้สึกตะหงิดๆ อีกแล้ว =_=;; คงไม่หรอกมั้ง พี่แม็กคงไม่ทำกับฉันเหมือนยัยพวกเพื่อนชะนีล่าฝันนั่นหรอก เขายังจับมือและให้กำลังใจฉันอยู่เลยนี่นา!!

[พี่กำลังจะเรียนต่อปริญญาโทครับ ช่วงนี้พี่ยุ่งแล้วก็วุ่นวายมาก ต้องเตรียมสอบเข้า เตรียมภาษา น้องจูเนียร์ก็รู้นะครับ]

กะ...ก็คงงั้นมั้งคะ"

[พี่ก็เลยอยากจะขอเวลาเราสักปีหนึ่ง]

คะ คะ?”

[พี่ขอเวลาหนึ่งปีเพื่อเรียนต่อปริญญาโท พี่อยากทุ่มเทกับการเรียนให้เต็มที่ พี่ไม่มีคนใหม่แน่นอน พี่สัญญาด้วยเกียรติของตระกูลวิหคโผบิน"

เอ่อ....ค่ะ"

บอกตรงๆ ว่าฉันยังตั้งตัวไม่ทันกับสิ่งที่ได้ยิน ฉันไม่รู้มาก่อนเลยว่าพี่แม็คจะเรียนต่อปริญญาโท เขาทำตัวลอยไป ลอยมาแบบเดียวกับคุณหนูพันล้านอย่างฉัน แต่พี่แม็คอยู่ในแบบฉบับของผู้ชาย เขาบอกว่าสิ่งที่เขาเกลียดที่สุดในโลกคือการเรียนหนังสือ กว่าจะจบปริญญาตรีได้นี่ก็ช่างยากเย็นประหนึ่งเดินลุยไฟเท้าเปล่าก็ไม่ปาน ยัดใต้โต๊ะก็แล้ว จ้างคนเรียนให้ก็แล้ว ในที่สุดเขาก็จบปริญญาตรีในปีที่หกพอดิบพอดี

แล้วนี่อะไร...จะกลับไปเรียนปริญญาโทต่อ... อืม =_=

"ส่วนน้องจูเนียร์ก็รักษาหน้าให้หายดี กลับมาเป็นนางฟ้าคนเดิมของพี่นะครับ แล้วเราค่อยกลับมาสายต่อ น้องจูเนียร์ว่าดีมั้ยครับ]

กะ...ก็งั้นมั้งคะ"

[มันต้องดีอยู่แล้ว พี่ไม่อยากรบกวนเวลารักษาหน้าของน้องจูเนียร์นะ เราจะได้หายไวๆ ไง]

จริงๆ มันก็ไม่ได้รบกวนหรอกนะคะ ไม่ได้รักษาหน้ายี่สิบสี่ชั่วโมงสักหน่อยพี่แม็คก็...”

[อุ้ย! พี่เกรงใจครับ พี่อยากให้เราทุ่มเทเวลาเพื่อรักษาหนอง เอ๊ย หน้าให้เต็มที่]

แต่ว่า...

[อ๊ะ พี่คงต้องไปเตรียมอ่านหนังสือล่ะ ข้อสอบปริญญาโทนี่ยากเป็นบ้าเลย สรุปว่า...ไว้เจอกันปีหน้านะครับน้องจูเนียร์ สู้ๆๆ นะครับคนเก่งของพี่ ไปละครับ]

กริ้ก!

พี่แม็ควางสายไปอย่างรวดเร็วชนิดที่ฉันยังไม่ทันอ้าปากบอกบ๊ายบายด้วยซ้ำ ฉันนั่งประมวนสิ่งที่ได้รับรู้อยู่พักใหญ่ๆ แบบว่าอารมณ์ตอนนี้คือทั้งอยากหัวเราะ...แล้วก็อยากร้องไห้ในเวลาเดียวกัน....

ฮ่าๆๆ ฮือๆๆ ฮ่าๆๆ ฮือๆๆ

ฉันโดนสลัดทิ้งเหมือนกับขยะชิ้นหนึ่งจากแฟนผู้บอกรักฉันสามเวลาหลังอาหาร

ฉันโดนเท... เหมือนน้ำเน่าที่อยู่ในขวดยาคูลท์ค้างปีจากเพื่อนรักนักช้อป ที่อยู่ร่วมเรียนร่วมเที่ยวกันมาเป็นชาติ

ไหนจะพ่อแม่ ที่มองฉันอย่างอับอายจนอยากจะเอาโอ่งมาครอบหัวเมื่อฉันกลายเป็นคนขี้เหร่

โอ้...ถ้าฉันไม่มาอยู่ในจุดนี้ ถ้าฉันไม่กลายมาเป็นยัยหน้าผี หนองปูด สิวเห่อ... ฉันคงไม่มีวันรู้ว่าโลกใบนี้มันโหดร้ายมากแค่ไหน ไม่มีที่สำหรับคนอัปลักษณ์สินะ ฉันตระหนักได้ในทันทีว่าตลอดชีวิตสิบแปดปีที่ผ่านมา...

ไม่มีใครมองเห็นตัวตนของฉันเลย

เมื่อไม่สวย... ฉันก็ไร้ความหมาย


 

#สองอาทิตย์ผ่านไป

ถ้าไม่ใช่เพราะต้องไปหาหมอเพื่อฉีดยาฆ่่าเชื้อ... ฉันก็แทบไม่ได้ออกจากบ้านเลย เพราะถ้าออกไปทีไร... ก็นะ พอคนเห็นสภาพหน้าอันสยดสยองของฉันปุ๊ป พวกเขาก็จะมีปฏิกิริยาหลากหลายกันไป อาทิเช่น... เริ่มจากเหวอ เดินห่าง วิ่งหนี เป็นลม เข่าอ่อน พนมมือ สวดมนต์ กราบ กระทั่งน้ำลายฟูมปากก็มี มันช่างน่าสะเทือนใจอย่างแรงที่มนุษย์คนหนึ่งสามารถทำให้เพื่อนร่วมโลกหวาดกลัวได้ถึงเพียงนี้ ทั้งๆ ที่ฉันแค่เดินผ่านเฉยๆ ไม่ได้ไปหลอกไปหลอนอะไรเลยนะ -_-; ตอนแรกฉันก็เศร้ามาก ฉันร้องไห้อยู่สามวันเต็มๆ ที่กลายเป็นตัวน่ารังเกียจขนาดนี้ คุณเข้าใจใช่มั้ยว่าคนเคยสวย คนเคยเป็นที่ต้องการอย่างฉัน อยู่ดีๆ ดันหน้าเน่าเป็นผี ใครเห็นก็วิ่งหนีเนี่ย... มันเจ็บนะจะบอกให้ บอกตรงๆ เลยว่าใครไม่เป็นฉัน ก็คงไม่เข้าใจหรอก

แต่พอพ้นสามวันสุดเศร้าระทมนั่นไป ฉันก็เริ่มทำใจได้และเรียนรู้ที่จะรับมือกับสิ่งที่เกิดขึ้น ก็แค่หนึ่งปีเอง... (ซี๊ดดด สามร้อยหกสิบห้าวัน) ไม่ใช่ว่าฉันไม่มีวันหายสักหน่อย นั่งเศร้า นั่งร้องไห้ไป ก็ไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้น แถมหน้าจะสกปรกเพิ่มขึ้นอีกต่างหาก ที่จริงเหตุการณ์หน้าเละก็ไม่ใช่ว่าแย่ไปซะหมด (แค่ออกไปไหนไม่ได้และไม่มีคบก็เท่านั้น!) อย่างน้อยมันก็ทำให้ฉันว่าง...ว่างมากถึงมากที่สุด เกิดมาฉันไม่เคยว่างขนาดนี้มาก่อน ที่ผ่านมาต้องไปทำนู้น ทำนี้ ซื้อนั้น ซื้อนี้อยู่กับเพื่อนตลอดเวลา มีวันไหนบ้างที่ฉันไม่ใช่เงิน... ไม่มี!! วันๆ วนเวียนอยู่แต่ในห้าง เข้าเคาท์เตอร์เครื่องสำอาง ดูเสื้อผ้าร้านหรูๆ กินข้าวร้านแพงๆ นั่งนินทาชาวบ้าน... โอ้ ฉันละทึ่งตัวเองชะมัดที่ทำแบบนี้ได้ยังไงเป็นปีเป็นชาติ ทุกวันนี้ฉันมีเสื้อผ้าที่ยังไม่ได้แกะป้ายราคาอยู่เป็นกระตั๊ก ตีซะว่าใส่ไม่ซ้ำกันทั้งปี...ก็ยังเหลือ -_-

เอาเหอะเมื่อว่าง... ฉันก็มีเวลาอยู่กับตัวเองมากขึ้น เริ่มลองทำสิ่งฉันเคยคิดว่าตัวเองสนใจแต่ไม่เคยมีเวลาพอ แล้วคราวนี้ละว่างมากเชียว แฟนก็ไม่มี เพื่อนก็ไม่คบ โรงเรียนก็ไม่ต้องไป -_- (เรียนจบไฮสคูลพอดี) ตอนนี้ฉันหัดถักผ้าพันคออยู่ ก่อนหน้านี้ฉันก็ต่อจิ๊กซอร์เสร็จไปสิบกล่อง ทุกคืนต้องเข้าเว็ปไซส์แฟชั่นสาวมุสสลิมเพื่อหาผ้าคลุมสวยๆ เก๋ๆ มาใช้ปิดหน้า ออกกำลังกาย เล่นเกมเต้น ร้องคาราโอเกะ ทำกับข้าว และอ่านนิยายวัยรุ่นที่ซื้อดองเอาไว้มาหลายปี

อ๊ะ พูดถึงนิยาย! ขอเท้าความนิดนึงว่าเมื่อสมัยเกรดหกเกรดเจ็ด ตอนที่ฉันไม่ประสีประสา ไม่รู้จักเที่ยว ไม่รู้จักแต๊ดแต๋อ่ะนะ ฉันชอบอ่านนิยายรักวัยรุ่นมากกก~~ สำนักพิมพ์แจ่มใสออกอะไรมาฉันอ่านหมดจ้า จะโปรเจคส์ตุลา มีนา เมษา บลาๆ แบะๆ ไม่เคยพลาดสักเล่มเดียว แต่พอขึ้นชั้นจูเนียร์ (เกรดสิบเอ็ด) ฉันก็หยุดอ่านไปเพราะไม่มีเวลาว่าง แถมหยิบมาอ่านก็โดนแซวว่าเป็นพวกเพ้อเจ้อ ฉันเลยต้องหยุดอ่านไปโดยปริยาย อืม... หลายปีมาแล้วสินะ พอมาเห็นหนังสือพวกนี้ฉันก็อดหยิบมันขึ้นมาดูไม่ได้ คิดถึงสมัยตัวเองเป็นเด็กจังแฮะ

อ๊ะ! เล่มนี้!! O_o

2nd love!! หนุ่มเฮ้ว สาวเปรี้ยว รักเดียวโดนใจ

อ๊ายยย เล่มโปรดของฉันเลย เฮียสองงง~~ >O<

แค่อ่านไม่กี่บรรทัด...ความรู้สึกกรี๊ดกร๊าดแบบเมื่อก่อนก็ฉายชัดอยู่ในหัว ฮ่าๆๆ ใช่แล้ว! ฉันเคยมีความคิดที่จะไปเรียนมหาลัยเดียวกับเฮียสอง ฉันจะไปตามหาพระเอกคนนี้!! ฉันจะไปใช้ชีวิต ไปในสถานที่ที่กล่าวถึงในนิยายให้ครบทุกที่ แล้วก็หาแฟนหล่อๆ เท่ๆ เรียนวิศวะแบบในนิยายบ้าง มันเป็นความใฝ่ฝันของฉันเมื่อหลายปีก่อนเลยนะ!!

โอย ไม่น่าเชื่อว่าฉันจะเคยคิดแบบนี้ เด็กหนอเด็ก... ในความเป็นจริงคือ คุณหญิงแม่คงไม่ยอมให้ฉันไปอยู่ไกลขนาดนั้นหรอก ฉันคือลูกสาว(เคย)แสนสวยเพียงคนเดียว อีกทั้งมหาลัยที่คุณหนูพันล้านอย่างฉันจะเข้าเนี่ยต้องเป็นมหาลัยอินเตอร์อันดับหนึ่งอย่างเซนส์ลีโอนาร์ด ไม่ก็ต้องมหาลัยดังๆ ที่อังกฤษหรืออเมริกาถึงจะสมเกียรติสมฐานะของวงค์ตระกูลเท่านั้น เรื่องที่จะไปเรียนต่างจังหวัดให้เพื่อนๆ ในแก๊งชะนีล่าฝันดูถูกเป็นยัยเด็กบ้านนอก ไปอยู่ไกลเมืองหลวง แถมห่างจากพี่แม็คตั้งหลายปี... ไม่มีทางซะหรอก พับโครงการไปได้เลย

ฉันส่ายหัวให้กับตัวเองแล้วก็เดินถือนิยายสุดที่รักติดมือมานั่งอ่านด้วย... พออ่านตรงบทนำที่นางเอกกำลังจะเป็นเฟรชชี่ก็ทำให้ฉันนึกขึ้นได้ว่าตัวเองก็กำลังจะเป็นเฟรชชี่เหมือนกันนิหว่า -_- ไม่สิ...ฉันกะว่าจะดรอปเรียนไปหนึ่งปี ขอรักษาหน้าให้หายก่อน พอถึงตอนนั้นฉันก็จะได้กลับไปอยู่แก๊งชะนีล่าฝัน คบกับพี่แม็คเหมือนเดิม... เรียนอยู่ในมหาลัยอินเตอร์หรูๆ เลิศๆ ...


 

เหรอ?

เธออยากกลับไปอยู่ในจุดนั้นอีกจริงๆ เหรอจูเนียร์


 

ฉันได้ยินเสียงใจตัวเองถามกลับมา เสียงนั่นกังวาลอยู่ในสมองซ้ำแล้วซ้ำอีก

นั่นสินะ.. ทำไมเราถึงอยากกลับไปหาคนที่ทิ้งเราไปแล้วด้วยนะ คนที่ไม่เคยมองในแบบที่เราเป็น คนที่คบกับเราเพียงแค่เปลือกนอกเท่านั้นเอง ตรงนี้ไม่มีอะไรเหลือให้ฉันอีกแล้ว ไม่มีเลยสักนิด ถึงฉันกลับไปคบกับเพื่อนกลุ่มเดิม คบพี่แม็คเหมือนเก่า... มันก็คงไม่สนิทใจอีกแล้ว เพราะรู้แก่ใจว่าถ้าวันใดวันหนึ่งหากฉันพลาดขึ้นมาอีก อาจจะเป็นหน้าพังอีกรอบ ไม่ก็ล้มละลายกลายเป็นยาจก ถึงตอนนั้นคนพวกนี้ก็พร้อมจะถีบหัวส่งฉันทันที

ที่พวกเขาปฏิบัติกับฉันอย่างดีแสนดีอย่างที่ผ่านมา นั่นก็เพราะฉันเป็นคนสวย เป็นคนรวย เป็นคนมีชื่อเสียงต่างหาก ฉันตระหนักและเข้าใจอย่างถ่องแท้แล้วว่า ฉันคือคนที่อ้างว้างและโดดเดี่ยวที่สุดในโลก ความสุขทั้งหมดล้วนเป็นของจอมปลอม เงินทอง หน้าตา ไม่มีความหมายอะไรเลยเมื่อเราปราศจากมิตรแท้...

จะมีใครคบฉัน ชอบฉัน หรือเป็นเพื่อนกับฉัน เพราะพวกเขายอมรับในสิ่งที่ฉันเป็น ไม่ใช่สิ่งที่ฉันมีบ้าง..

ตั้งแต่เกิดมา...ฉันไม่เคยปรารถนาจะถูกยอมรับด้วยใจขนาดนี้มาก่อนเลยนะ มันเหมือนมีอะไรมาแทงใจทุกครั้งที่คิดว่าฉันไม่เคยมีเพื่อนแท้สักคนในชีวิต แถมคนรอบตัวฉันก็หนีหน้าไปหมดแล้ว

ไม่เหลือ...ไม่เหลืออะไรทั้งนั้น แล้วจะอยู่ต่อไปทำมายย โฮ

เออ นั่นสิ!! จะอยู่ต่อไปทำไม

ทำไมไม่ไปที่อื่น ไปเจอคนกลุ่มใหม่ๆ สังคมใหม่ๆ ไม่ดีกว่าเหรอ ในเมื่อตอนนี้ฉันอัปลักษณ์ ขี้เหร่ อุบาทว์ยิ่งกว่าผีเสียอีก นี่อาจจะเป็นโอกาสอันดีที่ฉันจะได้พบคนจริงใจ คนที่ไม่ได้มองฉันจากหน้าตาเท่านั้น!!

เฮ้ย!! นี่เป็นไอเดียที่ดีนะเนี่ย และเมื่อฉันเหลือบมองนิยายในมือ...

โอ้มายก๊อด!! เอาแบบนี้ล่ะ

ฉันจะไปหาเฮียสอง!!


 


 


 


 


 

ขอคุยแบบสั้นๆ ก่อนนะคะ นี่คือโปรเจคส์วาเลนไทน์ปีหน้านี่ล่ะ แต่งยังไม่เสร็จ เดดไลน์วันที่สิบห้าเดือนนี้ ToT ใครอ่านแล้วเห็นคำผิดตรงไหน หรือสะดุดอะไรยังไง รบกวนแจ้งด้วยจ้า เพราะต้นฉบับดิบมาก ยังไม่ได้รีไรท์เลย T^T

ปล. แอบฮา เขียนถึงนิยายตัวเองเหมือนกัน ก๊ากๆๆ ได้กลับไปเขียนโลเกชั่นเดิมๆ ก็แอบรู้สึกดีเหมือนกันน้า

           เม112

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 112 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

9,949 ความคิดเห็น

  1. #9779 พรีม (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 มกราคม 2558 / 19:23
    นิยายในเรื่องมีจริงป่ะค่ะ
    #9,779
    0
  2. #9702 สายไหมสีเทา (@puifai2545) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2557 / 18:48
    โหวตให้อิพี่เสือแล้วน้าาาาา
    #9,702
    0
  3. #9246 kung (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2557 / 18:42
    อยากบอกว่าคลั่งเฮียสองมากกกกก อ่านซ้ำสิบๆๆรอบนะพี่เม ขอตอนพิเศษทีเถอะ กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด
    #9,246
    0
  4. #9182 pencil (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2557 / 11:48
    คิดถึงอาคุงสองงงง ป่านนี้มันกวนส้งไปถึงไหนแล้วก็ไม่รู้ ^__^
    #9,182
    0
  5. #8614 'm auayfuu (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 มกราคม 2557 / 22:25
    'ไปหาเฮียสอง' แอร๊ยยยย ❤
    #8,614
    0
  6. #8376 ladymewmew (@ladymewmew) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 มกราคม 2557 / 09:05
    สนุกมากๆเลยนะ
    #8,376
    0
  7. #8288 ByChu (@numilike) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 มกราคม 2557 / 23:18
    ชีวิตรันทดจุง แงๆๆๆ
    #8,288
    0
  8. #7643 แซลม่อน (@no-unlog) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 มกราคม 2557 / 23:09
    กรีสสสส โลกนี่ช่างเลวร้าย
    แค่อ่านและคิดว่าถ้าเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกับคนๆนึงจริงๆ(มันก็น่าจะมีจริงๆแหละ)
    ก็แอบเศร้าแทน ทั้งเพื่อน ทั้งแฟนหายหมดเลย
    คงเจ็บปวดมากแน่ๆ เหมือนตกจากตึก 3 ชั้น(?)เลย T^T #แอบลูบหน้าตัวเองเบาๆ
    #7,643
    0
  9. #7542 punchpooh (@punchpooh) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 มกราคม 2557 / 20:32
    ชอบจัง "ฉันจะไปหาเฮียสอง" มันต้องอย่างนี้นางเอกชั้น น่ารักจัง ไรเตอร์หนูชอบๆ ปลื้มเฮียสองมากคะ ตอนนี้หนูมาเรียนคณะเดียวกับเฮียสองแล้ว ฮ่า ฮ่า ฮ่า
    #7,542
    0
  10. #7450 •WOLF GROWL• (@pitchaweenari) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 มกราคม 2557 / 16:12
    สงสารนางเอก TOT
    #7,450
    0
  11. #7420 Rosariovampire (@zutto) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 มกราคม 2557 / 06:21
    นิยายใกล้ลงแล้วหนิ คือที่ไหนก็หาซื้อได้ใช่ไหมค่ะ แบบซีเอ้ดทุกที่ไรเงี้ย
    #7,420
    0
  12. #7419 Rosariovampire (@zutto) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 มกราคม 2557 / 06:21
    นิยายใกล้ลงแล้วหนิ คือที่ไหนก็หาซื้อได้ใช่ไหมค่ะ แบบซีเอ้ดทุกที่ไรเงี้ย
    #7,419
    0
  13. #7418 Rosariovampire (@zutto) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 มกราคม 2557 / 06:21
    นิยายใกล้ลงแล้วหนิ คือที่ไหนก็หาซื้อได้ใช่ไหมค่ะ แบบซีเอ้ดทุกที่ไรเงี้ย
    #7,418
    0
  14. #7360 GooDYeaR =) (@premanid-28) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 มกราคม 2557 / 23:35
    โหยยยย เพื่อนเลว
    #7,360
    0
  15. #6971 by tam (@tam-wannporn) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 มกราคม 2557 / 14:04
    ไปเลยยยย ไปแบบนิยาย 55
    #6,971
    0
  16. #6964 CrazyButler (@crazy-butler) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 มกราคม 2557 / 13:25
    ไปหาเฮียสอง 555555

    ชอบอ่า อิงชีวิตจริง นึกถึงตอนที่ตัวเองเป็นอิสุกอิใสเลย

    เป็นตอนไหนไม่เป็น เป็นตอนม.5 กว่าจะหายตั้งหลายอาทิตย์ TwT
    #6,964
    0
  17. #6887 Tuktik_Cupcake (@meemeecupcake) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 มกราคม 2557 / 21:20
    สนุกมากๆค่ะ
    สงสารนางเอกมาก
    อิงชีวิตจริง บอกเลย  ฮืออออ
    #6,887
    0
  18. #6881 '▽' อ.ซ.ฟ'น้อย '▽ (@thaintida) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 มกราคม 2557 / 20:54
    T^T สงสารนางเอกจับใจจจ จินตนาการน้านางเอกแบบ..... Q[]Q
    #6,881
    0
  19. #6873 ไร้ตัวตน (@estlove) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 มกราคม 2557 / 19:41
    ความฝันของนางเอก น่าติดตามมาก =,.=b
    #6,873
    0
  20. #6863 JENNYHA (@jennyha) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 มกราคม 2557 / 18:55
    มันก็โออะ สู้ๆ
    #6,863
    0
  21. #6836 ღ~Mr.เน่ฮุน~ღ (@ploylovekorea123) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 มกราคม 2557 / 14:32
    โอ้ววว...น่าสงสาร บรรยายแล้วเห็นภาพนางเอกน่าเละขึ้นมาได้ทันทีเลยจ้าาา... T^T เอาใจสู้น้าจูเนียร์ 5555
    #6,836
    0
  22. #6816 △หัวฟู△ (@n-si) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 มกราคม 2557 / 09:19
    เธอเจ๋งสุดยอดเลย จูเนียร์ คิดได้เลิศเลออลังงานงานช้าง 12 งาน 5555555
    #6,816
    0
  23. #6730 เเมวดำ (@154356) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 มกราคม 2557 / 16:48
    ไปเลยนางเอก เธอสุดยอดมาก
    #6,730
    0
  24. #6575 หิวเข้าจังเรย (@mairu3579) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 มกราคม 2557 / 21:25
    อ๊ายยย พี่เสือน่ารักมากเลยคะ หลงงงงง น้องจูใจเย็นๆนะคะ ห้าห้า ชื่อจูก็เท่ห์ดีออก(หรอออ)
    #6,575
    0
  25. #6470 Yokbearboo (@duck-aomyeam) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 มกราคม 2557 / 20:05
    *O* นางเอกพระเอกมาเจอกันอร้างงง
    #6,470
    0