[Yaoi] Sugar Addict หวานกว่าขนมก็ผมเนี่ยแหละ [Boy's Love]

ตอนที่ 37 : ตอนที่ 30.1 มะหมาก็มีหัวใจนะฮ้าบ 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 71,176
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 362 ครั้ง
    27 ก.ค. 60


ตอนที่ 30.1 มะหมาก็มีหัวใจนะฮ้าบ 4

 

 

 

โหดเหี้ยม

 

            ผมต้องยอมรับว่าเจ้าเด็กมู่ค่อนข้างโชคดี

 

            หนก่อน ผมหมายมาดเอาไว้แล้วว่ายังไงก็ต้องได้มันมาเป็นของผม แต่กลับกลายเป็นว่าหลายวันที่เจ้านายไม่อยู่ มันก็เกาะติดเจ้านายมันเหมือนตุ๊กแกเกาะข้างฝา ไม่เปิดช่องว่างให้ผมทำอะไรได้ ผมถึงต้องกลับบ้านมาด้วยความหงุดหงิดสุดขีด ยิ่งเจ้านายกับนายใหญ่ดูมีความสุขกันดี ผมก็ยิ่งหงุดหงิดเข้าไปใหญ่

 

            ผมลั่นวาจาไว้แล้วว่า...เจอกันหนหน้านายเสร็จฉันแน่

 

            ครั้งหน้าผมต้องทำให้ได้

 

            ความคิดที่ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าต้องทำยังไง เมื่อได้เจอจริงๆ แต่...เจ้าเด็กนี่ซึมจนน่าสงสาร

 

            “อยู่นี่ไปก่อนนะมู่ เดี๋ยวไอ้กั๊กจัดการเรื่องของมันได้ก็คงมารับ” เจ้านายผมปลอบมัน ทั้งยังลูบหัว แต่มันกลับยิ่งขดตัวหดเล็กลง ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำ เปื้อนด้วยหยดน้ำตา อย่างที่ผมพอจะจับใจความได้ว่าเจ้านายเจ้าเด็กนี่หนีออกจากบ้าน แล้วกลัวไม่ได้เจอมัน ก็เลยเอามาฝากไว้กับเจ้านายของผม

 

            ท่าทางของมันทำให้ผมทำอะไรไม่ลง

 

            ตอนนี้หน้าขาวยิ่งซีดขาวราวกับไม่ได้นอน ตาแดง จมูกแดง เนื้อตัวสั่น เพราะกลั้นแรงสะอื้นแทบตลอดเวลา

 

            “ฮึก...เจ้านาย...เจ้านายอย่าทิ้งมู่...อย่าทิ้งมู่นะ...”

 

            ผมได้ยินมันพึมพำเสียงเบาแสนเบา จนผมเองก็...โหดใส่ไม่ออก

 

            ตอนนี้ผมขยับนั่งข้างมันแล้ว มันก็ยังไม่กระดิกตัว เอาแต่ทิ้งตัวนอนคุดคู้ ร้องไห้สะอึกสะอื้นน่าสงสาร จนผมตัดสินใจวางมือลงบนหัวนิ่มๆ สัมผัสหูสีเงินสวย ลูบอย่างหวังให้มันผ่อนคลาย ซึ่งคราวนี้มันไม่หนี มันเงยหน้าขึ้นมามองผมทั้งน้ำตา

 

            “พี่โหด...เจ้านาย...เจ้านายจะทิ้ง...มู่...เจ้านายบอกว่าจะ...ไม่กลับบ้านแล้ว...”

 

            ผมไม่ได้พูดอะไร แต่ฟังมันละล่ำละลักบอก แล้วก็ยกมือปาดน้ำตาป้อยๆ

 

            “มู่กลัว...กลัวไม่เจอเจ้านายแล้ว...เจ้านาย...ร้องไห้...หนักมาก...เจ้านายบอกว่า...คนบ้านนั้น...ใจร้าย...เจ้านายจะไปอยู่กับพี่...ฮึก...ป้อง...แล้วมู่ล่ะ...แล้วมู่...เจ้านายจะทิ้ง...มู่หรือ...ฮืออออ” มันร้องได้สะอึกสะอื้น จนร่างเล็กๆ สั่นเทา และนั่นก็ทำให้ผม...

 

            หมับ

 

            ผมเอื้อมมือมากอดกระชับรอบลำคอ ดึงเข้ามาชิดอก ยามที่ปรับเสียงให้อ่อนที่สุดเท่าที่จะปรับได้

 

            “ไม่มีใครทิ้งนายหรอก ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวเจ้านายนายก็มารับ”

 

            “จะ...จริงนะ...จริงนะฮะ...ฮึก..ฮึก...” มันคงลืมไปหมดแล้วว่าผมขู่อะไรไว้ เพราะกำลังเงยหน้าขึ้นมาสบตาผม ร้องถามอย่างกับเด็กๆ ขอความมั่นใจ ซึ่งแม้ผมจะไม่รู้หรอกว่าเจ้านายมันจะมารับหรือเปล่า แต่ผม...ไม่อยากเห็นเด็กนี่ร้องไห้

 

            ผมเคยคิดว่ามันซื่อจนโง่ แต่พอเห็นมันร้องไห้แบบนี้...ใจไม่สงบลงเลย

 

            ผมอยากเห็นมันยิ้มน่ารักเหมือนตอนที่อ้อนมนุษย์มากกว่า ผมเลยดึงมันมาซบอก ตบหัวเบาๆ

 

            “อื้อ หยุดร้องได้แล้ว ตาเป็นสีแดงไม่ใช่สีฟ้าแล้ว”

 

            “มู่...มู่หยุดร้องไม่ได้...ทำไม่ได้” มันบอกผมเสียงสั่น ส่ายหน้าขวับๆ ยังคงปาดน้ำตาบนหน้าไปมา จนผมยิ่งกระชับร่างน้อยแน่นกว่าเดิม

 

            “มู่อยาก...หยุดร้อง...แต่มู่กลัว...มู่กลัวมากๆ”

            “...”

 

            ผมไม่ใช่พวกที่ปลอบคนเก่ง ตรงกันข้าม ผมทำให้คนอื่นร้องไห้ด้วยซ้ำ ดังนั้น ผมจึงไม่รู้วิธีปลอบเจ้าเด็กนี่ รู้แค่ว่าผมปล่อยให้มันอยู่คนเดียวไม่ได้ และทำได้แค่ลูบหัวของมันไปเรื่อยๆ รู้หรอกว่าไม่ใช่เวลา แต่ดันรู้สึกดีตอนที่มันก็เอนหัวเข้ามาซุกเข้ากับตัวผม

 

            พอมานอนคู่กันแบบนี้ มันยิ่งดูเล็กกว่าผมไปถนัดตา

 

            “เจ้านาย...กลับมานะ...กลับมา...มู่คิดถึงเจ้านาย...นะ...คิดถึง...”

 

            ผมไม่พูดอะไร ยังคงลูบหัวมันเรื่อยๆ สัมผัสถึงน้ำตาหยดแล้วหยดเล่าที่ไหลโดนตัวของผม ขณะที่ความคิดเรื่องเอาเจ้าเด็กนี่มาเป็นของตัวเองก็หายไปแทบทั้งหมด รู้แค่ว่าอยากจะหยุดน้ำตานี่เอาไว้เท่านั้น

 

          ผมเป็นบ้าอะไรวะ ทำไมต้องห่วงขนาดนี้!

 

            ผมถามตัวเอง แต่ผมก็ปลอบจนเจ้าเด็กนี่หลับไปทั้งน้ำตา ลูบทั้งหัว ทั้งหูอย่างเบามือ คอยซับน้ำตาให้ มองหน้าตามอมแมมด้วยความรู้สึกที่แปลกออกไป

 

            “ก็ดูรักกันดีนี่” เจ้านายผมเดินมาดู แล้วก็หันมาบอกผม จนผมเองก็อยากส่ายหน้า อยากจะบอกว่าไม่ใช่ อย่างผมเนี่ยนะจะรักเจ้าเด็กนี่

 

            “ดูแลไอ้มู่หน่อยแล้วกัน” เจ้านายผมบอกแค่นั้น วันนี้คงไม่จับพวกเราแยกกันแล้ว ส่วนผมก็ไม่มีความคิดที่จะทำอะไรเด็กมันเหมือนกัน ได้แต่นอนนิ่งๆ มองหน้าขาวๆ โดยมีเพียงเรื่องที่เจ้านายพูดดังก้องไปทั่วในหัวของผม

 

          รัก...งั้นหรือ

 

            ผมเองก็รักคนอื่น นอกจากเจ้านายได้อย่างนั้นหรือ

 

            ผมคิดขณะที่หลับไป โดยสิ่งสุดท้ายที่เห็นคือ...ใบหน้าแสนสวยของเจ้าเด็กตาฟ้า

 

..........................................

 

ต่อค่ะ

 

มูมู่

 

          มู่อยากกลับบ้านฮะ

 

            เมื่อคืนเกิดเรื่องราวใหญ่โตที่บ้านฮะ เจ้านายทะเลาะกับพี่ชาย ผมเคยเห็นพี่ชายเจ้านายแค่ครั้งเดียวตอนเด็กๆ แล้วก็ไม่เคยเห็นอีกเลย ครั้งนี้เขากลับมา แล้วก็เอาแต่ด่าๆๆๆ เจ้านายของผม เจ้านายเองก็ตะโกนใส่ จนเสียงดังลั่นบ้านไปหมด แต่เจ้านายแพ้ฮะ

 

            พี่ชายเจ้านายไล่เจ้านายขึ้นห้อง

 

            เจ้านายก็กลับขึ้นมากอดผมแล้วร้องไห้ บอกว่าจะไปหาพี่ป้อง บอกว่าพี่ชายทั้งเลว ทั้งใจร้าย ทำร้ายจิตใจน้อง ผมก็ไม่รู้จะปลอบยังไง ทำได้แค่เลียน้ำตาให้ จนเจ้านายหลับ

 

            แต่แล้ว พอเจ้านายตื่นมาก็ดึกมากๆ แล้ว เจ้านายเก็บเสื้อผ้าฮะ เก็บทุกอย่างยัดๆๆๆ ลงในกระเป๋า รวมทั้งข้าวของของผมด้วย เจ้านายว่าจะไม่อยู่บ้านหลังนี้อีกแล้ว จะไม่เจอพี่ชายอีกแล้ว เจ้านายจะไปหาพี่ป้องฮะ สำหรับผมน่ะ เจ้านายไปไหนก็ได้ ถ้าเจ้านายพาผมไปด้วย แต่...

 

          กูจะให้มึงไปอยู่กับไอ้กราฟนะ ตอนนี้มีแต่เรื่อง กูเอามึงไปด้วยไม่ได้ และกูเอามึงไว้บ้านไม่ได้ เพราะกูออกมาแล้ว กูจะไม่กลับไป ถ้ามึงอยู่กับไอ้กราฟ กูจะมาหามึงได้ทุกเมื่อ

 

          มู่อาจจะโง่นะฮะ แต่ตอนนั้นมู่เข้าใจ...มู่กำลังจะถูกทิ้ง

 

            ผมกลัวมาก กลัวมากๆ ตอนที่เจ้านายจูงผมออกมานอกบ้าน แต่ผมก็ไม่กล้าร้อง เพราะเจ้านายบอกว่าถ้ารักเจ้านาย ผมต้องปิดปากให้สนิท จนเจ้านายพาเดินออกนอกซอย เรียกรถ แล้วมาบ้านพี่กราฟอีกครั้ง ผมอยากไปกับเจ้านาย ผมพยายามกอดเจ้านายแน่นๆ แต่เจ้านายก็แกะตัวผมออก แล้วส่งให้พี่กราฟ

 

          ไว้กูจะมาหานะ

 

            เจ้านายพูดแบบนั้น แต่เจ้านายร้องไห้ มันก็หมายความเจ้านายโกหกใช่มั้ย

 

            ผมไม่รู้ว่าควรจะคิดยังไงแล้ว ผมอยากจะฉลาดมากกว่านี้ ผมจะได้เข้าใจว่าที่พวกเจ้านายพูดมันหมายถึงอะไร แต่ผมไม่เข้าใจ ผมทำได้แค่ร้องไห้ฮะ ร้องมากๆ ร้องเยอะๆ เผื่อเจ้านายจะสงสารแล้วกลับมารับผมไปด้วย แต่...เจ้านายก็ไม่มา

 

            ทั้งคืนที่ผมร้องไห้ โดยมีพี่โหดอยู่ข้างๆ

 

            ตอนนี้ผมไม่สนใจหรอกว่าพี่โหดจะทำอะไรผม ผมสนแค่ว่า ผมอยากจะเจอเจ้านายเท่านั้น แม้ในใจผมก็รู้สึกดีขึ้นนะฮะที่พี่โหดอยู่เป็นเพื่อน

 

            พี่โหดลูบหัวผมทั้งคืน นอนกอดผมทั้งคืน จนผมเผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้

 

            ผมตื่นขึ้นมาอีกทีก็เช้าแล้ว แต่เจ้านายก็ยังไม่มา แล้วผมก็กินอะไรไม่ลง แม้ว่าพี่โหดจะสั่งว่าให้กินเข้าไปซะ ตอนนี้ผมไม่กลัวหรอก ผมไม่กลัวอะไรทั้งนั้น นอกจากกลัวถูกทิ้ง แต่แล้ว ผมก็มีความหวัง!

 

            พี่กราฟบอกว่าจะพาไปข้างนอก!

 

          มู่จะกลับบ้านแล้ว จะกลับบ้าน!

 

            ผมดีใจ ผมมีความหวัง ผมรีบกระโดดขึ้นรถ ผมไม่สนใจหรอกว่าพี่โหดจะไปด้วย ตราบใดที่ได้กลับบ้าน แต่...ไม่ใช่ฮะ

 

            “เผื่อจะอารมณ์ดีขึ้นนะ ไอ้กั๊กบอกว่าชอบพามาที่นี่”

 

            ที่นี่...สปาฮะ

 

            ผมอาจจะมาที่นี่บ่อยๆ กับเจ้านาย แต่มันไม่ใช่บ้าน เจ้านายไม่อยู่ที่นี่ ผมมองซ้ายมองขวาก็ไม่เจอ ผมไม่อยากเข้าไปเลย แต่ผมก็ถูกลากเข้าไป โดยมีพี่โหดตามไปด้วย

 

            ผมรู้ว่าทุกสายตาพากันมองพี่โหด หลายคนมองอย่างอิจฉา แต่ผมไม่ต้องการ ผมแค่อยากกลับบ้าน

 

            “เดี๋ยวอีกชั่วโมง ผมมารับ” พี่กราฟบอกกับเจ้าหน้าที่สาวๆ แล้วก็ปล่อยผมไว้ที่นี่ แต่ผมอยากกลับบ้านนี่นา ไม่ใช่ที่นี่อะ!!!

 

            “อย่าทำหน้าแบบนั้น เดี๋ยวก็ได้กลับบ้านแล้ว” พี่โหดอาจจะปลอบผม แต่ไม่ทำให้ผมดีขึ้นหรอก ผมไม่สนใจฟังด้วยซ้ำ สายตาของผมมองตรงไปแค่ทางออกข้างนอก และเพราะสระว่ายน้ำมันอยู่ส่วนนอกอาคาร มีแค่รั้วกั้นไม่ให้หนีออกไป ผมก็เลยตัดสินใจ

 

          ถ้าเจ้านายไม่มารับ...มู่กลับเอง!

 

            ผมมาที่นี่บ่อยๆ ดังนั้น ผมจำทางกลับบ้านได้ ผมจะกลับบ้านเอง จะทำให้เจ้านายแปลกใจ ให้เจ้านายยิ้มได้แล้วกอดผมแน่นๆ ชมผมว่าเก่งที่จำทางกลับบ้านได้

 

          มู่ตัดสินใจแล้ว

 

            ผมรอจังหวะ เพราะผมรู้ว่าพี่ครูสอนว่ายน้ำจะต้องเข้าไปเอาอุปกรณ์ ดังนั้น พอประตูเปิดปั๊บ

 

            พรวด

 

            “ว้าย ตายแล้ว!” ผมไม่สนใจเสียงร้องของคนที่นี่หรอก ผมวิ่งให้เร็วที่สุด ใช้สองขาเปล่าๆ วิ่งออกมานอกสปา ผมจำได้ว่าพอออกมาแล้วต้องเลี้ยวขวา ดังนั้น ผมจึงวิ่งให้เร็ว วิ่งให้สุดฝีเท้า ผมต้องกลับบ้านได้แน่ๆ ด้วยความหวังเต็มเปี่ยมว่าเดี๋ยวก็จะเจอกับเจ้านายแล้ว แต่ว่า...

 

            หมับ

 

          “หยุดเดี๋ยวนี้นะไอ้เด็กบ้า!!!

 

            หลังคอผมถูกกระชากเต็มแรงเลยฮะ จนผมแทบจะปลิวเลยล่ะ ได้แต่หันขวับไปมองข้างหลังตาโต

 

            “พี่โหด!!!

 

            “ว่าแล้วเชียวว่าต้องหนี!” พี่เขาว่าอย่างหัวเสีย ยังคงจับคอเสื้อของผมเอาไว้แน่น จนต้องพยายามดิ้น

 

            “ปล่อยนะ ปล่อยมู่นะ มู่จะกลับบ้าน!!!” ผมทั้งร้องทั้งดิ้นทั้งเตะพี่โหด แต่พี่เขากลับไม่สะทกสะท้าน ยังคงจับคอเสื้อผมไม่ปล่อย แต่หน้าตาโหดๆ ของเขากำลังไม่สบอารมณ์ ดวงตาวาวโรจน์เหมือนโกรธผมซะเต็มประดา และ..

 

            “พอได้หรือยังไอ้เด็กบ้า!!!

 

            กึก

 

            พี่โหดตวาดจนผมนิ่งไปเลยฮะ และน้ำตาของผม...ก็กำลังจะไหล

 

            “มู่แค่อยากกลับบ้าน แค่อยากกลับบ้าน แงงงงงงงงงงงงงงงง”

 

            “เฮ้อ” พี่โหดทำหน้าเหมือนอยากจะด่าอะไรผมอีก แต่ก็เงียบเสียงลง ถอนหายใจหนักๆ บอกด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง

 

            “นายได้กลับบ้านแน่ๆ แต่ตอนนี้กลับไปสปาก่อน ป่านนี้คนอื่นวุ่นวายหานายกันหมดแล้ว อยากให้เจ้านายฉันเดือดร้อนด้วยหรือไง ถ้านายหายไป เจ้านายฉันกับเจ้านายนายได้มีเรื่องกันแน่” พอพี่โหดพูด ผมก็หงอยไปเลย ผมไม่ได้อยากให้ใครโดนดุหรือถูกว่าหรอกนะ ไม่อยากให้ทะเลาะกันด้วย

 

            “แต่มู่...”

 

            “อยู่กับฉันไม่ได้หรือไง”

 

            กึก

 

            ผมเงียบลงอีกครั้ง เพราะพี่โหดกำลังจ้องตาผมนิ่ง แล้วเอ่ยคำที่ผมเองก็อึ้ง

 

          “ให้ฉันดูแลนายแทนเจ้านายนายได้มั้ย”

 

            ผมไม่เข้าใจ ไม่รู้ว่าทำไมพี่โหดถึงพูดแบบนี้ จนได้แต่อ้าปากค้าง และหัวใจ...เต้นแรงมากๆ เลยฮะ

 

            “พอแล้ว ฉันไม่พูดแล้ว กลับ!” พี่โหดใจดีได้แป๊บเดียวเท่านั้นแหละ เขาว่าเสียงโหดๆ อีกแล้ว ตอนที่ดึงคอเสื้อผมเต็มแรง จะลากกลับ แต่...

 

            “บัดซบเอ๊ย!

 

            ผมหันไปมองตามสายตาพี่โหดแล้วพบว่า...

 

            “ทำไมต้องมาเจอพวกติดเชื้อเอาตอนนี้วะ!

 

            ผมอาจจะไม่เคยเห็น แต่ผมรู้จักนะ...พวกติดเชื้อบ้า...และมันกำลังยืนน้ำลายไหลอยู่ตรงหน้าพวกผม!!!

 

 

...........................................

 

ต่อค่ะ

 

โหดเหี้ยม

 

            ผมรู้ตั้งแต่แรกแล้วล่ะว่าเจ้าเด็กโง่นี่จะหนี

 

            ผมเห็นตั้งแต่มันมองประตูตาวาววับแล้ว และมันก็คงคิดโง่ๆ ว่าวิ่งๆ ไปเดี๋ยวก็ถึงบ้าน ไม่ได้รับรู้เลยว่าระยะทางที่ใช้เท้าวิ่งกับรถวิ่งน่ะมันต่างกันลิบโลก ดังนั้น ผมจึงตั้งใจจะห้ามมันเอาไว้ แต่ใครจะคิดว่าเจ้าโง่นี่ดันไวกว่าที่คาด สิ่งที่ผมทำได้จึงมีแค่กระโดดข้ามรั้ว แล้ววิ่งตามมันไป

 

            โชคดีที่กำลังผมเยอะกว่ามาก ผมก็เลยตามมันไม่ยาก แต่ที่ผมไม่อยากเชื่อ...

 

          กูพูดบ้าอะไรไปวะ!

 

            คำถามที่ผมเองก็อึ้งเหมือนกันว่าถามออกไปได้ยังไง ทั้งที่รู้ว่ามันมีความหมายลึกซึ้งแค่ไหน โชคดีที่...ไอ้นี่มันโง่

 

            ก่อนที่มันจะเข้าใจคำถามผม ก่อนจะเข้าใจว่าผมทำไมเกิดอยากดูแลมันขึ้นมา ผมก็จะลากมันกลับ แต่...พวกติดเชื้อ

 

            ตรงหน้าผมมีสิ่งมีชีวิตที่พวกผมรู้ดีว่าต้องระวังให้มากที่สุด...ร่างผอมแห้งที่เห็นหนังหุ้มกระดูกกับเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง น้ำลายไหลยืด ตาลอยจนเกือบเห็นตาขาว บ่งบอกว่ามันติดเชื้อเข้าขั้นรุนแรง และประสาทสัมผัสก็ถูกทำลายไปทั้งหมด จนมันฟังที่ผมพูดไม่รู้เรื่องแล้วแน่ๆ

 

            มันไม่รู้แล้วว่าผมชนชั้นไหน มันชนชั้นไหน มันไม่ฟังคำสั่งผม

 

            พวกติดเชื้อที่กำลังแยกเขี้ยวมองผม เดินโซเซเข้ามาใกล้ จนผม...

 

            “หลบข้างหลังฉันไว้ อย่าเข้าใกล้มัน”

 

            ผมยังไว แต่เจ้าเด็กนี่ช้ากว่าผมเยอะ ผมเลยดันให้มันหลบหลังผม ตอนที่ก้าวไปประจันหน้ากับตัวที่ขวางทาง

 

            “หลบไป!” ผมตวาด แต่...

 

            “แฮ่!!!!” มันกลับแยกเขี้ยวใส่ งอตัวลงคล้ายจะกระโจนเข้ามา แต่...มันไม่ได้เล็งผมไว้

 

            “เหี้ยเอ๊ย!!!

 

            โครม!

 

            ผมผลักไหล่เจ้าตัวเล็กไปเต็มแรง จนมันก็ร้อง พุ่งไปกระแทกกับพื้นข้างทาง แต่ผมไม่มีเวลาสนใจมันตอนนี้ สิ่งที่ผมทำคือการฟาดไปเต็มแรง กระแทกกับคอพวกติดเชื้อ จนมันเองก็กระเด็นไปอีกทาง จากนั้น ผมก็ตั้งท่าเตรียมสู้

 

            ผมฉีดยาป้องกันอยู่แล้ว แต่ไม่ได้หมายความว่าผมจะเสี่ยงถูกมันกัดได้

 

            “มู่วิ่งกลับไปที่สปา เร็ว!!!

 

            ผมตะโกนบอกเจ้าตัวเล็กที่ค่อยๆ ยันตัวขึ้นมา มองจากหางตาเห็นว่ามันกำลังทำอะไรไม่ถูก จนต้องร้องสั่ง

 

            “กรรรรรรรรรร!!!!!!!!

 

            “โธ่เว้ย!” ไอ้เวรนี่ไม่ยอมผละไปง่ายๆ ประสาทที่ถูกทำลายทำให้มันไม่กลัวอะไร และกำลังจะพุ่งเข้ามาที่ผมอีกครั้ง จนผมก็ไม่มีเวลาสนใจเจ้าตัวข้างหลัง ไม่รู้ว่ามันวิ่งกลับไปหรือยัง ก็หวังแค่ว่าจะยอมทำตามที่ผมสั่งดีๆ แต่...

 

            “พี่โหด!

 

            ทันใดนั้น มันก็ตะโกนเรียกผมสุดเสียง จนผมเสียสมาธิ หันกลับไปมอง และนั่น...

 

            โครม!!!

 

            ผมไม่ทันตั้งตัวที่ร่างผอมแห้งพุ่งเข้ามาจนเซกลิ้งไปกับพื้น แล้วคร่อมทับผมไว้ จนผมต้องพยายามใช้กำลังยันหน้าของมันให้ออกห่าง มองเขี้ยวที่มีน้ำลายหยดลงมาอย่างแค้นสุดขีด

 

            ผมไม่มีทางจนตรอกกับแค่ไอ้ของพรรคนี้หรอก!

 

            โครม!!!

 

            อีกครั้งที่ผมถีบมันเต็มแรง สะบัดจนร่างของพวกติดเชื้อกระแทกกับกำแพงบ้านข้างทาง และตอนนั้น ผมไม่มีเวลาหันกลับไปดูผลงานตัวเอง ผมแค่ลุกขึ้น แล้ววิ่งไปกระชากเจ้าเด็กบ้าที่ไม่ยอมไปไหน จากนั้นก็วิ่งสุดแรง แทบจะอุ้มมันลอยกลับไปยังสถานที่ที่ปลอดภัย

 

            วินาทีนั้น อะไรบางอย่างบอกผมว่า...ผมจะปกป้องเจ้าเด็กนี่ให้ได้!!

 

.................................

 

            ครบค่ะ บางทีเมย์ก็คิดว่าเมย์บ้าเนอะ อะไรคือสิ่งที่ทำให้จินตนาการคู่นี้ออกมาแบบนี้เว้ นี่มันนิยายรัก (หมา) หรือหนังซอมบี้ นี่ประหนึ่งพระนายยามหนีซอมบี้ที่ติดเชื้อขั้นรุนแรง แต่แท้จริง มันคือหมาเจอกับหมาบ้าเท่านั้นอะงับ ฮา เอาน่า จินตนาการสำคัญกว่าความรู้ ดังนั้น ความรู้ไม่มี หนูมโนล้วนๆ ค่ะ แฮ่

            พี่โหดเองก็ปกป้องมู่นะเออ ครั้งนี้เรียกชื่อมู่เต็มปากเต็มคำด้วย เมื่อวานคุยกับน้องในทวิต แล้วน้องบอกว่าหมาที่บ้านฆ่างูเห่า ฆ่าเสร็จเอาหัวดุนให้มันลุกมาเล่นต่อ บั้บว่า บางครั้งเราควรกลัวหมา หรือควรกลัวงูกันแน่ อันนี้สงสัย ส่วนคู่หลักของเรื่อง เอาเนอะๆ เปิดโอกาสให้หมาออกโรงบ้างเนอะ เดี๋ยวกลับไปคู่คนก็ไม่มีตอนหมาแล้วนะเออ XD

            สำหรับเฟซเมย์

            https://www.facebook.com/FictionMame12938?ref=bookmarks

            และทวิตเตอร์

            https://twitter.com/MAME12938

            สำหรับเฟซ เมย์มีแอดมินตอบให้ค่ะ แต่ทวิตเตอร์จะเป็นทวิตส่วนตัว

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า

            ปล. เรื่องนี้รบกวนใช้แท็ก #ผมหวาน นะคะ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 362 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

25,682 ความคิดเห็น

  1. #25681 Pimnok2124 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 2 มกราคม 2564 / 14:55
    พี่โหดอ่อนโยนมากแงงงง
    #25,681
    0
  2. #25496 Midories (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 21:31
    ชอบคู่รองเรื่องนี้ พี่โหดน้องมู่ น่ารัก อิ้อิ้
    #25,496
    0
  3. #25458 Le stelle ดวงดาวที่ปลายฟ้า (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 17:52
    ชอบพี่โหดอะ...ดี๊ดี~
    #25,458
    0
  4. #25331 Namfon_Pk0 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 00:59
    ฮือ เหมือนอ่านนิยายหนีซอมบี้เลยค่ะ555555555555555555555555555555
    #25,331
    0
  5. #25284 elfeleves (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2561 / 00:12

    เออ มู่ ยังไงหนูก็เป็นหมาหนะลูก หนูจะวิ่งสองขาไม่ด้ายยยยยยย

    #25,284
    0
  6. #25226 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2561 / 14:23
    สุดยอดดดด
    #25,226
    0
  7. #25168 BG_Y69 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 04:05
    มาทุกรสจิมๆ (@0@)))
    #25,168
    0
  8. #25134 JongjitSriyan (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 20 มีนาคม 2561 / 09:07
    พี่โหดสุดยอดเลย
    #25,134
    0
  9. #25003 M.Choc_Parfait (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 29 กันยายน 2560 / 23:30
    โอ้โห แฟนตาซี อันนี้คาดไม่ถึงจริงๆค่ะพี่เมย์ ว่าจะมีบทบู๊ให้พี่โหดซัดกับหมาบ้าด้วย แต่น้องก็ชอบบบ พี่โหดเท๊เท่ ><
    #25,003
    0
  10. วันที่ 10 กันยายน 2560 / 10:35
    พี่โหด!!!! ปกป้องน้องมู่ด้วยนะ
    #24,879
    0
  11. #24719 แคนต้าลูปปปป ^^ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 19:51
    หวานไม่เกรงเจ้านาย
    #24,719
    0
  12. #24612 tamamonomaai - 13 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 21:59
    กรี๊ดดดดด พี่โหดของน้องมู่ พระเอกมาก ๆ แต่พี่โหดคะถึงจะฉีดยาแล้วก็เสี่ยงนะคะ
    #24,612
    0
  13. #23887 tinkerbell.n12 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2560 / 21:35
    เท่อ่ะค่ะ
    ถึงจะเป็นหมาก็เท่อยู่ดี
    #23,887
    0
  14. #23869 ีUNKNOWN (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2560 / 11:04
    ตอนแรกนี่คิดว่ามู่ใสๆนะ แต่ทำไมตอนนี้มัน.... เหมือนเจ้านายไม่มีผิดเลย!!
    #23,869
    0
  15. #23861 ThkTheks (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2560 / 09:35
    พี่โหดเท่มั่ก
    #23,861
    0
  16. #23850 Asuno (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 06:54
    ชอบมะหมา555
    #23,850
    0
  17. #23832 sunn42133 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 18:07
    อยากให้มีพาร์ทโหดมู่เยอะๆอ่ะไรท์
    รีดว้อนมาป
    #23,832
    0
  18. #23826 Baby_girl777 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 21:44
    พี่โหดสู้ๆ ปกป้องน้องมู่ให้ได้ ปล.คิดถึงไรท์มากๆ ;-;
    #23,826
    0
  19. #23823 นู๋นา (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 19:39
    ตอนหมาน่ารักสุดๆ

    ชอบ
    #23,823
    0
  20. #23822 NongZaRa (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 16:19
    คิดถึงไร้ท์ ค่ะ????
    #23,822
    0
  21. #23820 Born 2 Be Yaoi (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2560 / 21:33
    โง้ยยยยยยยย รัหพี่โหดจังเลย
    #23,820
    0
  22. #23819 nsx94 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2560 / 18:27
    น้องมู่น่าสงสาร
    #23,819
    0
  23. #23817 itzmeboombim (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 21:31
    สงสารน้องมู่ เจ้านายไม่ได้ทิ้งหนู หนูอย่าคิดไปเองสิ
    #23,817
    0
  24. #23812 STEM1995 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 22:15
    โหดเท่มาก กรี๊ดดดดด
    #23,812
    0
  25. #23810 sofar_fa (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 16:56
    มู่น่าสงสาร แต่พี่โหดน่าสงสารกว่า 5555
    #23,810
    0