[Yaoi] Sugar Addict หวานกว่าขนมก็ผมเนี่ยแหละ [Boy's Love]

ตอนที่ 31 : ตอนที่ 25.1 มะหมาก็มีหัวใจนะฮ้าบ 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 38,187
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 375 ครั้ง
    1 มี.ค. 60




ตอนที่ 25.1 มะหมาก็มีหัวใจนะฮ้าบ 3

 

 

 

มูมู่

 

          มู่ถูกพี่โหดกัดคอฮะ

 

            วันนั้น วันที่ต้องไปอยู่บ้านพี่กราฟ ผมตื่นขึ้นมากลางดึก ทั้งที่กว่าจะหลับได้ก็ร้องไห้โยเยคิดถึงบ้าน คิดถึงเจ้านายตั้งนาน แล้วก็พบว่าพี่โหดกำลังจะฆ่าผม!

 

          ใช่ฮะ พี่โหดจะฆ่ามู่ มู่พูดจริงๆ นะ

 

            ผมไม่เข้าใจหรอกว่าคำว่าเป็นของพี่โหดคืออะไร แต่ที่รู้คือพี่โหดกัดคอผม จนผมกลัวมากๆ ผมตัวสั่น ผมแทบไม่กล้าหายใจ ผมได้แต่ซุกตัวอยู่มุมห้อง รอคนในบ้านพี่กราฟวิ่งมาดู แถมพวกเขายังดุผมอีกว่าห้ามเปิดประตูกรง แล้วก็อย่าหอน มันน่ารำคาญ แต่ผมไม่ได้ทำอะไรเลยนะ ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเพราะพี่โหดคนเดียวแท้ๆ

 

            เขาเป็นคนเปิดประตู เขาทำให้ผมร้อง และตอนนี้...ผมกลัวเขามากๆ

 

            ความกลัวที่พอเจ้านายมารับปุ๊บ ผมก็กระโดดเข้าไปหา ทั้งร้อง ทั้งสะอื้น ทั้งตะกายตัวเจ้านายว่าเอามู่กลับบ้านนะ เอามู่กลับ มู่กลัวแล้ว มู่ไม่อยากมาที่นี่แล้ว แถมยังหงอยไปทั้งอาทิตย์

 

            ผมพยายามหันคอให้เจ้านายเห็นแผล แต่เสื้อผมหนามาก แถมเจ้านายก็เอาแต่พูดเรื่องพี่ป้อง ไม่สนใจเลยว่าผมเจ็บนะ หลังคอผมเป็นแผล แถม...กลิ่นเข้มๆ ก็ติดอยู่บนตัวของผม

 

            ตอนแรกผมตกใจมากๆ เลย แต่พอกลับบ้านมาสงบใจ ผมพบว่ากลิ่นของผมเปลี่ยนไป แถม...คนอื่นที่สปาก็มองผมแปลกๆ

 

            พี่ผู้หญิงที่เคยด่าผมว่าชั้นต่ำมองผมตาโต แล้วบอกแค่คำเดียว

 

          เป็นไปไม่ได้

 

            ผมไม่เข้าใจอะ รอยกัดที่หลังคอของผมหมายถึงอะไร ทำไมใครๆ ถึงมองผมแปลกๆ แต่เพราะมันผ่านไปหลายวัน จนผมก็ลืมมันไปบ้างแล้ว บวกกับกลิ่นเข้มๆ ก็จางลงทุกครั้งที่อาบน้ำ ยิ่งผมเป็นพวกชอบอาบน้ำ กลิ่นมันก็ยิ่งจางจนเกือบจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม แต่...

 

          ไหงมู่ต้องเจอพี่โหดอีกอะ!!!

 

            ผมนะ วิ่งป่าราบไปหลังบ้าน หลบอยู่ข้างกำแพง แอบมองผู้ชายตัวสูงใหญ่ที่สวมกางเกงหนังคนนั้นตาโต ยิ่งได้ยินว่าพี่โหดจะมาอยู่กับผมหลายวัน ผมงี้กลัวตัวสั่นเลย บอกตัวเองว่าต้องอยู่กับเจ้านายตลอดเวลา ผมจะได้ไม่ถูกพี่โหดรังแก

 

          แต่ทำไม ทำไมล่ะฮะ...ทำไมพี่ป้องต้องเอาเจ้านายของมู่ไปด้วย!

 

            ตอนอยู่ในรถ ผมขดตัวเป็นก้อนอยู่ที่ประตูฝั่งหนึ่ง ส่วนพี่โหดเองก็แค่นั่งมองวิวข้างนอก ไม่ได้สนใจผม จนได้แต่ใจตุ่มๆ ต่อมๆ จนมาคลายใจตรงที่เจ้านายพาผมลงมาที่ร้านใหญ่ๆ ที่มีกลิ่นขนมหอมๆ แถมมีขนมของพวกผมด้วย

 

            ผมยิ้มตาปิดอีกแล้ว ผมได้กินขนมแหละ อร่อยสู้พี่ป้องทำไม่ได้ แต่ก็อร่อย แถมที่นี่มีคนเยอะแยะเลย มีหลายคนเข้ามาเล่นกับผม ผมก็เลยค่อยยังชั่ว แถมเจ้านายยังอยู่ใกล้ ผมก็เลยเริ่มยิ้มออก กระทั่ง...ตอนนี้

 

            ตอนที่เจ้านายกับพี่ป้องทิ้งผมไปไหนไม่รู้

 

            “น่ารักจังเลย ตาสีฟ้าซะด้วย”

 

            “เห็นว่าเจ้าของเขาพามาน่ะ ไม่ใช่หมาของร้าน”

 

            “น่ารักเนอะ นี่ท่าทางจะดูแลดีน่าดูเลย สวยทั้งตัวเลย”

 

            มนุษย์ผู้หญิงกำลังชมผมฮะ พร้อมกับหยิบกล่องเหลี่ยมๆ มาถ่ายภาพผมด้วย ผมก็ทำตามที่เจ้านายสอนด้วยการยิ้มให้ เอียงคออีกหน่อยที่เจ้านายว่าน่ารัก แต่...

 

          “น่าหมั่นไส้ชะมัด”

 

          ง่า

 

            ผมได้แต่หันไปมองอีกทาง แล้วผมก็เจอพี่สาวเผ่าพันธุ์เดียวกัน...ไซบีเรียนฮะ

 

            พี่เขาเป็นผู้หญิงหุ่นดีมากๆ ผมสีน้ำตาลยาว นุ่มด้วย สวยด้วย ท่าทางน่าจะมีเชื้อสายอลาสกัน เรียกว่าสวยสง่าเลยล่ะฮะ เทียบกันแล้ว ผมก็แค่เด็กตัวเล็กไม่มีอะไรดี นอกจากตาสีฟ้า แถมพี่เขาดูเหมือนจะไม่ชอบผมเอามากๆ ด้วย

 

            “ขอโทษฮะ” ผมก็เลยรีบขอโทษตามที่นายแม่สอน

 

            “โธ่ ก็นึกว่ามีดีอะไรนักหนา ก็แค่พวกชั้นต่ำ แบบนี้เขาได้ครั้งเดียวก็คงทิ้งแล้วล่ะสิ”

 

          มู่ไม่เข้าใจอะ พี่เขาพูดอะไรอยู่

 

            ผมได้แต่เอียงคอมอง ไม่เข้าใจเลยว่าเกิดอะไรขึ้น แล้วใครได้ใคร ทิ้งใคร อะไรกัน แบบที่พี่ผู้หญิงก็เดินมาหาผม เขาเดินรอบตัวผมเหมือนกำลังดูสินค้า ดวงตาสีดำกดต่ำมองมาจนผมยิ่งขดตัวเข้าหากัน แล้วพี่เขาก็ยื่นหน้าเข้ามาหา

 

            “ไปตอแหลอะไรใส่เขาถึงได้เขามาล่ะ”

 

            “มู่...ไม่เข้าใจ”

 

            “แกล้งโง่หรือไงยะ!” พี่เขาแว้ดใส่ผม จนผมยิ่งกำสองมือเข้าหาอก บีบไหล่เข้าหากันแน่น กลัวจนจะตัวสั่นอยู่แล้ว ขณะที่ยังส่ายหัว พึมพำแบบเดิมอย่างหวังว่าพี่เขาจะเข้าใจ

 

            “มู่ไม่รู้ฮะ”

 

            “จิ๊” ผมอะไรทำผิดฮะ ทำไมต้องทำท่าโกรธเกลียดผมขนาดนั้นด้วย

 

            ตอนนี้พี่เขามองผมอย่างดูถูก แล้วก็ว่าเสียงแหลม

 

            “งั้นรู้ใช่มั้ยว่าที่นี่ตัวนายอยู่ในฐานะอะไร!!!

 

            ผมก็เป็นหมาของเจ้านายไงฮะ แล้วผมต้องอยู่ในฐานะอะไร ผมไม่เข้าใจจริงๆ นะ กระทั่ง...

 

          “เป็นแค่พวกชั้นต่ำก็ก้มหัวให้ฉันสิ!!!

 

            “ฮะ! ฮะๆๆ”

 

            ผมพยักหน้าทันที แล้วก็รีบทิ้งตัวลงบนพื้น วางมือทั้งสองข้างลงบนพื้นหญ้า ตามมาด้วยหัวที่กดลงต่ำด้วยความเคยชิน เพราะนี่เป็นท่าทางแสดงความเคารพต่อคนที่อยู่สูงกว่า แต่อาจจะเพราะเกือบเดือนมานี้ ไม่มีคนไหนสั่งให้ผมทำ ผมก็เลยลืมไป พอถูกทัก ผมก็ก้มหัวอย่างว่าง่าย เพราะผมก็ไม่อยากเจ็บตัว ไม่อยากถูกทำร้าย

 

            “ดี รู้ฐานะตัวเองซะบ้าง”

 

            ผมก้มหัวจนหน้าผากแทบจะชิดกับมือที่วางบนพื้นแล้ว ตอนที่...

 

          “แล้วเธอคิดว่าเป็นใครถึงมาสั่งคนของฉันได้!!!

 

            ทันใดนั้น ผมก็รู้สึกว่ามีใครบางคนกระชากคอเสื้อของผมเอาไว้ ดึงทีเดียวผมก็ปลิวไปหาแล้ว ตามมาด้วยเสียงเข้มจัดที่ผมกลัวจนหัวหด ได้แต่เหลียวกลับไปมองแล้วพบว่า...

 

            “พี่โหด...”

 

            พี่โหดที่ทำหน้าเหมือนอยากจะฆ่าคน

 

............................................

 

ต่อค่ะ

 

โหดเหี้ยม

 

          โอกาสของผมมาถึงแล้ว

 

            ตอนแรกผมโกรธแทบบ้าที่เจ้านายไม่ให้ผมตามไปคุ้มครอง แต่จะให้ผมอยู่รอที่บ้านในกรุงเทพฯ กระทั่งเจ้านายบอกว่าจะให้ผมไปอยู่กับเพื่อน ความโกรธของผมก็ทุเลาลง แทนที่ด้วยความคิดที่ว่าจะเอาความหงุดหงิดที่ไม่ได้ตามเจ้านายไป ไปลงกับเจ้าเด็กนั่น

 

            เด็กที่ผมหมายมาดว่าอยากได้มันมาครอบครอง

 

            หนก่อนโอกาสไม่เอื้ออำนวยด้วยอะไรหลายๆ อย่าง พอมาครั้งนี้ผมจึงคิดว่า...ถึงเวลาล่าเหยื่อ

 

            เหยื่อตัวเล็กๆ ของผมที่วิ่งไปหลบหลังบ้าน แต่ทำไมผมจะไม่เห็นล่ะว่ามันกำลังตัวสั่นริกๆ จนน่าสงสาร และนั่นทำให้ผม...แสยะยิ้ม

 

            ผมมีเวลาหลายวันในการจัดการมัน

 

            ความคิดแบบนี้ทำให้ผมยืนนิ่งๆ ไม่จู่โจม ไม่พูด ไม่ขู่ ไม่อะไรทั้งนั้นเพื่อให้เหยื่อ...ตายใจ

 

            จริงๆ ผมไม่ค่อยชอบออกมาข้างนอกเท่าไหร่ เพราะรำคาญพวกที่อยากเอาตัวมาใกล้ผม แต่การได้เห็นเจ้าเด็กหน้าสวยตัวขาวกำลังยิ้มหวานเจี๊ยบให้ใครต่อใคร แถมทำท่าอ้อนจนน่ารักน่าเอ็นดู ก็ทำให้ผมคิดว่าคุ้มที่ต้องทนกับความรำคาญ

 

            นี่ผมคิดว่ามันน่ารักอีกแล้วหรือเนี่ย

 

          แปลก

 

            ผมส่ายหน้าไล่ความคิดนี้ออกไป ผมก็แค่อยากได้ตัวมันมาเท่านั้น ดังนั้น สิ่งเดียวที่ผมไม่ชอบใจเท่าไหร่คือกลิ่นที่อยู่บนตัวมันจางไปจนเกือบหมด ทั้งที่ผ่านมาไม่ถึงเดือน

 

          ไม่เป็นไร ยังมีเวลา

 

            ผมคิดแบบนั้นตอนที่นั่งมองมาจากอีกมุมของสนาม จ้องไปยังเด็กน้อยที่ไร้สัญชาตญาณการเอาตัวรอด ไม่ได้สนใจเลยว่าตอนนี้มีผู้หญิงอยู่รอบตัวผมถึงสาม

 

            “คุณชื่ออะไรหรือคะ มาครั้งแรกหรือ ฉันมาที่นี่หลายครั้งแล้ว ไม่เคยเห็นคุณมาก่อนเลย น่าเสียดายจังที่เพิ่งเจอ ฉันเพิ่งเคยเจออัลฟ่าที่น่าเกรงขามขนาดนี้เป็นครั้งแรก คุณมีกลิ่นเข้มข้นจนฉันสั่นไปหมดแล้ว”

 

            ผมกลอกตาอย่างหงุดหงิดเมื่อเจอพวกพูดมากเข้า แม้จะสวยแต่ก็ไม่ใช่แบบที่ผมชอบ

 

            “...” ผมจึงไม่ตอบ แต่...

 

            “เธอไม่คิดว่าตัวเองพูดมากจนเขารำคาญหรือไง”

 

            “เขารำคาญเธอนั่นแหละที่เอาแต่ส่งสายตาอยู่ได้ หนอย แค่มองตาก็รู้แล้วว่าเธออยากให้เขาเป็นพ่อของลูก ไม่ต้องมาทำตัวสวย มีมารยาท พูดแทนเลยว่าเขารำคาญ”

 

          มันก็พอกันทั้งคู่นั่นแหละ!

 

            ผมขี้เกียจมีเรื่อง ทั้งที่อยากจะตวาดใส่ว่าหุบปาก เพราะถ้าผมแสดงท่าทางเอาเรื่อง หรือส่งสายตาอำมหิตให้ใคร คนที่เดือดร้อนคือเพื่อนของเจ้านาย

 

            ผมมาที่แบบนี้ไม่บ่อย แต่รู้ว่าถ้าผมมีเรื่อง เจ้านายเพื่อนจะมาที่นี่ไม่ได้อีก ผมก็เลยปล่อยให้พวกนี้ทะเลาะกันเอง

 

            “น่ารำคาญทั้งคู่เลยนะคะ”

 

            แปะ...ขวับ

 

            ผมกะนั่งนิ่งๆ ไม่สุงสิงกับใครแล้ว แต่ทันใดนั้น ผมก็ตวัดสายตาเป็นเชิงปรามเมื่อมีคนมาแตะที่แขนของผม

 

            “ปล่อย!

 

            เฮือก

 

            “ค่ะ”

 

            ผมพูดแค่คำเดียว สาวสวยเจ้าของผมสีน้ำตาลก็ผละจากแขนผมอย่างรวดเร็ว ถอยหลังไปอีกสองก้าว พอๆ กับพวกที่ทะเลาะกันอยู่ เพราะผมมั่นใจว่าแววตาของผมน่ากลัวพอ และเสียงของผมก็เด็ดขาดพอที่จะทำให้ทุกคนต้องฟัง

 

            “ตอนนี้ฉันอารมณ์ไม่ดี อย่ามายุ่งกับฉัน” ผมว่าเสียงเรียบ

 

            “แต่...”

 

            “ฟังไม่เข้าใจหรือไง”

 

            ทุกคนที่อยู่รอบตัวผมถอยกรูดไปไกล ก้มหน้าลงต่ำ ไม่กล้าสบตาผมสักคน ซึ่งทำให้ผมส่งเสียงฮึในคอ รู้สึกดีขึ้นหน่อยที่พวกน่ารำคาญยอมถอยออกไปบ้างแล้ว ผมจะได้มีเวลามองเจ้าเด็กตัวเล็กตาฟ้าที่กำลังนอนกลิ้งไปมาบนสนามหญ้า

 

          น่ารัก

 

            ผมหลุดยิ้มออกมาจนได้ ความหงุดหงิดน้อยลงไปแล้ว

 

            ท่าทางตอนที่เจ้าเด็กนั่นลืมว่ามีผมอยู่น่ารักจนชักอยากจะฟัดหนักๆ แต่...

 

            “เด็กนั่นมีดีตรงไหนกัน”

 

            ผมตวัดสายตาไปมองคนพูดทันที จนผู้หญิงคนนั้นรีบหลบตา เดินเลี่ยงไปทางอื่น แต่เป็นทางที่...เจ้าเด็กนั่นเล่นอยู่

 

            ผมหรี่ตาลง เพราะสัญชาตญาณบอกว่าท่าจะไม่ดีแล้ว

 

            ผมรับรู้ได้ทันทีว่าผู้หญิงคนนั้นไม่พอใจ แต่ผมไม่คิดเหมือนกันว่าจะตรงไปเล่นงานเจ้าเด็กโง่นั่น ผมอาจจะนั่งอยู่ตรงนี้ แต่ผมได้ยินทุกคำที่พูด ทุกประโยคที่ดูถูก จนอะไรบางอย่างในตัวผมกำลังลุกโชนด้วยความโกรธ

 

            ชีวิตของผมไม่เคยเจอคำพูดแบบนี้จากใคร แต่ทำไมเจ้าเด็กนั่นไม่เถียงกลับสักคำ

 

            แถมท่าทางแบบนั้น...ราวกับกบที่จ้องตากับงู!

 

            เจ้าเด็กโง่นั่นอาจจะไม่ตัวเล็กที่สุดในนี้ แต่ผมรู้ดีว่าฐานะต่ำสุด ซึ่งผมคิดตื้นๆ ว่ากลิ่นผมบนตัวมันคงทำให้ไม่มีใครกล้ายุ่งวุ่นวาย แต่ผมคิดตื้นไป ผมไม่ได้คิดเรื่องความอิจฉาของคนอื่น เผ่าพันธุ์ของพวกผมต้องการลูกสืบสายเลือดที่เข้มแข็ง แข็งแกร่ง และหลักแหลม และผู้หญิงคนนั้นก็ต้องการอย่างมาก...ขนาดที่กล้าเล่นงานเด็กที่มีกลิ่นของผมคุ้มครองอยู่

 

            และบัดซบที่สุด...มันกำลังจะโค้งหน้าติดพื้น

 

            หมับ

 

            ผมไม่ได้คิดอะไรด้วยซ้ำ ตอนที่วิ่งไปกระชากคอของเจ้าเด็กตาฟ้า แล้วกระชากเสียงเข้ม

 

            ผู้หญิงคนนั้นหน้าเสียไปแล้ว แต่ยังเถียง

 

            “มะ...ไม่เห็นเป็นไรเลย ก็หมอนั่นต้องเคารพฉันนี่คะ”

 

            “แต่ฉันไม่อนุญาต!” ผมว่าเสียงเข้มคล้ายขู่ ขณะที่เจ้าเด็กตัวเล็กก็รีบบอกอย่างลนๆ

 

            “พะ...พี่โหด ไม่เป็นไรฮะ มู่ทำจนเคยชินแล้ว...”

 

            “เงียบน่า!

 

            ผมชักหงุดหงิดแล้วนะ...ทำจนเคยชินเนี่ยนะ!

 

            คนของผมไม่จำเป็นต้องก้มหัวให้ใคร!

 

            ผมคำรามในใจ จ้องหน้าผู้หญิงคนนั้น จนยัยนั่นก็หลบสายตา แต่ไม่วายเถียง

 

            “ฉันเหมาะสมกว่าตั้งเยอะ”

 

            “ฮึ” ผมหัวเราะเยาะกับความมั่นใจผิดๆ

 

            โอเค ผมยอมรับว่าสายเลือดของผู้หญิงคนนี้สูงกว่าเจ้าเด็กโง่ แต่ไม่ได้สูงขนาดที่เทียบเทียมชั้นกับผมได้ แต่กลับมั่นอกมั่นใจว่าต้องมัดใจผมได้ ผมได้กลิ่นก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายต้องการเพศสัมพันธ์ตอนนี้ ต้องการมากชนิดที่ว่าอยากได้ผมจนตัวสั่น ทว่า นั่นไม่ใช่ประเด็นที่ไปรังแกคนอื่นแบบนี้!

 

            ผมอาจจะขี้รำคาญ แต่ถ้าใครไม่ยุ่งกับผม ผมก็ไม่ได้ไปมีเรื่องพร่ำเพรื่อ

 

            “ฉันไม่สนใจเธอ และถึงเธอพยายามให้ตายก็ไม่เห็นน่าสนใจ”

 

            “พะ...พี่โหด”

 

            “ฉันบอกให้นายหุบปากไง”

 

            “งื้อ” ผมว่าเสียงเข้ม เจ้าเด็กตัวเล็กก็หุบปากฉับ ยกมือปิดปากตัวเองแน่น ก้มหน้าลงอย่างหงอๆ ไม่สู้คน จนกระทั่งมั่นใจแล้วว่ามันจะไม่พูดอะไรแทรกขึ้นมาอีก ผมถึงหันไปสบตาผู้หญิงตรงหน้าอีกครั้ง

 

            “ถ้าอยากได้ก็ไปหาคนอื่น ฉันไม่มีเวลาจะเล่นด้วย”

 

            ผมพูดจบก็หันไปมองเจ้าตัวเล็ก

 

            “ส่วนนายน่ะ ตามมา!” ผมมั่นใจว่าเสียงผมน่ากลัวชนิดที่มันเองก็กัดปาก ก้มหน้า หู่ลู่ลงแนบกับผมสีเงินสวยๆ ท่าทางน่าเอ็นดูจนผมก็ยิ้มมุมปาก เดินนำไปอีกด้านของสนาม ตั้งใจว่าจะให้มันอยู่ในการคุ้มครองของผม แต่...

 

            “เพราะแก๊!!!

 

            ขวับ

 

            ทันใดนั้น เสียงร้องก็ดังขึ้นด้านหลัง จนผมก็หันกลับไปทั้งตัว ซึ่งเวลาที่พวกผมกระโจนอาจจะเร็วจนมนุษย์ตามไม่ทัน แต่นี่มันช้ามากสำหรับสายตาของผม และเจ้าตัวเล็กข้างๆ ก็รู้ตัวก็ว่ากำลังจะถูกทำร้าย มันถึงทิ้งตัวลงไปนั่งบนพื้น ยกสองมือปิดหัวตัวเองแน่น หลับตาปี๋ด้วยท่าทางที่พร้อมรับความเจ็บปวด

 

            แต่...มีผมอยู่ทั้งคน

 

            หมับ

 

            “อยากตายนักใช่มั้ยวะ!!!

 

            ผมคว้าคอเสื้อผู้หญิงคนนั้นแล้วเหวี่ยงไปอีกฝั่งของสนาม ตวาดเสียงดังลั่นจนทุกคนหันมามองด้วยความตกใจ

 

            “จำเอาไว้นะว่าอย่ามายุ่งกับคนของฉันอีก!!!

 

            “...”

 

            ผมกวาดสายตามองไปรอบๆ สั่งเสียงเข้ม จากนั้นก็ลากเจ้าเด็กที่สะอื้นฮักๆ ตัวสั่นเป็นลูกนกไปอีกทาง ซึ่งแน่นอนว่าเสียงโกรธจัดของผมทำให้ไม่มีใคร ทั้งคน ทั้งหมาเข้าใกล้ผม ได้แต่มองอย่างหวาดเกรงสุดขีด โดยเฉพาะผู้หญิงคนนั้นที่บังอาจมาหาเรื่อง

 

            ตอนนี้ทุกอย่างสงบลงแล้ว จนพวกมนุษย์ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่...

 

            “ฮึก...ฮึก...ฮือ...มู่ทำ...อะไรผิด...ตั้งแต่...ตั้ง...แต่เจอ...พี่โหด...มู่...กลัว”

 

          ให้ตาย ลืมเรื่องเอามันมาเป็นของผมไปก่อนเถอะ แค่ให้มันไม่กลัวผมก็ยากแล้วล่ะ

 

......................................................

 

ต่อค่ะ

มูมู่

 

          เจ้านายใจร้าย ใจดำ อำมหิตเหมือนชื่อเต็มพี่โหดเลย!!!

 

            ผมขอร้องไห้นะฮะ ขอร้องจริงๆ นะฮะ ก็เจ้านายสุดที่รักทิ้งผมไปกับพี่ป้องไม่พอ เจ้านายก็ไม่เห็นจะฟังที่ผมฟ้องเลยว่าเกิดอะไรขึ้น แค่เดินตาลอยๆ จูงผมขึ้นรถ ไม่หันมาสนใจผมด้วยซ้ำ จนผมน้อยใจ น้อยใจมากๆ ร้องไห้หนักมากด้วย

 

          ฮือออ เจ้านาย มู่กลัวนะ อย่าทิ้งมู่อีกนะ

 

            “เจ้านาย เจ้านายอ่า เจ้านาย ฮึก เจ้านายสนใจมู่หน่อยสิฮะ”

 

            “กั๊ก มู่เป็นอะไรไม่รู้”

 

            “ไม่เป็นไรหรอกพี่ป้อง มันก็ร้องไปเรื่อย พี่กลับบ้านเร็วๆ เถอะนะ มันวาบๆ ข้างล่าง”

 

            “แงงงง เจ้านายฟังมู่สิ”

 

            ผมพยายามร้องบอกเจ้านาย แต่เจ้านายไม่แม้แต่หันกลับมามองผมที่นั่งอยู่เบาะหลังด้วยซ้ำ แล้วผมก็ไม่กล้ายื่นหน้าไปเบาะหน้า ได้แต่นั่งกอดเข่าชิดประตู กลัวผู้ชายอีกฝั่งจับขั้วหัวใจ

 

            ผมไม่เคยกลัวแบบนี้มาก่อนเลย เมื่อกี้...ผมเกือบเจ็บตัวแน่ะ

 

            ผมอาจจะโง่ อาจจะงี่เง่า อาจจะปัญญาอ่อน แต่ผมรู้นะว่าที่เกือบเจ็บตัวก็เพราะพี่โหด

 

            พี่สาวเขาอยากได้พี่โหด แต่พี่โหดทำให้พี่เขาไม่พอใจ

 

          ตอนนี้มู่กลัวพี่โหดที่สุด

 

            “หยุดร้องเถอะน่า ดมกลิ่นก็รู้แล้วว่าเขาไม่มีสมาธิฟังเด็กงอแงใส่หรอก” พี่โหดเองก็ว่าอย่างรำคาญ จนผมกัดปาก

 

          มู่เสียใจ

 

            ผมไม่กล้าร้องอะไรอีก แค่เห็นพี่โหดตวาดกลางสนาม แถมทุกคนยังเชื่อฟังก็รู้แล้วว่าเขาต่างจากผมมาก ผมไม่ควรขัดคำสั่ง นอกจากเรื่อง...

 

            ฟึ่บ

 

            “จะร้องไห้อีกนานมั้ย”

 

            เฮือก!

 

            พี่โหดขยับเข้ามานั่งข้างผมตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ และเขากำลังยื่นมือมาเช็ดแก้มของผม แม้มันจะไม่อ่อนโยนเลยสักนิด ไม่ใจดีด้วย ไม่นุ่มนวลด้วย แต่เต็มไปด้วยแรงที่เช็ดฟืดเดียว แต่เขาก็กำลังเช็ดน้ำตาให้ผมอยู่นะ

 

            “ก็มู่กลัว” ผมงึมงำ

 

            “ถ้ากลัวก็มาเป็นของฉันซะ”

 

            กึก

 

            นี่ไง เรื่องเดียวที่ผมทำตามไม่ได้

 

            อีกแล้ว ตอนนี้พี่โหดพูดเรื่องนั้นอีกแล้ว จนผมได้แต่เบิกตากว้าง หันไปมองพี่เขา แล้วพบว่าพี่เขาทำหน้านิ่ง ว่าเสียงเข้มกว่าเดิม

 

            “ถ้าเป็นของฉันจะไม่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก”

 

            ขวับๆๆๆๆๆ

 

            “มะ...ไม่ฮะ...ไม่ได้ เฮือก!!” พอผมปฏิเสธปุ๊บ ตาพี่เขาน่ากลัวขึ้นปั๊บ จนผมรีบส่ายหัวจนขนสะบัดไปมา แล้วก็กอดเข่าแน่นกว่าเดิมราวกับปกป้องตัวเองได้ กระซิบอย่างหวาดๆ

 

            “มู่...ไม่เอา มู่ไม่อยากให้ใครทะเลาะกัน ทุกคนแย่งพี่โหด แต่มู่ไม่เอา!

 

            ผมไม่รู้เรื่องอยากได้ความเคารพ หรืออำนาจอะไรนั่นหรอกฮะ ผมรู้แค่ว่าอยากอยู่แบบสงบสุขกับเจ้านาย กับนายพ่อนายแม่เท่านั้น ผมไม่ต้องการมากกว่านั้นยกเว้นขนมสักชิ้นสองชิ้นต่อวันก็พอ ดังนั้นแล้ว ผมไม่อยากเป็นของพี่โหดหรอก ถ้าต้องไปถูกตบตีแบบนั้น

 

            แต่...

 

            “ทำไมดื้อนักวะ!!!

 

            พี่โหดตวาดผมอีกแล้ว

 

            ผมไม่ตอบคำถามแล้ว ผมแค่ตัวสั่น

 

            “เฮ้อ ยังไม่ได้ดุ อย่าเพิ่งร้องได้มั้ย...เป็นของฉันไม่ดีตรงไหน”

 

            “ทุกตรงฮะ”

 

            “ไอ้เด็กนี่!!!” ไหนว่าไม่ดุไง แค่ผมเถียง พี่โหดก็คำรามแล้ว ตาก็วาววับเหมือนจะฆ่าผมเลย

 

            “ฟังนะ นายก็เห็นแล้วนี่ว่าฉันปกป้องนายได้”

 

            “แต่ถ้าไม่มีพี่โหด ผมก็ไม่ต้องถูกเพ่งเล็งนะฮะ”

 

            “อยากตายใช่มั้ย”

 

          แงงงงงงงงงงงงงง มู่ยังไม่อยากตาย

 

            ผมหุบปากฉับ มองอย่างหวั่นๆ อยากจะตะกุยไปนั่งหน้ากับเจ้านายแล้ว แต่ติดที่ดวงตารูปอัลมอนด์จ้องผมนิ่ง แล้วแววตาน่ากลัวนั่นก็เปลี่ยนเป็นถูกใจ ริมฝีปากที่ขบกัดกันจนเห็นเขี้ยวก็คลายเป็นรอยยิ้มที่หล่อมาก แต่...น่ากลัวที่สุด

 

            “ตกลงจะไม่ยอม”

 

            “อื้อๆๆๆ” ผมพยักหน้ารัวๆ ซึ่งพี่โหดก็...

 

            “ก็ได้”

 

          พี่เขายอมแพ้แล้วฮะ ดีใจจังเลย

 

            ผมเกือบจะยิ้มออกมาแล้วนะ เมื่อคิดว่าพี่โหดเบื่อผมแล้ว ไม่สนผมแล้ว เพราะถ้าเป็นแค่พี่น้องล่ะก็ ผมอยากเป็นนะฮะ เพื่อนกันก็ได้ ถึงผมจะศักดิ์ต่ำกว่าเยอะ แต่เจ้านายเราเป็นเพื่อนกัน เราก็คงเจอกันบ่อยๆ ถ้าพี่โหดเลิกคิดเรื่องเป็นของพี่โหดอะไรนั่น ผมก็จะกลับมาร่าเริงเหมือนเดิม แต่...

 

          “งั้นฉันปล้ำ!

 

            “เอ๋!!!

 

            ผมงี้เบิกตากว้าง จ้องพี่โหดตาแทบถลน แม้พี่เขาจะขยับกลับไปนั่งอีกฝั่งแล้วก็ตาม แต่ดวงตา...จ้องผมไม่ละไปไหน

 

            “ฉันแฟร์พอ เพราะงั้นฉันจะบอกนายเอาไว้ตรงนี้ว่านายจะหนียังไงก็ได้ ฉันจะยอมเล่นเกมไล่จับกับนาย แต่ถ้าฉันจับนายได้เมื่อไหร่... “ พี่โหดไม่บอกว่าจะทำอะไรผม แต่บอกไปอีกเรื่องด้วยรอยยิ้ม...ชั่วร้าย

 

          “ฉัน...ไม่เคยแพ้ใครเรื่องเกมล่าซะด้วยสิ”

 

            มู่ว่าคืนนี้มู่ตายแน่ๆ เลย

 

............................................

 

            ครบค่ะ อย่าเชียร์หมาได้กันสิ ยังไม่ถึงช่วงฮีทเลย พี่โหดไม่ได้น้องมู่เป็นเมียหรอกจ้า ฮา ขอย้ำอีกทีได้มั้ยคะว่าข้างบนเป็นหมานะ หมาจริงๆ นะเออ อ้อ แม้เมย์จะเอาเรื่องอัลฟ่า โอเมก้ามาเล่น แต่หมาตัวผู้เรื่องนี้ไม่ท้องนะคะ อย่าคิดงั้นเชียว ส่วนที่เคยถามมาทางทวิตว่าเมย์จะเขียนเรื่องแนวโอเมก้าเวิร์สมั้ย เห็นว่าช่วงนี้คนเขียนเยอะนะ เลยไม่อยากเขียน แต่ถ้าถามว่าอ่านมั้ย มังงะแทบทุกเรื่องที่เป็นแนวนี้อ่านหมดนะคะ (อ้อ อ่านแต่การ์ตูนนะคะ) ชอบมาก โดยเฉพาะเรื่องของฮิคุง คุณพ่อฮิโรมุ และคุณแม่มาซากิ เป็นโอเมก้าเวิร์สที่แปลกกว่าเรื่องอื่น เพราะเริ่มเรื่องด้วยการมีลูกก่อนเลย ชอบมากกกกก ฟีลกู้ดสุดๆ เมย์ว่าเรื่องอื่นจะมาแนวนายเอกเจอฮีทแรก เสร็จพระเอกไรเงี้ย เลยชอบการ์ตูนเรื่องนี้มากเป็นพิเศษ เพราะเด็กชายฮิคาริน่ารักผุดๆ แฮ่ 

            สำหรับเฟซเมย์

            https://www.facebook.com/FictionMame12938?ref=bookmarks

            และทวิตเตอร์

            https://twitter.com/MAME12938

            สำหรับเฟซ เมย์มีแอดมินตอบให้ค่ะ แต่ทวิตเตอร์จะเป็นทวิตส่วนตัว

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า

            ปล. เรื่องนี้รบกวนใช้แท็ก #ผมหวาน นะคะ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 375 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

25,681 ความคิดเห็น

  1. #25495 Midories (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 19:21
    น้องมู่ สงสารน้องงงคืนนี้จะรอดมั้ย
    #25,495
    0
  2. #25464 Fjsjz (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 11:22
    เจ้านายยย มู่จะโดนเสียบแบ้วว
    #25,464
    0
  3. #25463 Fjsjz (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 11:22
    เจ้านายยย มู่จะโดนเสียบแบ้ววว
    #25,463
    0
  4. #25452 Le stelle ดวงดาวที่ปลายฟ้า (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 16:53
    น้องมู่น่ารักกกกกก
    #25,452
    0
  5. #25415 Writer Yonaka (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2561 / 16:39
    ทําไม่เจ้านายกันน้องหมาไม่เห็นเหมือนกันเลย
    กั๊ก​ หื่นกามยอมเสียความบริสุทธิ์​ได้อย่าง่ายดาย
    แต่มู่เป็นคนรักนวลสวงนตัวน่ารักน่าเอ็นดูำม่ยอมเสียความบริสุทธิ์​ง่ายๆ
    ความแตกต่างนี่มันคืออะไรกันเหมือนคนละคนเลยแงง
    #25,415
    0
  6. #25405 maknae_ (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 13:19

    รักษาตัวดีนะมู่เอ๋ยยยย

    #25,405
    0
  7. วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 20:59
    สงสารมู่ กั๊กหนูหันมาสนใจลูกหน่อยค่า เรื่องนั้นไว้ก่อนนน
    #25,261
    0
  8. #25220 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2561 / 13:12
    โหดจะปล้ำมู่แล้วเว้ยยยยต
    #25,220
    0
  9. #25090 bewty_melonn (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 09:44
    โอ้ยๆๆๆน่าร๊ากกก
    #25,090
    0
  10. วันที่ 9 กันยายน 2560 / 22:14
    พี่โหดสุดยอด กั๊กสนใจลูกแกหน่อยย 55
    #24,873
    0
  11. #24684 แคนต้าลูปปปป ^^ (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 06:43
    โอ๊ยยย ขำ5555555555
    #24,684
    0
  12. #23658 pegger15384 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 16:06
    มู่น่ารัก~~~
    #23,658
    0
  13. #23638 LOVE Ciel (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 14:04
    น่ารักอ่ะ ฮือออ
    #23,638
    0
  14. #23481 Kurokawa Tamotsu (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2560 / 02:10
    รักคู่นี้สุดละ ><
    #23,481
    0
  15. #22677 จีจี้ (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 20:41
    อ่านแล้วในหัวมันจินตนาการเป็นคนมีหูหมาสลับกับหมาจริงๆทั้งตอนเลยอ่ะ งงตัวเอง แต่ชอบนะ55555

    มู่น้อยโดนจับได้ไวๆน้าอิ้อิ้

    #22,677
    0
  16. #22447 witchbeaming (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 19:11
    แงงง อยากให้มู่โดนจับได้แล้วว 555555
    #22,447
    0
  17. #22293 ศศิวิมล (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2560 / 12:30
    อยากให้ โหดมู่มีเรื่องแยกออกมาอ่าฮือน่ารักมากกเลย
    #22,293
    0
  18. #22241 pcy921 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 13:57
    โอ๊ยย ความหมานี่แซ่บพริกสิบเม็ดไม่แพ้คน
    #22,241
    0
  19. #22160 แม่เอง (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 10:28
    โอ้ยยยย ทำไมเปนเรื่องเปนราวววว แต่ก้ฟินนนนน
    #22,160
    0
  20. #21930 sofar_fa (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 12:59
    โหดนี่ได้นิสัยพี่คินมาชัดๆ 5555 โหดสมชื่ออ่ะ โหดจริงไรจริง แต่นิสัยอยากได้ไรต้องได้นี่ติดกราฟ
    #21,930
    0
  21. #21896 31824 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 15:33
    ชอบเหมือนกันเลยค่ะ เป็นเรื่องแนว Omegaverse ที่แบบน่ารักมาก ครอบครัวอบอุ่น อ่านแล้วอิ่มใจ อยากอ่านต่อมากแต่แปลอิ้งยังไม่อัพ เสียใจจจ
    อีกเรื่องก็น่าสนใจนะคะ เรื่อง Remnant Kemonohito Omegaverse เนื้อเรื่องมันดูน่าติดตามดีค่ะ คู่ก่อนหน้าก็ดีนะคะ
    ขอแนะนำเลยค่ะคุณเมย์ 
    #21,896
    0
  22. #21472 sudauy (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 22:37
    อยากอ่านแค่ของ โหดมู่ อะ
    #21,472
    1
    • #21472-1 artitaya122(จากตอนที่ 31)
      3 เมษายน 2560 / 23:59
      ช่าย คิดเหมือนกัน น่ารักม้ากกกก
      #21472-1
  23. #21458 25472522 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 17 มีนาคม 2560 / 18:07
    อยากอ่านต่อแล้ววไรท์ๆๆๆ
    #21,458
    0
  24. #21438 filmzahappyland (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 12 มีนาคม 2560 / 11:42
    ทำไมชอบมู่แลดูตะมุตะมิน่ารักอ่ะ
    #21,438
    0
  25. #21436 Lจ้าหญิJมะเหมี่ยว-*- (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 23:15
    ง่อล ไม่ให้เอาก็ปล้ำ ง่ายดี
    #21,436
    0