[Yaoi] Sugar Addict หวานกว่าขนมก็ผมเนี่ยแหละ [Boy's Love]

ตอนที่ 30 : ตอนที่ 25 ผจญภัยในแดนพี่ป้อง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 40,945
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 470 ครั้ง
    20 ก.พ. 60




ทำไงดี ผมแตกกลางคาเฟ่ T^T


+++++++++++++++++++++++++

 

ตอนที่ 25 ผจญภัยในแดนพี่ป้อง

 

 

 

กั๊ก

 

            แผล็บ

 

            “อร่อยมั้ยครับน้องกั๊ก”

 

            “อื้อ ฮื่อ...ตะ...เต็มปาก...”

 

            “เอาเข้าไปอีกได้มั้ย”

 

            “อื้ออออออ”

 

            “ไหลออกมาแล้วนะ”

 

            “ฮึก...มะ...ไม่เอา...แล้ว...”

 

            อย่า! หยุดเดี๋ยวนี้! อะไรที่อยู่ในหัวกรุณาหยุดก่อนที่ผมจะอธิบาย!

 

            พี่ป้องบอกว่าจะให้ผมใช้ปากกับตรงนั้นของพี่ป้อง ใช่ครับ พี่ป้องให้ใช้เพื่อเป็นรางวัลพาผมกับลูกมาเที่ยวจริงๆ แต่ตรงนั้นที่ว่าคือส่วนแข็งๆ ที่ตั้งตรง หากแต่ก็คดงอปาดเข้าไปในปากของผมได้ ไหนจะความลื่นฉ่ำที่มันเยิ้มเลอะขอบปาก ทั้งหมดทั้งมวลที่ทำให้ผมทำได้แค่ร้องอื้ออาห์ ตาปรือ หายใจแทบไม่ออก

 

            “ไม่ไหวแล้วหรือครับ”

 

            “เอ้กเอ็มอากแอ้วพี่อ้อง!

 

            “ฟังไม่รู้เรื่องแล้วนะ”

 

            “อึ้ก...เค้กเต็มปากแล้วพี่ป้อง! จะฆ่ากั๊กหรือไงเล่า!

 

            ผมกลืนทุกอย่างที่อยู่ในปากลงคอจนแทบสำลัก ก่อนที่จะพูดอีกครั้ง ทั้งที่หน้าแดงก่ำ เพราะ...พี่ป้องป้อนเค้กผม!!!

 

            เออ ป้อนเค้ก ไม่ได้ป้อนไอติมนมข้น เค้กชิ้นๆ ที่ทำจากแป้ง เนย น้ำตาลนั่นแหละ!

 

            พี่ป้องไม่ได้พูดผิดเลยสักอย่าง พี่ป้องต้องการให้ผมใช้ปากกับตรงนั้น...ตรงนั้น...นิ้วพี่ป้องไงล่ะ ดังนั้น กรุณากลืนความคิดอกุศลทุกอย่างลงไปย่อยเดี๋ยวนี้ ผมกับพี่ป้องไม่ได้ทำอะไรกามๆ กันทั้งนั้นแหละ!

 

          ทั้งที่...อยากจะตาย

 

            ผมแทบจะยกมือปิดหน้าด้วยความอับอาย ไม่ใช่เรื่องความคิดกามๆ ในหัวที่ว่าอยากจะลองดูดๆ อมๆ สักที แต่เพราะพี่ป้องกำลังป้อนเค้กผมด้วยมืออยู่ในคาเฟ่หน้าตาน่ารักที่ด้านนอกมีสวนสำหรับวิ่งเล่นของ...น้องหมา

 

            ตอนนี้คงรู้แล้วใช่มั้ยล่ะว่าที่ไหนที่มีเค้กกิน แถมยังพาหมามาด้วยได้ คำตอบง่ายมาก คาเฟ่+หมา เท่ากับ คาเฟ่หมาไงล่ะ

 

            โจทย์ง่ายๆ ที่เด็กโง่เลขอย่างผมยังคิดออกเลย แต่ที่ผมไม่คิดจริงๆ ว่าจะต้องเจอคือ การที่มีผู้ชายรูปหล่อที่วันนี้สะบัดชุดเชฟออกมาสวมชุดลำลอง (ขอย้ำอีกครั้งว่าหล่อสัส) นึกอยากจะป้อนขนมให้ผมกลางร้าน ซึ่งเท่ากับ...คนเยอะแยะ!

 

            ผู้ชายหล่อที่กำลังอมยิ้มมีความสุข ใช้ปลายนิ้วปาดครีมบนขอบปากของผมเบาๆ แล้ว...เปล่า ไม่ได้เป็นพระเอกนิยายที่เอาเข้าปากตัวเอง แต่พี่ป้องเอามาแตะริมฝีปากของผม แล้วกระซิบ

 

            “เลียสิครับ”

 

            พี่ป้องให้ผมเลียครีมบนมือโว้ย!!!

 

            “พะ...พี่ป้องคนเยอะ” ถ้าเป็นที่ลับตา ไม่บอกกูก็เลีย แต่นี่แทบจะทุกโต๊ะหันมามองเป็นตาเดียว จะให้หน้าด้านยังไงก็ไม่กล้าหรอกนะ ซึ่งพี่ป้องก็...

 

            “ไหนว่าจะให้รางวัลพี่ไงครับ” พี่ป้องบอกด้วยเสียง...อ้อน

 

            แผล็บ

 

            “ฮือออ”

 

            แน่นอนว่าผมก็ยอมแพ้ความหล่อสัส แถมแมนโคตรๆ แลบลิ้นออกมาเลียปลายนิ้ว แถมดูดให้ด้วย ก่อนที่จะยกมือสองข้างมาปิดหน้า

 

            “ไม่ไหวแล้ว...กั๊กอายไม่ไหวแล้ว”

 

          โคตรของโคตรอาย โคตรของโคตรเขิน แล้วพวกมึงจะมองอีกนานมั้ยวะ เออ กูรู้ว่าผัวกูหล่อ!

 

            “อายอะไรครับ พี่แค่ป้อนเค้กให้ด้วยมือเอง”

 

          ไม่อายเลยมั้ง เมียพี่กำลังคิดว่าอยากดูดอย่างอื่น ไม่ใช่นิ้วไง!

 

            ผมไม่กล้าพูด ไม่กล้าโผล่หน้าขึ้นมามองด้วยซ้ำ ได้แต่ซุกหน้ากับมือตัวเอง จนได้ยินเสียงพี่ป้องหัวเราะเบาๆ นี่ยังรู้สึกถึงปลายนิ้วที่แตะโดนลิ้น โดนฟัน โดนเหงือกเลยนะ ก็รู้หรอกว่าวันนี้มาเดทกัน แต่เดทแบบนี้หัวใจจะวาย...วายอยากได้มากกว่านี้

 

          กูมันบัดซบที่สุด!

 

            “พี่ป้องแกล้งกั๊กแน่ๆ...ใช่มั้ย”

 

            “หืม นี่คิดว่าพี่แกล้งหรือ”

 

            ผมโผล่แค่ตาขึ้นมามองคนที่แค่นั่งอยู่ใต้เงาของร่มไม้ก็ดูน่าแดก...เอ๊ย ดูดีโคตรๆ

 

            คนที่ยกยิ้มอ่อนโยน ดึงมือกลับไปประสานกันหลวมๆ บนโต๊ะ แล้วบอกด้วยน้ำเสียงนุ่มลึกที่วาบไปทั้งหลังคอ

 

            “พี่แค่อยากเอาใจน้องกั๊กเท่านั้นเองครับ”

 

          ใครวะ ใครที่สร้างผู้ชายคนนี้มา ทั้งใจดี อ่อนโยน อบอุ่นจนกูจะละลายแล้ว

 

            “ก็...ก็พี่ทำให้กั๊กอาย”

 

            “พี่ไม่ได้ตั้งใจ พี่แค่อยากเอาใจน้องกั๊ก อยากจะชดเชยที่ช่วงนี้พี่ยุ่งๆ จนไม่มีเวลาให้ แถมพี่รู้สึกผิดด้วย นอกจากที่ร้านกับที่บ้านน้องกั๊กเราก็ไม่ได้เจอกันเลย...พี่ขอโทษนะ” พี่ป้องเลื่อนมือมาจับมือผมที่ปิดหน้า แล้วดึงเอาไปกุมแบบไม่อายสายตาใคร

 

            งานนี้ไม่กล้ามองคนอื่นจริงๆ ว่ะ ได้แต่...

 

            “กะ...ก็ไม่ได้ว่าอะไร”

 

            ผมอ้อมแอ้มเสียงเบา ก้มหน้ามองแค่เค้กช็อกโกแลตบนโต๊ะที่หมดไปครึ่งชิ้นอย่างโคตรเขิน นี่ตอนแรกก็แอบๆ เคืองที่มีคนมองพี่ป้องตาเป็นมัน แต่ตอนนี้แม่งไม่กล้าเงยหน้ายืดใส่ชาวบ้านว่าเห็นมั้ยๆ นี่ผัวกู แบบว่าแม่งโคตรของโคตรละลาย โคตรของโคตรรอบอุ่น ได้แต่อุบอิบ

 

            “กะ...ก็เอาใจไปสิพี่”

 

            “ให้แล้วไม่คืนนะ”

 

            “ห้ะ?”

 

            กูงง

 

            “ก็เมื่อกี้น้องกั๊กบอกว่าให้พี่ เอาใจน้องกั๊ก ไปได้ไง พี่ได้แล้วไม่คืนหรอกนะ”

 

          โอเค กูยอมแพ้

 

            ผมได้แต่หลับตาปี๋ เพราะหัวใจเต้นแรงยังกับรัวกลอง รู้สึกเหมือนเพิ่งเสียบริสุทธิ์ครั้งแรก กับคำพูดนุ่มนวลชวนฝันที่แฝงด้วยความนัยที่ทำเอาอยากพลีกายให้เลย ท่าทางที่ทำให้พี่ป้องหัวเราะเบาๆ จนได้แต่เบือนหน้าไปอีกทาง ถึงนึกขึ้นได้...นี่กูเขินขนาดปล่อยหมาให้อยู่ตามมีตามเกิดเลยหรือวะ!

 

            ตอนนี้ ผมกำลังนั่งอยู่บนโต๊ะในสวนกับพี่ป้อง บนโต๊ะก็มีเค้กช็อกโกแลตกับบลูโซดาในแก้วทรงสวย ส่วนตรงหน้าพี่ป้องเป็นทาร์ตผลไม้ชิ้นเล็กที่ยังไม่ได้แตะต้องสักคำ ถัดออกไปอีกหน่อยก็มีเจ้าไซบีเรียนลูกรักกำลังนอนหมอบ ล้อมรอบด้วยผู้คนที่มาคาเฟ่ ซึ่งผมก็ไม่ว่าอะไรหรอกที่มีคนขอถ่ายรูปมัน ก็ไอ้มู่มันน่ารักนี่หว่า แต่...

 

            ตรงนี้น่ะคนล้อมหมา แต่ถัดออกไปอีกหน่อย...หมาล้อมหมาเว้ย

 

            ไอ้โหดนั่นแหละ ไอ้เยอรมันเชพเพิร์ดที่นั่งด้วยท่าทางโคตรสง่า โคตรหมาผู้ดีอยู่มุมหนึ่งของสวน หากแต่สายพันธุ์และหน้าตาคงทำให้คนไม่กล้าเข้าใกล้ ทว่านั่นไม่ใช่กับหมาตัวอื่น...บอกได้เลยว่าแม่งเสน่ห์แรงเหมือนเจ้านายมันเด๊ะ

 

            งานนี้ทั้งชิบะ ทั้งไซบี้ ทั้งปอมๆ ของโต๊ะข้างๆ เอาแต่หอบแฮกๆ พยายามเข้าไปเลียหมาไอ้กราฟชนิดที่นึกหมั่นไส้ยันเจ้าของ

 

          หมากูหล่อกว่าตั้งเยอะ ทำไมหมามึงเสน่ห์แรงกว่าวะ!

 

            “โหดนี่เสน่ห์แรงเนอะ”

 

            “เหมือนเจ้าของมันมั้งพี่” ผมหมั่นแรงมาก ซึ่งพอเปลี่ยนเรื่องก็เลยพอให้หน้าหายร้อน และนั่นก็ทำให้พี่ป้องถามขึ้นมาคำนึง

 

            “แล้วเจ้าของมู่ล่ะ”

 

          นี่แอบหลอกถามใช่มั้ยวะ

 

            “เหมือนเจ้าของมันเด๊ะเลยพี่ อยู่มาสิบแปดปี แฟนสักคนก็ยังไม่มี”

 

            “ใครว่าไม่มีครับ”

 

            กึก

 

            ผมเลิกคิ้วมองพี่ป้อง และนั่นก็ทำให้พี่เขาชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง

 

            “ถ้าไม่มีแฟนแล้วอย่างพี่เรียกว่าอะไร” พี่ป้องแม่งหน้านิ่งไปแล้ว แต่ที่ผมจะบอกคือก่อนหน้าพี่ป้อง ผมไม่มีแฟนไง ซึ่งพอพี่ร้านเค้กดูน้อยใจ ผมก็เลยนิ่ง ก่อนที่จะอ้อมแอ้ม

 

          “ผัว...ครับ”

 

            ฟึ่บ

 

          แหม ยิ้มยังกับดอกทานตะวันเลยนะมึง!

 

ต่อค่ะ

 

            ผมได้แค่ด่าในใจไง ข้างนอกก็ทำได้แค่ก้มลงมองขนม แล้วก็นึกขึ้นได้

 

            “แปลก”

 

            “หืม” พี่ป้องเลิกคิ้วนิด แต่ยังไม่หุบยิ้ม

 

            “ก็ร้านนี้เค้กอร่อยดี แต่กั๊กไม่รู้สึก...เอ่อ ไม่มีอะไรพี่”

 

          ปากเกือบพาซวยแล้วมั้ยล่ะ!!

 

            ผมส่ายหัวหนักๆ เพราะเมื่อกี้เกือบจะหลุดปากออกไปอยู่แล้วว่า ทั้งที่ร้านนี้เค้กก็อร่อย แต่ไม่ยักกะฟินสักเท่าไหร่เลย อย่าว่าแต่จะปรี๊ด (อะไรปรี๊ดเรารู้กัน) แต่นี่ขนาดจะเคลิ้มก็ยังไม่เคลิ้ม จะบอกว่าเพราะกำลังอายกับวิธีป้อนด้วยมือของพี่ป้องก็ไม่น่าใช่

 

          “ไม่มีอารมณ์ใช่มั้ยครับ”

 

            “เฮ้ย!!!!

 

          ฉิบหองแล้ว!!!!

 

            ผมกำลังจะเปลี่ยนเรื่อง ตอนที่พี่ป้องเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงปกติ เหมือนบอกว่าวันนี้น้องกั๊กน่ารักจัง (?) แต่ทำให้ผมนี่ร้องลั่น เบิกตากว้าง แทบจะทุบโต๊ะ กับคำถามที่พุ่งเข้ามาว่า...พี่ป้องรู้ความลับกูได้ยังไงวะ!!!

 

            “อ่า เรื่องนี้น้องกั๊กไม่อยากให้พี่รู้หรือครับ”

 

            “พะ...พะ...มะ...”

 

            โอ๊ย กูพูดไม่เป็นคำแล้ว ได้แต่อ้ำอึ้ง มองคนที่รีบอธิบายอย่างกลัวผมโกรธ

 

            “คือก่อนหน้านี้พี่ก็แค่สงสัย ตอนแรกที่เจอกันก็ว่าทำไมเด็กคนนี้หน้าเคลิ้มแบบเยิ้มๆ ฉ่ำๆ ซึ่งมันติดตาติดใจพี่มาก แต่ก็แค่คิดว่าเป็นบุคลิกน้องกั๊กเฉยๆ แต่พอ อืม...อือ...วันเกิดวันนั้น พี่ก็เลยรู้ว่ามันไม่ใช่ หน้าของน้องกั๊กตอนที่กินเค้กที่พี่ทำมัน...อืม...ค่อนข้าง...อีโรติก”

 

            “พะ...พะ...”

 

          กูนี่ลิ้นไก่สั้นกะทันหันเลย

 

            ไม่ อย่านึกว่าพี่ป้องจะจบ พี่แกยังไม่จบ!

 

            “ก็เวลาที่น้องกั๊กกินเค้ก แก้มจะแดง ตาจะฉ่ำ บางทีก็กัดปาก บางทีก็เลียปาก ซึ่งน้องกั๊กชอบทำตอนอยู่บนเตียง พี่ก็เลยคิดว่าน้องกั๊กน่าจะกินขนมแล้ว...อืม...มีอารมณ์เป็นบางครั้ง โดยเฉพาะกับพวก...ช็อกโกแลต” นี่ชาติที่แล้วเป็นนักมานุษยวิทยาหรือวะ ทำไมสังเกตพฤติกรรมกูละเอียดยิบงี้ล่ะ!

 

            ผมมือไม้สั่น พูดอะไรไม่ไม่ออก เพราะแม่ง...ตรงเป๊ะ

 

            “แต่ดูเหมือนจะไม่มีผลที่ร้านอื่นเนอะ” แถมสรุปข้อสงสัยเดียวกับกูเด๊ะ

 

            จากนั้น พี่ป้องก็ยิ้มกว้างอย่างดีใจที่ทำเค้กอร่อยชนิดล่อผมได้ แต่ผม...ยกมือขึ้นมาปิดหน้าอีกแล้ว

 

          ความลับกูแตกแล้ว แตกแล้ว แตกแล้ว ไม่ใช่น้ำแตก แต่ความลับ...แตกแล้ว

 

            ความคิดนี้ทำให้...สติแตก

 

            “พี่ป้องรู้ได้ไง รู้ได้ไง...พี่...พี่อย่าเกลียดกั๊กนะ”

 

          อย่าเกลียดเด็กกามๆ อย่างกั๊กนะ!

 

            “เฮ้ยเดี๋ยว! ทำไมพี่ต้องเกลียดน้องกั๊กล่ะ” ผมไม่รู้ว่าพี่ป้องทำหน้ายังไง เพราะผมสติแตก ว่าอย่างอัดอั้นตันใจ

 

            “ก็...ก็กั๊กผิดปกติ กั๊กไม่เหมือนคนอื่น กั๊กแม่งทุเรศ แค่กินเค้กก็...ก็นั่น...นั่นแหละ แม่งแย่ที่สุด พี่ป้องบอกว่ากั๊กปกติ กั๊กแค่วัยรุ่น แค่ฮอร์โมน แต่...ไม่มีวัยรุ่นคนไหนเป็นแบบกั๊กนี่หว่า ไม่มีเลย นี่แค่กินนิดเดียว...ก็อยาก...อยากมากๆ...ขนาดกลางร้านพี่...พี่ป้องมองว่ากั๊กทุเรศใช่มั้ยล่ะ...ใช่มั้ย...”

 

            หมับ

 

            จู่ๆ ความอบอุ่นก็จู่โจมที่มือ ดึงให้ผมเปิดหน้า จนได้แต่ทำหน้าแหยๆ มองผู้ชายที่จ้องผมกลับอย่างจริงจัง

 

            “พี่ขอถามน้องกั๊กแค่ข้อเดียว...น้องกั๊กเคยเป็นแบบนี้มาก่อนหรือเปล่า”

 

            ผมควรจะปิดเป็นความลับใช่มั้ย แต่...

 

            “ตอนเด็ก...ครั้งเดียว พี่ชายบอกว่า...กั๊กต้องเลี่ยง อย่ากินเค้ก ไม่งั้นกั๊กจะ...” ผมพูดไม่ออก ได้แต่นึกถึงเรื่องตอนเด็กที่มีอารมณ์ครั้งแรก ชาวบ้านชาวช่องอาจจะเริ่มฝันเปียก แต่ผมไม่ใช่ ผมมีอารมณ์กับของหวาน! ถ้าจะถามว่าช่วยตัวเองครั้งแรกกับอะไรก็ต้องขนมเนี่ยแหละ!

 

            “หลังจากนั้นก็เป็นแค่กินเค้กที่พี่ทำใช่มั้ย”

 

            หงึก

 

            ผมพยักหน้าช้าๆ ก้มหน้าไม่กล้ามองพี่ป้อง เพราะกลัวว่าจะเจอสายตาขยะแขยง แต่...

 

            หมับ

 

            พี่ป้องกลับกระชากผมให้ลุกขึ้น จนได้แต่เงยหน้าขึ้นมองอย่างตกใจ ทันเห็นแค่แผ่นหลังกว้างที่ก้าวนำหน้า ยามบอกเสียงเข้ม...

 

            “ปล่อยให้สองตัวนั้นอยู่ตรงนั้นแป๊บเดียวคงไม่เป็นไร”

 

            “พะ...พี่ป้อง...ไปไหน” ผมถามเสียงสั่น ตกใจว่าพี่เขาโกรธกับความลับของผมหรือเปล่า จนตามันชื้นๆ ภาพมันพร่าๆ กลัวพี่ป้องรับไม่ได้จนแทบจะปล่อยโฮออกมาอยู่แล้ว แต่...

 

            ปัง...ตุบ

 

            “น้องกั๊ก น้องกั๊กบอกพี่อีกทีนะครับ เรามีอารมณ์แค่กับพี่คนเดียวใช่มั้ย”

 

            ทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้องน้ำได้ พี่ป้องก็ดันผมให้หันหลังชนประตู ดวงตาคมจัดก้มลงมาสบตา ทั้งยังถามเสียงจริงจัง จนผมสั่น ผมไม่เข้าใจ ผมไม่เก็ตห่าอะไรเลย รู้แค่ว่าต้องตอบ

 

            “อะ อืม ถ้าไม่นับเรื่องตอนเด็ก...”

 

            หมับ

 

            “อื้อ!!!

 

            ผมโคตรของโคตรตกใจ เพราะเมื่อตอบยังไม่ทันจบ จู่ๆ ก็ถูกกระชากเข้าไปในอ้อมกอด พอจะร้องก็ถูกจูบ ซึ่งอย่างที่รู้ว่าจูบพี่ป้องแม่งยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด แต่นี่ไม่จูบธรรมดา พี่เขาประกบลงมาอย่างโคตรของโคตรร้อนแรง ดูดปากของผมจนเจ็บนิดๆ ไหนจะสองมือที่รัดตัวผมยังกับอนาคอนด้า

 

            “อ้าปาก!

 

            “ฮื่อ....อื้อ...” ผมทำได้แค่เกาะไหล่พี่ป้องแน่น อ้าปากตามคำสั่ง เมื่อลิ้นชื้นดึงดันจะเข้ามาในปากของผม เท่านั้นไม่พอ พี่ป้องยังใช้นิ้วโป้งคลึงปาก แล้วบังคับให้อ้าออก ผละออกไปนิด เพื่อส่งลิ้นอุ่นเข้ามาข้างในอีกครั้ง ส่งน้ำลายหวานจัดจนต้องกลืนลงคอ

 

            “ส่งลิ้นมา”

 

            “อื้อออ”

 

            ผมทำตามคำสั่งอย่างไม่รู้ตัว แล้วก็ร้องอื้ออึง เมื่อพี่ป้องดูดลิ้นของผมเต็มแรง ชนิดที่หลังคอลุกซู่ เหงื่อแตกซ่าน วาบไปหมดตั้งแต่หัวจรดเท้า จากนั้นก็รู้สึกว่าพี่เขาสอดมือเข้ามาในผมของผม กำขยุ้มเบาๆ แล้วดึงให้ผมยิ่งแหงนหน้าขึ้นไปรับน้ำใสที่ส่งเข้ามาในปาก

 

            ตุบ

 

            พี่ป้องดันตัวเองเข้ามาหาผม จนหลังของผมชิดประตูอีกครั้ง และ...สอดเข่าเข้ามาระหว่างขาทั้งสองข้างของผม

 

            “พะ...พี่ป้อง...พี่...อื้อ...”

 

            พี่ป้องยังไม่หยุดเล้าโลมลิ้นผม ทำเหมือนว่ามันคือของหวานที่อร่อยที่สุดในโลก ทั้งดูด ทั้งดื่ม ทั้งเลียจนแข้งขาสั่นพั่บๆ ทำท่าเหมือนจะยืนไม่อยู่ และที่สำคัญกว่านั้น ผมรู้สึกถึง...อะไรบางอย่างที่เบียดเข้ามา

 

            “พะ...พี่ป้อง...”

 

            ตึง!

 

            “พี่ขอโทษ”

 

            “คะ...ครับ?” จู่ๆ ความร้อนผ่าวที่จู่โจมจนหายใจไม่ทันก็ผละออกไป แทนที่มาด้วยแรงกระแทกของหมัดที่ทุบลงบนประตูข้างหัวผม จนได้แต่ปรือตาขึ้นมองอย่างจับต้นชนปลายไม่ถูก รู้แค่ว่าสีหน้าของพี่ป้อง...เจ็บปวดอย่างเห็นได้ชัด

 

            “น้องกั๊กไม่ผิดหรอก ไม่ผิดเลย เรื่องมีอารมณ์เพราะของหวานก็เหมือนกัน ไม่มีอะไรผิดเลย น้องกั๊กอย่าคิดว่าพี่จะเกลียดหรืออะไรทั้งนั้น มันไม่ทุเรศหรอก ไม่เลย...พี่ต่างหาก...พี่...” พี่ป้องกระซิบเสียงเบาแสนเบาข้างหู ใช้อีกมือกอดรอบลำคอผมไว้ จนผมยิ่งไม่เข้าใจ

 

          นี่กูโทษพี่แกบ่อยไปจริงๆ สินะ

 

            “พี่ต่างหากที่ผิด”

 

          ไม่เก็ตโว้ย!!!

 

            ผมยังไม่หายเมาจูบ จู่ๆ ก็เจอคำพูดแบบนี้ก็เลยทำได้แค่เงยหน้าร้อนๆ ขึ้นมอง จนพบว่าพี่ป้องกำลังมองผมด้วยแววตาที่ทำให้...วูบไปทั้งตัว

 

            “พี่ป้อง...ผิดอะไร...”

 

            “ผิดสิ พี่ผิด” พี่ป้องก้มลงมาจูบหน้าผากผมเบาๆ สูดหายใจลึกๆ เหมือนตั้งสติ แล้วกระซิบ

 

            “เพราะแค่รู้ว่าน้องกั๊กมีอารมณ์เพราะพี่ พี่ก็...”

 

            หมับ

 

          แม่เจ้าโว้ย นี่ฟอสซิลหรือเปล่า แข็งโป๊กเลย!

 

            ผมเบิกตากว้าง ก้มขวับลงไปมองข้างล่าง รู้สึกตั้งแต่อะไรมาดันๆ แล้ว แต่พอพี่ป้องคว้ามือไปแตะที่เป้ากางเกง ห่าเถอะครับ แข็งกว่านี้ก็เพชรแล้วล่ะ!!!

 

            “พี่ป้อง...”

 

            “น้องกั๊ก ฟังนะ น้องกั๊กไม่น่ารังเกียจ ไม่ทุเรศ ไม่อะไรทั้งนั้น พี่ต่างหากที่เป็นผู้ใหญ่ทุเรศๆ ที่พอรู้ว่าน้องกั๊กมีอารมณ์กับพี่คนเดียว ขนมของพี่ทำให้น้องกั๊กรู้สึกแบบนั้นได้ พี่ก็อยากได้เราแทบบ้า ตอนนี้ เดี๋ยวนี้อยากจะกอดเอาไว้ อยากจะถกกางเกงน้องกั๊กลงซะ แล้วดันเข้าไปแรงๆ กระแทกเข้าไปลึกที่สุด รู้สึกถึงตอนที่น้องกั๊กกระชับตัวพี่หนักๆ รู้สึกถึงตอนที่น้องกั๊กกระตุกไปทั้งตัวเพราะของของพี่ เสียงของน้องกั๊กที่ขอให้พี่ปล่อยเข้าไปลึกที่สุดในตัวของน้องกั๊ก ร้องขอแล้วขออีก ขอให้พี่เข้าไปอีกครั้ง...อีกครั้ง”

 

ต่อค่ะ

 

            “...”

 

            ผมพูดอะไรไม่ออก เพราะแม่ง...คิดอะไรไม่ออกไง!

 

            สมองผมว่างเปล่า มีเพียงริมฝีปากที่อ้าค้าง มองตรงไปยังดวงตาแสนป่าเถื่อนที่กำลังกระหายในตัวของผมอย่างชัดเจน คนที่พูดจบก็ขบกรามแน่น ราวกับกลั้นอารมณ์ มันทำให้ผมคิดไม่ออก แต่ทำให้ผม...หน้าร้อนฉิบหาย

 

            หน้าผมต้องแดงมากแน่ๆ ตอนที่ฟังเรื่องที่พี่ป้องอยากทำกับผม

 

            “พี่น่ารังเกียจใช่มั้ย”

 

            “มะ...ไม่...” ผมกระซิบเสียงแหบพร่า แหบไปหมด ทั้งตัว และ...

 

            แผล็บ

 

            ใช่ ผมเลียปาก เลียจนรู้สึกว่ามันแห้งผาก กลืนน้ำลายลงคอเอื้อกใหญ่ เพราะแทนที่ผมจะกลัว...

 

            ขวับๆๆๆ

 

            ผมส่ายหัวหนักๆ จับชายเสื้อพี่ป้องแน่น กระซิบเสียงสั่นโคตร พร่าโคตร ว่า...

 

            “พี่ป้อง...กั๊ก...กั๊ก...” ผมบีบเสื้อพี่ป้องแน่นขึ้น ก่อนจะบอกว่า...

 

          “กั๊ก...แตกแล้ว”

 

            “!!!

 

            พี่ป้องดูอึ้งอย่างเห็นได้ชัด ตอนที่ผมบอกแทบไร้เสียง ทั้งที่ทำหน้าอยากจะร้องไห้ แต่ผม...แตกจริงๆ ไม่ใช่แค่มุก

 

            ส่วนอะไรที่แตกหรือ...แฉะเต็มกางเกงเลย

 

            ผมยิ่งทำหน้าแหย รู้ว่าตัวเองโคตรของโคตรกาม แต่ไม่คิดเหมือนกันว่าพอฟังสิ่งที่พี่ป้องอยากทำกับผม ในหัวก็คิดตาม แล้วก็...วาบเลย

 

            สายน้ำอุ่นๆ มันวาบอยู่ข้างล่าง จนต้องกำเสื้อพี่ป้องมือสั่น

 

            “ทะ...ทำไงดี กั๊กทำไงดี”

 

            ผมจะร้องแล้วนะ จะร้อง

 

          นี่กูร้ายแรงขั้นนี้เลยหรือวะ!

 

            ท่าทางที่พี่ป้องอึ้ง จนผมกลัว แต่พักเดียว เขาก็ยิ้ม

 

            “เฮ้อ ทำไมน้องกั๊กถึงน่ารักได้ขนาดนี้นะ”

 

          กูไม่ได้น่ารักนะ กูเหมาะกับคำว่าร้ายแรงมากกว่า

 

            ผมส่ายหน้า อ้ำอึ้งพูดไม่ออก ให้พี่ป้องกระชับตัวผมแน่นๆ

 

            “พี่ดีใจ”

 

          ดีใจห่าอะไรล่ะ ข้างล่าง...มัน...มัน...ฮื่ออออ

 

          “แบบนี้ก็แปลว่าเราเหมาะสมกันที่สุดไงครับ”

 

            กึก

 

            ผมชะงัก เงยหน้าไปก็เห็นแค่หูแดงๆ ของพี่ป้องเท่านั้น จนรู้ว่าพี่เขาดีใจอย่างที่พูดจริงๆ ทั้งยังบอกต่อเสียงต่ำ

 

            “มีอารมณ์กับพี่คนเดียว แตกได้เพราะพี่คนเดียว มองแค่พี่คนเดียวนะครับน้องกั๊ก”

 

            “พี่ไม่รังเกียจ...”

 

            “ไม่! พี่ไม่มีทางรังเกียจน้องกั๊กอยู่แล้ว ไม่ว่าจะตอนนี้ หรือเมื่อก่อน”

 

            ผมไม่ทันฟังว่าพี่ป้องพูดว่าอะไร ผมแค่...ซุกหน้าเข้าอกแม่ง

 

            “อื้อๆๆ อื้อ!!!!” ผมอื้อหนักมาก พยักหน้ารัวๆ บอกตรงๆ ว่าไม่เคยโล่งใจขนาดนี้มาก่อน

 

            ผมเคยคิดว่าถ้าใครรู้ความลับของผมต้องด่าว่าผมโรคจิต ผมชอบของแปลก ผมน่าขยะแขยง แต่พี่ป้องกลับรับทุกอย่างที่ผมเป็นได้ แล้วไหนจะ...ไหนจะอะไรบางอย่างข้างล่างที่รู้สึกกับเรื่องราวผิดปกติของผม รับได้ด้วยที่ผมทำตัวน่าอายกลางคาเฟ่

 

          พี่ป้องน่ะดีที่สุดในโลกแล้ว

 

            ผมกระซิบบอกตัวเอง ตอนที่ตัดสินใจ

 

            “พี่ป้อง...กั๊ก...เอาออกให้พี่มั้ย”

 

            อะไรที่ว่าคงรู้กัน แต่พี่ป้องกลับดันตัวผมออกช้าๆ

 

            “ไม่เป็นไรครับ พี่เก่งเรื่องอดทนอยู่แล้ว อีกอย่างพี่ก็คงต้องสารภาพตรงๆ ว่าถ้าพี่...ไม่ได้ใส่...อืม ข้างใน พี่ไม่เสร็จหรอกครับ พยายามให้ตายก็ไม่เสร็จ ถ้าน้องกั๊กช่วยจะเมื่อยมือเปล่าๆ” พี่ป้องแม่งพูดโคตรของโคตรตรง ส่วนกูก็โคตรของโคตรกาม เพราะแค่นึกภาพตาม...

 

          ไม่นะเว้ย มึงเพิ่งเสร็จแบบอัปรีย์สุดๆ นะเว้ย

 

            “ละ..แล้วปาก...” นี่แค่หวังดี เปล่าอยากดูดจริงๆ นะ

 

            “ไม่ไหวหรอกครับ น้องกั๊กเอาเข้าไปไม่หมดหรอก”

 

          ย้ากกกกกกก อย่าคิดตามไอ้กั๊ก อย่าคิดตาม

 

            “แต่กั๊ก...อยากลอง”

 

          แหม ไอ้ปากเวร พอพี่เขารับได้ทุกอย่าง มึงก็พ่นทุกอย่างเลยนะ

 

            คำที่พี่ป้องยกมือปิดปากผมแน่น ส่ายหัวหนักๆ มองตาเข้ม

 

            “อย่าพูดนะครับ ไม่ใช่ตอนนี้ น้องกั๊กไม่รู้หรอกว่าจินตนาการที่พี่อยากทำกับน้องกั๊กมันมากมายขนาดไหน ถ้าพูดยั่วกันมากกว่านี้ พี่ไม่รับรองจริงๆ ว่าน้องกั๊กจะเดินออกจากห้องน้ำนี่ไหว” พี่ป้องบอกด้วยเสียงจริงจัง ก่อนที่จะหันมาถอดกางเกงให้ผม

 

            “แล้วพี่ถอดของผมทำไม!

 

            “ก็มันเลอะนี่ครับ ถอดออกมาดีกว่า เดี๋ยวไม่สบายตัวเปล่าๆ” พี่ป้องทำหน้าจริงจังสุดๆ คงมีแต่ผมสินะที่คิดไม่ดี จนได้แต่ถอดออกอย่างว่าง่าย หลับตาปี๋เมื่อพี่ป้องกำลังถกชั้นในของผมออก จากนั้น...

 

            ฟึ่บ

 

            “เดี๋ยวพี่เก็บไว้ให้” พี่ป้องเก็บไว้ในกระเป๋าหลังของกางเกงยีนอะ!

 

            “ใส่แบบนี้ไปก่อนนะ เดี๋ยวจ่ายเงินแล้วกลับเลยดีกว่า ขืนพี่คิดว่าน้องกั๊กไม่ได้ใส่กางเกงในเดินไปเดินมา...พี่แย่แน่ๆ” พี่ป้องทำหน้าแบบว่าแย่มาก แย่โคตรๆ แต่ผมเข้าใจความหมายไง เลยได้แต่หลับหูหลับตารีบใส่กางเกง เพราะ...

 

            “คืนนี้พี่ขอค้างด้วยได้มั้ย” พี่ป้องหยุดไปอึดใจ

 

            “แบบที่น้องกั๊กใส่แค่ข้างบน ไม่ใส่ข้างล่าง”

 

            งานนี้ผมจะตอบอะไรได้ล่ะ นอกจาก...

 

            “อื้อออออ”

           

          กลับเถอะ กลับเลย อยากกลับเดี๋ยวนี้เลย!

 

            ผมพยักหน้าแรงๆ รู้สึกวาบไปหมดทั้งช่วงล่าง ก็เคยไม่ใส่ชั้นในนอนนะ แต่แบบว่าตอนนี้กางเกงผ้านิ่มๆ ตัวเดียวที่กำลังห่อบะจ่างผมนี่...วูบชะมัด

 

            ความคิดที่ทำให้รีบออกจากห้องน้ำ อยากให้พี่ป้องเร่งจ่ายเงินไวๆ แล้วกลับไวๆ เพราะผมอดไม่ได้ที่จะยกมือกุมเป้าอย่างอายๆ และความคิดที่ว่าพี่ป้องกำลังจ้องตูดกลมๆ ของผมที่มีแต่กางเกงผ้านิ่มกั้น มันก็...วูบตั้งแต่หัวจรดเท้าเลย

 

            ไหนจะชั้นในที่อยู่หลังกางเกงพี่ป้องอีก

 

            “พี่จะทนถึงบ้านได้มั้ยนะ” แถมพี่ป้องที่พึมพำเบาๆ แต่เสือกได้ยินชัดเต็มสองหู!!!

 

            งานนี้ไม่ได้ก็ต้องได้ล่ะวะ ถึงความคิดที่ว่าทำในรถจะไม่เลวจะแอบวาบเข้าหัวก็เถอะ

 

          แหม พอพี่ป้องรับมึงได้ทุกอย่าง มึงก็เลเวลอัพเลยนะไอ้กั๊ก

 

            ผมได้แต่ด่าตัวเอง ตอนที่ก้าวเร็วๆ มาหาหมาสองตัวที่เจ้าของร้านรีบเข้ามาบอกว่าเมื่อกี้เกือบจะมีเรื่องกัน แต่หยุดไปแล้ว ให้ได้แต่ขอโทษขอโพย ซึ่งหากเกิดขึ้นก่อนหน้านี้สักสิบยี่สิบนาที ผมคงด่าไอ้โหดยับที่ทำให้หมาผมเสื่อมเสียไปด้วย แต่ตอนนี้...กลับเถอะว่ะ

 

          พวกมึงจะหาเรื่องกันยังไงก็สู้เรื่องที่กูเพิ่งไปเดินบนเส้นทางอันตรายในดินแดนมหัศจรรย์ไม่ได้หรอก

 

            นอกจากจะนิพพานตอน 18 นี่ผมยังเปิดโลกใหม่ในห้องน้ำมหัศจรรย์ (?) กับกระต่ายป้อง (?) อีกหรือวะเนี่ย

 

            โลกใหม่ที่ว่าไม่ใช่แค่ขนมหวานที่ทำให้ผมอยาก แต่แค่เสียงของพี่ป้องก็ทำให้ผม...เสร็จ

 

          โอ๊ย แม่ ลูกแม่คงร้ายแรงที่สุดในโลกแล้วล่ะ!

 

................................................

 

            ครบค่ะ ไม่มีคำไหนจะแทนได้ดีไปกว่า...ผีเน่ากับโรงผุ...ไอ้คู่นี้ไม่ใช่กิ่งทองใบหยกหรอกเนอะ คนนึงพูดความในใจตรงๆ อีกคนก็เสร็จกันจังๆ นั่นแหละค่ะ บอกเลยว่าไม่มีทางที่พี่ป้องจะรับน้องไม่ได้ เรื่องแบบนี้พี่ป้องบอกเลยว่าชอบ ยิ่งรู้สึกกับพี่ป้องคนเดียวแบบนี้ เอาใจพี่ไปรัวๆ เลยดีกว่า เออ เอาใจหรือเอาอย่างอื่น เขาว่าเอาเข้าปากไม่มิดด้ามด้วยนะ คุยกันประเภทไม่กลัวมีคนแนบหูฟังตรงประตูเลยทีเดียว ส่วนชั้นในตัวนั้น มาเดามั้ยคะว่ากั๊กจะได้คืนหรือเปล่า แฮ่

            ส่วนอะไรเมื่อก่อน ไม่บอกหรอกจ้า บอกแล้วว่าต้องถามพี่ป้องเอง เรื่องนี้มันก็มีสตอรี่ไง อะฮิอะฮิ (<< แน่ใจว่านี่เสียงหัวเราะ)

            สำหรับเฟซเมย์

            https://www.facebook.com/FictionMame12938?ref=bookmarks

            และทวิตเตอร์

            https://twitter.com/MAME12938

            สำหรับเฟซ เมย์มีแอดมินตอบให้ค่ะ แต่ทวิตเตอร์จะเป็นทวิตส่วนตัว

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า

            ปล. เรื่องนี้รบกวนใช้แท็ก #ผมหวาน นะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 470 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

25,681 ความคิดเห็น

  1. #25623 MyUniverseOSH (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 18:28

    ทำไมเรารู้สึกแหม่งๆ ทะแม่งๆตอนที่กั๊กสงสัยเรื่องกินขนมจากร้านอื่นแล้วน้องชายไม่ตั้ง ช่วงแรกที่กินขนมที่ร้านพี่ป้อง กั๊กตั้งโด่เด่ตลอดจนพี่ป้องได้ ช่วย ให้สงบหลายครั้ง

    แต่หลังจากที่ได้และโดนไส้กรอกยัดโดนัท กั๊กก็ไม่ได้มีอาการนั้นแล้ว เราว่าพี่ป้องต้องใส่อะไรในขนมแน่ๆ พอได้กันแล้ว กั๊กติดเซ็กส์จากพี่แล้ว พี่เลยเบิกใส่อะไรให้น้องกิน เพราะตอนนี้ไม่ต้องใส่อะไรน้องมันก็พร้อมโดนตลอด ขอให้เป็นแค่ข้อสงสัยนะพี่ พี่คงไม่วร้ายๆขนาดนั้น 555555
    #25,623
    0
  2. #25582 โนนามิ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 21:53

    พอกันทั้งผัวทั้งเมียยยย

    #25,582
    0
  3. #25561 teeranan6270 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 14:46
    ฟินนนนนนน
    #25,561
    0
  4. #25451 Le stelle ดวงดาวที่ปลายฟ้า (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 16:43
    อื้อหือ....ไปเถิดทั้งคู่...ไปสู่ประตูสวรรค์
    #25,451
    0
  5. #25413 วาว (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 23:49

    พระเอกของmema 1 หล่อ

    2 ใหญ่ยาว

    3 อึด

    5 ต้องจิตในทางใดทางนึง

    ...ซึ่งทั้งหทดนี้เราชอบ☺☺

    #25,413
    0
  6. #25411 aitagawa (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 19:00
    เหมาะกว่านี้ไม่ได้แน้ว
    #25,411
    0
  7. #25349 MaiNatkamon (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2561 / 15:13
    เหมาะสมกันที่สุดแล้ว55555
    #25,349
    0
  8. วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 19:48
    เหมาะสมราวกับกิ่งทองใบหยก55
    #25,260
    0
  9. #25219 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2561 / 12:59
    ศีลเสมอกันค่ะ
    #25,219
    0
  10. #25164 BG_Y69 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 เมษายน 2561 / 23:38
    ความกามนี้ท่านได้แต่ใดมา //กุกลัวววว😂
    #25,164
    0
  11. #25080 rinbgn (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2560 / 21:56
    น้องกั๊กหนูหื่นมากลูกอิเจ้จะเป็นลม5555
    #25,080
    0
  12. #25079 rinbgn (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2560 / 21:56
    น้องกั๊กหนูหื่นมากลูกอิเจ้จะเป็นลม5555
    #25,079
    0
  13. #25074 Choco'l Pis (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 19:35
    เพิ่งเข้าใจคำว่า ศีลเสมอกัน อย่างถ่องแท้ก็วันนี้ ...กามพอกันอยู่ด้วยกันได้สินะ...
    #25,074
    0
  14. #25062 Miki_milky (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 22:42
    กั๊กมโนโคตรเก่งเลย
    #25,062
    0
  15. วันที่ 9 กันยายน 2560 / 21:50
    แค่พี่ป้องเล่าแกก๋แตกเรยหรอกั๊ก 555
    #24,871
    0
  16. #24683 แคนต้าลูปปปป ^^ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 06:33
    -กั๊ก5555555555555
    #24,683
    0
  17. #23063 Leucippus (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 23:26
    มีคู่ไหนใจกามตรงกันเท่านี้อีกมั้ย555555
    #23,063
    0
  18. #22676 จีจี้ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 20:27
    เข้ากันที่สุดในสามโลกแล้วค่า//
    #22,676
    0
  19. #22240 pcy921 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 13:46
    เรื่องที่ตอนเด็กกั๊กกินขนมแล้วแบบ.. .ขึ้นมานั่นแหละ จะต้องเกี่ยวกับเรื่อง7ปีที่แล้วของพี่ป้องแน่เลย
    #22,240
    0
  20. #21929 sofar_fa (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 12:38
    เมื่อก่อนของพี่ป้องคงไม่ใช่เมื่อเดือนก่อนหรอกจริงไหม อยากรู้จังว่าไปเจอกันได้ยังไง แล้วพี่ป้องเกี่ยวอะไรกับเค้กก้อนแรกที่กั๊กกินแล้วมีอารมณ์รึเปล่า แถมช่วงเวลามันดูคาบเกี่ยวกันพอดี เวลาที่พี่ป้องรอ กับเวลาที่พี่ป้องไปอยู่ต่างประเทศมา เหมือนก่อนหน้านั้นมันจะเกิดอะไรสักอย่างขึ้น แล้วก็มีแอบคิดว่าที่พี่ป้องเรียนทำขนม มันคงจะไม่เกี่ยวกับกั๊กหรอกใช่ไหม 55555

    แต่แบบ เข้ากันได้ดีจริงๆนะคู่นี้ ใครว่าแค่กั๊กที่หื่น มันก็แค่มุมมองของกั๊กที่ทำให้เรารู้ว่านางคิดอะไรอยู่ แต่เราไม่รู้ความคิดของพี่ป้องนอกจากพี่แกจะบอกมา เพราะงั้น จะตั้งหน้าตั้งตารอบทความในมุมของพี่ป้องเลย คิดว่าน่าจะมีอะไรที่ช่วยแก้ปมได้บ้างแหละ
    #21,929
    0
  21. #21456 Yok_BlackHole (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 17 มีนาคม 2560 / 16:44
    ตอนที่พี่ป้องพูสฝดความในใจอ่ะ คิดไปไกลยันดาวที่อยู่อันไปลโพ้น โอ้ยยยยย ฉันมันจิตใจสกปรก5555555
    #21,456
    0
  22. #21435 Lจ้าหญิJมะเหมี่ยว-*- (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 22:43
    กั๊กไม่ค่อยอยากเลย
    #21,435
    0
  23. #21430 prince_Lprince (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 10:55
    เสร็จ แฉะ เพราะเสียง แม่เจ้าคุณพระ
    #21,430
    0
  24. #21427 tbuykeid37 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 09:57
    ถ้าจะหนักกก
    #21,427
    0
  25. #21409 นักอ่าน. (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 มีนาคม 2560 / 15:42
    คู่นี้นี่สุดกาม555555555555
    #21,409
    0