[Yaoi] Sugar Addict หวานกว่าขนมก็ผมเนี่ยแหละ [Boy's Love]

ตอนที่ 17 : ตอนที่ 15 สุดยอดเหยื่อล่อชั้นดี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 51,964
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 519 ครั้ง
    29 ก.ย. 59




พี่ป้อง กั๊กแสบ อูยยยยย

++++++++++++++++++++++++++++++

ตอนที่ 15 สุดยอดเหยื่อล่อชั้นดี

 

 

 

กั๊ก

 

          เวลาคนเราชอบกัน ยังไงก็ต้องแสดงสัญญาณบางอย่างว่าชอบออกมาแน่ๆ

 

          ‘แล้วสัญญาณที่ว่านี่คืออะไร

 

          ‘ก็อย่างเช่นถ้าเราเข้าใกล้ เขาก็จะดูประหม่าไง

 

            เรื่องที่คุยกับจันทร์เจ้าเมื่อวันก่อนก้องไปทั่วทั้งหัวของผม แล้วทำไมต้องวันก่อน...ใครแม่งจะใจกล้าหน้าด้านมาเจอผู้ชายที่เพิ่งรู้ตัวว่าชอบกันได้ล่ะวะ ยังไงก็ต้องขอเวลาทำใจยอมรับสักหน่อย แถมที่สำคัญ...กูก็ตัวผู้เถอะ!

 

            ดังนั้น หลังจากที่นอนไม่หลับ กระสับกระส่ายคล้ายจะปวดขี้มาสองคืนเต็ม สุดท้าย วันนี้ผมก็จงใจโดดเรียนเพื่อมาร้านพี่ป้องจนได้...หน้าร้านที่น่าจะเพิ่งเปิด เพราะในร้านยังไม่มีลูกค้า เห็นแค่พี่แพมที่กำลังจัดเค้กใส่ตู้แช่

 

            ส่วนทำไมต้องมาตอนนี้ ก็ถ้ามาตอนหลังเลิกเรียนพี่ป้องก็ยุ่งจนไม่มีเวลามาดูผมน่ะสิ!

 

          แต่พี่ป้องแม่งต้องโกรธแน่ๆ ที่โดดเรียน

 

            พี่ป้องไม่ว่าผมตรงๆ หรอก เขาก็คงยิ้มให้ผมเหมือนเดิม แต่เขาจะมองอย่างไม่เห็นด้วยจนแอบรู้สึกผิดในใจ ซึ่งอย่าคิดว่าผมหายไปสองคืนแบบเปล่าๆ ปี้ๆ ผมเองก็คิดแผนการมาบ้างเหมือนกัน เออ แม้จริงๆ จะไปขยี้ปลายปล่อยน้ำมาสองคืนเต็มนั่นแหละ แถม...มีหน้าพี่ป้องลอยมาอีกครับห่าราก

 

            กรุ๊งกริ๊ง

 

            “อ้าวน้องกั๊ก ทำไมมาตอนนี้ได้ล่ะคะ แล้วไม่เข้าเรียนหรือ” พี่แพมก็เงยหน้าขึ้นมามองตามเสียงเปิดประตู จนผมส่งยิ้มเป็นทัพหน้า

 

            “ผมตื่นสายน่ะพี่แพม มาถึงก็เจอคาบพละพอดี แล้ววันนี้เหมือนจะเป็นไข้ไงก็ไม่รู้เลยกะว่าจะขอหลบภัยที่นี่สักชั่วโมง เดี๋ยวหมดคาบแล้วค่อยแอบเข้าไป”

 

          ข้ออ้างสมบูรณ์แบบจริงๆ ไอ้กั๊ก

 

            “ไม่สบายหรือเปล่าคะ วันก่อนก็หน้าแดงๆ ให้พี่เอายาให้มั้ย”

 

            “ไม่เป็นไรพี่ ไม่เป็นไร ผมกินมาแล้ว อ้อ ยังไงขอน้ำสักแก้ว...ตอนนี้สั่งน้ำได้มั้ยพี่” ผมอาจจะเคยเข้าทางหน้าร้านแค่สองครั้ง แต่สงสัยคงมาบ่อยเกินไป พี่แพมถึงปฏิบัติกับผมเป็นพิเศษ นั่นทำให้วางใจพอจะเดินไปเกาะเคาน์เตอร์ แบบที่พี่เขาก็ยิ้มหวาน

 

            “ได้สิคะ น้องกั๊กมาทั้งที พี่ป้องเองก็บอกว่าน้องกั๊กสั่งได้ทุกอย่างเลย”

 

            ตึกๆๆๆๆๆ

 

          สัส ใจอย่าเพิ่งเต้นแรงโว้ย แค่ได้ยินแค่นี้อย่าเพิ่ง!

 

            ผมห้ามหัวใจที่สั่นริกๆ ไม่ได้จริงๆ เมื่อรู้ว่าพี่ป้องเองก็ปฏิบัติกับผมเป็นพิเศษ จนใจชื้นขึ้นมา อย่างน้อยพี่ป้องก็คงเอ็นดูผมมากกว่าคนอื่นแหละ

 

            “งั้นเอาโกโกปั่น”

 

            “แต่ไม่สบายไม่ใช่หรือคะ เอาแบบร้อนดีกว่านะ”

 

          เอาแล้วไงกู ลืมไปได้ไงวะ!

 

            ผมว่าแผนผมแยบยลแล้วนะ แต่ลืมไปว่ามันขัดแย้งกันเองไง ไม่สบายแต่จะเสือกสั่งน้ำเย็นมันก็คงยังไงๆ อยู่ แต่ที่ผมสั่งร้อนไม่ได้เพราะมีเหตุผลเหมือนกัน ทว่า เวลานี้ไม่ทันแล้ว พี่แพมเขาหันไปทำเครื่องดื่มให้ผมแล้ว จนต้องมองซ้ายมองขวา

 

            ทุกทีพี่ป้องได้ยินเสียงผมหน่อยเดียวก็ออกมาแล้วนี่ วันนี้หายไปไหน อย่าบอกนะว่าไม่อยู่

 

            “พี่ป้องล่ะพี่แพม” จนได้แต่กระซิบเบาๆ

 

            “อยู่ชั้นสองค่ะ ลงไปหอบถุงแป้งลงมา งานใช้แรงงานอะเนอะ ให้พี่กล้ามโตเขาทำเองดีกว่า” พี่แพมก็ว่าเสียงกลั้วหัวเราะ ให้ผมยิ่งใจชื้นเพราะว่า...อยู่โว้ย

 

            แกร๊ก

 

            “ได้แล้วค่ะ ร้อนหน่อยนะคะ”

 

            แก้วกระเบื้องที่บรรจุโกโก้ร้อนๆ ควันลอยกรุ่นวางลงตรงหน้าที่ทำให้ต้องสูดหายใจลึกๆ รับกลิ่นหอมนุ่มๆ เข้าไปเต็มปอด

 

          หอมชะมัด ขอจิบนิดนึงนะ

 

            ผมควรจะหักห้ามใจไม่แตะของหวานในร้านนี้ตอนอยู่กับคนอื่น แต่กลิ่นหอมของของโปรดมันยั่วใจเกินกว่าที่ผมจะหยุดมันได้ เลยบอกตัวเองว่าขอสักจิบนึง แล้วจะดำเนินตามแผนต่อ ยังไงมันก็ร้อนเกินกว่าที่ผมจะทำตามที่คิดเอาไว้ได้อยู่แล้ว

 

          หวาน

 

            ของเหลวในแก้วอาจจะร้อนจนลิ้นแทบพอง แต่ความหวานตรงปลายลิ้น และติดขมที่ลำคอก็ทำให้ผมถึงกับยิ้มอย่างเคลิ้มๆ รู้สึกดีที่ได้เครื่องดื่มหอมหวานในร้านที่เปิดแอร์เย็นฉ่ำ ทว่า...

 

          ไม่เหมือน...พี่ป้องชงอร่อยกว่านี้

 

            ไม่ใช่ว่าพี่แพมทำไม่อร่อยนะ มันก็อร่อย เพียงแต่ว่ามันเทียบกับช็อกโกแลตร้อนที่กินเมื่อครั้งที่พี่ป้องทำให้ไม่ได้เลย อันนั้นมันหอมกว่านี้ หวานกว่านี้ ติดขมน้อยกว่านี้ แถมยังอุ่นซ่านไปหมดทั้งตัว จนรู้สึกราวกับล่องลอยอยู่บนสวรรค์ ส่วนนี่แค่อร่อย...แต่ไม่ใช่ที่สุด

 

          เอาน่าก็อร่อยอยู่ดี

 

            หากแก้วนี้พี่ป้องทำ ผมก็คงลืมแผนการแล้วดื่มจนหมดแหละ แต่เพราะไม่ใช่ ก็เลยตัดใจเอาช้อนคนไล่ความร้อน ก้มหน้าเป่าฟู่ๆ ให้มันเย็นเร็วที่สุด

 

          เย็นเร็วๆ สิวะ ร้อนขนาดนี้กูกลายเป็นกุ้งลวกแน่ๆ

 

            ความคิดที่ทำให้ผมตะบี้ตะบันคนของเหลวให้เย็นเร็วๆ แต่...

 

            “แพมมาช่วยพี่หน่อย”

 

            กึก...ขวับ

 

            เพล้ง

 

            “อ๊ากกกกกกกกกกกกกก”

 

            งานนี้ไม่ใช้แสตนด์อิน ไม่มีสตั้นท์แมน เมื่อเสียงพี่ป้องดังออกมาจากหลังร้านปุ๊บ มือที่คนก็หยุดปั๊บ หันขวับไปมองตามเสียง ทำให้ท่อนแขนมันเอียงตาม ส่งผลให้แก้วของเหลวร้อนๆ ที่ยังไม่เย็นดีเทสาดลงบนตัว และเสื้อพละบางๆ ก็ไม่ช่วยอะไรเลย นอกจากทำให้มันแนบกับลำตัวมากขึ้น ซึ่งนั่นทำให้ผมร้อง...เหมือนหมาใกล้คลอด

 

          กรรมตามสนองที่คิดจะเอามาราดตัวชัดๆ!

 

            ใช่ ผมคิดจะเอามันมาราดตัวอยู่แล้ว จะหาข้ออ้างขึ้นไปบนห้องพี่ป้อง แต่ใครจะคิดล่ะว่ามันจะเทราดจริงๆ แต่นอกแผน ทำเอาร้อนจนแสบไปทั้งลำตัว ดิ้นปัดๆ เหมือนไส้เดือนถูกลวก และเสียงดังลั่นขนาดนี้ก็ทำให้พี่ป้องก็วิ่งพรวดออกมาจากด้านหลัง

 

            “แพม เกิดอะไรขึ้น!!!

 

            “โกโก้ร้อนหกใส่น้องค่ะพี่ป้อง”

 

            ฟึ่บ

 

            ทันทีที่พี่ป้องได้ยินปุ๊บ เขาก็วิ่งออกมาจากหลังเคาน์เตอร์ กระโดดข้ามส่วนที่กั้นเอาไว้ระดับเอวเพื่อตรงมาหาผม แล้ว...คว้าชายเสื้อถอดออกทางหัว

 

            ตอนนี้ผมไม่มีแรงร้องโวยวาย ไม่รู้สึกอายด้วย เพราะความแสบมันแล่นมาตามผิว ซึ่งพอพี่ป้องถอดเสื้อผมออกปั๊บ ก็เห็นรอยแดงที่ปรากฏบนผิวขาวจัดของผมทันที

 

            หมับ

 

            “แพมเก็บกวาดที พี่พาน้องกั๊กไปทำแผลก่อน”

 

            พี่ป้องตัดสินใจทันทีด้วยการอุ้มผมขึ้น แล้วก้าวยาวๆ ไปทางหลังร้าน ไม่ฟังพี่แพมรับคำด้วยซ้ำ ซึ่งแม้ผมจะแสบนะ แต่พอเงยหน้าขึ้นมองเสี้ยวหน้าคมๆ ก็พบว่าพี่ป้องทำหน้าเครียดจัด ขบกรามแน่นจนน่ากลัว ปากก็เอ่ยปลอบไปด้วย

 

            “ทนเจ็บหน่อยนะ เดี๋ยวพี่พาไปล้างน้ำเย็น”

 

            ผมพูดอะไรไม่ออกแล้ว ไม่คิดว่าแผนการแผลงๆ ของผมจะทำให้ได้เห็นพี่ป้องตอนที่ห่วงผมสุดขีดแบบนี้ จนได้แต่โทษว่าเพราะคิดอะไรโง่ๆ แบบนี้ แต่ท่ามกลางความรู้สึกเหล่านั้น ผมกลับรู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่พองฟูในอก

 

            ความห่วงจะแปลว่าความชอบได้มั้ย

 

          พี่ป้อง ผมขอโทษนะที่ทำให้พี่เป็นห่วง แต่ผมไม่ถอยแล้วล่ะ ผมยิ่งอยากรู้...พี่รู้สึกชอบผมบ้างหรือเปล่า

 

........................................

 

ต่อค่ะ

 

            ซ่า...ซ่า...ซ่า...

 

            “ไปโรงพยาบาลดีกว่ามั้ย เดี๋ยวพี่พาไป”

 

            “เฮ้ย ไม่เอา แค่น้ำร้อนลวกเอง มันแค่แสบๆ”

 

            ภายในห้องน้ำชั้นบน พี่ป้องกำลังเปิดฝักบัวรดลงมาบนผิวแดงจัดของผม ซึ่งต้องโทษว่าเพราะผมผิวขาวมาก อากาศร้อนๆ ก็แดงแล้ว พอเจอกับความร้อนแบบนี้มันก็เลยแดงจนน่ากลัว ชนิดที่ผู้ชายตัวโตก็บอกจะพาไปโรงพยาบาล แต่...ไม่เอาเว้ย

 

            เหตุผลเดิมเลย ถ้าแม่รู้ว่าโดดเรียน ต่อให้มีแผลไปยืนยันก็เอาตายได้เหมือนกัน

 

            “แต่เราร้องไห้แล้วนะ”

 

            ผมก็เพิ่งรู้ตัวว่ากำลังแบะปาก น้ำตาปริ่ม คัดจมูกแล้ว งานนี้ต้องโทษความโง่ของตัวเองสถานเดียว

 

            “ไม่ได้ร้องสักหน่อย แผลนิดเดียวเอง” ผมยังยืนยันทั้งตาปริ่มๆ

 

            “ไม่นิดนะครับ กินวงกว้างขนาดนี้เลย”

 

            พี่ป้องสัมผัสเอวของผมไปจนถึงบั้นเอวที่ทำให้ต้องกัดปากน้อยๆ

 

            “ไม่เอา ไม่ไป แผลแค่นี้ไม่ตายหรอก” ผมก็ยังยืนยันคำเดิม เพราะได้น้ำเย็นๆ แล้วรู้สึกค่อยยังชั่วขึ้นมาหน่อย ขณะที่พี่ป้องก็ถอนหายใจ รีบล้างตัวให้ แล้วคว้าผ้าขนหนูนุ่มๆ มาห่อตัวให้จนเหมือนดักแด้ เท่านั้นไม่พอ...

 

            ฟึ่บ

 

            “เฮ้ยพี่...”

 

            “มันเปียกไปหมดแล้ว เดี๋ยวพี่หาเสื้อผ้าให้ใส่แทนตัวนี้นะ” พี่ป้องล้วงเข้าไปใต้ผ้าขนหนูแล้วดึงทั้งกางเกงนักเรียน ทั้งบ็อกเซอร์ลงมาจนมันกองกับพื้น และต่อให้เคยถูกรูดด้วยปากมาแล้ว แต่เพิ่งรู้นะครับว่าชอบผู้ชายคนนี้ จะไม่ให้กูเขินแทบบ้าได้ไง

 

            อีกทั้ง...ท่ารูดกางเกงของพี่ป้องนี่ทำไมเชี่ยวชาญจังเลยวะ

 

            จากนั้น...อุ้มกูอีกและ

 

            “กั๊กเดินเองได้”

 

            “ไม่ได้ ถ้าไม่ไปโรงพยาบาลก็ต้องเชื่อคำพี่นะครับ นี่พี่ยังไม่ถามเลยว่าทำไมถึงโดดเรียน” วันนี้พี่ป้องมาโหดมาก ว่าเสียงเข้มเลย ตอนที่อุ้มผมออกมาจากห้องน้ำ จนคนคิดไม่ดี (กรรมตามสนองนั่นแหละ) ได้แต่หุบปากฉับ รู้สึกว่าอ้อมกอดแข็งแรงแบบนี้ทำให้ผม...ใจสั่น

 

            ความแสบมันบรรเทาลงไปจริงๆ นะ เมื่อความอบอุ่นแนบผิวเนื้อแบบนี้ อีกทั้ง...

 

          จันทร์เจ้า เราใจเต้นฉิบหายเลย

 

            พอผมรู้ตัวแล้วว่าชอบ ทุกอย่างแม่งก็ประเดประดังเข้ามาทีเดียวจนได้แต่...ซบหน้าลงกับท่อนแขนแกร่งๆ รู้สึกเป็นครั้งแรกว่าอยากจะลองงับสักทีจริงๆ

 

            นอกจากนั้นจำได้แล้วไง...จำได้ขึ้นใจว่าทำไมโดดเรียนมานี่

 

          เพื่อพิสูจน์ว่าพี่ป้องรู้สึกยังไง!

 

          ‘กั๊กลองอ้อนดูสิ ถ้าเป็นผู้ชายทั่วไปถูกผู้ชายอ้อนจะไม่ชอบกันหรอก แต่ถ้าคิดอะไรด้วยล่ะก็...เสร็จเราแน่นอน

 

            เสียงของจันทร์เจ้าดังขึ้นมาในหัว จนอยากรู้ชะมัดว่าคุณเธอรู้มาจากไหน

 

          อ้อ ไอ้กราฟบอกว่าพี่ชายจันทร์เจ้าก็มีแฟนเป็นผู้ชาย รู้จากพี่มั้ง

 

            แต่นั่นไม่ใช่สาระสำคัญ ที่สำคัญคือผม...ตวัดมือกอดรอบคอพี่ป้องมันซะเลย

 

            “เจ็บมากหรือครับ”

 

          ไม่ใช่ กูอ้อนอยู่โว้ย!

 

            ผมก็กระดากเกินกว่าจะบอกตรงๆ ก็เลยพยักหน้า มองพี่ป้องที่พาเดินมาวางลงบนปลายเตียง แล้วทำท่าจะผละไปหายา แต่ผม...กอดแน่น

 

            “พี่ป้อง กั๊กแสบ” ผมไม่รู้หรอกว่าการอ้อนเป็นยังไง อาจจะแบบนี้มั้ง

 

            ความคิดที่ทำให้ผมเงยหน้า มองฝ่าม่านน้ำตาบางๆ ไปที่พี่ป้อง กัดปากอย่างเผลอตัว ทั้งยังกอดคอพี่ป้องแน่นขึ้นกว่าเดิม ส่วนเสียงที่สั่นนี่น่าจะมาจากความเขินล้วนๆ ไม่ใช่ความเจ็บ

 

            “กั๊ก...ทำไงดีอะ...มันแสบจังเลย”

 

            “...”

 

          ทำไมพี่ป้องอึ้งวะ

 

            พี่ป้องแม่งนิ่งไปเลย แล้วถ้าผมไม่ได้คิดไปเอง ทำไมพี่เขากลืนน้ำลาย แต่เพราะมันเกิดขึ้นชั่ววินาทีจริงๆ ก่อนที่พี่เขาจะปลดมือผมออก แล้วบอกด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง

 

            “น้องกั๊กปล่อยพี่แป๊บเดียวนะครับ พี่จะหายามาทาให้ แป๊บเดียวจริงๆ” พี่ป้องบอกไวๆ ก่อนที่จะก้าวยาวๆ ลงจากชั้นลอยไปหายา ปล่อยให้คนพยายามอ้อนอย่างผมนั่งนิ่งทำอะไรไม่ถูก

 

          ไม่ใช่ มันไม่ใช่โว้ย กูอ้อนแล้วต้องไม่ใช่แบบนี้สิ ทำไมไม่เห็นต่างจากทุกทีเลยวะ!

 

            ผมไม่เจ็บ ไม่แสบแล้ว เพราะสมองจดจ่อไปเรื่องอื่นที่สำคัญกว่า

 

            พี่ป้องไม่ได้ดูต่างไปจากเดิมเลยสักนิด ยังคงเป็นพี่ชายใจดีที่ห่วงน้องชายซึ่งกำลังเจ็บแผลเหมือนเดิม ซึ่งผมอยากเห็นอะไรที่มากกว่านั้นนี่นา

 

            คนที่หายไปแป๊บเดียวแล้วก้าวกลับขึ้นมาอีกครั้ง ขยับมานั่งที่ปลายเท้า แล้วก็บอกด้วยน้ำเสียงนุ่มๆ

 

            “ขออนุญาตนะครับ”

 

          ไม่ใช่อะพี่ป้อง ไม่ใช่โว้ย

 

            ผมไม่รู้หรอกว่าอะไรไม่ใช่ อาจจะทั้งหมดนั่นแหละ ทั้งที่พี่ป้องปลดผ้าขนหนูผมออกครึ่งตัว มองรอยแดงอย่างไม่ชอบใจนัก แล้วเริ่มต้นทายาให้ ผมรู้สึกว่ามันไม่ต่างจากหนที่ถูกรถเฉี่ยวเลยสักนิด ไม่มีเลยหรือวะความหวั่นไหวที่เห็นกูโป๊เนี่ย!!!

 

            แววตาพี่ป้องมองแค่แผล มือแตะแค่แผล จดจ่ออยู่แค่แผลน้ำร้อนลวก ไม่เงยหน้าขึ้นมาสบตาสักนิด

 

          คำว่าประหม่านี่นิยามยังไงวะ หน้าเคลิ้ม ตาเยิ้ม แก้มแดง...สัส นั่นตอนกูเพิ่งเสร็จต่างหากล่ะ

 

            “พี่ป้อง...ไม่รู้สึกอะไรเลยหรือ” ความอยากรู้อยากเห็นที่ส่งให้คำพูดแบบนี้พ่นออกไป และนั่นก็ทำให้พี่ป้องขมวดคิ้ว พักเดียว ก่อนที่จะส่งยิ้มให้

 

            “พี่เป็นห่วงน้องกั๊กไงครับ ทีหลังระวังกว่านี้นะ ไม่งั้นได้เป็นรอยแผลเป็นแน่ๆ เสียดายผิวขาวๆ ออก”

 

          ไม่ใช่อะ ไม่ใช่โว้ย!

 

            “พี่ว่ากั๊กขาวหรือ”

 

          นี่กูพยายามลากมึงมาเรื่องกูเลยนะเนี่ย

 

            “ครับ ขาว” แต่พี่ป้องก็แค่เงยหน้าขึ้นตอบอย่างงงๆ แล้วก็ยิ้มให้

 

            “น้องกั๊กเป็นคนขาวมาก แล้วก็เปลี่ยนสีง่าย อืม เวลาที่เรามีอารมณ์ผิวก็จะเป็นสีชมพูอ่อนๆ แล้วก็ชมพูไปหมดทั้งตัว” ถ้านะ...ถ้าพี่ป้องทำหน้าหื่นกระหายกว่านี้สักนิด ผมคงดีใจกว่านี้แหละ แต่นี่พูดเหมือนชมว่าไอ้มู่ขนสะอาดสะอ้านดีก็เท่านั้น ซึ่งผมอยากได้มากกว่านี้อะ

 

            “แล้วมัน...ดีมั้ยล่ะ”

 

          อายก็อายทำไมต้องมาพูดอะไรแบบนี้วะ!

 

            ถ้าไม่ติดว่าจันทร์เจ้าบอกอะไรมาหลายๆ อย่างมา ผมคงหมดความกล้าที่จะถามแล้วแหละ ซึ่งพี่ป้องก็...

 

            “สำหรับพี่ พี่ว่าดีนะครับ แต่น้องกั๊กถามแบบนี้เพราะไม่ชอบหรือเปล่า มันไม่สมชายใช่มั้ยล่ะ ไม่ต้องห่วงเนอะ เล่นกีฬาเยอะๆ เดี๋ยวก็จะคล้ำกว่านี้เอง อีกอย่างเรายังไม่โตเต็มที่ พออายุเท่าพี่ผิวก็กร้านแล้วล่ะ” พี่ป้องครับ พี่อย่ามาเป็นหมอผิวหนังแถวนี้ ที่อยากรู้คือพี่ชอบมันหรือเปล่าต่างหาก!

 

            ตอนนี้ผมอยากจะลงไปชักดิ้นชักงอให้รู้แล้วรู้รอด เพราะผู้ชายหล่อๆ คนนี้ก็ยังคงเป็นผู้ใหญ่ใจดีเหมือนเดิม

 

            เมื่อก่อนก็ชอบหรอกนะที่เป็นแบบนี้ แต่ตอนนี้ผมอยากเห็นพี่เป็นมาร ไม่ใช่เทวดา!

 

            “เอาล่ะ เสร็จแล้ว เดี๋ยวพี่หาเสื้อผ้าให้ใส่นะ”

 

          เฮ้ย แค่นี้?!!!

 

            หมับ

 

            ก่อนที่พี่ป้องจะผละออกไป มือไม่รักดีก็คว้าแขนเขาเอาไว้ก่อน จนพี่แกหันมามองอย่างงงๆ

 

          ‘แล้วถ้าทำแบบไหนก็ไม่ได้ผล...ก็เอาตัวเข้าแลกไปเลย

 

            วินานั้น คำพูดของเพื่อนก็ดังขึ้นมาอีก ให้ผม...สูดหายใจอีกเฮือก

 

          เอาก็เอาวะ!

 

 

 ต่อค่ะ

 

            “พี่ป้อง...กั๊กแสบข้างหลังด้วยอะ”

 

            ผมไม่เคยคิดว่าชาตินี้ต้องอ่อยใคร ผมเลยทำได้แค่พึมพำเสียงเบาหวิว กัดปากจนเจ็บ เพราะอาย...อายมาก อายจนจะร้องไห้อยู่แล้ว แต่มันก็เป็นผลดีเพราะพี่ป้องตาโต ขยับเข้ามาดูอีกครั้ง ทั้งยังพลิกให้นอนตะแคงข้างดูแผลชัดๆ

 

            “พี่ขอดูหน่อยนะ...ตรงไหนครับ”

 

            “แถวๆ กลางหลัง” ผมแทบจะซุกหน้ากับที่นอนเพราะอายมาก พึมพำเบาๆ จนพี่เขาก็วางมืออุ่นๆ ลงบนแผ่นหลัง

 

            “ตรงไหนครับ พี่ไม่เห็นรอย”

 

            “ลงมาอีกนิด” ผมยังคงงึมงำอย่างอายจัด ทั้งที่ถามใจตัวเองดูว่า...กูควรจะทำยังไงต่อดีวะ!

 

          คำว่าเอาร่างกายเข้าแลกนี่หมายถึงขั้นไหน!

 

            เท่าที่ผ่านมา ผมไม่รู้จริงๆ ว่าพี่ป้องคิดอะไรกับผมหรือเปล่า เพราะพี่เขาก็แค่ทำให้ผมปลดปล่อยเท่านั้น ที่สำคัญคือผมเพิ่งนึกขึ้นมาได้ว่าไม่เคยทำให้พี่เขามีอารมณ์ตามได้เลยสักครั้ง เขาทำให้ผมคนเดียว ส่วนเรื่องปราการไอติมร้อนวันนั้นก็แค่ปฏิกิริยาของร่างกายจึงไม่นับ งั้นคำว่าเอาร่างกายเข้าแลกอาจจะหมายถึง...ให้พี่ป้องมีอารมณ์ตาม

 

          ถ้ากูทำได้แปลว่าพี่เขาชอบกูสินะ!

 

            ผมสรุปกับตัวเองเรียบร้อย สูดหายใจอีกเฮือก เพื่อกระซิบเบาๆ

 

            “พี่ป้อง กั๊กแสบ...ตรงก้น”

 

          เอาวะ ถึงขั้นนี้ก็ช่างแม่งทุกอย่างแล้ว!!!

 

            ความคิดที่ทำให้ผมหันหน้ามาสบตาพี่ร้านเค้ก และให้ตายเถอะ ผมร้องไห้แล้วใช่มั้ยถึงมองไม่ชัด ตอนที่เอื้อมมือไปดึงผ้าขนหนูลงจนเห็น...แก้มก้นทั้งสองข้าง

 

            “กั๊กแสบตรงนี้”

 

            ผมชี้ไปที่ก้น ตอนที่กระซิบเสียงเบาแทบไม่ได้ยิน

 

            พี่ป้องเองก็ดูอึ้งอย่างเห็นได้ชัด แต่แป๊บเดียวเขาก็ก้มลงมองก้นขาวๆ ของผมแทน จนบอกตรงๆ ว่าอายฉิบหาย ได้แต่กลับไปซุกหน้าลงกับเตียงนุ่มอีก ขณะที่รู้สึกถึงยาเย็นๆ ที่ป้ายลงใต้สะโพก และเพราะตรงนั้นมันไม่ได้แสบ พอพี่ป้องไล้ปลายนิ้วไปมาเบาๆ ก็ทำได้แค่กัดปากตัวเองแน่น สูดหายใจเข้าปอดลึกๆ

 

            “ตรงนี้ใช่มั้ย”

 

            “ขวาอีกนิด...พี่...” ผมกระซิบ ซึ่งพี่ป้องก็ป้ายยาอย่างว่าง่าย อีกมือก็ลูบก้นผมอีกข้างเบาๆ เหมือนปลอบ แต่ปลอบแบบนี้...มันวูบ

 

            ตอนนี้สิ่งที่อยู่ใต้กางเกงของผมกำลังพองดันเตียงเต็มที่ จนต้องหลับตาแน่น เพื่อบอกพี่เขาอีก

 

            “ขวาอีก...”

 

          ขวาอีกที...ใกล้ร่องก้นของกูเนี่ยแหละ

 

            ฟึ่บ

 

          อ๊า เสียว มันเสียว!

 

ได้โปรดเสียวกันต่อที่บล็อกนะคะ

เกรงว่าชีวิตจะเป็นภัย

 

 

 

 




 

 

........................................................

 

            ครบค่ะ รวมกับในบล็อกก็ครบตอนแล้วนะคะ ต้องมีคนถามแน่เลยว่าครบแล้วหรือ อื้อฮึ ครบตอน 15 แล้วค่ะ เราต้องต่อกันที่ตอนที่ 16 เมย์บอกไปแล้วอะจ้าว่าเจ้ากั๊กอาจจะไม่รู้ตัวว่าร้องอะไรมา คือเจ้าตัวร้องว่าไม่นะ ไม่ ไม่เอา คือไม่ใช่แบบนี้ไง แต่พี่ป้องคนดี (หรือมารแท้หว่า) กลับฟังว่าไม่พอแค่นี้ ไม่เอาแค่มือใช่มั้ย ได้ๆ จัดให้ ลิ้นพี่ก็ลิ้มรสมาเยอะ เดี๋ยวพี่ช่วยนะครับน้องกั๊ก ฮา พระเอกเมย์ยังเป็นคนดีศรีสังคมนะคะ เมย์ขอยืนยัน (ตอนนี้ยังมีคนเชื่อมั้ยเนี่ย)

            ตอนนี้เมย์กำลังนั่งแพคของแถมอยู่ค่ะ กระดาษที่พิมพ์มามันพลาดไปหน่อย บางกว่าที่ตั้งใจไว้ แต่น่ารักนะ นี่ก็แพคมือเป็นระวิงเลย รวบรวมคนทั้งบ้านมานั่งทำ พ่อกำลังส่งเสียงมาว่าแกสั่งพ่อแม่นั่งแพคของ แล้วแกนั่งเล่นคอมเนี่ยนะ เปล่านะ หนูกำลังอัพฟิคต่างหาก T^T พ่อชอบมองเป็นอื่นตลอดเลย

            โฆษณาค่ะ สำหรับเรื่อง Sugar Addict เรื่องนี้ หนังสือราคา 550 บาท ของได้ตามภาพนะคะ เจอกันที่ได้ที่งานตลาดฟิควันที่ 1 ตุลาคม ที่บูธ C9-10 ค่ะ ทีมงานเสื้อม่วงผ้ากันเปื้อนน้ำตาลทุกคนค่า มาสัมผัสร้านแห่งความลับของพี่ป้องกันเยอะๆ นะคะ ^^


            สำหรับเฟซเมย์

            https://www.facebook.com/FictionMame12938?ref=bookmarks

            และทวิตเตอร์

            https://twitter.com/MAME12938

            สำหรับเฟซ เมย์มีแอดมินตอบให้ค่ะ แต่ทวิตเตอร์จะเป็นทวิตส่วนตัว

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า

            ปล. เรื่องนี้รบกวนใช้แท็ก #ผมหวาน นะคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 519 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

25,681 ความคิดเห็น

  1. #25659 My name. (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 เมษายน 2563 / 00:56

    อ่านในบล็อคตรงไหนคะ อยากอ่านมากเลยงื้ออ

    #25,659
    0
  2. #25630 Masxy (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2562 / 08:20
    ตลกกั๊ก

    ทำมเป็นฮาขนาดนี้

    อีพี่ก็ร้าย น้องติดกับดักแล้วพี่ป้อง หลงจนโงหัวไม่ขึ้นแล้ว
    #25,630
    0
  3. #25619 MyUniverseOSH (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2562 / 20:54
    นังเด็กวาสนาดี
    #25,619
    0
  4. #25574 jaja_2001 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2562 / 19:33
    เขินนนน
    #25,574
    0
  5. #25552 teeranan6270 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 09:26
    พี่มันร้ายยยยย
    #25,552
    0
  6. #25476 Bee Pee Wee (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:20
    น้องงงงงงงงงงง ตั้งแต่อ่านเรื่องนี้อ่านมาพูดคำว่าน้องไปกี่คำแล้วนี่
    #25,476
    0
  7. #25475 Bee Pee Wee (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:17
    น้องงงงงงงงงงง ตั้งแต่อ่านเรื่องนี้อ่านมาพูดคำว่าน้องไปกี่คำแล้วนี่
    #25,475
    0
  8. #25439 Le stelle ดวงดาวที่ปลายฟ้า (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 14:33
    กั๊ก...รู้ตัวไหม...พี่ป้องไม่น่าใช่เทวดาอะ
    #25,439
    0
  9. #25363 Pantawan Khaokaew (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2561 / 16:51
    อ่านไปเขินไป เขินในความหื่นของอิกั๊กเนี่ยยยยย
    #25,363
    0
  10. วันที่ 11 มิถุนายน 2561 / 13:32
    เด็กน้อยหัดอ่อย มันก็จะผิดแผนหน่อยๆ55
    #25,250
    0
  11. #25208 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2561 / 10:08
    อ่อยแรงงงงงง
    #25,208
    0
  12. #25046 Miki_milky (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 16:22
    โอ้ยสรุปก้อไม่ได้รู้ความในใจเลยอะสิกั๊ก
    #25,046
    0
  13. วันที่ 8 กันยายน 2560 / 22:38
    >\\< กั๊กเอ๊ยย ชอบพี่ป้องจนได้นะ แต่ก็นะพี่ป้องอ่ะไม่แสดงอะไรออกมาเรย
    #24,855
    0
  14. #22662 จีจี้ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 16:26
    ทำไมncอ่านแล้วฮา><5555
    #22,662
    0
  15. #21412 NARMFON5547 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 มีนาคม 2560 / 17:30
    คือเราอยากทราบว่า ดูต่อที่บล็อค เข้าตรงไหนง่ะะ ใครรู้บ้างบอกหน่อยยย~~ แฮะะๆ????
    #21,412
    1
    • #21412-1 กลูลิโกะ (จากตอนที่ 17)
      9 มีนาคม 2560 / 23:56
      พิมใน กูเกิ้ลว่า NC MAME มีNC ทุกเรื่องที่ คุณเม แต่งเลยค่ะ
      #21412-1
  16. #21367 Spritezeed_Za (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 03:41
    จงปลดปล่อยมันออกมาพี่ป้อง
    #21,367
    0
  17. #21366 Spritezeed_Za (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 03:33
    อ่อยแรงแซงทางโค้งมากกค่ะยัยกั๊กเอ้ยยย นี่ถ้าเราเป็นป้องนะติดคุกหัวโตข้อหาพรากผู้เยาว์ไปนานแล้ว
    #21,366
    0
  18. #21320 JongjitSriyan (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 มีนาคม 2560 / 21:48
    อื้อออ อยากเลยกั๊ก
    #21,320
    0
  19. #20925 na2539 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:21
    กั๊กลูกหื่นได้ใจมาก555
    #20,925
    0
  20. #20887 0610356242 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:59
    กุอายบทกั๊ก....มีแต่ความหื่น.....เฝ้ารอดูความใสของน้องแต่ไม่มีวี่แวว-_-
    #20,887
    0
  21. #20568 020540 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:19
    ทำไมเขียนให้กั๊กอ่อยขนาดนี้ละ
    ......มันอ่อยเกินไปอะ ถือตัวนิดนึ่งก็ได้ลูกกกก
    #20,568
    0
  22. #20433 prince_Lprince (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:38
    หือ คืออะไรอะกงก้นอะไหนๆเดี๋ยวเอาKyให้พี่ป้องทาให้
    #20,433
    0
  23. #19567 Mistyblack (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:33
    อห.อ่อยแร็งส์
    #19,567
    0
  24. #19148 Pooykung (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2560 / 08:31
    ส่ง nc. เข้าเมล์ pooykung.nut@gmail.com. ให้หน่อยค่ะ
    #19,148
    0
  25. #18972 Momyy (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 มกราคม 2560 / 19:59
    คือว่า บร๊อค ต้้องไปหาดูที่ไหนหรอคะ?
    #18,972
    2
    • #18972-1 นี่จ้า (จากตอนที่ 17)
      29 มกราคม 2560 / 12:40
      http://mameyaoi.blogspot.com/2016/09/nc-sugar-addict15.html?m=1
      #18972-1
    • #18972-2 Jutharat55(จากตอนที่ 17)
      20 พฤษภาคม 2561 / 15:30
      เราหาบล็อคไม่เจออะ
      #18972-2