[Yaoi] Sugar Addict หวานกว่าขนมก็ผมเนี่ยแหละ [Boy's Love]

ตอนที่ 18 : ตอนที่ 16 สุดยอดกระบวนท่าที่คาดไม่ถึง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 51,619
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 538 ครั้ง
    2 ต.ค. 59



กั๊กเปล่าแฮ่ด กั๊กแค่อยากลองของแซ่บเท่านั้นเอง /เบะปาก/

++++++++++++++++++++++++++++++


ตอนที่ 16 สุดยอดกระบวนท่าที่คาดไม่ถึง

 

 

 

กั๊ก

 

            ผมกำลังอยู่ในสถานการณ์ฉุกเฉิน!

 

            แม้ว่าผมจะกามเข้าขั้นโรคจิต แม้ผมจะกินของหวานก็ขึ้นได้ แต่ผมก็ไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะมีวันที่ถูกสำรวจช่องแคบแอตแลนติกแบบนี้!

 

            และตอนนี้ที่ร้านขนมหวาน!

 

            เวลานี้ที่ทุกคนกำลังเรียนพละ!

 

          กู...กำลังถูกเลียรู

 

            “อร๊างงงงงง!!!” ความรู้สึกที่ไม่มีสิ่งใดมาเทียบเคียง!

 

ตัดเนอะ เจอความกามได้ที่บล็อกค่า











ต่อจากท่านิ้วพิฆาตพิชิตประตูสวรรค์ค่ะ

 

            ฮวบ

 

            จากนั้น...ผมก็ทิ้งตัวอย่างหมดแรง

 

            งานนี้หมดสิ้นแล้วทุกอย่างทั้งกำลังกาย กำลังใจ กำลังสมอง มันถูกรีดเร้นออกไปหมดแล้ว พร้อมกับของน่ารังเกียจที่ออกมาพร้อมกับนิ้วพี่ป้อง

 

            “ฮึก...” งานนี้ผมก็ร้องไห้สิ ผมรู้สึกเลยนะของที่ไม่น่าอภิรมย์มันออกมาจากตรงนั้นจริงๆ จนอับอายขายขี้หน้า นึกว่าพี่ป้องต้องรังเกียจผมแน่ๆ แต่...

 

            “เดี๋ยวพี่เช็ดให้นะ”

 

            พี่ป้องกลับบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เขาผละไปแค่เอื้อมเอากล่องกระดาษทิชชู่มาเช็ดให้อย่างเบามือ ทั้งยังเช็ดให้หมดทั้งข้างในข้างนอก จนผมแทบจะแทรกตัวไปเป็นละอองฝุ่นในผ้าปูที่นอน

 

            ผมรู้สึกว่า...ถอยกลับไม่ได้แล้ว

 

            ความรู้สึกนี้มันดียิ่งกว่าทำข้างหน้าซะอีก แต่มันก็น่าอายสุดๆ เหมือนกันกับสิ่งที่ตามออกมา

 

            “ฮึก...ฮือ...ฮือ...” ดังนั้นตอนนี้ผมจึงงอแงหนักมากจริงๆ ยิ่งรู้สึกว่าพี่ป้องกำลังเช็ดก้นให้ด้วย

 

            “น้องกั๊กร้องไห้ทำไมครับ”

 

            “ก็...ก็ข้างหลังมัน...มันออกมา...ฮึก...น่ารังเกียจ...ที่สุด...เลย...”

 

            ผมสะอื้นสุดแรง ไม่คิดเลยว่าจะได้ทำอย่างที่เพื่อนมันดูถูกเอาไว้...ระเบิดถังขี้ไง

 

          ใครวะจะทนกันเรื่องพวกนี้ได้ แม่กูยังด่าเลยตอนที่เห็นกางเกงในเลอะคราบเหลืองๆ แต่นี่...

 

            “พี่ไม่ได้น่ารังเกียจสักหน่อย...อย่างน้อยก็มีพี่คนนึงที่ไม่ได้รังเกียจน้องกั๊กนะ”

 

            “...”

 

            ผมค่อยๆ หันหน้าเปื้อนน้ำตาไปมองคนที่ขยับมานั่งข้างๆ แล้วก็ถามเสียงสะอื้น

 

            “จริงนะ”

 

            “จริงสิครับ” พี่ป้องส่งยิ้มใจดีมาให้เหมือนเคย

 

            “แต่กั๊กเป็นผู้ชาย...แต่...กั๊ก...เสร็จ...ตรง...นั้น...ฮือออออออออออออ” พอพูดจบ ผมก็โฮไง กอดคอพี่ป้องแน่นแล้ว เมื่อกี้พี่ป้องไม่ได้จับข้างหน้าให้ผม พี่เขาไปเล่นข้างหลังให้แทนทั้งหมด แต่ก็ทำให้ผม...เสร็จ

 

          ไม่เอาแล้ว กูอยากตายแล้ว

 

ต่อค่ะ

 

            “น้องกั๊กอย่าร้อง อย่าร้องนะครับ โอ๋ๆ”

 

            “โฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ”

 

          ยิ่งปลอบ กูยิ่งร้องแม่ง

 

            “อ่า เอาไงดี...มันไม่ได้น่าอายอย่างที่เราคิดหรอกนะ” ยัง กูยังยืนยันที่จะร้องต่อ ขณะที่พี่ป้องเองก็พยายามสวมบทเป็นครูสุขศึกษาอธิบายต่อเหมือนกัน

 

            “อย่างที่พี่บอกก่อนหน้านี้ว่าผู้ชายเรามีจุดที่ทำให้รู้สึกดีอยู่ข้างใน ดังนั้น ไม่ใช่แค่ผู้ชายที่ชอบผู้ชายด้วยกันเท่านั้นนะที่จะใช้จุดนั้นสำเร็จความใคร่ มีผู้ชายที่นอนกับผู้หญิงหลายคนเล่นกับตรงนั้น และเพื่อนพี่บางคนยังบอกเลยว่าเมียทำให้เลย จริงๆ นะครับ ดังนั้น มันไม่ใช่เรื่องน่าอายเลยสักนิด ส่วนอะไรที่ตามออกมามันก็เป็นแค่ครั้งแรกๆ เอง อีกหน่อยพอชินก็ไม่มีแล้ว”

 

            พี่ป้องวิชาการมาเต็ม ส่วนกูก็วิญญาณเด็กน้อยเข้าสิงไง

 

            เด็กน้อยคนที่เอียงหน้าเปื้อนน้ำตามองพี่ป้อง แล้วสะอื้นฮัก

 

            “จริงนะ...ไม่แปลก...จริง...นะ”

 

            “ครับ ไม่แปลกหรอก โอ๋ๆ อย่าร้องนะ”

 

            “แต่พี่...ก็ไม่...ปลอบกั๊ก...อยู่ดี...ฮือ รังเกียจ กั๊ก...ใช่มั้ย...ใช่มั้ยล่ะ” ก็กูจะงอแงอะ ก็วันนี้พี่ป้องไม่กอดปลอบอย่างทุกที ทั้งที่ปกติจะรวบเข้าไปกอดแน่นๆ แท้ๆ

 

            และนั่นก็ทำให้พี่เขารีบชูสองมือขึ้นมาเสมอหน้า

 

            “มือพี่เลอะครับ งั้นพี่ไปล้างก่อนนะ เดี๋ยวพี่กลับมาปลอบนะ” พี่ป้องเองก็รีบว่าไวๆ อย่างกลัวผมโกรธ แล้วหายไปเอากระดาษพวกนั้นไปทิ้ง จนได้ยินเสียงชักโครกตามมา ไหนจะเสียงน้ำที่บอกว่าพี่เขาคงไปล้างมือให้สะอาดเอี่ยม

 

            ช่วงเวลาที่ผม...ถามตัวเอง

 

          กูควรทำยังไงต่อดี...คิดไม่ออกแล้วจริงๆ

 

            สิ่งเดียวที่รู้คือ...พี่ป้องเก่งขั้นเทพ เอ๊ย จันทร์เจ้าพูดถูก ซึ่งเรื่องนั้นคือ...

 

          “กั๊กชอบพี่ป้อง”

 

            ผมชอบขนาดที่ยอมให้พี่ป้องทำอะไรแบบนี้ด้วยได้

 

            พอคิดว่าคนอื่นทำแบบที่พี่ป้องทำให้ก็ไม่เอาแล้ว แต่พอพี่ป้องทำกลับรู้สึกดีชนิดขึ้นสวรรค์ ดังนั้นสิ่งที่แฟนเพื่อนพูดจึงถูกต้องทุกอย่าง...ผมตกหลุมรักพี่ป้องไปแล้ว

 

            คนที่กลับเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มอบอุ่น กับร่างสูงที่ขยับเข้ามาดึงผมเข้าไปกอดปลอบ

 

            “นี่ไง พี่ไม่ได้รังเกียจน้องกั๊ก เห็นมั้ยครับ”

 

            พี่ป้องกระชับตัวผมเอาแน่นๆ ส่งผ่านความอบอุ่นมาให้จนความร้อนมันแล่นขึ้นบนหน้า...ตอนนี้ผมต้องหน้าแดงมากแน่ๆ

 

            “กั๊กไม่รู้ ไม่รู้...ฮึก...แล้ว” ผมซุกหน้าเข้ากับอกพี่เขา สูดหายใจเอากลิ่นหอมๆ เข้าเต็มปอด แต่ไม่รู้อะไรแล้วจริงๆ เพราะความจริงเพิ่งตีแสกกลางหน้า

 

            ตอนที่จันทร์เจ้าบอกว่าชอบ ผมก็ยังมีความคิดขัดแย้งในตัวเองว่าไม่ใช่หรอก เป็นไปไม่ได้ อย่างผมจะไปชอบผู้ชายได้ยังไง แต่พอถูกทำถึงขั้นนี้...มันเป็นไปแล้วจริงๆ

 

            “โอ๋ๆ เมื่อกี้พี่ขอโทษที่ดุเรานะครับ พี่โกรธจริงๆ นะที่เราเอาเรื่องแผลมาล้อเล่น” พี่ป้องก็กระซิบบอกผม ลูบผมไปด้วย ทำอย่างกับผมเป็นแค่ตุ๊กตาหมีเท็ดดี้แบร์ แต่การกระทำที่เคยได้รับมาแล้วหลายครั้งดันทำให้...ใจเต้นแรง

 

            ตอนนี้ใจมันเต้นเหมือนจะกระดอนออกมานอกอกเลยเชียวล่ะ

 

            “พี่ป้องเป็นห่วงกั๊กหรือ”

 

            “แน่นอนสิว่าพี่เป็นห่วงเรา” คำที่ทำให้ต้องเงยหน้าขึ้นไปสบตาคู่คม มองเข้าไปในดวงตาของผู้ใหญ่ใจดี อยากจะเห็นอะไรมากกว่านั้น ถ้าไม่ใช่เพราะ...

 

            ฟึ่บ

 

            “อย่ามองมากสิครับ พี่ก็เขินนะ ถูกเด็กน่ารักๆ จ้องแบบนี้” พี่ป้องยกมือปิดตาผมซะอย่างนั้น จนต้องจับมือพี่ป้องออก เงยหน้าขึ้นมองพี่เขาอีกครั้ง แล้วพบว่าเขากำลังใช้อีกมือเกาต้นคอ แต่แล้ว...

 

            “เฮ้ย พี่จะหาเสื้อผ้าให้เราสวมนี่” พี่ร้านเค้กมองนาฬิกาอย่างนึกขึ้นได้ ทั้งยังลุกขึ้นจากเตียงไวๆ

 

            “ทำไงดี แบบนี้น้องกั๊กก็เข้าโรงเรียนไม่ได้แล้วสิ”

 

            แน่นอนสิ ชุดพละกับกางเกงนักเรียนเปียกไปหมดแล้ว ขณะที่พี่ป้องก็ว่าขำๆ

 

            “เจอกันทีไร พี่ทำชุดเราเลอะทุกที หนหน้าเอาชุดมาไว้ที่ห้องพี่สักชุดดีกว่ามั้ย” พี่ป้องอาจจะว่าขำๆ แต่ผมก็ตอบไปว่า...

 

            “กั๊กเอามาไว้ได้จริงๆ หรือพี่ป้อง”

 

            ตอนนี้ไม่ต้องสะดิ้งว่าแมนนักหนาแล้ว เพราะใจมันไปแล้ว ดังนั้น ผมก็เลยถามพี่เขาตรงๆ แต่ไม่เห็นหน้า เพราะพี่ป้องกำลังหันหลังให้ ขณะที่มองหาเสื้อผ้าจากตู้เสื้อผ้าติดผนัง

 

            “ฮ่าๆๆ พี่คงไม่ทำชุดเราเลอะอีกเป็นครั้งที่สามหรอกครับ เอ เสื้อนี่น่าจะใส่ได้ ยังไงเดี๋ยวพี่ไปส่งเราที่บ้านก็แล้วกัน ยังพอมีเวลา ให้แพมดูร้านคนเดียวน่าจะไหวอยู่” ท้ายประโยค พี่ป้องเหมือนพูดกับตัวเอง ตอนที่ดึงเสื้อกับกางเกงที่คงตัวเล็กที่สุดมาส่งให้ผม

 

            งานนี้อย่าหาว่าแรดนะ แต่...

 

            “ไม่มีแรง”

 

            พอถูกกินทั้งไส้กรอก ทั้งโดนัททำเอากำลังกายไม่เหลือจริงๆ ไม่ได้ตอแหลอะไรทั้งนั้น จนต้องก้มหน้าลง พึมพำอย่างอายๆ ไม่กล้ามองหน้าพี่ร้านเค้ก รู้แค่ว่าพี่เขาขยับขึ้นมาบนเตียงอีกครั้ง และ...ช่วยผมใส่เสื้อผ้า

 

          พี่ป้องโคตรของโคตรคนดี

 

            คนที่สวมเสื้อผ้าให้ผมอย่างอ่อนโยน ก่อนที่จะ...

 

            จุ๊บ

 

            “เอาล่ะ เรียบร้อยแล้วครับเด็กดี” พี่ป้องแม่งมีจูบเหม่งแถมผมอีกแน่ะ

 

            ก่อนหน้านี้ก็มากกว่านี้ตั้งเยอะ แต่ไหงพอรู้ใจตัวเองแล้วมันเขินฉิบหายวายวอด จนอยากจะแทรกตัวหนีไปกับผ้าห่มขนาดนี้

 

            ตอนนี้ผมได้แต่ลูบหัวตัวเองป้อยๆ เงยหน้าขึ้นไปเจอรอยยิ้มอุ่นๆ และนั่นก็ทำให้ตัดสินใจ

 

          ถ้าพี่ป้องไม่รู้สึกอะไรด้วย พี่เขาไม่ทำถึงขั้นนี้หรอก!

 

            “พี่ป้อง...”

 

            “ครับ?” พี่เขาเลิกคิ้วเพื่อถาม จนผมตั้งใจจะบอกว่าชอบนะ...ชอบจริงๆ นะ แต่...

 

            “ชะ...ชะ...ชะ...”

 

          ไม่กล้าโว้ยยยยยย!!! โอ๊ย เกิดมาเป็นผู้ชายอกสามคืบครึ่งได้สิบเจ็ดปี ผู้หญิงยังไม่เคยบอกรัก จะให้บอกรักผู้ชายได้ยังไงวะ!

 

            พอใจตรงกับปาก เสียงก็เสือกไม่หลุดออกมา ได้แต่หน้าร้อนผ่าวๆ มองพี่ป้องที่กำลังรอฟังอย่างใจเย็น และในเมื่อปากมันไม่ยอมพูด ผมก็เลยตัดสินใจทำในสิ่งที่เราก็เคยๆ กันมาจนเลยเถิดไปถึงขั้นแหย่แยงแล้ว ดังนั้น...

 

            หมับ

 

            ผมก็คว้าคอพี่ป้องหมายจะจูบบอกความรู้สึกซะเลย

 

            ดวงตาเป็นหน้าต่างของหัวใจ งั้นปากก็เป็นเส้นทางของความรักแล้วกัน

 

            ผมมั่วสดๆ ร้อนๆ อย่างใจตุ่มๆ ต่อมๆ คิดว่าวันนี้กูมีแฟนแล้วแน่ๆ แต่...

 

            ฟึ่บ

 

            พี่ป้องกลับยกมือปิดปากผมซะอย่างนั้น จนได้แต่เลิกคิ้วถามอย่างไม่เข้าใจ ก็เรา...ทำมากกว่านี้แล้วไม่ใช่หรือวะ

 

            ความคิดที่ผมก็ไม่ต้องสงสัยนาน เมื่อพี่เขาบอกว่าด้วยน้ำเสียงจริงจัง

 

          “พี่ขอโทษนะครับน้องกั๊ก พี่ไม่จูบกับใครก็ได้ พี่จูบกับแฟนพี่เท่านั้น”

 

            !!!

 

            วินาทีนั้นผมอึ้ง เพราะมันไม่ต่างจากการที่พี่ป้อง...ปฏิเสธผม

 

          เดี๋ยวนะ แล้วที่มึงลูบคลำขยี้ขยำกูนี่หมายความว่าไงวะ!!!

 

...........................................

 

ต่อค่ะ

 

            ผมพูดอะไรไม่ออก ความรู้สึกพองฟูในอกเหมือนลูกโป่งที่ถูกเข็มเจาะจนฟีบไม่เหลือลม ตัวที่หายสั่นกลับมาสั่นอีกครั้ง น้ำตาที่หยุดไหลกลับมาเอ่อที่ดวงตาอีกครั้ง ได้แต่จ้องหน้าพี่ป้องที่มีสีหน้าลำบากใจ จนผลักไหล่พี่เขา ลุกขึ้นช้าๆ กำมือทั้งสองข้างเข้าหากัน

 

          น่าแปลกว่ะ ทั้งที่คิดว่าไม่มีแรง แต่ทำไมตอนนี้ถึงยังลุกขึ้นได้

 

            “ผมกลับล่ะ”

 

            ไม่มีการแทนตัวด้วยชื่อเล่น มีแค่ผมเท่านั้นที่เอ่ยออกไปได้ และผมก็รู้แล้วว่าทำไมตัวเองถึงมีแรงเดิน...กูทนมองหน้าพี่ป้องไม่ไหวแล้ว

 

            น้ำตา...มันจะไหลลงมา

 

            “เดี๋ยวพี่ไปส่ง...”

 

            “ไม่ต้อง! ผมจะกลับเอง!!!

 

            พี่ป้องคงตกใจที่ผมตวาด แต่ผมไม่สนใจหรอก กำลังกายมันหายไปก็เรียกกลับมาใหม่ได้ แต่กำลังใจที่หายไปเพราะถูกปฏิเสธจากคนที่พยายามสารภาพรักครั้งแรก มันไม่ได้กลับมาง่ายๆ จนได้แต่วิ่งลงไปยังชั้นล่าง ไม่สนใจเสียงพี่ป้อง ไม่สนใจเสียงพี่แพม คว้ากระเป๋าเป้ได้ก็พุ่งออกไปโบกแท็กซี่เพื่อกลับบ้าน

 

            “เร็วๆ นะลุง”

 

            ผมเร่งลุงคนขับเพราะผม...ไม่อยากร้องไห้อย่างน่าสมเพชต่อหน้าคนอื่น

 

..........................................

 

          การถูกปฏิเสธมันเจ็บแบบนี้หรือวะ

 

            ผมถามตัวเองด้วยคำถามนี้ไม่รู้กี่สิบครั้งแล้ว ถามขณะที่เก็บตัวอยู่บนห้องแล้วกอดไอ้มู่ร้องไห้อย่างที่ตัวเองก็ไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะร้องได้ขนาดนี้ เคยคิดมาตลอดว่าผมเป็นคนเข้มแข็ง แต่แค่ผู้ชายคนเดียวบอกปัดก็อ่อนแอได้ขนาดนี้

 

            ผมเพิ่งรู้ตัวว่าชอบพี่ป้อง และผมก๊อกหักแทบจะทันทีเหมือนกัน

 

          กูไม่น่าเลยมู่...กูไม่น่าเลย...

 

            ผมทำได้แค่กระซิบบอกกับหมาที่ตอบอะไรไม่ได้ แต่มันก็รู้เรื่อง ไอ้มู่ที่เลียน้ำตาให้ผม ไอ้มู่ที่ยอมนิ่งให้ผมกอด ไม่ได้วิ่งทั่วห้องอย่างทุกที จนผมยึดกำลังใจเล็กๆ ของตัวเองเอาไว้มั่น บอกว่าไม่เป็นไร แค่ผู้ชายคนเดียว กูหาคนอื่นได้อีกเยอะแยะ

 

            แต่...ความเสียใจไม่ได้หมดลงในวันเดียว

 

            วันนี้ผมก็มาโรงเรียนด้วยความคิดแบบนั้น ทั้งที่อยากจะนอนอยู่ในห้อง แต่ถ้าทำอย่างนั้น คนที่บ้านอาจจะสงสัย ซึ่งผมไม่อยากตอบคำถามของแม่ด้วยการบอกว่าอกหักจากผู้ชาย มันคงน่าสมเพชน่าดู

 

            “เฮ้ย ไอ้กั๊ก มึงไปฟัดกับหมามาหรือวะ ทำไมหน้าตาดูไม่จืดขนาดนี้”

 

            ไอ้ต้นทักผมคนแรก จนได้แต่รับคำมันเนือยๆ

 

            “เออ ไปให้หมามันฟัดมา”

 

          กูไปปล่อยตัวปล่อยใจให้ผู้ชายแยงตูดมา พอใจมึงมั้ยล่ะ

 

            ผมก็ได้แต่คิด ไม่กล้าพูดหรอก ส่ายหัวช้าๆ แล้วเดินไปนั่งในโรงอาหารเงียบๆ ไม่สนใจว่าใครจะมาจะไป ก็แค่อยากนั่งหมดอาลัยตายอยากเงียบๆ แบบไม่มีใครมายุ่งวุ่นวาย แต่ผมคงเลือกสถานที่ผิดไปหน่อย

 

            “มึงเป็นอะไร”

 

            ไอ้เหี้ยกราฟมันดันมาไวแล้วเห็นผมพอดี

 

            ผมไม่อยากเจอใครหน้าไหนที่ไปยุยงให้บอกรักพี่ป้องทั้งนั้น แม้ไอ้กราฟจะไม่เกี่ยวโดยตรง แต่มันก็พาผมไปปรึกษาจันทร์เจ้า จนรู้ตัวว่าไปรักไปชอบพี่ป้อง ก็ถ้าไม่รู้ ผมก็ยังเป็นแค่เด็กกามๆ คนนึงที่พี่ป้องเอ็นดูก็เท่านั้น ยังคงรักษาสถานะแบบนั้นไปได้เรื่อยๆ ไม่ต้องมาเจ็บแบบนี้

 

          หรือจริงๆ กูก็แค่โทษคนอื่น

 

            นั่นสิ ผมอาจจะโทษคนอื่นเหมือนทุกทีก็ได้ว่าไม่ใช่ความผิดตัว ทั้งที่รู้ทั้งรู้ว่าจะช้าเร็วก็ต้องผิดหวัง

 

            “เปล่า”

 

            “แต่กูว่ามึงทำหน้ายังกับคนอกหัก”

 

            กึก

 

            ผมนิ่งไปเลย ซึ่งไอ้กราฟเองก็เบิกตากว้าง แต่มันไม่ทันผมหรอก ไม่ทัน...กูแบะไง

 

            “ฮึก...” น้ำตามาจากไหนไม่รู้ แต่แม่งมาแล้ว จนได้แต่หายใจฟืดฟาดให้เพื่อนตาค้าง แต่ก่อนที่ผมจะฟุบลงโต๊ะไปร้องไห้จริงๆ ไอ้กราฟก็ฉุดแขนผมเต็มแรง

 

            “มานี่เลยมึง อย่าเพิ่งร้อง!...ฮัลโหล จันทร์เจ้าอยู่ไหน มาหาเราด่วนเลย!

 

            ผมไม่รู้หรอกว่าไอ้หล่อจะลากผมไปไหน ผมก็แค่เดินตามมันตอนที่มันก็โทรหาแฟน...คนที่พอมาถึงก็พุ่งเข้ามาดูหน้าผมชัดๆ พร้อมทั้งถามว่าเกิดอะไรขึ้น

 

            “มาถึงก็เห็นมันเป็นงี้แล้ว พอทักว่าอกหักมาแม่งก็เป่าปี่ใส่”

 

          เออ ไอ้เพื่อนชั่ว แทนที่จะปลอบกูล่ะไม่มีสักคำ

 

            พอมาหลังตึกเรียนได้ มันก็เล่าให้แฟนมันฟัง จนผมยิ่งแบะ นี่พยายามไม่ร้องไห้ต่อหน้าคนอื่นแล้วนะ แต่ครั้งนี้ทำไม่ได้จริงๆ ว่ะ ใจยังแปล๊บๆอยู่ พอถูกสะกิดก็เหมือนเอาแผลไปเตะถังขยะ และนั่นก็ทำให้จันทร์เจ้าส่ายหัวแรงๆ

 

            “เป็นไปไม่ได้ จะอกหักได้ไง ก็วันนั้นพี่ป้องก็มองกั๊กตลอด”

 

            “มันคิดไปเองมั้ง”

 

          พวกมึงไม่รู้อะไร อย่ามาทำเป็นพูดดีนะเว้ย!!!

 

            ผมงี้แทบเป่าปี่ไม่ออก มันฉุนเว้ยมันฉุน ซึ่งไอ้คู่รักบ้านี่ก็ยังวิจารณ์ไม่หยุด

 

            “กั๊กคิดไปเองหรือเปล่า เราว่าความเป็นไปได้มันสูงมากเลยนะที่พี่ป้องจะชอบกั๊ก ก็วันนั้นยังปรับแอร์ฯ ให้ทันทีที่กั๊กบอกร้อนเลย แล้วเขาก็บอกเองว่าไม่มีแฟน แถมจ้องกั๊กตาหวานขนาดนั้น...”

 

          “แต่เขาก็บอกว่าไม่คิดจะเอากูเป็นแฟนนี่หว่า!!!

 

            เพราะว่าทนไม่ได้ ผมก็เลยตวาดขึ้นมาเสียงดัง ลุกขึ้นไปเผชิญหน้ากับทั้งสองคน แล้วว่าเสียงเข้มกว่าเดิม

 

            “ได้ยินชัดมั้ยว่าพี่ป้องไม่ยอมเป็นแฟนกู! ฮึก...”

 

            “เดี๋ยวนะๆๆ เดี๋ยวนะกั๊ก เล่าให้เราฟังก่อน อย่าเพิ่งร้อง พี่ป้องพูดว่าอะไร ทำไมไม่ยอมเป็นแฟนกั๊ก นี่บอกชอบเขาไปแล้วหรือ” จันทร์เจ้าพยายามทำให้ผมใจเย็น แต่ผมเย็นไม่ลงนี่หว่า งานน้ำตาก็มา แถมยังเล่าทุกอย่างออกไปแบบให้รู้กันไปเลยว่าไม่ได้คิดไปเอง

 

            “ยังไม่ได้บอก แต่เมื่อวานเราไปหาเขา...” ผมเล่าไปสะอื้นในคอไป ซึ่งจันทร์เจ้าก็ฟังอย่างตั้งใจ กระทั่งผมเล่าจบ รายนั้นก็...

 

            “เฮ้อ”

 

            “เฮ้ออออ”

 

            ไม่ใช่แค่จันทร์เจ้านะ ไอ้เพื่อนเหี้ยก็ถอนหายใจตามเมียมันดังเฮือก มองกูอย่างสมเพชเวทนาอีก จนอยากจะหวดสักหมัด แต่แม่งไม่มีแรง

 

            “กั๊ก กั๊กฟังเราดีๆ นะ เราอาจจะไม่รู้ทุกเรื่อง แต่เรามั่นใจว่าสิ่งที่พี่ป้องพูดหมายถึงว่า...กั๊กยังไม่ได้เป็นแฟนกับพี่ป้อง แล้วจะจูบกันได้ยังไง”

 

            กึก

 

            ผมอ้าปากจะเถียง แต่ก็เงียบลงไปอีก ได้แต่กะพริบตาปริบ มองคนพูดที่พยักหน้ายืนยัน

 

            “ใช่มั้ยกราฟ”

 

            “เออ เขาพูดผิดตรงไหนที่ว่าไม่จูบกับมึง ก็มึงกับเขายังไม่ได้เป็นแฟนกัน” ไอ้กราฟว่าแค่นั้นแต่ทำให้ผม...เห็นทางสว่าง

 

            “งั้น...งั้นที่...”

 

            “อือ มีความเป็นไปได้ว่ากั๊กอาจจะคิดไปเองเรื่องที่พี่เขาปฏิเสธ เพราะพี่เขาแค่บอกว่าเขาเป็นคนยังไงต่างหาก” จันทร์เจ้ายิ้มแห้งๆ เหมือนเกรงๆ อาการหมาบ้าของผมในตอนแรก ซึ่งนั่นก็ทำให้ดอกไม้เหี่ยวๆ ในใจมันบานขึ้นมาอีกครั้ง ได้แต่มองหน้าเพื่อนสองคนสลับไปมา และพบว่าไอ้กราฟเองก็ยิ้ม

 

            “ถ้ามึงชอบเขาก็อย่ายอมแพ้ด้วยเรื่องแค่นี้ ที่มึงเจอยังน้อยกว่ากูอย่างเทียบไม่ติดเลยล่ะ”

 

            ผมก็ไม่รู้หรอกนะว่ากว่ามันจะจีบจันทร์เจ้าได้นี่ยากลำบากแค่ไหน แต่คำพูดของมันทำให้ผมมีกำลังใจสู้ต่อ

 

          กู...อาจจะยังมีความหวังเหลืออยู่ก็ได้

 

..................................................

 

            ครบค่ะ ตามนั้นทุกประการค่ะ ก็พี่เขาไม่จูบกับคนที่ไม่ใช่แฟน แล้วสองคนนี้ก็ยังไม่ได้เป็นแฟนกัน ดังนั้นจะจูบได้ไงล่ะเนอะ อีกอย่าง ถ้าจูบไปแล้ว มันเป็นการสปอยหรือเปล่าหว่า บอกเนอะๆ จูบทำให้ความอดทนสำนักนายปกป้องก็สามารถขาดสะบั้นได้เหมือนกันล่ะงับ อ้อ แล้วพี่ป้องไม่ได้นกเขาไม่ขันนะคะ ยังแข็งแรงดีทุกประการ หากแต่ทำตอนนี้มันก็มีแต่คุก คุก แล้วก็คุกเท่านั้นเอง

            ดังนั้น อยากให้เขาได้กันเมื่อไหร่...น้องต้อง 18 ค่ะ ^^

            จริงๆ หลังจากงานฟิคเมื่อวานเมย์เครียดมากเลยค่ะ แบบเครียดจนปวดท้องยิ่งกว่าก่อนงานอีก อยากขอโทษทุกคนที่มาแล้วไม่ได้หนังสือ อยากขอโทษจริงๆ ค่ะ แม้เมย์ขอโทษทีละคนไม่ได้ แต่เมย์ขอโทษตรงนี้อีกครั้งนะคะ ขอโทษค่ะ

            สำหรับเฟซเมย์

            https://www.facebook.com/FictionMame12938?ref=bookmarks

            และทวิตเตอร์

            https://twitter.com/MAME12938

            สำหรับเฟซ เมย์มีแอดมินตอบให้ค่ะ แต่ทวิตเตอร์จะเป็นทวิตส่วนตัว

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า

            ปล. เรื่องนี้รบกวนใช้แท็ก #ผมหวาน นะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 538 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

25,682 ความคิดเห็น

  1. #25668 YFTD_pk (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 12:11
    เมื่อไหร่เค้าจาได้กันค้าาาาาาาา อิพี่อดทนเก่งมาก
    #25,668
    0
  2. #25631 Masxy (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2562 / 08:46
    โอ้ยยยยฮามาก กั๊กเอ้ย

    เด็กน้อยไร้เดียงสาจริงๆ

    โดนพี่เล่นประตูหลัง แล้วเขินอาย เอาแต่ใจตัวเอง.

    อีพี่ก็วางเหยื่อล่อน้อง จนติดกับเต็มๆแล้ว. อีพี่มันร้ายยยย
    #25,631
    0
  3. #25607 fluorite (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 23:09
    เซนสิทีฟมากเลยนะเจ้ากั๊กเนี่ย
    #25,607
    0
  4. #25553 teeranan6270 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 09:37
    ฮื่ออออ หนูลูกกก
    #25,553
    0
  5. #25520 rattanalak44 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 17:11
    ใจเย็นๆนะกั๊ก
    #25,520
    0
  6. #25519 rattanalak44 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 17:10
    ใจเย็นๆนะกั๊ก
    #25,519
    0
  7. #25440 Le stelle ดวงดาวที่ปลายฟ้า (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 14:57
    พี่ป้องเขากลัวคุกครับลูกกั๊ก
    #25,440
    0
  8. #25389 Golden23 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2561 / 16:12
    อะไรก็เข้าทางพี่ป้องหมดเลยน้าาาาาา
    #25,389
    0
  9. วันที่ 11 มิถุนายน 2561 / 14:35
    สุดท้ายกั๊กก็ยังคิดว่ากราฟกับจันทร์เจ้าเป็นแฟนกัน55 สงสารความมโนของหนู
    #25,251
    0
  10. #25209 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2561 / 10:25
    ใจเย็นนะลูก
    #25,209
    0
  11. #25047 Miki_milky (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 16:37
    สรุปพี่ป้องชอบน้องรึป่าวเนี้ย งง
    #25,047
    0
  12. วันที่ 8 กันยายน 2560 / 23:13
    ความมโนของกั๊กนี่นะ เฮ้ออออ คิดไปเองตลอดด
    #24,857
    0
  13. #24753 N2_nungning (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 14:30
    ที่อยากรู้คือป้ิงคิดยังไง. ชอบน้องแน่ๆเลย
    #24,753
    0
  14. #24604 แคนต้าลูปปปป ^^ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 18:41
    กั๊กต้องใจเย็นๆนะ5555555
    #24,604
    0
  15. #23076 Disk Nara (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 02:12
    คนน้องปล่อยตัวมากจริงๆ
    #23,076
    0
  16. #22663 จีจี้ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 16:47
    น้องกั๊กอย่าเพิ่งยอมแพ้น้าา
    #22,663
    0
  17. #21916 Gammmmmmmmmm (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 23:29
    มโนมากไปนะ 5555
    #21,916
    0
  18. #21792 นู๋ปลา ซู่ซ่า (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 มีนาคม 2560 / 15:56
    ผ่านมากี่ตอนแล้วน้องยังไม่ได้สัมผัสพี่ป้องแบบจริงๆจังๆซะเททททททท
    #21,792
    0
  19. #21419 tbuykeid37 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 มีนาคม 2560 / 20:45
    สู้ๆๆๆๆ
    #21,419
    0
  20. #21368 Spritezeed_Za (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 03:53
    โอ้ยย เด็กน้อย
    #21,368
    0
  21. #21324 JongjitSriyan (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 มีนาคม 2560 / 22:52
    ตากั๊กเอ้ยยยย
    #21,324
    0
  22. #21088 0610356242 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:35
    กุจะบ้าตายกับตอนนี้!
    #21,088
    0
  23. #20573 020540 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:52
    ยังอ่านไม่จบตอนนะ แต่กูสงสารกั๊กอะ
    อีพี่ป้อง อีผู้ใหญ่ใจร้าย
    #20,573
    0
  24. #20435 prince_Lprince (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:15
    ใครแฟนจันทร์เจ้า ไม่มี๊มั้งฮ่าๆๆๆ อิอิสู้ต่อไปต้องโดนสักวันต้องโดนสักวัน อย่างมีความหวัง เพลงก็มา
    #20,435
    0
  25. #19571 Mistyblack (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:44
    พี่ป้องรับผิดชอบน้องเลย!
    #19,571
    0