PROFESSOR : 'ของผม' [BL] Rewrite

ตอนที่ 7 : CHAPTER.︱6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,313
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 368 ครั้ง
    4 ส.ค. 63

CHAPTER.︱6



ผมตื่นมาอีกทีในช่วงสายของวันใหม่ รู้สึกปวดหัวและเมื่อยขบไปตามร่างกายนิดหน่อย ใช้เวลาอยู่บนเตียงหมดไปกับการนั่งนิ่ง ๆ เพื่อทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้นและสิ่งที่จะทำต่อไปหลังจากนี้

 

อืม...เมื่อวานถูกหมาไล่ ผมเกือบเสียน่องขาให้มันไปแล้ว แต่สุดท้ายพวกการ์ดที่คอยดูแลก็โผล่เข้ามาช่วยเสียก่อน ว่าแต่...พวกนั้นโผล่มาจากไหน?

 

แต่ช่างเถอะ ผมขี้เกียจเสียเวลาตั้งคำถามเลยปัด ๆ มันทิ้งไป แล้วเลือกที่จะให้พวกเขามาส่งที่คอนโดแทน พอถึงห้องก็หลับมันทั้ง ๆ ที่ยังใส่ชุดเดิมของเมื่อวาน พอดม ๆ ดูก็ถึงได้รู้ว่ากลิ่นมันแรงใช้ได้ เพราะแบบนั้นผมถึงได้ลุกมาอาบน้ำอาบท่า

 

คิดย้อนกลับไปอีกนิด ผมน่าจะได้พูดอะไรสักอย่างเกี่ยวกับการย้ายไปอยู่กับโปรเฟสเซอร์นนนแน่ ๆ เมื่อคืน ใช่ ๆ ผมว่ามันคุ้น ๆ เหมือนว่าตัวเองพูดออกไปประมาณว่า...

 

 

ถ้ารบกวนมากงั้นผมมาอยู่กับคุณเลยดีไหม?’

 

 

แล้วก็…

 

 

เราจะได้นอนคุยกันบนเตียงแทนการยืนคุยกันข้ามรั้วไง ไม่ดีเหรอ?’

 

 

เป็นความคิดที่ไม่เลว งั้นตกลงเอาตามนี้

 

ผมรีบอาบน้ำชำระล้างกลิ่นอันไม่พึงประสงค์บนร่างกายออกไป พอเสร็จเรียบร้อยก็ออกมาแต่งตัว และต่อด้วยการเก็บข้าวเก็บของที่คิดว่าจำเป็นยัด ๆ ใส่กระเป๋าเดินทางเท่าที่จะสามารถยัดเข้าไปได้

 

ในหัวก็คิดไปด้วยว่าจะบอกกับเจ้าของบ้านยังไง ถ้าเขาปฏิเสธแล้วไล่ผมกลับจะต้องยืนหยัดที่จะอยู่ด้วยวิธีไหน ผมคิดคำพูดที่จะเถียงไว้มากมายตลอดการเดินทางมาบ้านอีกฝ่าย

 

ผมเตรียมตัวเตรียมใจมาเป็นอย่างดี คิดหาวิธีหว่านล้อมเขาได้เป็นร้อย ๆ วิธีแล้วด้วย ถ้าไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็จะเอาด้วยกล ผมรอบคอบและรัดกุมมาก ไม่มีทางที่อีกฝ่ายจะปฏิเสธการมาของผมในครั้งนี้ได้อย่างแน่นอน คอยดูสิ

 

ปรี๊น ๆ!

 

ผมบีบแตรเพื่อแจ้งให้ทราบก่อนว่ากำลังจะมีผู้มาเยือน ซึ่งคนคนนั้นก็คือผมเอง

 

ประตูรั้วบ้านของเขาไม่ได้ถูกปิดไว้เหมือนทุกครั้ง แถมเจ้าของบ้านก็กำลังยืนล้างรถอยู่หน้าบ้านอีกด้วย เป็นการล้างรถที่มองได้ไม่รู้เบื่อจริง ๆ ร่างสูงที่ท่อนบนไร้ซึ่งสิ่งปกปิดใด ๆ ยืนอวดหุ่นฟิตเฟิร์มกับผิวสีแทนน่าสัมผัส จนผมเกือบเผลอเหยียบคันเร่งพุ่งชนไปแล้วถ้าเรียกสติตัวเองเอาไว้ไม่ทัน ดีนะที่ท่อนล่างเขายังพอสวมกางเกงขาสั้นสีดำพอดีตัวไว้อยู่ ไม่อย่างนั้นผมคงได้ขับรถชนเขาดับคาบ้านตัวเองไปแล้ว

 

โปรเฟสเซอร์นนนเป็นคนที่เหมาะกับการไม่สวมใส่อะไรเลยสักอย่าง ผมได้พิสูจน์แล้วว่าเป็นเรื่องจริงก็วันนี้

 

มอร์นิ่งครับโปรเฟสเซอร์”

 

ผมลดกระจกรถลงยิ้มทักทายคนที่ยืนถือสายยางค้าง พร้อมกับโบกมือส่งไปประกอบคำพูด แดดข้างนอกแรงอย่างกับยืนบนดาวอังคารไม่มีผิด ร้อนจนแสบผิวไปหมดแล้ว โปรเฟสเซอร์เขาทนยืนให้แดดเลียผิวได้ยังไงตั้งนานสองนานนะ

 

มันบ่ายแล้วคุณ ดูเวลาด้วยครับ”

 

“.....”

 

อ้าวเหรอ? นะ...น่าอายชะมัด

 

แล้วมาทำไมอีกครับ ผมไม่คิดว่าจะได้เจอหน้าคุณเร็วขนาดนี้หลังจากที่เราพึ่งแยกกันไปเมื่อตอนตีสอง”

 

ก็ผมบอกโปรเฟสเซอร์ไปแล้วไงครับ”

 

ผมเปิดประตูรถลงมาคุยกับเขาดี ๆ เพราะขี้เกียจชะโงกหน้าออกมาจากรถ และไม่ลืมที่จะหยิบหมวกแก๊ปติดมือออกมาด้วย จริง ๆ ผมไม่ใช่คนเจ้าสำอางอะไรหรอกนะ แต่แดดตอนบ่ายแบบนี้มันก็...นะ ผมผิวขาวเลยค่อนข้างจะความรู้สึกไวเวลาโดนแดดเผา มันจะแสบกว่าคนปกติทั่วไปมากเลยทีเดียว เพราะงั้นกันไว้หน่อยจะดีกว่า เดี๋ยวหน้าดำ ๆ ด่าง ๆ แล้วจะเสียเวลาไปหาครีมหายามาทาให้วุ่นวายอีก

 

“....?”

 

จำไม่ได้เหรอครับที่เราคุยกันเมื่อคืนน่ะ?” ผมถามเพื่อเข้าสู่ประเด็นสำคัญที่ต้องการจะพูดคุย

 

ผมไม่เห็นจะรู้สึกว่าเราคุยกันเลย เหมือนคุณคุยกับตัวเองมากกว่า”

 

ผมคุยกับคุณแต่คุณไม่คุยกับผมต่างหากครับโปรเฟสเซอร์”

 

ครับ เพราะผมไม่เห็นว่ามันจะจำเป็นตรงไหน”

 

พูดจบก็หยิบเสื้อที่เหน็บไว้ด้านหลังกางเกงออกมาใส่แทนการยืนเปลือยต่อหน้าผม อา...แอบเสียดายแฮะ หุ่นเขามันน่ามองจริง ๆ นะสาบานได้

 

เสื้อคุณมันดูเห่ยมากเลย ถอดออกเถอะครับ เมื่อกี้คุณดูดีสุด ๆ แล้ว”

 

เขาหันมามองคล้ายจะประณามอยู่ในที แถมยังกลอกตารำคาญใส่ผมปิดท้ายด้วยนะ

 

อะไร? ก็มันเรื่องจริงทั้งนั้น หุ่นเขามันไม่ดีตรงไหน ผมชอบมันจะตาย ผิวแทนที่ดูไม่ได้ตั้งใจให้เป็นเช่นนั้นกลับทำให้เขาดูฮอตขึ้นยิ่งกว่าเดิมเสียอีก ไหนจะกล้ามหน้าท้องที่เรียงเป็นลอนอย่างสวยงามนั่นก็ด้วย กล้ามแขนเป็นมัด ๆ ก็ใช่เหมือนกัน เขามีทุกอย่างที่ผมฝันจะมี เขาควรภูมิใจไม่ใช่หรือไง โชว์สิ่งที่คุณมีสิ ผมยืนดูได้ทั้งวันนั่นแหละเพราะผมมีหมวก เร็วสิครับจะรออะไร เอาเลย

 

ผมจะไม่ทำในสิ่งที่คุณต้องการแน่ครับ”

 

ผมเปล่าต้องการอะไรนะ จริง ๆ”

 

สายตาคุณมันไม่โกหกครับ”

 

งั้นแสดงว่าโปรเฟสเซอร์ก็ดูออกสิว่าตอนนี้ผมคิดถึงคุณมากขนาดไหน” ผมส่งสายตาวิบวับให้เขาพลางยกยิ้มกรุ้มกริ่มจนคนมองถึงกับถอนหายใจ สีหน้าเขาเหมือนคนที่กำลังจะแก่ลงอีกสิบปีเลย ไม่นะ

 

นั่นแหละครับที่ผมหนักใจ”

 

พูดจบก็หันไปฉีดสายยางล้างรถต่อทันทีเหมือนมองไม่เห็นผมที่ยืนอยู่ข้าง ๆ อีกแล้ว เมินกันอีกจนได้ แต่แล้วที่พูดนั่นมันหมายความว่ายังไงล่ะเนี่ย? ไม่เห็นจะเข้าใจเลยสักนิด

 

โปรเฟสเซอร์ครับ”

 

ผมเลิกสนใจเรื่องยิบย่อยก่อนจะตามไปยืนขนาบข้างเขาอีกครั้ง ผมกำลังรวบรวมความกล้าในการทำภารกิจย้ายบ้านครั้งนี้อยู่ และมันจะต้องสำเร็จเท่านั้น

 

เอาก็เอาวะ ลองดู!

 

วันนี้ผมจะย้ายมาอยู่กับคุณ”

 

“.....”

 

ผมหมายถึงย้ายมาอยู่ในบ้านหลังนี้”

 

“.....”

 

กับคุณ”

 

เขาไม่ตอบ ไม่พูด ไม่ทำอะไรทั้งนั้น นอกจากยืนมองหน้าผมนิ่ง ๆ มันนิ่งมากจนผมหวั่นใจว่าเขาจะไม่ตกลงแล้วไล่ผมกลับอีกครั้ง ในหัวเริ่มคิดคำพูดที่กลั่นกรองมาเป็นอย่างดีแล้วก่อนหน้านี้ แต่ทว่าพอจะได้ใช้จริง ๆ กลับคิดไม่ออกว่าจะพูดคำไหนดี มันพันกันยุ่งเหยิงอยู่ในหัว แล้วยิ่งเจอสายตาที่เอาแต่มองลงมาแบบนั้น ก็ทำเอาไปไม่เป็นอยู่เหมือนกัน

 

ไม่สิ มันต้องไม่เป็นแบบนี้ ผมทำการบ้านมาดี มันต้องไปได้สวยอยู่แล้ว โอเค ใจเย็น ๆ รณ นายต้องทำได้ ต้องทำได้แน่ เอาล่ะ!

 

ถ้าโปรเฟสเซอร์ไม่อนุญาต ผมก็ต้องมากวนคุณทุกคืนเวลาเดิม ถ้าเป็นแบบนั้นจะไม่เบื่อแน่เหรอครับ?”

 

“.....”

 

แล้วมันก็อันตรายใช่ไหมล่ะที่ผมต้องออกมาข้างนอกกลางค่ำกลางคืนคนเดียวทุกวัน ผมเป็นอนาคตของชาติเลยนะ”

 

“.....”

 

ยัง ยังไม่มีปฏิกิริยาคล้อยตามเลยสักนิด เขาไม่ได้ทำสีหน้าอื่นเลยนอกจากสีหน้าเรียบเฉย ไม่ใช่แล้ว นี่มันไม่ใช่แบบที่ผมคิดเอาไว้ อย่างน้อย ๆ เขาก็ควรจะโวยวายหรือไม่ก็ปฏิเสธผมตรง ๆ อย่างที่ชอบทำบ้างสิ ไม่ใช่เอาแต่ยืนนิ่งไม่พูดไม่จาแบบนี้ ผมทำตัวไม่ถูกนะโปรเฟสเซอร์!

 

คุณจะไม่พูดอะไรหน่อยเหรอครับ? ผมกำลังมาขออาศัยบ้านคุณอยู่นะ”

 

“.....”

 

ผมจะอยู่จริง ๆ นะ! แล้วก็จะไม่ขยับไปไหนจนกว่าคุณจะตอบตกลงด้วย”

 

เอาสิ”

 

ผมจะ...ฮะ?”

 

คล้ายว่าเมื่อกี้น้ำในหูจะไม่เท่ากัน อยู่ ๆ ก็ได้ยินคำตอบที่ไม่น่าจะเป็นจริงขึ้นมาเสียอย่างนั้น และคงเป็นเพราะหน้าตาผมดูโง่งมจนเกินไป คนตรงหน้าจึงช่วยสงเคราะห์ให้ผมหลุดออกมาจากความเพ้อเจ้อของตัวเองได้สักที

 

เอางั้นก็ได้”

 

เอา? เอาไหน?”

 

ผมถามกลับทันทีเพราะตามไม่ทันกับสิ่งที่เขาพูด ตกลงว่าเอานี่คือเอาอะไร อยู่ ๆ ก็พูดโพล่งขึ้นมาไม่มีปี่มีขลุ่ย ที่ว่าเอาสินี่ตอบรับหรือปฏิเสธ ผมตีความหมายของคำพูดเขาไม่ได้ นี่ผมกลายเป็นคนโง่เง่าสมองทึบแบบนี้ไปตั้งแต่เมื่อไหร่? ใช่ตอนที่รู้ตัวว่าติดบ่วงผู้ชายคนนี้เข้าเต็มเปาแล้วหรือเปล่านะ

 

ถ้าอยากจะอยู่ด้วยกันนัก”

 

“.....”

 

งั้นก็เอาตามที่คุณว่าก็ได้”

 

โปร...เฟส...”

 

คุณกับผม...ในบ้านหลังนี้”

 

ฝันแน่ ๆ ฝันไม่นอน ไม่ก็ฝันกลางอากาศ คนอย่างโปรเฟสเซอร์นนนน่ะนะจะยอมง่ายขนาดนี้? ฮ่า ๆ เห็นจะไม่มีทางเป็นไปได้แล้ว

 

คุณต้องล้อผมเล่นแน่ ๆ”

 

ผมตกใจจนนึกว่าตัวเองฝัน เผลอหยิกแขนตัวเองไปเต็มแรงก็ต้องเบ้หน้าทันทีเพราะความเจ็บ พระเจ้า...เรื่องจริงเหรอเนี่ย? ผมไม่ได้ฝันไปใช่ไหม?

 

เขายอมให้ผมมาอยู่กับเขาจริง ๆ ใช่ไหม! ฮะ ๆ ผมดีใจจัง ดีใจจนอยากจะหัวเราะออกมาดัง ๆ เลยถ้าทำได้ มันเกินกว่าที่ผมคาดไว้เสียอีก แต่ที่แน่ ๆ ผมไม่ได้คิดว่ามันจะง่ายขนาดนี้แน่นอน

 

หรือจะไม่อยู่ก็ได้นะ แล้วแต่คุณ”

 

บ้าเหรอ! ผมรอโอกาสนี้มาตลอดเลยนะ คุณพูดแล้วก็ห้ามคืนคำเด็ดขาดเลยนะครับโปรเฟสเซอร์ ไม่งั้นผมไม่ยอมจริง ๆ ด้วย”

 

ไม่ยอมแล้วคุณจะทำอะไรได้ครับ คิดว่าคุณจะทำอะไรผมได้จริงเหรอ?”

 

ก็...”

 

ก็นั่นน่ะสิ ถ้าเขาจะเปลี่ยนใจจริง ๆ แล้วผมจะทำอะไรอีกฝ่ายได้วะ? โอ๊ย! ช่างเถอะ ๆ ภาวนาให้เขาไม่ทำอย่างที่ผมกลัวก็แล้วกัน

 

หึ มันร้อน ไปเอาของแล้วตามผมเข้ามาในบ้านเถอะ เรามีเรื่องต้องตกลงกันอีกเยอะถ้าคุณคิดจะอยู่ที่นี่”

 

คะ...ครับ! รอสักครู่ครับ”

 

ผมรีบวิ่งกลับไปที่รถเพื่อเอาของตามที่เขาบอก สิ่งเดียวที่ผมหอบมาด้วยก็มีแค่กระเป๋าเดินทางใบเดียวที่มีขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ ผมหิ้วมันกลับมายืนต่อหน้าเจ้าของบ้านอีกครั้งพร้อมกับยกยิ้มกว้างด้วยความดีใจ

 

ก็ไม่รู้หรอกว่าเพราะเหตุผลอะไรเขาถึงยอมให้อยู่ด้วยง่ายดายขนาดนี้ คนอย่างโปรเฟสเซอร์นนนน่าจะมีเหตุผลในการกระทำของตัวเองอยู่แล้ว แต่ผมจะไม่ถามหรือเซ้าซี้เอาคำตอบเด็ดขาด ผมกลัวเขาจะรำคาญแล้วไล่หนีมากกว่าอยากรู้ความจริงที่บางทีผมอาจจะไม่เข้าใจมันเลยก็ได้ เพราะฉะนั้นผมจะลืมมันไปซะ อะไรที่ค้างคาในใจจนกลายเป็นคำถามผมจะตัดมันออกไปให้หมด

 

ผมไม่สงสัยอะไรเลย ไม่เลยสักนิด

 

คุณดูมีความสุขนะ”

 

ผมมีความสุขมากกว่าที่โปรเฟสเซอร์จะคาดคิดอีกครับ”

 

ขนาดนั้นเชียว?”

 

เราคุยกันขณะที่เดินเข้าไปในบ้าน ตัวบ้านเป็นบ้านชั้นเดียวสไตล์โมเดิร์นลอฟท์ ด้านในค่อนข้างเรียบง่ายไม่ได้หวือหวาอะไรเป็นพิเศษ เฟอร์นิเจอร์ก็คุมโทนมืดเสียส่วนใหญ่ตามสไตล์เจ้าของบ้าน หน้าบ้านเป็นกระจกใสล้วนที่มีเพียงผ้าม่านสีขาวบาง ๆ คอยปกปิดด้านในเอาไว้ ซึ่งมันดูไม่ค่อยช่วยอะไรเท่าไหร่นัก แต่ผมก็ชอบมัน ผมชอบที่มันมีมุมให้นั่งพักริมกระจก มองออกไปจะพบกับวิวของสนามหญ้าเรียบ ๆ ไร้ซึ่งสิ่งปลูกสร้างใด ๆ มันเป็นเพียงสนามหญ้าสีเขียวโล่ง ๆ สบายตาไปอีกแบบ

 

ผมชอบมันมากกว่าที่คิด”

 

หืม?”

 

บ้านคุณน่ะ ผมชอบมันมากจริง ๆ ผมชอบมุมตรงนั้น” ผมชี้ให้คนที่ยืนข้างกันดูพร้อมกับยิ้มมุมปากเล็ก ๆ ขณะมองไปยังมุมที่ตัวเองชี้ค้างเอาไว้ “ผมชอบที่มันมองเห็นวิวของสนามหญ้า ผมชอบสนามหญ้าด้วย มันสะอาดและน่านอน”

 

อืม แล้วมีอะไรอีกที่คุณชอบ”

 

อืมมม”

 

ผมหันมองเจ้าของคำถามแล้วก็ได้คำตอบในทันที ถึงกับหลุดยิ้มออกมาเลยทีเดียวเมื่อคำตอบมันชัดเจนจนตัวเองยังแปลกใจ

 

คุณ”

 

“.....”

 

ผมชอบคุณ” = อยากมีเซ็กซ์กับคุณใจจะขาด

 

“.....”

 

เขินนะเนี่ย”

 

มีอะไรให้เขินอีกเหรอครับคนอย่างคุณน่ะ”

 

“.....”

 

เหมือนโดนด่าว่าหน้าด้านยังไงไม่รู้ เขาก็เป็นเสียอย่างนี้ เวลาจะซึ้ง จะโรแมนติกก็ชอบนักล่ะการขัดอารมณ์คนอื่น ก็ไม่เข้าใจว่าทำแบบนั้นแล้วมันสนุกยังไง แต่คนที่โดนเขากระทำตัวแบบนั้นใส่บอกเลยว่าไม่สนุกด้วยแน่ เจ้าตัวถนัดนักล่ะเรื่องทำผมเสียอารมณ์ มันคืออาชีพของคุณนนนเขาเลย

 

บ้านผมมันเล็ก แน่ใจนะว่าอยู่ได้?”

 

ก็ใหญ่กว่าคอนโดผมนะ ผมอยู่ได้ เล็กกว่านี้ผมก็อยู่ได้ ดีเสียอีกจะได้อยู่ใกล้ ๆ โปรเฟสเซอร์ ยิ่งถ้าตัวเราติดกันตลอดก็ยิ่งดี ผมชอบแบบนั้นที่สุด”

 

ซึ่งมันตรงกันข้ามกับผมทุกอย่าง”

 

ก็เดาไว้แล้ว”

 

ผมพึมพำกับตัวเองเบา ๆ แล้วเบือนหน้าหนีด้วยความเบื่อหน่าย ผมเบื่อเขาจริง ๆ นะครับ เขาเกิดมาเพื่อขัดทุกสิ่งที่ผมต้องการ แต่มันก็ไม่มากพอที่จะทำให้ผมเกลียดเขาได้แบบจริง ๆ จัง ๆ สักที ดูสิว่าผมหลงเขามากแค่ไหน ขนาดที่ผมรู้ตัวแล้วยังสยองตัวเองเลย นี่มันไม่ใช่ตัวตนผมเลยสักนิด ผมมันก็แค่ไอ้ไก่อ่อนคนหนึ่งเท่านั้นในตอนนี้

 

นั่นครัว”

 

ว้าววว มันเยี่ยมมาก!”

 

ไม่ต้องเล่นใหญ่ขนาดนั้นก็ได้ครับ ผมรู้ว่าคุณไม่ได้ตื่นเต้นอะไรเลย”

 

เขามักจะรู้ทันอยู่เสมอ แต่ผมจะไม่ยอมรับมันง่าย ๆ แน่ ผมชอบที่จะปั่นหัวเขาไม่ว่าจะเป็นแค่เรื่องเล็ก ๆ อย่างเรื่องครัวก็ตาม

 

ไม่นะ ผมตื่นเต้นออก มันจะเป็นที่ที่เอาไว้ทานอาหารของเราใช่ไหมครับ?”

 

นอกจากทานอาหารแล้วมันจะเอาไว้ทำอะไรได้อีกล่ะครับ ก็นั่นมันห้องครัว”

 

เอ๋? ไม่นะครับ จริง ๆ มันก็เอาไว้ ‘ทำ’ อย่างอื่นได้เหมือนกันนะ”

 

“.....”

 

คุณอยากลองไหม?”

 

ขอผ่านครับ ผมชอบใช้งานสถานที่ตามหน้าที่ของมัน”

 

พูดจบก็เดินนำไปก่อนโดยไม่คิดจะรอกันเลย ผมหันไปมองครัวที่อยู่ข้าง ๆ ห้องนั่งเล่นตาละห้อยพร้อมกับใจที่ค่อย ๆ แตกสลายทีละนิด โปรเฟสเซอร์ไม่ควรตัดสินมันเร็วเกินไป ผมว่ามันเอาไว้ทำประโยชน์ได้มากกว่าการกินข้าวแน่ ๆ

 

น่าเสียดายจัง”

 

พึมพำกับตัวเองแผ่วเบาก่อนจะเดินตามอีกคนไปติด ๆ โปรเฟสเซอร์เดินนำไปได้ไม่นานก็หยุดยืนอยู่หน้าห้องห้องหนึ่งที่บานประตูเป็นสีขาว ตรงทางเดินส่วนนี้มีขนาดไม่กว้างและไม่แคบ มันเป็นทางเดินที่ตลอดทางเป็นเพียงผนังปูนด้าน ๆ มีห้องอยู่อีกห้องตรงสุดทางเดิน ประตูห้องนั้นเป็นสีดำที่ตรงกันข้ามกันโดยสิ้นเชิงกับสีขาวของห้องนี้ ผมเดาว่านั่นคงเป็นห้องของเจ้าของบ้าน ก็ทั้งบ้านมีแค่สองห้อง ถ้าไม่ใช่ห้องที่ผมยืนอยู่ก็ต้องเป็นอีกห้องที่อยู่ถัดไปสิ มันเดายากตรงไหนล่ะ

 

คุณพักห้องนี้ได้จนกว่าจะอยากย้ายออก มันเป็นห้องที่ผมไม่ได้ใช้ แต่ก็มีสิ่งอำนวยความสะดวกทุกอย่างเท่าที่คนทั่วไปต้องการ”

 

อ่า...”

 

มีอะไรสงสัยไหมครับ?”

 

ผมสงสัยว่ามันอาจจะฟุ่มเฟือยโดยใช่เหตุน่ะครับ” ยกยิ้มบางขณะตอบคำถามอีกคน โปรเฟสเซอร์นนนเลิกคิ้วคมขึ้นคล้ายกำลังรอคอยการอธิบาย และผมจะไม่ขัดความตั้งใจนั้นของเขาหรอกนะ “ทำไมเราไม่นอนห้องเดียวกันไปเลยล่ะ ผมโอเคนะถ้าคุณตกลง”

 

ได้คืบจะเอาศอกนะคุณรณกฤต”

 

ไม่ได้เหรอ?”

 

ไม่ได้ครับ”

 

ก็ได้...เอาไว้คุณหลับผมค่อยแอบเข้าไปแล้วกัน”

 

ผมโดนอีกฝ่ายส่งสายตาตำหนิมาให้ เลยเผลอหลุดขำออกมาเบา ๆ กับท่าทางที่ไม่ได้น่ากลัวเลยสักนิดของเจ้าของห้องที่ไม่ต้องการให้ผมเข้าไปหายามวิกาล แต่ใครจะรู้ล่ะว่าผมจะทำจริงหรือเปล่า ถ้าอยากรู้ก็คงต้องลองดูคืนนี้ล่ะนะ หึ ๆ

 

เอาของไปเก็บแล้วตามผมไปที่ห้องนั่งเล่นนะครับ ยังมีอีกหลายเรื่องที่คุณต้องรู้ และอีกหลายเรื่องที่เราต้องมาปรับเปลี่ยนกันหลังจากนี้”

 

มีเรื่องบนเตียงของเราด้วยหรือเปล่า?”

 

ไม่มีแน่นอนครับ”

 

เขาตอบกลับมาแม้จะเดินออกไปไกลจากตรงนี้แล้ว ผมยืนมองแผ่นหลังกว้างเลี้ยวออกไปทางห้องนั่งเล่นจนหายไปจากมุมสายตา ก่อนจะพึมพำกับตัวเองเป็นรอบที่เท่าไหร่ของวันแล้วก็ไม่รู้

 

งั้นมันก็ไม่น่าสนใจเลยสักนิด”

 

ไม่น่าสนใจจริง ๆ นั่นแหละ

 

ผมใช้เวลาไม่นานเลยกับการเก็บของ เพราะเอาจริง ๆ แล้วก็ยังไม่ได้เก็บอะไรอย่างที่ปากว่า ก็แค่เข้ามาโยนมันทิ้งไว้สักมุมในห้อง นอกนั้นเวลาที่เหลือก็เดินสำรวจอะไรนิด ๆ หน่อย ๆ

 

ภายในห้องมีขนาดกำลังพอดี น่าจะพอ ๆ กับห้องนอนที่คอนโดผม มันมีห้องน้ำในตัว และยังมีอ่างให้แช่อีกด้วย เตียงก็กว้าง ตู้เสื้อผ้าเป็นแบวบิวท์อิน โต๊ะทำงานขนาดปานกลางกับชั้นหนังสือที่ไม่ได้โล่งอย่างที่คิด มันมีหนังสือและของตั้งโชว์วางไว้ไม่ให้ดูโล่งจนเกินไป โดยรวมแล้วผมชอบห้องนี้ ที่ติอยู่อย่างเดียวเห็นทีจะเป็นผ้าปูกับผ้านวมสีขาวนี่แหละ

 

ผมไม่มีปัญหากับสีขาว มันสวยดีแถมยังดูสะอาดตา แต่ถ้าพูดถึงผ้าปูผมชอบสีเทามากกว่า ผมว่าสีขาวมันเปื้อนง่าย และมันไม่เหมาะกับคนที่ไร้ความบริสุทธิ์แบบผมเลย ถ้าเป็นไปได้ผมอยากจะเปลี่ยนมัน และผมจะออกไปขออนุญาตเจ้าของบ้านเดี๋ยวนี้แหละ

 

โปรเฟสเซอร์ครับ”

 

ผมเรียกคนที่กำลังนั่งเคาะแป้นพิมพ์แมคบุ๊คบนตักเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ก่อนจะหย่อนกายนั่งลงด้านข้างอีกฝ่ายเงียบ ๆ ซีกหน้าด้านข้างเวลาเขาทำงานนี่ดูดีจังเนอะ ผมไม่ได้ฝันไปจริง ๆ ใช่ไหม ทำไมตรงหน้าถึงได้มีเทวดามาอยู่ตรงนี้ได้ล่ะ จะบอกว่านี่เป็นความจริงหรือไง ถ้าเป็นฝันก็ไม่ต้องตื่นเลยนะได้โปรด หลับแล้วตายไปเลยถ้าจะฝันดีขนาดนี้

 

ครับ” เจ้าของบ้านรับคำสั้น ๆ มือก็ยังไม่หยุดทำงานตรงหน้า

 

ผมกำลังคิดว่าปากคุณน่าจูบขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่”

 

จังหวะเคาะแป้นพิมพ์หยุดลงพร้อมกับสายตาคม ๆ ที่ฟาดฟันลงตรงกลางใจผม ไม่ต้องมองดุขนาดนั้นหรอกน่า มันไม่ทำให้ผมเจ็บปวดได้เลยโปรเฟสเซอร์ ผมออกจะชอบมัน แล้วก็ชอบมันมากด้วย ถ้ายังไม่อยากเสียจูบให้ผมจริง ๆ ก็หยุดมันเดี๋ยวนี้เลยนะ ขอเตือนไว้ก่อน

 

มีอะไรจะคุยกับผมเหรอครับ เรื่องของเราเหรอ?”

 

จงใจเปลี่ยนเรื่องเพื่อปัดความผิดให้พ้นจากตัวไปก่อน ส่วนเรื่องที่เราจะคุยกัน ผมหวังว่ามันจะเป็นเรื่องของเราจริง ๆ แบบที่เราทั้งคู่จะจูงมือกันไปจบลงบนเตียงในห้องนอน อะไรที่ฟังดูคล้าย ๆ แบบนั้นแหละ

 

มีทั้งเรื่องของคุณกับผม เรื่องของผม และเรื่องของคุณครับ มีสามเรื่อง”

 

ฮะ ๆ คุณเลือกใช้คำได้ดีนะครับ ไม่อยากให้มันเป็นเรื่องของเราเลยเหรอ? ผมว่ามันน่าสนใจนะ เรื่องของเรา...ฟังแล้วจั๊กจี้ดีออก”

 

ไม่เลยครับ กลับมาเข้าเรื่องกันดีกว่า ผมอยากให้คุณรู้กฎการอยู่ร่วมกันนิดหน่อย มันไม่ได้เยอะนักหรอกครับถ้าคุณยอมทำตาม”

 

เมื่อเขาเริ่มจริงจัง ผมที่ไม่มีทางเลือกมากนักก็เลยต้องจริงจังไปกับเขาด้วย ก็พอจะเข้าใจได้แหละนะ การอยู่ร่วมกับคนอื่นมันก็ต้องมีกฎเป็นธรรมดา ไม่ว่าจะข้อหรือสองข้อยังไงมันก็ต้องมีอยู่แล้ว คงไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะอยู่ร่วมกับใครสักคน และนี่ก็เป็นครั้งแรกของผมเช่นกัน

 

ครับ อะไรก็ได้ถ้าไม่ใช่การกลั้นหายใจเวลาอยู่ภายในบ้าน ผมตกลงทั้งนั้น”

 

ไม่สิครับ...มันก็ต้องไม่ใช่อยู่แล้วสิครับ นั่นมันเป็นกฎหรือการฆาตกรรมกันแน่คุณ?”

 

ฮ่า ๆ ๆ”

 

เขาถามพลางขมวดคิ้วสงสัยถึงขีดสุด ผมเผลอหัวเราะออกมาดังลั่นกับสีหน้าที่บ่งบอกว่าไม่เข้าใจที่ผมพูดแบบจริงจัง โอ๊ยยย ก็จะจริงจังอะไรมันทุกคำล่ะคุณณณ ผมก็แค่เปรียบเทียบเฉย ๆ ก็ถ้าต้องทำขนาดนั้นใครมันจะไปทำได้จริง ๆ กันล่ะ ฟังครั้งแรกก็ต้องรู้แล้วไหมว่าไม่ได้พูดจริงน่ะ ตลกจัง เขาเป็นคนตลกโดยไม่รู้ตัวเหรอ ผมล่ะเชื่อเขาเลย

 

คุณหัวเราะอะไร?”

 

หัวเราะคุณไง ช่างเถอะ ๆ ว่ามาสิครับกฎของโปรเฟสเซอร์น่ะ ผมรอฟังอยู่นะครับ”

 

เขามองผมเหมือนมีคำถาม แต่สุดท้ายก็พยักหน้าเบา ๆ คล้ายไม่อยากใส่ใจแล้วกลับมาทำสีหน้าจริงจังต่อ ผมก็มองอีกฝ่ายยิ้ม ๆ และไม่คิดจะพูดขัดอะไรเขาอีก ไหน ๆ ก็จะจริงจังแล้ว ขอไม่เล่นสักครั้งแล้วกัน...ถ้าทำได้น่ะนะ

 

ก่อนอื่นคุณต้องรู้ก่อนว่าผมไม่ชอบเสียงดัง ถ้าคุณจะอยู่ที่นี่ รบกวนใช้เสียงที่ไม่ดังจนเกินไปจะขอบคุณมาก”

 

แล้วแบบไหนที่ดังเกินไปสำหรับโปรเฟสเซอร์เหรอครับ?”

 

ไม่ได้กวนนะ แต่ผมไม่รู้จริง ๆ เสียงมันก็มีหลายระดับอะ ต่ำ กลาง สูง เสียงไหนล่ะ? เขาต้องให้เบาประมาณไหน นกร้อง? หรือแมวย่อง? ยังไง อธิบาย

 

เสียงที่คุณตะโกนนั่นแหละครับที่ดังเกินไป”

 

งั้นแค่ไม่ตะโกนก็พอใช่ไหมครับ?”

 

เสียงเดินด้วยครับ คุณลงน้ำหนักเท้ามากไป แต่มันก็พอมีทางแก้ คุณก็ใส่สลิปเปอร์เวลาเดินในบ้านด้วยแล้วกัน มันอาจจะช่วยได้บ้าง”

 

ครับ”

 

ขนาดเสียงเดินเขาก็ยังจะหูดีได้ยินอีก นี่สังเกตแม้กระทั่งเสียงฉี่เลยไหมเนี่ย ห้ามผมฉี่กระทบโถเลยไหม หมั่นไส้ความเนี้ยบความมีระเบียบขั้นสุดของเขาชะมัด

 

ที่นี่ไม่มีแม่บ้าน ผมเป็นคนทำความสะอาดบ้านทั้งหลังด้วยตัวเอง ซึ่งทุก ๆ สุดสัปดาห์ผมจะทำความสะอาดครั้งใหญ่ และเนื่องด้วยคุณคือผู้อยู่อาศัยคนใหม่ เพราะฉะนั้นคุณก็ต้องช่วยผมทำด้วย ตกลงไหมครับ?”

 

ก็อยากจะตกลงอย่างว่าง่ายอยู่หรอก แต่ผมไม่ใช่คนรักสะอาดหรือมีนิสัยพ่อบ้านพ่อเรือนขนาดนั้นนี่สิ ผมสามารถนอนอยู่ในห้องที่ไม่มีแม่บ้านมาทำความสะอาดได้เป็นเดือนด้วยซ้ำ ให้มาทำความสะอาดเองยิ่งแล้วใหญ่ ผมเคยทำเรื่องพวกนั้นเสียที่ไหน จานสักใบยังไม่เคยล้างเองเลยนะ

 

ข้อนี้ผมแอบสงสัย ทำไมเราไม่จ้างแม่บ้านล่ะครับ? จ้างแค่อาทิตย์ละครั้งก็ได้ เดี๋ยวผมรับผิดชอบค่าใช้จ่ายตรงส่วนนั้นเอง” และผมก็ใช้เงินแก้ปัญหาเก่งมาก นี่แหละความลับของผมกัปตัน ผมฟุ่มเฟือยเพราะจ่ายไหว

 

บ้านของเรา เราก็ต้องทำความสะอาดเองสิครับ คุณอาศัยคุณก็ต้องรักษา มันไม่ใช่หน้าที่ของคนอื่นเลยนะครับ ผมไม่เห็นด้วยกับการจ้างแม่บ้านครับ เพราะผมสะดวกที่จะทำด้วยตัวเองมากกว่า”

 

“…..”

 

ยิ้มอะไรครับ?”

 

ผมชอบนะครับคำว่าบ้านของเรา โอเค ผมตกลง เรามาทำความสะอาด ‘บ้านของเรา’ ด้วยกันนะครับโปรเฟสเซอร์”

 

ผมพลาดเองครับ ขอโทษด้วย”

คนที่บอกว่าตัวเองพลาดเอ่ยปากขอโทษด้วยน้ำเสียงเสียอกเสียใจอย่างสุดซึ้ง เขามีท่าทีจริงจังจนน่าหมั่นไส้ แค่พูดคำว่าบ้านของเรามันไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อนสักหน่อย! คุณจะมารู้สึกผิดเพราะคำพูดของตัวเองมันจะไม่เป็นการใจร้ายกับผมเกินไปหน่อยหรือไง จากอารมณ์ดี ๆ อยู่นี่แทบจะล้มโต๊ะกันตรงนี้ ชอบนักล่ะการขัดอารมณ์คนอื่นเนี่ย

 

หยุดเลย แล้วข้อต่อไปล่ะครับ มีอะไรที่ผมต้องทำอีกไหมนอกจากเดินเบา ๆ แล้วก็คอสเพลย์เป็นเมดในบ้านน่ะ”

 

ผมยังแอบเคืองไม่หาย แต่พอนึกว่าตัวเองต้องมาใส่ชุดเมดน่ารัก ๆ ที่สั่งพรีออร์เดอร์จากญี่ปุ่นแล้วมันก็...จะแกล้ง ๆ ทำเป็นหายโกรธไปก่อนก็ได้แหละ

 

ข้อสุดท้ายแล้วครับ”

 

ว่ามาเลยครับ”

 

ห้ามคุณเข้าห้องนอนผม”

 

“.....”

 

โดยเด็ดขาด”

 

มัน…ยากเกินไป

 

รับทราบนะครับ?”

 

ผมรับปากไม่ได้หรอก เพราะผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อนอนคนละห้องกับคุณตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ผมมาเพื่อที่จะทำให้คุณตกเป็นของผมต่างหาก คุณไม่เข้าใจเหรอ? คุณไม่เข้าใจได้ยังไง! ผมอ่อยขนาดนี้แล้วนะ ลืมมันไปเลยเรื่องห้ามเข้าห้อง ผมทำไม่ได้ ผมจะไม่รับปาก! ...แต่ผมจะทำเนียนไปก่อนเพื่อที่เขาจะได้ลดการป้องกันลงบ้าง ทางจะได้สะดวกมากขึ้นด้วย

 

หมดแล้วใช่ไหมครับกฎของโปรเฟสเซอร์?”

 

คุณยังไม่ตอบเลยนะครับว่ารับทราบหรือเปล่า”

 

ก็ยังจะความจำดีได้อีกนะ ลืม ๆ มันไปบ้างเถอะคุณ จะไปจำอะไรมันทุกคำพูดของตัวเองขนาดนั้นเล่า

 

ผมได้ยินแล้วน่า สรุปไม่มีแล้วใช่ไหมเรื่องที่คุณจะบอกเกี่ยวกับกฎน่ะ”

 

เขาทำสีหน้าชั่งใจพลางหรี่ตามองผมเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ถอนหายใจเบา ๆ ออกมาในที่สุด ใช่ คุณควรปลง ๆ เสียบ้าง อย่ายึดติด อะไรลืมได้ก็ลืมนะโปรเฟสเซอร์ อย่าจริงจังให้มันมาก รีแล็กซ์สิรีแล็กซ์

 

ต่อไปก็กฎคุณแล้วครับ ว่ามาได้เลย”

 

คนความจำดีผายมือมาทางผมคล้ายกำลังเปิดโอกาสให้พูดอะไรสักอย่าง แต่น่าเสียดายที่ผมไม่มีกฎพวกนั้นหรอก ก็กับเขามันไม่จำเป็นต้องใช้นี่

 

หืม? มีของแบบนั้นด้วยเหรอ?”

 

มีสิครับ คุณก็อาศัยอยู่ที่นี่เหมือนกัน เพราะฉะนั้นกฎของคุณก็ต้องมีอยู่แล้ว”

 

ไม่มีหรอก ผมไม่มีกฎ”

 

ไม่มีเลยเหรอครับ?” ใบหน้าคมเข้มส่ายไปมาประกอบกับคำถาม คิ้วเรียวได้รูปขมวดชิดเป็นปมด้วยความสงสัยในคำตอบของผม โปรเฟสเซอร์ดูเหมือนจะไม่ยอมรับในคำตอบนั้นสักเท่าไหร่ ท่าทีเขาก็ดูหวาดระแวงมากขึ้นอีกด้วย

 

เดี๋ยวเถอะ!

 

ครับ ผมยังไงก็ได้ คุณจะเสียงดังก็ได้ จะสกปรกไม่ทำความสะอาดบ้านก็ไม่เป็นไร จะบุกเข้าห้องมาปู้ยี่ปู้ยำผมเท่าไหร่ก็ทำได้จนกว่าจะหนำใจคุณเลย ผมโอเค สบายมาก” ผมตอบด้วยรอยยิ้มกว้าง

 

ผมว่าแบบนี้มันน่ากลัวกว่าการมีกฎอีกนะครับ คิดอีกทีเถอะครับเรื่องกฎ อย่างเช่น กฎห้ามเข้าห้องเนี่ย คุณควรตั้งเป็นข้อห้ามโดยเด็ดขาดเลยจะดีมาก”

 

ตั้งไปทำไมครับ? มันปลอดภัยกับตัวผมมากเกินไป”

 

และผมไม่ต้องการความปลอดภัยในบ้านหลังนี้ จุดประสงค์หลักคือการปีนขึ้นเตียงเจ้าของบ้านอยู่แล้ว

 

งั้นก็ช่วยคิดว่าตั้งเพื่อให้มันปลอดภัยต่อตัวผมก็ได้ครับ ช่วยทบทวนอีกรอบเถอะนะครับ”

 

“…..”

 

ผมเกลียดเขา ด้วยความสัตย์จริง

 

นะครับ”

 

ไม่! ผมไม่มีกฎ! ผมยังยืนยันคำเดิมว่าคุณสามารถเข้ามาในห้องผมเพื่อที่จะทำอะไรผมก็ได้ รุนแรงแค่ไหนก็ได้ รับทราบไหมครับ!”

 

ผมจะทำเป็นไม่ได้ยินไปแล้วกันนะครับ”

 

โปรเฟสเซอร์!”

 

ผมอยากจะสำลักน้ำลายตัวเองแล้วตายไปเลย ไม่ใช่ว่าเสน่ห์ของผมมันน้อยลงกว่าเมื่อก่อนหรอก แต่เป็นเพราะคนตรงหน้ามันตายด้านต่างหาก! ผมมั่นใจว่าตัวเองเป็นคนที่มีเสน่ห์ดึงดูดเพศเดียวกันได้ดีทีเดียวนะ แต่พอมาเจอแบบนี้ความมั่นใจมันก็ลดลงไปเยอะเลย นี่ผม...กลายเป็นเสือสิ้นลายเพราะเหยี่ยวเป็นหมันตัวเดียวเองเหรอเนี่ย

 

ถ้าอย่างนั้นก็เรื่องสุดท้ายครับ เรื่องระหว่างผมกับคุณ”

 

ถ้าต้องพูดยาวขนาดนั้น จะพูดว่าเรื่องของเราก็ได้นะ ผมไม่ล้อแล้ว”

 

ไม่ได้กลัวโดนล้อครับ กลัวคุณเข้าใจผิด”

 

“.....”

 

เมื่อไม่กี่นาทีก่อนผมบอกว่าเกลียดเขาใช่ไหม? งั้นตอนนี้ผมเปลี่ยนใจแล้ว ผมไม่ได้เกลียดหรอก แต่ผมโคตรเกลียดเลยต่างหาก!

 

หลังจากนี้เราต้องอยู่ด้วยกันที่นี่ บางอย่างอาจจะต้องเปลี่ยนไปจากเดิมบ้าง ถ้าเป็นแบบนั้นคุณจะโอเคไหมครับ?”

 

เช่นอะไรครับ?”

 

เช่นฉันจะไม่ใช่อาจารย์ของเธอเมื่ออยู่ที่บ้าน และเธอก็จะไม่ใช่ลูกศิษย์ของฉัน”

 

“....!”

 

เดี๋ยวสิ เมื่อกี้เขา...

 

เราจะอยู่ด้วยกันที่นี่ ในฐานะของผู้ปกครองกับเด็กใจแตก”

 

“.....”

 

หูผมไม่ได้หนวกไปใช่ไหม? หรืออาการน้ำในหูไม่เท่ากันจะกลับมาอีกแล้ว

 

ตกลงไหม? ...รณ

 

“....!”

 

ทำไงดี ใจผม...ใจผมมันเต้นอย่างบ้าคลั่งไปแล้วหลังจากได้ยินเขาเรียกชื่อผมแบบนั้น นี่มัน...ฝันซ้อนฝันเหรอ? ผมกำลังฝันว่าถูกอีกฝ่ายถอดสถานะ แถมยังเรียกชื่อเล่นในฝันที่อีกฝ่ายยอมให้เข้ามาอยู่ในบ้านหลังเดียวกันอะไรแบบนี้หรือเปล่า?

 

ลุง” พึมพำคำนั้นด้วยเสียงที่เบาไม่ต่างจากกระซิบ ผมแค่อยากลองเรียกกับตัวเองดูก่อน ก่อนที่จะใช้มันเรียกแทนชื่อใครอีกคน

 

หืม?”

 

ลุง”

 

อะไรนะ?”

 

ลุงไง...”

 

“....?”

 

ก็ถ้าบอกว่าจะเป็นผู้ปกครองของเด็กใจแตก...”

 

ผมช้อนตาขึ้นมองคนที่อยู่สูงกว่า ยกยิ้มยินดีกับสถานะใหม่ที่ได้ ชื่อเล่นที่อีกฝ่ายยอมเรียกสักทีหลังจากที่ปล่อยให้รอเสียนาน ผมชอบจะตายกับสถานะเด็กใจแตกที่มีผู้ปกครองเป็นคุณลุงใจดี

 

มันน่าตื่นเต้นกว่าโปรเฟสเซอร์กับลูกศิษย์อีกไม่ใช่เหรอ?

 

ถ้างั้นคุณก็ต้องเป็นคุณลุงสิ”

 

นี่เธอ...”

 

ก็อายุมากกว่าตั้ง 12 ปีนี่นา”

 

“.....”

 

ใช่ไหมล่ะครับ...ลุง”

 

ก็แย่สิแบบนี้ นี่มันอันตรายกว่าเดิมอีกไม่ใช่เหรอครับคุณลุง ถ้าเป็นลุงกับหลานกันจริง ๆ ผมคงอาเจียนออกมาแล้ว แต่พอคิดว่าผมกับคุณไม่ได้คล่องเกี่ยวกันทางสายเลือดเลยสักนิดก็ค่อยคิดเรื่องอื่นขึ้นมาได้ คงจะคล้าย ๆ อีหนูกับแด๊ดดี้ของเขาล่ะมั้ง

 

หึ ก็ว่าไปนั่น 



______________________________

100%


    #นนนรณกฤต    
Twitter : Click
Fanpage : Click

ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ erotic mam x mam gif

NANON
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 368 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

926 ความคิดเห็น

  1. #889 Kamobee (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 22:44

    โอ๊ยยยลูกฉานนนน
    กรู่ไม่กลับบบบบแย้ววววว 5555
    #889
    0
  2. #856 ttni♡ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 เมษายน 2563 / 01:22
    เลื่อนขั้นแล้วฮะ จากโปรเฟสเซอร์กลายเป็นลุง55555
    #856
    0
  3. #847 Sansuyu (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 เมษายน 2563 / 00:15
    ทำนี่คิดว่าห้องนอนโปรเฟสเซอร์ต้องไม่ทำมะดาา กรี๊ดดด อยู่ด้วยกันแล้วโปรเฟสเซอร์จะใจแข็งไปได้สักกี่น้ำ
    #847
    0
  4. #823 cutieyou (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 12:30
    แสบมากน้อง 5555555 พระเอกเราถูกเรียกลุงแล้วนะคะ 55555
    #823
    0
  5. #812 srpyw (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 14:35
    กลายเป็นคุณลุงไปซะแล้ว5555555 อต่ว่านะคุณลุงไม่ได้มีแผนการอะไรใข่มั้ย
    #812
    0
  6. #789 piechicofic (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 เมษายน 2563 / 22:41
    ทำไมอยู่ดีๆถึงให้มาอยู่นะ ไม่ใช่แค่ว่าสงสารน้องใช่มั้ย ;-;
    #789
    0
  7. #764 canookss (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 เมษายน 2563 / 14:33
    เดี๋ยวนะะะ ยังไงนะคะคุณลุงงง มีแผนอะไรกันแน่
    #764
    0
  8. #736 เลดี้วาย (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 16:09
    คุณลุ๊งงงงงงง
    #736
    0
  9. #635 exoxoxo1122 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2562 / 13:48
    มีความเอ๊ะใจว่าทำไมยอมง่ายแต่บั่บ ลุงก็รอโอกาสอยู่ใช่ไหมล่ะแหมมม แต่โยคที่นนนบอกคือเรียบๆแต่sex appeal สูงมากหัวใจชุ้น
    #635
    0
  10. #519 ppp_12 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 01:34
    แหม่ ลุงก็รอโอกาสนี้มานานแล้วป่ะเนี่ยยย
    #519
    0
  11. #508 aliz (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 17:40
    ลุง แง55555555
    #508
    0
  12. #412 Bearszone (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:15

    โอ้ย ชั้นว่าอาจารย์อ่ะตัวดีเลย เสือซ่อนเล็บชัวร์

    #412
    0
  13. #400 Piglet_88 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:43
    เอาแล้วไง จะทำไงละคุณลุง
    #400
    0
  14. #380 FNnp142 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:02
    อยากรู้ความคิดนนน ว่าคิดยังไงอยู่ๆ ทำไมให้รณเข้ามาอยู่ด้วยง่ายขนาดเน้
    #380
    0
  15. วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:21
    อื้อหืออ ความแด๊ดดี้​มาจากไหนนนน บ้าจริงหุบยิ้มไม่ได้มือสั่นไปหมดแล้ววว
    #356
    0
  16. #348 pearwah16 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:47
    โว้ยยยย น้อง555
    #348
    0
  17. #268 ^^นูน่าหัวสีชมพู^^ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 22:45
    ว้อยยยยย 5555 คุณลุงกะเด็กใจแตก
    #268
    0
  18. #250 pparpbebi。 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 00:37
    คุณลุง55555555 คุณลุงกับเด็กใจแตก บ้าบออน่ารักก55555
    #250
    0
  19. #221 Orracha Jultha (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 14:31
    ที่ยอมเพราะเเบบนี้ใช่มั้ยเนี่ยยยยยยย อมกกกกกกกก
    #221
    0
  20. วันที่ 1 ตุลาคม 2560 / 22:02
    อ๊ากกกกก ฟินค่ะ~ ><
    #170
    0
  21. วันที่ 27 สิงหาคม 2560 / 07:57
    แซ่บบบบบบ สู้ๆน้าไรท์
    #24
    0
  22. #23 chx_ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2560 / 22:51
    คุณลุงกับหลานของเขา แซ่บในแซ่บแน่นอนค่าาาาา
    #23
    0
  23. #22 sukauem (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2560 / 21:29
    มาต่อนะอยากอ่านแล้ว555ได้คืบจะเอาศอกจริงๆ
    #22
    0