PROFESSOR : 'ของผม' [BL] Rewrite

ตอนที่ 8 : CHAPTER.︱7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,087
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 327 ครั้ง
    6 ส.ค. 63

CHAPTER.︱7


 

ทำไมฉันต้องเป็นลุง?”

 

ก็ลุงแก่กว่าเรา หรือจะให้เรียกพี่ล่ะ? อา...แบบนั้นมันจะไม่ยิ่งแปลกกว่าเดิมเหรอครับ? ลุงก็อายุอานามไม่ใช่น้อย ๆ แล้วนะ”

 

คิ้วเข้มขมวดฉับทันทีเมื่อได้ยินประโยคที่คล้ายกับจะกล่าวหาว่าตนนั้นแก่มากแล้ว จริง ๆ เขาไม่ได้แก่ขนาดนั้นหรอกครับ โปรเฟสเซอร์อายุ 33 แล้วก็จริง แต่หน้าตาเขามันไม่ได้แก่ไปตามอายุเลย เขาดูเหมือนคนหนุ่มที่เพิ่งจะอายุ 27 ปีไปเมื่อสามวันที่แล้วมากกว่า ทั้งรูปร่าง การแต่งกายที่ดูดี มันช่วยหนุนให้เขาดูอ่อนกว่าวัยมากขึ้น

 

อ้อ แล้วก็ไม่ต้องสงสัยว่าผมรู้อายุของเขาได้ยังไง ข้อมูลของอีกฝ่ายมันไม่ได้หายากขนาดนั้น ผมรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับชีวิตเขา ไม่อย่างนั้นจะรู้เหรอว่าบ้านเจ้าตัวอยู่ที่ไหน? เราต้องใช้ทรัพยากรที่มีให้คุ้มค่า มีคนใช้คน มีเงินใช้เงิน และที่สำคัญคือเงินต้องถึงด้วย

 

แล้วแต่เธอจะเรียกเถอะ”

 

พูดจบก็ก้มหน้าลงไปเคาะแป้นพิมพ์บนตักต่อทันที โปรเฟสเซอร์ดูเหมือนจะยุ่ง หรือไม่ก็กำลังพยายามทำตัวยุ่งเพื่อที่จะได้ไม่ต้องคุยกับผม มีไม่กี่เหตุผลนักหรอกที่คนตรงหน้าจะเมินกัน หลัก ๆ ก็อย่างหลัง การคุยจิ๊จ๊ะดูจะเป็นสิ่งที่เขาไม่ชอบใจนักถ้าต้องเทียบกับการตั้งหน้าตั้งตาทำงานแล้วละก็นะ

 

ลุงครับ”

 

“.....”

 

ลุงงง”

 

ฉันเกลียดที่เธอเรียกฉันแบบนี้จริง ๆ นะรณ”

 

เราก็ไม่ชินกับความหยาบคายที่ไม่สุภาพแล้วของลุงเหมือนกันนั่นแหละ”

 

แล้วเราก็เงียบกันไปอีกครั้ง เพราะการต่อปากต่อคำในครั้งนี้ดูท่าจะหาบทสรุปไม่ได้ว่าใครจะเป็นผู้ชนะ ไม่ใช่ว่าไม่ชอบที่เขาพูดจาเป็นกันเองแบบนี้หรอกนะ จริง ๆ ผมชอบมาก ๆ เลยเถอะ แต่มันก็ปฏิเสธได้ไม่เต็มปากว่าการพูดผม ๆ คุณ ๆ มันก็รู้สึกดีไปอีกแบบ อีกอย่างนะ แม้ว่าเขาจะหยาบคายกับผมตลอดเวลา แต่มันก็เป็นการหยาบคายที่สุภาพเสมอ อย่างเวลาที่เจ้าตัวด่าผมว่าดื้อ มันก็มักจะมีคำว่า 'ครับ' ต่อท้ายด้วยทุกครั้งจนชินไปแล้ว

 

นี่ลุง”

 

“.....”

 

เราหิว”

 

เขาไม่สนใจกันเลย สองมือเคาะแป้นพิมพ์ต่อไปไม่มีหยุดพัก

 

“…..”

 

เราหิวจริง ๆ นะ ตั้งแต่เช้ายังไม่ได้กินอะไรเลย”

 

เสียงแป้นพิมพ์เริ่มทำให้ผมหงุดหงิด มันรับบทปั่นประสาทผมแทนเจ้าของมันเสียแล้ว

 

หาอะไรให้กินหน่อยสิครับ”

 

“.....”

 

ลุงงง”

 

รณ!”

 

เสียงเคาะแป้นพิมพ์อย่างแรงมาพร้อมกับเสียงตะคอกที่ไม่ได้ยินกันบ่อย ๆ เสิร์ฟมาคู่กันกับท่าทางที่ดูแตกต่างออกไปจากทุกครั้ง ทุกทีแม้โปรเฟสเซอร์จะโกรธหรือโมโหผมแค่ไหน เขาก็จะพยายามระงับสติอารมณ์ตัวเองเอาไว้เสมอ แต่กับตอนนี้ที่อีกฝ่ายไม่ได้มีสถานะเป็นอาจารย์ของผมอีกต่อไป และกลายมาเป็นผู้ปกครองแทน มันกลับกลายเป็นว่าเขาดูน่าเกรงขามขึ้นมานิด ๆ ไหนจะไอ้ท่าทางที่พร้อมจะเผ่นกบาลผมแน่ถ้ายังไม่หยุดกวนนั่นอีก

 

อะ...แอบน่ากลัวกว่าโหมดเดิมเยอะเลยแฮะ

 

อะไรเล่า...” หงอยขึ้นมาเชียวรณ หงอเป็นลูกหมาโดนเจ้าของดุแบบนี้มันไม่เท่เลยนะเรา อย่าไปยอมเขาสิวะ!

 

ไม่เห็นหรือไงว่าฉันทำงานอยู่ อย่าเพิ่งมากวนตอนนี้ได้ไหม?”

 

ก็เราหิวนี่นา ปวดท้องไปหมดแล้วเนี่ย”

 

หิวก็ไปหาอะไรกินในครัว มาบอกฉันแล้วเธอจะอิ่มงั้นสิ?”

 

“.….”

 

ว่าไง?”

 

ก็ได้...ครับ”

 

ลุกออกจากโซฟาด้วยท่าทางที่สงบเสงี่ยมกว่าเดิมร้อยเท่า ไม่ดีแน่แบบนี้ ไม่สวยเลยแบบนี้มันไม่สวย ผมเดินคอตกเข้ามาในครัวพร้อม ๆ กับคิดไปด้วยว่าได้เผลอทำอะไรพลาดไปหรือเปล่า นี่มันไม่ใช่สถานการณ์ที่ถูกที่ควรเสียทีเดียว

 

โอเค มาเริ่มกันใหม่ ตั้งหลักกันในครัวนี่แหละ อย่างแรกคือ...หาอะไรลงท้องก่อน ใช่ ๆ เป็นไปได้ว่าสมองขาดสารอาหารเลยทำให้คิดอะไรได้ไม่ดีพอ เพราะฉะนั้นต้องหาของที่สามารถกินได้ก่อน ไป ไปที่ตู้เย็นกันเลย

 

อืมมม...ผมไม่แน่ใจว่าจะหาอะไรกินจากในนี้ได้บ้าง

 

อันนี้อะไรอะ?”

 

พึมพำกับตัวเองเสียงเบา ยื่นมือออกไปหยิบบางอย่างออกมาจากตู้เย็น สิ่งนั้นมันมีรูปร่างคล้าย ๆ กับ...

 

เนื้อหมูสด?”

 

ผมจะกินเนื้อหมูสดได้ยังไงกันครับ? แล้วพอกวาดสายตามองไปทั่วตู้เย็นก็ได้รู้ว่า ของด้านในนั้นมีแต่ของสดที่ต้องเอาไปผ่านกรรมวิธีประกอบอาหารก่อนถึงจะกินได้ และที่น่าเศร้าที่สุดคือ...ผมทำอาหารไม่เป็น

 

หมู เห็ด เป็ด ไก่ ผักนานาชนิด น้ำผลไม้ นมสด นมเปรี้ยว นมถั่วเหลือง บลา ๆ ๆ ทั้งหมดที่พูดมาถ้าไม่เอาไปทำให้สุกก่อนก็กินไม่อยู่ท้องทั้งนั้น มันทดแทนข้าวได้เสียที่ไหนกัน

 

ลุงงง”

 

ชะโงกหน้าข้ามเคาน์เตอร์บาร์ในครัวออกไปเรียกคนที่นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น หลังจากปิดประตูตู้เย็นเสียงดังลั่นบ้าน คนถูกเรียกหันกลับมามองแบบดุ ๆ ทันที คล้ายกับจะตำหนิเรื่องที่ผมเสียงดังรบกวนสมาธิการทำงานของเขา

 

เสียงดัง มีอะไร?”

 

มันไม่มีอะไรให้กิน” ตอบด้วยน้ำเสียงฉะฉาน

 

ไม่มีได้ไง? ฉันเพิ่งไปซื้ออาหารมาใส่ไว้เมื่อไม่กี่วันนี้เอง”

 

ก็มันมีแต่อาหารสด” ที่ผมต้องเป็นปอบเท่านั้นถึงจะกินมันได้ แล้วการเป็นปอบอาจง่ายกว่าการทำให้มันสุกในแบบที่มนุษย์สามารถกินได้จริง ๆ ถึงจะยังไงรสชาติก็ยังสำคัญอยู่นะ

 

ก็อาหารสดไง เธอก็เอาออกไปทำกินเองสิ จะโวยวายทำไม?”

 

ก็เรา...”

 

อะไรอีก? ดูเธอจะมีปัญหาเยอะนะ”

 

ก็เราทำไม่เป็นนี่...”

 

“.....”

 

อยู่คนเดียวมาตลอดก็จริง แต่ทุกครั้งก็ใช้เงินแก้ปัญหาความหิวมาโดยตลอด ไม่รู้เหรอกว่าทำอาหารน่ะมันทำยังไง รู้แค่ว่าจะหากินได้จากที่ไหนเท่านั้น อย่างหลัก ๆ ก็เซเว่นฯ อาหารแช่แข็ง ไส้กรอก บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ก็ประมาณนี้แหละอาหารจานหลักของผม ร้านอาหารทั่วไปก็รอนาน ภัตตาคารก็ไม่ใช่แนว ห้างก็คนเยอะ

 

สรุป เซเว่นฯ คือทางเลือกที่ไม่ได้อยากจะเลือกที่ดีที่สุดเท่านั้นเอง

 

ลุงทำเป็นใช่ไหมล่ะ?”

 

“.....”

 

ทำให้กินหน่อยสิครับ”

 

ไม่ใช่หน้าที่ของฉัน อยากกินก็ใช้ความสามารถของตัวเอง โตแล้ว”

 

คนใจดำ! ถ้าทำเป็นก็น่าจะทำให้กินได้ไม่ใช่หรือไง อะไรง่าย ๆ อย่างไข่เจียวสักจานก็ได้นี่ ถ้าผมทำเป็นคิดว่าจะง้อลุงเหรอ!

 

จำไว้เลยนะ!”

 

ผมตะโกนบอกอีกฝ่ายแค่นั้น ก่อนจะเดินกลับเข้าห้องตัวเองเพื่อหยิบกระเป๋าเงิน โทรศัพท์กับกุญแจรถ เมื่อได้ของที่ต้องการก็เดินปึงปังออกจากบ้านไปหาอะไรกินข้างนอกด้วยตัวเอง ผมไม่ง้อเขาหรอกบอกไว้เลย! คนอย่างไอ้รณน่ะ...

 

เดินเบา ๆ”

 

เสียงทุ้มต่ำติดไปทางหงุดหงิดส่งผลให้ผมที่โมโหเป็นทุนเดิมอยู่แล้วต้องหันกลับไปมองอีกฝ่ายจนคอแทบเคล็ด คนที่นั่งทำงานบนโซฟาตัวเดิมแทบไม่ได้มองมาที่ผมเลย เขาเอาแต่ก้มหน้าก้มตาเคาะแป้นพิมพ์อย่างเอาเป็นเอาตาย

 

ได้โปรเฟสเซอร์ลุง...ได้!

 

“.....”

 

ย่อง...ย่อง...ย่อง...

 

ผม...ผมเกลียดเขา และก็เกลียดตัวเองที่ยอมทำตามคำพูดสั้น ๆ ของเขาด้วย ผมรู้สึกตกเป็นเบี้ยล่างอีกฝ่ายแบบที่ปีนกลับขึ้นมาเป็นคนปกติไม่ได้เลย แถมยังแพ้ทางคนคนนั้นในลุคผู้ปกครองแบบสุด ๆ อีกด้วย

 

 

 

หลังจากออกไปหาอะไรกินข้างนอกได้ไม่นานก็กลับเข้าบ้านมาพร้อมกับอาหารแช่แข็งถุงใหญ่ ภายในนั้นมีอาหารแช่แข็งที่ผมกะจะเอามาตุนไว้กินประมาณสิบกว่ากล่องได้ ครั้งแรกว่าจะเอามาเยอะกว่านี้ แต่สายตากดดันจากคนข้างหลังที่ยืนรอเลือกต่อจากผมมันทำให้ต้องหยุดมือเอาไว้แค่นั้น

 

พอกลับมาถึงก็จับมันยัด ๆ เข้าไปในตู้เย็นโดยพยายามจัดมันให้เป็นระเบียบมากที่สุด เดี๋ยวไม่ถูกใจเจ้าของบ้านเขาก็ได้มาบ่นอีก แบบนั้นมันน่ารำคาญออกจะตายไป

 

ในช่วงเย็นของวันเดียวกัน ผมไม่ได้ไปก่อกวนอะไรโปรเฟสเซอร์เลย ไม่ใช่ว่าไม่อยากทำหรอกนะ แต่ยังรู้สึกหวากลัวกับท่าทางโหด ๆ ที่ต่างไปจากเดิมของเขาอยู่ไม่น้อย ตอนนี้เลยคิดว่าถอยกลับมาตั้งหลักก่อนก็น่าจะเป็นความคิดที่ไม่เลวนัก อย่างน้อย ๆ ก็ควรรอให้ชินกับสถานะใหม่กว่านี้ก่อน จะทำการใหญ่ใจมันต้องนิ่ง ผมจะผิดพลาดแล้วโดนไล่ออกจากบ้านไม่ได้เด็ดขาด

 

ตกดึกก็เตรียมตัวออกไปข้างนอกเหมือนทุกที นี่ก็ปาเข้าไปสี่ทุ่มครึ่งแล้ว ไม่รู้ว่าตาลุงในบ้านจะหลับจะนอนไปหรือยัง แต่คิดว่าดึกขนาดนี้เขาคงนอนแล้วล่ะ หน้าตาก็ออกจะอนามัยขนาดนั้นนี่นะ

 

หืม? ลุงยังไม่นอนเหรอครับ?”

 

ผิดคาดแฮะ นึกว่าจะรีบดื่มนมนอนไปแล้วเสียอีก แต่พอเดินออกมาที่ห้องนั่งเล่นก็เห็นว่าเจ้าของบ้านกำลังนั่งดูข่าวของช่องต่างประเทศอยู่ เลยอดไม่ไหวที่จะทักอีกฝ่ายไปก่อน คนถูกทักทำเพียงเหลือบสายตามามองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนที่จะหันกลับไปจ้องโทรทัศน์ตามเดิม

 

เดี๋ยวก็ไปนอนแล้ว”

 

สายตาแบบนั้นมันทำให้รู้สึกร้อน ๆ หนาว ๆ ที่แผ่นหลัง ไม่ชินกับโปรเฟสเซอร์ในลุคนี้เลย อย่างกับโดนผู้ปกครองจริง ๆ มองอย่างนั้นแหละ ขนลุก

 

โอเค งั้นฝันดีนะครับ”

 

อืม”

 

เราจะออกไปข้างนอก คงกลับดึกหน่อย ลุงไม่ต้องรอนะ”

 

ถ้ากำลังฝันอยู่ก็รีบตื่นซะ ตอนกลับเข้ามาก็อย่าเสียงดังด้วยล่ะ ฉันไม่ชอบ”

 

“.....”

 

พูดแบบนั้นแล้วเดินหนีแถมปิดทีวีไล่นี่มันหมายความว่ายังไงโปรเฟสเซอร์? คุณจะปฏิเสธทุก ๆ จินตนาการของผมแบบนี้ไม่ได้นะครับ แม้มันจะไม่มีทางเป็นเรื่องจริง แต่คุณก็ควรจะทำเป็นไม่ได้ยินแล้วอยู่เฉย ๆ ไปบ้างสิ ไม่ใช่เอาแต่ขัดผมไปเสียหมด ผมล่ะเชื่อเขาเลย

 

เราจะงัดเข้าห้องลุง!”

 

ตะโกนตามหลังอีกฝ่ายไปด้วยความหมั่นไส้ เขาหันมามองพร้อมกับชี้หน้าคาดโทษแค่นั้นแล้วเดินหายเข้าไปในห้องของตัวเอง นี่ผมไม่ได้พูดเล่นนะ ถ้าผมไม่เมาผมจะงัดเข้าห้องคุณจริง ๆ นะตาลุงขี้โมโห คอยดูแล้วกัน!

 

 

 

 

 

TIME, 02:23 AM.

 

แผนพัง ผมเมาอย่างหมา และไม่ได้เข้าห้องใครเลยแม้กระทั่งห้องตัวเอง ไกลสุดที่เดินไหวก็ห้องนั่งเล่น คืนนั้น เตียงที่หาได้ดีที่สุดก็มีแค่โซฟาตัวยาวตัวเดียวเท่านั้น

 

รู้สึกตัวอีกครั้งก็ยามที่แขนชาและโคตรปวดจนนึกว่ามันจะขยับไม่ได้แล้ว นอนทับแขนตัวเองมาทั้งคืน กว่าจะรู้ตัวก็ตอนที่ไม่มีเลือดไปหล่อเลี้ยงแขน ผมค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่งบนโซฟาตัวเขื่องที่ใช้หลับนอนมาตลอดคืน ยกแขนขวาที่ไม่ได้ปวดเท่าอีกข้างขึ้นมาดูนาฬิกา ถึงได้รู้ว่าเพิ่งจะเจ็ดโมงเช้าเท่านั้น

 

อา...ตื่นมาทำไมวะเนี่ย?”

 

เสียงที่หลุดออกจากลำคอช่างดูแหบแห้งจนอยากจะถามตัวเองว่าเอาน้ำมะนาวไหม? ลำคอแห้งผากจนแอบเห็นใจตัวเองเล็ก ๆ จำใจต้องยอมลุกเดินโต๋เต๋เข้าไปในครัวด้วยสภาพที่ไม่มีทางครบร้อย

 

ผมแฮงค์หรือพึ่งกลับจากรบที่ปากีสถานกันแน่ สภาพร่อแร่ใกล้ตายสุดชีวิต

 

คว้าขวดน้ำเย็นในตู้ได้ก็กระดกเข้าปากทันทีเหมือนชาตินี้จะไม่ได้ดื่มมันอีกแล้ว เมื่อลำคอได้รับน้ำเย็น ๆ เข้าไปฉับพลันก็รู้สึกดีขึ้นมาทันตาเห็น เย้...รอดตายแล้ว

 

เพิ่งกลับหรือไง”

 

พรวด!

 

แค่ก ๆ!”

 

ทำอะไรของเธอเนี่ย!”

 

แค่ก ๆ ๆ!”

 

แล้วถามอะไรของคุณล่ะ! อยู่ ๆ โผล่เข้ามาทำไมเงียบ ๆ ไม่ให้สุ้มให้เสียง ผมที่คิดว่าดื่มน้ำอยู่คนเดียวมาตลอดก็ตกใจสิ น้ำเย็น ๆ พุ่งออกปากออกจมูกจนเลอะเทอะไปหมด และโชคดีจังที่มันกระเด็นไปโดนคนที่ทำให้ผมต้องมาทรมานแบบนี้ด้วย แอบสะใจเล็ก ๆ ที่เห็นหน้าหล่อ ๆ คม ๆ หงุดหงิดตั้งแต่เช้า เหอะ ๆ ก็อยากทำผมก่อนทำไมล่ะลุงเจ้าของบ้าน ช่วยไม่ได้นะครับ

 

แค่ก ๆ! ...ลุงนั่นแหละ! อึก...อย่ามาเงียบ ๆ แบบนี้สิ เราตกใจนะ”

 

ถึงจะพูดแบบนั้นแต่มือก็หันไปหยิบทิชชูขึ้นมาเช็ด...เช็ดปากตัวเองนี่แหละ! ช่างหัวเขาสิ จะเปื้อนจะเปียกก็แล้วแต่ เคืองตั้งแต่เมื่อวานแล้วนะ พอมาเจอเรื่องเมื่อกี้ก็ยิ่งเคืองไปอีก แสบจมูกแสบคอไปหมดแล้วเนี่ย วุ่นวายแต่เช้าเลยสิให้ตาย!

 

เธอนี่มัน...”

 

เขาพูดแค่นั้นแล้วเบี่ยงตัวออกไปหยิบทิชชูมาเช็ดน้ำที่ปลายคางออกบ้าง ผมมองตามอีกฝ่ายที่เช็ดนั่นเช็ดนี่บนร่างกายแล้วก็อดจะรู้สึกสงสารเล็ก ๆ ไม่ได้ สุดท้ายก็ยอมเดินเข้าไปใกล้ ๆ แล้วหยิบทิชชูขึ้นมาช่วยเช็ดอีกแรง

 

เหอะ! ถ้าไม่ใช่เพราะผมเป็นคนจิตใจดีก็อย่าหวังเลยว่าจะช่วย คนอย่างลุงน่ะเจอแบบนี้เสียบ้างก็ดี ทีหลังจะได้เลิกใจร้ายกับคนอื่นเขาสักที

 

เปียกหมดแล้ว” ผมบ่นเขาแต่มือก็ยังไม่หยุดเช็ดน้ำออกจากใบหน้าที่มีไรหนวดจาง ๆ ให้ ลุงลืมโกนหนวดหรือแค่ขี้เกียจกันนะ

 

เพราะใครล่ะ?” โปรดสัตว์ได้บาปจริง ๆ ด้วย ช่วยทำความสะอาดหน้าให้ก็ยังไม่วายจะถูกแดกดันอีก

 

เพราะลุงไง”

 

เพราะเธอเหม่อเองต่างหาก”

 

เพราะลุงแหละ”

 

ชอบเถียง”

 

เราเปล่า...”

 

จังหวะโต้วาทีกันอยู่นั้น ผมก็ยังคงช่วยอีกฝ่ายเช็ดหยดน้ำที่เกาะตามร่างกายเขาออกให้เหมือนเดิม แต่เพราะโดนกล่าวหาว่าชอบเถียงนั่นแหละ จึงต้องเงยหน้าขึ้นมากะว่าจะแก้ตัวให้ตัวเองเสียหน่อย

 

แต่ด้วยความสูงที่ต่างกันของเรา และเพราะอีกฝ่ายก็ก้มหน้าอยู่ก่อนแล้วเลยทำให้กลายเป็นว่า ใบหน้าของผมอยู่ห่างจากหน้าของร่างสูงไม่ถึงคืบเท่านั้น มันจะไม่เป็นอะไรเลย จะไม่อันตรายต่อใจขนาดนี้เลยถ้าไม่ใช่เพราะว่าเขา...ก้มมองลงมาที่ผมอยู่ก่อนแล้ว

 

ตึกตัก...ตึกตัก...ตึกตัก

 

จะเถียงหรือไง?”

 

แล้วจะดีเหรอที่ยื่นหน้าเข้ามาแบบนั้น ผมยังเมาอยู่นะ ถ้าจะถามหาสติตอนนี้ผมไม่มีให้หรอก แล้วถ้าคุณประมาทสัญชาตญาณของผมละก็...คุณคิดผิดแล้วล่ะโปรเฟสเซอร์

 

ผมเขย่งปลายเท้าเล็กน้อย ก่อนจะเอียงศีรษะทำองศาให้ริมฝีปากสามารถประทับลงบนริมฝีปากของอีกฝ่ายได้อย่างพอดี แตะริมฝีปากตัวเองอยู่แบบนั้นแผ่วเบา ไม่ได้รุกมากไปกว่าที่เป็น ไม่ได้ขยับริมฝีปากแต่อย่างใด

 

ก็แค่...จูบ

 

จูบเท่าที่คนเมาจะมอบให้ได้ เวลาไม่ถึงสามวินาทีที่ริมฝีปากของเราสัมผัสกัน จะนับว่ามันเป็นกำไรในความพยายามที่ผ่านมาของผมแล้วกันนะ

 

ลุงยื่นหน้าเข้ามาเองนะ เรานึกว่าลุงอยากจูบก็เลย...”

 

“…..”

 

ลุงชอบจูบแรกของเราไหมครับ?”

 

ผมยิ้มเล็ก ๆ เมื่อขยับใบหน้าออกห่างแล้ว แอบเสียดายนิด ๆ ที่ทำได้แค่เอาปากแตะปาก แต่ก็ช่างมันเถอะ แค่นี้คนโดนขโมยจูบก็ยืนนิ่งไม่ไหวติงแล้ว อ่า...เขาจะโกรธผมไหมเนี่ย แต่ก็เพราะไอ้ท่าทางแบบนั้นไม่ใช่หรือไงที่ทำให้เข้าใจผิดกันไปใหญ่ แล้วจะยื่นหน้าเข้ามาทำไมถ้าไม่อยากจูบกันตั้งแต่แรก คงคิดว่าจะแกล้งผมได้งั้นสินะ เสียใจนะครับลุง แต่ผมเมาอยู่ คนเมาไม่มีสติตอบโต้ลุงด้วยสมองนักหรอก มีแต่อารมณ์ส่วนตัวล้วน ๆ

 

ลุง...โกรธเหรอ?”

 

“.....”

 

อย่าถือสาคนเมาเลยนะ เราก็แค่เมาอะ ไม่รู้ตัวหรอกว่าทำอะไรลงไป”

 

คิ้วเข้มขมวดมุ่นในทันทีหลังจบประโยคนั้น ทำไมยิ่งแถยิ่งได้ผลตอบรับตรงกันข้ามวะเนี่ย เมื่อกี้ก็ยังเห็นทำหน้านิ่ง ๆ เหมือนคิดอะไรบางอย่างอยู่เลย แต่พอผมพูดจบก็ชักสีหน้าไม่พอใจใส่เสียอย่างนั้น ผมไม่ควรจะแก้ตัวเลยน่าจะดีกว่าล่ะมั้งเนี่ย

 

ไปอาบน้ำเตรียมตัวเถอะ วันนี้เธอกับฉันมีงานต้องทำ”

 

เขาบอกทั้ง ๆ ที่ยังหันหลังให้ผมอยู่อย่างนั้น ตอนนี้ลุงหันไปทำอะไรสักอย่างแถว ๆ ตู้เย็น ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาคิดจะทำอะไร อาจจะเป็นวัตถุดิบสำหรับมื้อเช้าก็ได้ เดาเอานะ

 

ลุงไม่โกรธเราแล้วใช่ไหม?”

 

“.....”

 

ไม่อยากขอโทษเลย อย่าโกรธสิ”

 

ทำไมถึงไม่อยากขอโทษล่ะถ้ารู้ตัวว่าทำผิด?”

 

คนหน้าบึ้งหันกลับมาคุยกับผมอีกครั้งหลังจากที่หันหลังคุ้ยตู้เย็นอยู่ตั้งนานสองนาน สีหน้าเขายังคงเรียบนิ่งไม่เปลี่ยน ก็ไม่รู้หรอกนะว่าทำไมต้องโกรธขนาดนั้น แต่ถ้าลองคิดกลับกันว่าผมโดนผู้หญิงมาขโมยจูบไปแบบหน้าด้าน ๆ ...ก็เออ ผมก็คงโกรธเหมือนเขานั่นแหละ ก็เจ้าตัวไม่ได้ชอบผู้ชายนี่นา

 

ก็เพราะว่าชอบจูบนั้นมาก เลยไม่อยากขอโทษ”

 

“.....”

 

เพราะมันเป็นจูบที่รอคอยมาตลอด...เลยไม่รู้สึกผิดจนต้องขอโทษ”

 

“.....”

 

เรารู้สึกดีที่ได้จูบกับลุงครับ”

 

ไม่ได้โกหกสักหน่อย ก็รู้สึกดีจริง ๆ นี่ ต่อให้มันเป็นการกระทำที่ไม่ควร แต่ผมก็ยังชอบมันอยู่ดี หากว่าย้อนเวลากลับไปได้ ไม่ว่าจะคิดอีกสักกี่ครั้ง...ก็ยังอยากจูบกับเขาเหมือนอย่างที่ได้ทำลงไปแล้ว

 

มันก็เท่านั้น

 

ไปเตรียมตัวเถอะ เดี๋ยวมันจะสายเสียก่อน”

 

บอกแบบนั้นแล้วเดินเลี่ยงออกไปทางซิงค์ล้างจานทันที ผมมองตามงง ๆ เพราะยังไม่เข้าใจว่าที่บอกให้ไปเตรียมตัวนี่คือเตรียมตัวทำไม แล้วสรุปเขาหายโกรธผมรึยัง? หรือตอนนี้ก็ยังโกรธอยู่ จะทำอะไรก็ทำให้มันชัดเจนหน่อยสิเว้ยลุง!

 

เตรียมตัวทำไมอะ จะไปไหนเหรอ?” ผมถามเพื่อคลายความสงสัย

 

ไม่ได้ไปไหน วันนี้เราจะอยู่บ้านกันทั้งวัน”

 

แล้วจะเตรียมตัวอยู่บ้านทำไมล่ะครับ?”

 

วันสุดสัปดาห์ไง”

 

วันสุดสัปดาห์แล้วมัน...”

 

เดี๋ยวนะ...โอ้ ไม่นะ...

 

ใช่ Big cleaning day เพราะฉะนั้นก็กลับห้องไปเตรียมตัวได้แล้ว หลังจากทานข้าวเช้าเสร็จ เธอยังมีงานให้ต้องทำอีกเยอะ”

 

แต่...แต่ว่า...”

 

ไปอาบน้ำ เร็ว”

 

แต่ผมไม่พร้อมเลยสักนิดนี่! ผมเวียนหัวแทบบ้า เมาค้างด้วยเนี่ย วันอื่นไม่ได้เหรอ วันนี้มันไม่ใช่วันของผมเลยจริง ๆ นะลุง ผมไม่พร้อมจะเป็นเมดตอนนี้ ม่ายยย

 

 

 

ไม่มีคำว่าปรานีน่ะสิไม่ว่า

 

หลังจากงอแงอยู่พักใหญ่ สุดท้ายก็ถูกไล่ให้ไปอาบน้ำจนได้ และตามที่เจ้าบ้านบอกไว้ไม่มีผิด ว่าหลังจากกินข้าวผมมีงานให้ต้องทำอีกเยอะ และมันก็ไม่ได้เป็นคำพูดที่เกินจริงแต่อย่างใดเลย

 

ฉันให้เธอถูพื้นนะไม่ใช่ให้ล้างพื้น เธอบิดผ้าบ้างไหมเนี่ย?” มาอีกแล้วเสียงหัวหน้าพ่อบ้าน ผมได้ยินเสียงนี้มาแทบทั้งวันจนหูเริ่มชาแล้ว

 

บิดแล้ว! ก็เหยียบ ๆ ไอ้เครื่องนี้สามสี่รอบแล้วเนี่ย มันได้แค่นี้”

 

บอกให้ใช้มือบิดเองไงไม่ได้ยินเหรอ บอกสามสี่รอบแล้วเหมือนกันนะรณ”

 

ไม่เอา สกปรก”

 

ทำ!”

 

แล้วผมจะไปขัดคำสั่งเขาได้ยังไง? ก็ไม่ได้ไง! สุดท้ายก็ต้องก้มหน้าทำไปอย่างที่คุณท่านเขาสั่งอยู่ดี ก่อนหน้าที่จะถูบ้านผมก็ถูกใช้ให้ไปขัดห้องน้ำในห้องตัวเอง ทั้ง ๆ ที่มันสะอาดจนไม่รู้จะสะอาดยังไงแล้ว แค่เอาน้ำราดก็อย่างกับเพิ่งสร้างใหม่

 

ก่อนหน้าล้างห้องน้ำก็ไปดูดฝุ่น ดูดจนจะดูดตัวเองลงไปด้วยอยู่แล้วเขาก็ไม่พอใจสักที สุดท้ายเลยโยนให้ทำเองเสียเลย สั่งเอา ๆ อยากได้แบบไหนก็ไปทำเอาเองสิโว้ยยย มาใช้ทำไมไม่ทราบ!

 

เสร็จแล้ว”

 

ผมบอกกับคนที่กำลังปีนขึ้นไปเช็ดทำความสะอาดแอร์ในห้องนั่งเล่น ทางนี้ก็ก้ม ๆ เงย ๆ เช็ดพื้นจนเกือบจะอ้วกออกมาเพราะเวียนหัว ผมไม่โอเคอย่างแรงตอนนี้ ผมต้องการนอนเฉย ๆ อยู่บนเตียงนุ่ม ๆ ของตัวเอง ไม่ใช่การมาโคฟเวอร์เป็นนางซินกับพ่อเลี้ยงใจร้าย!

 

งั้นก็ไปทำความสะอาดโต๊ะวางทีวีต่อ”

 

ฮะ! ยังต้องทำอีกเหรอ?”

 

ก็งานมันยังไม่เสร็จ ถ้าอยากพักก็รีบ ๆ ทำเข้าสิ”

 

แต่เราไม่ไหวแล้วนะลุงงง เราเหนื่อยยย”

 

ล้มตัวลงนอนดีดดิ้นที่พื้นด้วยความขัดใจสุดชีวิต ทำไมผมต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วย นี่มันไม่ใช่วิถีชีวิตของไอ้รณกฤตเลย คนอย่างผมมันไม่คู่ควรกับไม้ม็อบหรือเครื่องดูดฝุ่น ผมเหมาะกับขวดเหล้า และตอนนี้ก็เหมาะกันสุด ๆ กับเตียงนอนหนา ๆ นุ่ม ๆ มันต้องไม่ใช่ที่นี่ ตอนนี้ ที่ร้อนก็ร้อน แอร์ก็ไม่ได้เปิด หรือต่อให้อยากเปิดก็เปิดไม่ได้ เพราะตาลุงเจ้าของบ้านกำลังทำความสะอาดแอร์อยู่ ผมอยากอาบน้ำอีกรอบมาก รู้สึกเหนียวตัวชะมัดเลย

 

ลุกขึ้นมาทำดี ๆ รณ อย่างอแง”

 

ไม่เอา เราทำไม่ไหวแล้ว”

 

ไหว ต้องไหว ลุก”

 

มาอุ้มไปสิ ไม่งั้นก็ไม่ลุกหรอก จะนอนมันตรงนี้แหละ จะไม่ขยับไปไหนจนกว่าลุงจะมาอุ้มไป”

 

เขาไม่กล้าหรอก ผมกระตุกยิ้มอย่างผู้ชนะส่งไปให้อีกฝ่าย ก่อนจะพลิกตัวไปเกาะผนังปูนเพื่อดูดความเย็นจากมัน ผมไม่อยากทำอีกแล้ว ผมต้องการแม่บ้าน ไม่คิดมาก่อนเลยว่าการทำความสะอาดบ้านทั้งหลังมันจะเหนื่อยขนาดนี้ ถ้ารู้มาก่อนผมจะไม่มีทางตกปากรับคำอีกฝ่ายแน่ งานแบบนี้มันไม่เหมาะกับคนที่มีแค่เงินแต่ไร้กำลังแบบผมเลยสักนิด

 

อะ...เอ๊ะ? ฮะ...เฮ้ย ๆ เดี๋ยว ๆ”

 

ตัวผมลอยสูงขึ้นจากพื้นเพราะอะไร และเพราะใครไม่ต้องเดาให้ทายถูกเลย ร่างผมถูกโปรเฟสเซอร์จับยกขึ้นพาดบ่าโดยไร้ซึ่งความนุ่มนวลแต่อย่างใด ผมคิดว่าตัวเองคงหน้าทิ่มพื้นตายแล้ว ถ้าไม่ใช่ว่าแขนแกร่งยึดเอวไว้อย่างมั่นคง

 

แต่ถึงจะเป็นแบบนั้น ไอ้ท่าแบกกระสอบนี่มันก็ห่างไกลจากคำว่าอุ้มไปมากโขเลยนะลุง! ช่วยถนอมกันหน่อยได้ไหม ผมจะอ้วกหนักกว่าเดิมเพราะลุงนี่แหละ ห้อยหัวแบบนี้มันไม่ใช่เรื่องดีเลยไม่รู้หรือไง

 

แหวะ แค่พูดก็พะอืดพะอมแล้ว

 

อ๊ะ! ...เจ็บนะ!”

 

นี่ผ้า”

 

ผ้าขี้ริ้วสีหม่นตกแหมะลงบนหัวจนมองภาพตรงหน้าไม่เห็นแล้ว ผมดึงผ้าผืนนั้นออกจากการบดบังการมองเห็นอย่างแรง ปากเล็กหวีดร้องเสียงดังด้วยความคับแค้นใจ

 

ลุง!!”

 

ทำดี ๆ ทำให้มันสะอาด”

 

เราจะอ้วกใส่ทีวีลุง!”

 

จะทำแบบนั้นก็ได้ แต่หลังจากทำแล้วก็อย่าลืมเก็บเสื้อผ้าตัวเองออกไปจากบ้านฉันด้วย รู้เรื่อง?”

 

ขู่เหรอ? นี่คือการข่มขู่สินะ เหอะ! ฝากไว้ก่อนเถอะโปรเฟสเซอร์ลุง!

 

ก็เนี่ย! ถูอยู่เนี่ย เช็ดให้อยู่อย่ามากวนสิ!”

 

ผมรีบหันกลับไปเช็ดโต๊ะวางทีวีอย่างเอาเป็นเอาตาย จำไว้เลยโปรเฟสเซอร์! เผลอเมื่อไหร่ผมจะงัดห้องคุณเข้าไปจัดการคุณซะ! ผมจะทำให้คุณเรียกหาแต่ชื่อผมและไม่กล้ามาขู่กันแบบนี้อีก คอยดูเถอะ!

 

แต่แรกก็จบ”

 

ไปล้างแอร์นู่นไปลุง ร้อนจะตายอยู่แล้ว”

 

หึ”

 

หมั่นไส้! คนอะไรทำตัวได้โคตรน่าหมั่นไส้ ผมล่ะทึ่งตัวเองจริง ๆ ว่ายอมทนอยู่กับคนแบบนี้ไปได้ยังไง เมื่อก่อนก็ว่าดีกว่านี้อยู่หรอก แต่พอกลายมาเป็นผู้ปกครองแทนอาจารย์แล้วก็อย่างกับเป็นคนละคน ผมไม่อยากจะคิดว่าชีวิตต่อจากนี้ของผมกับเขาจะเป็นไปในรูปแบบไหน แต่มันก็น่าแปลก ทั้ง ๆ ที่บ่นอย่างนั้นอย่างนี้ ทว่าในใจผมกลับ...พองโตอย่างน่าประหลาด

 

ชักจะไม่ไหวแล้วล่ะมั้งตัวผมน่ะ ไม่เข้าใจตัวเองขึ้นไปทุกวัน




______________________________

100%


    #นนนรณกฤต    
Twitter : Click
Fanpage : Click

ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ erotic mam x mam gif

NANON
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 327 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

924 ความคิดเห็น

  1. #858 ttni♡ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 เมษายน 2563 / 01:38
    อยากอ่านพาร์ทลุงอ่ะ อยากรู้ว่าทำไมถึงยอมให้น้องเข้ามาอยู่ด้วย ลุงคิดยังไงกันแน่
    #858
    0
  2. #849 Sansuyu (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 เมษายน 2563 / 00:26
    จูบกันแล้ววววว อยากฟังความคิดของลุงบ้างๆๆ
    #849
    0
  3. #824 cutieyou (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 12:39
    เด็กดื้อโดนดัดนิสัยแล้ว
    #824
    0
  4. #790 piechicofic (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 เมษายน 2563 / 23:40
    ที่ขมวดคิ้วคือยังไง อยากจูบอีก หรือเหม็นเหล้าน้อง 555555
    #790
    0
  5. #767 canookss (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 เมษายน 2563 / 23:31
    55555 ขำอ่ะน้องงงง จริงๆแล้วเป็นเด็กแสบบบ
    #767
    0
  6. #737 เลดี้วาย (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 16:20
    ยัยตัวแสบบบบบบ เอ็นดูความลุงความหลาน5555
    #737
    0
  7. #636 exoxoxo1122 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2562 / 23:25
    น้องอย่างแสบ
    #636
    0
  8. #587 Kim-kibom (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 10:42

    เหมือนมีพ่อมากกว่านะเนี่ย

    #587
    0
  9. #372 Khem15 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:12
    น้องเขาก็น่ารักนะลุง ใจดีกับน้องหน่อยเส้
    #372
    0
  10. วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:26
    ทำไมขำ รณต้องเจอแบบนี้ถึงจะคุมได้555(เขาว่ากันว่าตนแบบนี้ร้อนแรงนะคะเวลาอยู่บนเ-ียง อุฮิอุฮิ)​
    #357
    0
  11. #327 0731a (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:40
    หนุกๆๆ
    #327
    0
  12. #222 Orracha Jultha (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 14:38
    เนี่ยยยยรณต้องเจอเเบบนี้ โดนคุมเเบบนี้เลยๆๆ
    #222
    0
  13. #132 winterwinddd (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 กันยายน 2560 / 00:25
    ชอบคู่นี้555555 มีความเข้ากันได้ คนนึงงอแง คนนึงซึนๆ สนุกจังงง
    #132
    0
  14. #27 dark.tz (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2560 / 10:37
    พึ่งเข้ามาอ่าน เม้นท์รวดเดียวเลยเนอะ คืออ่านไปแล้วก็ยิ้มไป คือลุงแกจะเฉยชาไปไหนวะ เป็นคุณชายหน้าเดียวหรอหรือยังไง แต่เราชอบนะแบบดูโตๆดี แล้วเวลารณบรรยายลุงนี่คืิอแบบเพ้อฝันมาก เจ้นึกตามแล้วก็แหม่...หุ่นดีจังค่ะ5555555555

    น้องรณสู้ๆลูก เดี๋ยวอิลุงมันก็ใจอ่อนเพราะความดื้อ?ของหนูนั่นแหละ
    #27
    0
  15. #25 s a l m o n (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2560 / 23:05
    รณ หนอรณ น่าสงสารจริงๆเข้าใจความรู้สึกเลย 
    #25
    0