เพียงวันวาน...

เพียงวันเวลา
ทิวาผันผ่าน ราตรีผันแปร ไม่เหลืออะไรไว้ นอกจากวันเวลา

วันเวลาผันแปรไปอย่างไม่หยุดยั้ง
มันไม่เคยที่จะชะลอเพื่อนรอใคร
มีเพียงเราหยุดให้มันผ่านไปโดยไร้ค่า
แล้วตอนนี้...
คิดว่าถึงเวลาหรือยัง?

...

วันวานหวานฤดูหนาว

ลองมองดูตัวเอง
มันเป็นช่วงที่ยิ้มได้มากที่สุด
เศร้าได้มากที่สุด
และ
ดีใจมากที่สุด

เรียกอีกอย่าง...
เป็นช่วงที่เขียนไดอารี่มากที่สุด

ความทรงจำดีๆ ใครก็อยากเก็บเอาไว้
มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นมากมาย
ทั้งสุข สนุก เศร้า คละเคล้ากันไปเรื่อยๆ
นั่นสินะ
เวลาแสนสุข แสนดี
ที่ช่างสั้น...
แต่
ก็เราไม่รู้อนาคตนี่นา อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด จริงมั้ย

ช่วงนั้นเป็นช่วงที่ทำอะไรได้มากมาย
ขยันมากขึ้นจนแม่สงสัย
ยิ้มมากขึ้นจนพี่และน้องหลอนไปตามๆกัน
เกิดอะไรขึ้นกันเรา?
นั่นสินะ
ทำไมเราถึงเป็นแบบนั้นไปได้
ไม่รู้สิ
อาจเพราะ...ใครบางคนล่ะมั้ง

จริงๆนะ
มองย้อนกลับไปก็เห็นเงาของใครบางคนอยู่ตรงนั้น
คนที่เราพยายามบอกว่าขอให้หาเส้นทางของตัวเองให้เจอเร็วๆ

...ก่อนที่จะสายเกินไป

...

วันวานเหงาฤดูร้อน

เหงา...
เหม่อ...

นั่งมองท้องฟ้าไปวันๆ
เล่นคอมไปวันๆเหมือนคนไม่รู้จะทำอะไร
ไม่มีอะไรให้ทำเท่าไหร่
นั่นสินะ
เวลาที่แตกต่างราวฟ้ากับเหว
ทุกอย่างเปลี่ยนไปอย่างไม่น่าเชื่อ
แต่ก็ต้องเชื่อ...
ในความเป็นจริง
เราไม่ได้ว่าอะไร คงโทษอะไรไม่ได้
เพราะโชคชะตาลิขิตให้เป็นแบบนี้นี่นะ
อืม...ช่วงปิดเทอม
คุยกับพี่ชายมากที่สุด
รองลงมาก็กระแป๋ง บุ๋มและลูกชาย
มีกันอยู่แค่นั้นล่ะชีวิตน่ะ
เราก็เป็นอย่างนี้
นิ่งๆไปวันๆ
นึกถึงน้องชายบ่อยที่สุด ออกแนวคลั่งน้อง
โลลิค่อน - - เอ่อ...ไม่ค่อยเกี่ยว
มันคือช่วงเวลาแห่งความฟุ้งซ่าน อภิมหาอลังการความเหงา
เศร้าเป็นหมาหงอย
แต่เราไม่ใช่หมา...
เอ่อ...ชักผิดประเด็น
ฮะๆ
ก็เรื่อยๆเปื่อยๆไปวันๆ ไม่มีอะไรสักเท่าไหร่
ดีที่สุดคือได้ไปเที่ยว สนุกสนาน
แต่สุดท้าย...
อยากไปอุทยานประวัติศาสตร์ศรีสัชนาลัย >< ฮิ้ว

...

วันวานวุ่นฤดูฝน

สายเกินไป...
สายเกินไปแล้วจริงๆ

ขอร้องเลยว่าอย่าเถียงกันอีกว่าเหลือเวลาอีกมาก
เพราะ...
มันไม่มากอย่างที่คิด

http://blog.eduzones.com/ezine/5782
http://blog.eduzones.com/ezine/6110

อ่านประกอบไปด้วยจะเข้าใจยิ่งขึ้น
อืม...
ม.5 รุ่นเรา คือรุ่นซวยอภิมหากาล

เริ่มตั้งแต่ NT ตอน ป.6 แล้ว
ก็มาเปลี่ยนระบบแอดมิดฯรุ่นเราอีกครั้ง
วุ่นวาย
วุ่นวายจนไม่มีเวลาขยับตัวไปทำอะไรเลย

Admission Change
คือระบบใหม่
GPAX 20%
O-NET 30%
GAT 10-50%
PAT 0-40%
ไม่มี A-NET เปลี่ยนใหม่...เกือบหมด
รวมไปถึงการสอบครั้งนี้ที่ให้นักเรียนตั้งแต่ ม.5 สอบ
ความจริงจะเริ่มมกราคมปีหน้า
แต่มีข่าวแว่วๆว่าจะเลื่อนมาตุลาคมปีนี้

ถามอีกที
เหลือเวลาอีกหรือเปล่า?

สำหรับเรา เราไม่เป็นอะไรอยู่แล้ว
เรามีจุดหมายปลายทางเอาไว้แล้ว มีตั้งแต่เลือกเรียนสายศิลป์แล้วล่ะ
แต่คนอื่นๆ... เราเป็นห่วง
ไม่รู้สินะ
มันเป็นความเคยชิน
คนที่มองคนอื่นอยู่ตลอดอย่างเรา ก็มักจะมองเรื่อยไป
มอง...
และมอง...
เฝ้ามองอยู่ตรงนี้ ห่างๆ
(อยู่ห่างๆอย่างห่วงๆ หึๆ)
อืม
ใครไม่รู้ก็อยากให้รู้เอาไว้ในตอนนี้
จากที่คิดว่ามีเวลาตอน ม.5 อีกปีก็ไม่มีแล้ว
นับสิว่าเหลือเวลาอีกเท่าไหร่
แถมด้วยข้อสอบมีเนื้อหาถึง ม.6
เรียนไม่ถึงแล้วจะไปเอาที่ไหนมาสอบนอกจากพยายามเรียนเพิ่ม
แต่โรงเรียนเราก็ปิดเทอมกลางภาคแค่ 3 อาทิตย์
ทำอะไรไม่ได้...
ควรจะทำอย่างไรต่อไปดี
ลองถามตัวเองดูดีๆนะ

...

วันจุดจบปัจจุบัน

นั่งมอง...
มองไปแล้วก็มองมาเช่นเคย
มีอะไรหลายอย่างเกิดขึ้น
สิ่งหลายสิ่งที่ไม่น่าเกิด
อะไรบ้าง...
โดดเรียน
ตบตี
ทะเลาะกัน
เรื่องพื้นๆที่มีมานานแต่มันรุนแรงขึ้น
แต่เอาเถอะ
ถ้าเขาไม่เห็นแก่ตัวเองเราจะไปช่วยอะไรได้
การบ้านไม่ทำเองแล้วใครจะไปช่วย
ลอกไปเถอะ... ลอกไปกี่ปีแล้วถึงยังไม่รู้สึก
ไม่รู้สินะ
เราไม่อยากยกตัวเอง
เพราะเรารู้ว่าลอกแล้วยังไงเราถึงเลิกที่จะลอก
ทำเองดีกว่า
ฮะๆ
GPA ใครว่าไม่สำคัญ มาบ่นว่ามีแค่ 20% แต่มันก็เป็นตัวช่วยนี่นา
แถมเกรดใครว่าได้ง่ายๆ
แต่ละครั้งกระอักแทบตายกว่าจะได้มา
หนักหนาสาหัส เป็นข้าทาสรองพระบาท
หึ
กว่าจะรู้ ระวังจะสายไปก็แล้วกัน
แล้วก็ตบตี
แย่งผู้หญิง - -
เออ ห้องเรามันมีแต่ผู้หญิง
คิดกระจุกกระจิกไม่เข้าเรื่อง
คนหนึ่งบอกอย่าง คนหนึ่งบอกอีกอย่าง
ดีกันแล้วๆ แล้วไง สุดท้ายก็ซัดกันเอง - -
ใครมันคัดคนเข้าห้องวะ
แต่ก่อนห้องเราไม่เคยมีขนาดนี้นะ
วุ่นวายๆ
อยู่กับตัวเองดีกว่า
ใครว่าบ้าก็ปล่อยไปเถอะ ไม่อยากไปสำมะเลเทเมากับใคร
เราไม่ชอบ
แล้วอย่ามาชวน อย่ามาบอกให้เราชอบ
เราไม่เข้าใจ
ไม่รู้ว่าต้องการอะไรกันแน่
เออ บ่นไม่อยากเจอ แต่สายตาก็มองหา - - แกเป็นอะไร๊
เรียงความเรื่องเพื่อนกับแฟนแทนกันไม่ได้
เออ ยอมรับ - - อย่างน้อยๆเราก็ไม่อยากหลงผิดเป็นแฟนที่แสนดีของแก
แล้วไง
สุดท้ายมานั่งน้ำตาซึมหัวเข่า 
เจริญ
แล้วใครแย่ - - อ้อ เพื่อนคนอื่นๆแย่

คิดมาก...
ร้องไห้เพราะผู้ชายคนเดียวจนโดดเรียนตลอดคาบบ่าย
เราไม่เข้าใจ จริงๆนะ
เอาไปแต่งนิยายดีมั้ย
เออ - - นอกเรื่อง
ไม่รู้สินะ
สำหรับเราแล้วขอแค่ตอนนี้ไปแบบธรรมดาๆ
ชอบใครทำไมต้องแสดงออก ฮะๆ ด่าตัวเองรึเปล่าวะลูก - -
น่าจะใช่
ลูกหมูไม่อยู่ให้คอยบ่น ลูกชายก็หายหัว
เฮ้อ! ช่วงนี้มีเพลง
มีแฟให้คอยแกล้ง ฮะๆ
แฟบ้าบอ แต่เอาเถอะ เราก็ให้สอนคณิตให้ ด่ามากไม่ดี
ตรวจอังกฤษให้แฟสลับกัน
แต่ดีใจที่ไม่ได้เรียนนีออล ^^ สนุกสนาน
อื้อ
ไม่มีอะไรล่ะ
คุยๆไปเรื่อยเปื่อย
ช่วงนี้ก็ถามเพื่อนๆว่าเป็นยังไงกันบ้าง
หาที่หมายไว้แล้วหรือยัง
ถ้ายัง
http://ezad.eduzones.com/test/testself.php
ลองเข้าไปทำดู
สำหรับเราเราว่าแม่นนะ
(แม้จะซัดบัญชีมาให้เรา 3 เอกก็เถอะ)
ฮะๆ
ใครอยู่ ม.5 ยกมือขึ้น
ทบทวนและเรียนรู้เพิ่มเติมได้แล้วนะ
เพราะมันสายเกินไปแล้ว
แต่สำหรับใครที่ยังบอกว่ายังเหลือเวลา
จะทำยังไงก็ตามใจเถอะ
...

วันแสนงามในความฝัน

ฝัน?
จะเป็นจริงหรือแค่ฝัน
มันขึ้นอยู่กับตัวเราเอง
ถ้าเรามีแรงฮึดที่จะทำให้มันเป็นจริง
มันคือความจริง
แต่ถ้าเรามองว่าฝันนั้นไกลแสนไกล
มันก็เป็นเพียงฝัน
เราเลือกได้ เพราะนี่คือชีวิตของเรา
แม้บางทีเราอาจจะบอกว่าโชคชะตาลิขิตชีวิต แต่ในบางเวลา ชีวิตคือของเรา
เช่นตอนนี้
เราเลือกได้
แต่ต้องเลือกให้ถูกทาง
อย่าดันทุรังไปจนไกลตัว
รู้ว่าได้แค่ไหนก็ทำแค่นั้น
ยิ่งสูงเกิน ยิ่งไปไกลมากเกินมันมีโอกาสล้ม
จนไม่อาจลุก...

...

วันสิ้นสุดตกบันได

ตกบันได...
บันไดชีวิต
วนเวียนไม่มีที่สิ้นสุด
มีสองทางให้เลือกเดิน คือ
ก้าวต่อไป หรือถอยหลังลงคลอง
ทางเลือกนี้คือการถอยหลัง
แต่จะแค่หยุดอยู่กับที่ หรือขอลงไปนังจุดเริ่มต้นก็ต้องแล้วแต่
ล้มแล้วอย่าท้อ
ลุกขึ้นสู้ต่อนั่นคือสิ่งที่ดี
เพราะยามใดที่เราท้อแท้
ความหมดหวังจะกัดกินหัวใจให้ไม่อาจทำอะไรต่อได้
จำเอาไว้
ล้มหนึ่งครั้งคือบทเรียน
ไม่ลุกคือแพ้ ลุกคือชนะ
ต่อสู้กับจิตใจของตัวเอง
เพราะหากเราล้มแล้วลุกขึ้น บทเรียนนั้นจะนำพาให้ก้าวต่อไปมั่นคง

...

วันสิ้นสุดสู่เส้นชัย

อีกทางหนึ่ง
ก้าวเดินต่อไป...
เส้นชัย
คือบันไดขึ้นต่อไปที่มีต่อเรื่อยๆ
ไม่จำเป็นต้องสิ้นสุดหากเรายังก้าวไหว
แต่หากพอแล้ว คงที่ พอใจ พอเพียง
ก็หยุดอยู่แค่นั้น
อย่าดันทุรังโดยไม่ได้อะไรกลับคืนมา
เพราะหากรั้นที่จะก้าวต่อไป
ทั้งๆที่ตรงนี้คือจุดที่เหมาะสมกับตัวเอง
เมื่อนั้นคือความผิดพลาด
ตกลงมา จะเจ็บแสนเจ็บ
จนอาจไม่สามารถกลับไปที่เดิมได้อีกเลย
เหมือนกับทางเดินที่วนเวียนกลับมา
แล้วหาทางเดินสู่ทางเก่าไม่เจอ
ประมาณนั้น
แหละมั้ง ฮะๆ
...

ส่งท้าย

ตั้งความหวังกับตัวเอง
อย่าให้ใครมาตั้งความหวังให้เรา
อย่าเดินตามรอบใคร
ค้นหาตัวเองให้ดีๆ แล้วจะพบว่าเราควรเลือกเดินทางใด
สุดท้าย...ขอให้ทุกคนโชคดี

be good luck ^^

อาจจะเครียดนิด
แต่ว่าไม่เครยดมากเท่าเราตอนนี้หรอก อ๊าก ><
...

m i n i • LookFook