จดจาร...วันวาน

จดจาร...วันวาน

จดจารวันวาน จดจำวันคืน จดวันหวนคืน จดคืนหวนจำ

...

จดจารวันที่ผ่าน

วันคืนที่ผ่านไป
เกิดอะไรขึ้นมากมายหลายอย่าง
ทั้งดีทั้งแย่
แต่ทุกสิ่งก่อให้เราเติบโต
ทุกวันที่ผ่านไป
ทำให้เติบใหญ่
รู้จักอะไรอีกมากมาย
รวมทั้งรู้ว่าโลกนี้ไม่ได้มีเพียงแค่เรา

บางครั้ง...ที่ความเหงาเข้าเกาะกุม
เรามักจะนั่งคิดเสมอ
เราอยู่คนเดียว...ใช่ไหม
แต่ทุกๆครั้งก็จะบอกตัวเอง
ว่ายังมีใครอีกหลายคนที่อยู่ใกล้
อย่างน้อยๆก็คนที่อ่านได้อารี่หน้านี้
และทุกๆหน้าที่ผ่านมา
ชีวิตประจำวันของเรา...ไม่มีอะไรมาก
ก็แค่เด็กผู้หญิงคนหนึ่งเท่านั้น
มีชีวิตอยู่ไปวันหกับหนังสือและตัวอักษร
...ก็เท่านั้นเอง

...

จดจาร...วันแสนดี

วันแสนดี๊แสนดีในช่วงนี้ก็มีอยู่เยอะนะ
อืม...อย่างแรก
พูดภาษาไทยได้คะแนนเต็ม 10 >< กรี๊ดมาก
ครั้งแรกๆ แต่น่าภูมิใจมั้ยนะ
คือได้เรื่องผี อาจารย์บอกน้ำเสียงแบบนี้ไปเล่าตอนกลางคืนสยองเลย
ขอบคุณเตย(คำนำ)ที่ทำให้ได้เท่านี้
ฮะๆ สนุกสนาน
แต่วันนั้นก็โคตรแย่...
โดนบอลอัดหน้า
ไอ้พวกรุ่นพี่ผู้ชั่วร้าย อยากฆ่าๆ
แบบว่าชาไปครึ่งหน้า แรงอย่างเว่อร์
ขอบคุณก่าวก๊าว ฮะๆ ><
ก่าวก๊าวดี๊ดี อ่าน้า
ถึงแม้จะโดนบอลไปแล้วก็เถอะ เฮอะๆ

ต่อๆ
อื้ม วันไหวครูไงดี๊ดี
สนุกสนาน บ้าบอ
แต่สงสารอาจารย์สุวัฒน์ ทำไมไม่มีใครบอกอาจารย์เลย
แอบงอนอาจารย์คมกริชด้วย
วิ่งไปตามถึงชั้น 3 แต่อาจารย์กลับอยู่หอประชุม
อ๊าก >< อาจารย์ไปแอบอยู่ที่ไหนมาคะ
ไหนๆก็ไหนๆ เอารูปถ่ายมาอวด
อ้วนเว่อร์ T^T นังเบลก็ผอมเว่อร์
เลือกที่ผิดไปติ๊ด



หน้าหอประชุม
หมั่นไส้ๆ ข้างบนมีหลายห้องมากมาย อ่าน้า
สุขใจๆ
พานสวย T^T ฮ่าๆ เกี่ยวมั้ย
แต่ว่าโดนยึดไปแล้ว โธ่ๆ กะจะใช้ตะปูเข็ม 3 ปีทำคุณไสยในปรหน้าสักหน่อย
อดๆ เหลือแต่เทียนที่หักแทน
แย่...
(ประชากรในห้องมหาศาลมาก - - ประชดนะ)

...

จดจาร...วันวาน

เวลา...ผ่านไปอย่างรวดเร็วจริงๆนะ
แป๊บๆก็เปลี่ยน
แป๊บๆก็หมุนไป
ตอนนี้เป็นห่วงอาจารย์
ขอให้อาจารย์สุวัฒน์กลับมาสอนพวกหนูต่อนะคะ
^^
คิดถึงเพื่อนๆทุกๆคน
อยากถ่ายรูปทุกคนเก็บไว้เยอะๆ ^^
ฮะๆ
บ้ากล้องอีกแล้วเรา
บ้าบอ
แต่ช่วงนี้ไม่ได้ไปไหนเลย อยากไปสุโขทัย
ฮือๆ
เศร้าวุ้ย
พิษณุโลกก็ไปทุกเดือนแต่ไม่รู้จะถ่ายรูปอะไร
เบื่อๆอ่ะ
แถวบ้านจะไปถ่ายดอกไม้คนอื่นก็มอง
- - เครียด บ้านฉันนะเว้ย
เป็นอีบ้าเลยล่ะช่วงนี้
พูดแล้วเศร้า น้ำหนักขึ้น T^T โอมมาถามว่าทำไงให้น้ำหนักขึ้น
เอ้อ มันถามแล้วมันบอกเดี๋ยวคืนนี้วิดพื้นกับพ่อดีกว่า
อยากตบมัน - - แล้วน้ำหนักมันจะขึ้นให้แกมั้ยคะคุณพี่
พูดๆไปก็คิดถึงลูกหมู
วู้ว ช่วงนี้ไม่มีแฟให้แกล้ง 555
เดินหนีกันซะงั้นอ่า T^T ใจร้าย
แกล้งลูกชายแทน ว่างั้น
งืมๆ
จะกีฬาสีอีกแล้ว แต่มีแววว่าจะไม่ได้อยู่
ไม่เอ๊า เราจะรอมัดริบบิ้น
มัดให้ลูกชาย
อะหึๆ
เดี๋ยวไปตกลงงานฆาตกรรมกันก่อน
เราอยู่สีเหลืองนะ แต่ลูกชายอยู่สีฟ้า
ชีวิตฉัน T^T แย่เนอะ
เศร้าๆแฮะ



ห้องภาษาไทย อ.อัญชรีย์
วันนี้อาจารย์อารมณ์ดี มาหัวเราะโฮะๆๆ เราหลอดโคตร T^T อ๊าก
(ไอ้พวกพูดวันมีแม่งได้ 10 กับเพียบ โกรธเว้ย)

...

จดจาร...วันเวลา

ลองมองย้อนดู...
กว่าจะมาถึงวันนี้ ผ่านอะไรมากมายแค่ไหน
ผ่านคนที่คน ผ่านเหตุการณ์สักเท่าไร
ทั้งหมดนั้น ยากเหลือเกินที่จะจดจำ
ทุกวันนี้ เพื่อนเก่ายังแทบไม่มองหน้า
จำไม่ได้..
ใช่เลย ถูกต้องแล้ว
นั่นสินะ
วันเวลาผ่าน คนก็ผ่าน
ต่างสิ่งต่างเปลี่ยนกันไปเรื่อยๆ
ก็เพราะแบบนี้...
โลกเราถึงมีอะไรให้น่าค้นหาอยู่เสมอ
โลกใบนี้...ไม่เคยหมดสิ้นความรู้
เช่นเดียวกับที่เรา...
ไม่สามารถที่จะรู้สิ้นซึ่งทุกสิ่ง
เพราะแบบนี้ถึงอยากเรียนโบราณคดี
หรือวันว่างๆก็อยากจับเลนส์กล้องส่องไปที่ฟากฟ้าไกล
มันไกลแสนไกลจนอยากรู้ว่ามันยิ่งใหญ่แค่ไหน
มันใหญ่เสียจนเรารู้สึกว่าตัวเราเล็กกะจิดริด
แต่ถึงกระนั้น
เราก็ยังคงยืนอยู่ ณ ที่นี้
เพราะมีโลกใบนี้ เราจึงมีวันนี้
โลกที่ผู้คนเฝ้าทำลายหนักหนา 
แล้วสุดท้ายพอย่ำแย่ก็จะอพยพไปบนดวงจันทร์
บนดาวอังคาร
ลืมไปแล้วหรือเปล่าหนอ ว่าเหตุใดโลกจึงเป็นเช่นนี้
สุดท้าย...
มันก็ไม่ต่างกับการหนีปัญหาใช่ไหม
เรียนผูกก็ต้องเรียนแก้
ไม่ใช่เรียนผูกแล้วจะเรียนหนี ปล่อยให้คนอื่นทำ
โอเค มันโคตรแย่เชียวล่ะ
เริ่มบ้าๆ
ช่วงนี้เขียนเรียงความ 4-5 เรื่อง
จะส่งประกวด
ออกแนวจิ้นเว่อร์ ฮะๆ ><
ทำผลงาน อีกแล้ว เฮ้อ



พานไหว้ครู หัวใจเบี้ยว
ออมมี่ขอมอบให้น้องนนท์
(นังบัวติดเต็มตัวเลย โฮะๆ)

...

จดจาร...คนดี

ห่างไกลกันไป
ห่างกันแสนไกล
ห่างไปห่างไป
ห่างไปไร้กัน

ห่างกันออกไป เรื่อยๆ...เรื่อยๆ...
แต่เอาเถอะ
เราก็เข้าใจ
เข้าใจดี...เข้าใจทุกๆอย่าง
เพราะเรา...ก็เคยเป็น
ก็ทางเดิน มันคนละเส้นทาง
มันจะวนมาบรรจบกันได้อย่างไร
เอาเถอะนะ
ต่างคนต่างไป ตามทางของตัวเอง
จะกลายร่างแล้วด้วยล่ะ
>< ซูเปอร์ไซย่าหนอนหนังสือ
วู้ว
เริ่มรั่ว - - เครียดๆ
เออนะ บ้าๆบอๆล่ะ
คุยๆไปก็รอสอบตรงโดยเฉพาะเลย
อื้ม ไม่ได้จุฬาก็ไปอยู่กับคุณพี่
(คุณพี่เชิญชวน)
ฮิๆ ไปอยู่กับเม๋าๆ
คุยกันแล้ว >< เรารักกัน
รู้สึกว่าไม่ใช่ ฮะๆ
พูดไปก็นะ มันรู้สึกแปลกๆ
บางทีพวกวิทย์อาจจะไม่เข้าใจ
แต่เรารู้สึกได้...
ไม่เจอกับตัว แต่ก็รู้สึกแทนกันไป
เพื่อนหลายคนบอกจะลงมาสอบนิติศาสตร์
เห็นใจกันบ้างมั้ย...
มันก็อยู่ที่ตรงนี้แหละ
ไม่ชอบเลย
รู้สึกจะผิดเรื่องเวรี่ - - มั่วไปหมด
อืม
ช่วงนี้ต้องหาเรื่องล่าเกียรติบัตร
(เกาะกับกินกับไอ้บุ๋ม -*- ว่างั้น)
เราก็ไปทางเรา บุ๋มก็ไปทางบุ๋ม แต่ก็นะ ช่วยๆกัน
แต่ใครบางคนยังหาทางของตัวเองไม่ได้
ลองดูบ้างไหมว่าเพื่อนไปถึงไหนกันแล้ว
หลิวกับพู่บอกจะรอโควต้าแพทย์ มช.
แล้วยังจะอยู่เฉยได้อีกไหม
บอกแล้วว่าไม่มีเวลา
ใช่...เราก็ไม่มีเวลา
สุขสันต์วันเกิดล่วงหน้าหลายๆเดือน
บอกว่าไม่รู้จะให้อะไรดี อีกอย่างตอนนี้ก็ต้องเคร่ง
อ่านแต่นิยายก็ตายกันพอดี
(ด่าตัวเอง T^T)
ตาย...
ตายจริงๆ
วรรณคดียังไม่ได้อ่านเล้ย
ดองอีกแล้ว T^T เศร้าว่ะ



พริกแกง - - เกือบมิดเลยลูก
ว่างๆ ถ่ายรูปกันอย่างหน้าไม่อาย 555+

...

จดจารวันนั้น...ที่เรารักกัน

คือความทรงจะแสนหวาน..

มันสุขใจในยามที่นึกถึง
เวลาเศร้าๆก็หยิบยกมันขึ้นมา
ช่วงนี้ขี้เกียจเขียนไดอารี่
งานเยอะเว่อร์มาก
ฮะๆ
คณิตศาสตร์ง่ายๆ พอทำได้(แต่คะแนนสอบหายไปครึ่งคะแนน - -)
เวิ่นเว้อ
ช่วงนี้เวิ่นเว้อจริงๆ
ต๊อบมาบอกห้องนี้ขยันเนอะ
อ้อ ถือหนังสือมาทำเบ่งไปงั้นแหละ
เฮ้ย ไม่ใช่
อ่านนะ เป็นบางเวลา
เดี๋ยวนี้มีที่สิงสถิตย์ใหม่
ไม่มีใครไปด้วย ไปคนเดียวก็ได้ว้า
ไปหาอ่านเรื่องภาษาอังกฤษ
อื้อ อยากลองเรียงความภาษาอังกฤษ T^T ผิดเยอะแหง ก๊ากๆ

ทุกๆวันมีความหมายจริงๆนะ
วันนี้ก็ดี
เมื่อวานก็ดี
อืม ปีนี้คงไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว...
แยกกันไปก็ห่างกันไกล
คงอีกนานกว่าจะได้พบกัน
หรืออาจจะไม่วันนั้นเลยก็ได้นะ
นั่นสินะ..
อนาคตไม่มีใครรู้ แต่ต่อจากนี้จะเป็นยังไง
เมื่อไม่มีเธอ



อั๋นเป็นชัตเตอร์ O_O



รวมพลคนสวย ก๊าก

...

จดจำและจดจาร...วันเหล่านั้นที่แสนดี

มีกี่ครั้งที่จดจำไว้เสมอ
คือวันนั้นที่มีฉันและเธอ
จดจำเอาไว้ ให้หัวใจสุขล้น
ยามเมื่อทุกข์พัดผ่าน มันจะช่วยปัดเป่า
ทุกๆอย่างแสนสุข
แม้ทุกข์แต่ก็สุขไปด้วยกัน
ไม่คิดจะลืม