 |
| คิดถึงวันเก่าๆที่เราอยู่ด้วยกัน ทำไมนะ... คนเราถึงต้องจากกัน |
 |
| ว่าด้วยเรื่องราวในโรงเรียน |
 |
| เพราะสนิทกันเกินไปหรือเปล่าถึงทำให้เพื่อนทะเลาะกัน |
 |
| ประสบการณ์ต่างแดนในสิงคโปร์ |
| |
| เวลา 3 ปี... ชีวิตช่วงหนึ่งกับโปรแกรม 2 ภาษา |
 |
| เสียงเพลงที่เคยได้ยินดังก้องพร้อมกับรอยยิ้มที่ขยายกว้างในวันนั้น แต่ในวันนี้...เสียงสะอื้นดังคลอกับหยาดน้ำตาใสๆที่ไหลริน... |
 |
| ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าไร ก็จะขอเป็นเพื่อนกับเธอตลอดไป... |
| |
| กลับมาเถอะนะ... กลับมาอยู่ด้วยกัน มาเรียนร่วมกัน... อย่าจากกันไปไหนเลย... |
| ไดอารี่หน้าหนึ่ง...ของความทรงจำสีจางๆ | เรื่องสั้น ซึ้งกินใจ | |
| อัพเดท: 25 พ.ย. 50 , เข้าชม :27/27 , โพส : 2 แฟนพันธ์แท้ : 0 , Rating :0 | |||
| คำอธิบาย : ฉันรู้...ว่าตัวเองจะต้องตายลงในเร็ววันนี้ แต่ฉันก็ยังอยากจะขอ...ขอให้ใช้ชีวิตแบบคนปกติ ขอให้มีความสุขในช่วงสุดท้ายของชีวิตก็ยังดี ฉันขอแค่นั้น... แค่นี้เท่านั้นเอง | |||
| +[[ Friendship ]]+ My Memories In School K.P. | เรื่องยาว อื่น ๆ | |
| อัพเดท: 8 ส.ค. 50 , เข้าชม :38/220 , โพส : 6 แฟนพันธ์แท้ : 0 , Rating :3.33333 | |||
| คำอธิบาย : รวมเรื่องสั้น... ความรู้สึกจากเพื่อนคนหนึ่ง ถึงเพื่อนที่เหลือทั้งหมด และความรู้ต่างๆที่ได้รับมา จากวันเวลาที่แสนมีค่า ^^ กับภายในรั้วแดง-ขาว | |||
Specail Title: ไดอารี่หน้าหนึ่ง... ของความทรงจำสีจางๆ
Specail Title: เราจะเป็นเพื่อนกัน... ตลอดไป
Specail Title: แด่...เพื่อนที่ฉันคิดถึง
Specail Title : แด่...ความผูกพันที่ยังคงซึ้งในใจฉัน
Specail Title : แด่...มิตรภาพที่อบอุ่นเกินถ้อยคำรำพัน
Specail Title : แด่...อดีตและปัจจุบันที่งดงาม
สำหรับเราแล้ว... สิ่งเหล่านี้ไม่ได้ถือว่ามาก ยังถือว่าน้อยด้วยซ้ำกับสิ่งที่กะจะทำให้เพื่อนในตอนแรก
แต่ในตอนนี้เหมือนไม่มีอารมณ์ที่จะทำให้อีกแล้ว... เพราะพอคิดถึงเพื่อนทีไร อยากจะให้ทีไร เรื่องที่ออกมาก็มักจะเศร้าเสมอ
คงเพราะในตอนนี้ไม่มีสุข... ไม่มีสุขเหลือเกินยามนึกถึงเพื่อน
และอาจจะเป็นเพราะความคิดถึงต่างๆในคราวนั้นได้แปรเปลี่ยนไปเป็นความแข็งกระด้างเสียหมดแล้ว
แต่ทุกอย่าง...ก็เพราะสภาพแล้วล้อมที่เปลี่ยนไป
พร้อมกับวันเวลา...
แต่ถึงอย่างนั้นไม่ว่าจะเป็นอย่างไรเราก็สัญญากับตัวเองวไล้วว่าจะเข้มแข็ง...
จะไม่หนีเหมือนครั้งก่อนตอนที่ว่ายน้ำอีกแล้ว
แต่สุดท้ายที่ขาดไม่ได้คงจะเป็นคนๆหนึ่งที่คอยพูดคุยกับเราตลอดมา
คนๆเดียวที่ให้เราระบายและเข้าใจเรา
แนะนำเราในสิ่งที่เราเคยมองข้ามไปเมื่อมีบางอย่างมาบดบังสติที่เคยมี
ขอบคุณเหลือเกินชายกลาง...ขอบคุณที่ช่วยพูดให้เข้าใจ
เป็นคนเดียวจริงๆนะคะที่บอกให้เค้าทำแบบนั้น ทำอะไรที่เค้าไม่เคยคิด
คุยกับหลายๆคนเรื่องนี้แล้ว แต่ทุกคนก็บอกให้เราทำตามเพื่อนไป
ซึ่งแบบนั้น...เราทำไม่ได้จริงๆ
ไม่รู้จะพูดอย่างไร...
ที่โรงเรียนก็แทบจะไม่ได้คุยกันเลย...
แต่สุดท้ายที่อยากจะบอกก็คือ "ขอบคุณ"
ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำให้เรา
ขอบคุณสำหรับการพูดคุยทางอินเทอร์เน็ตที่ทำให้เรารู้ว่าเราไม่ได้อยู่คนเดียว
ขอบคุณที่บอกว่าจะอยู่เป็นเพื่อนกัน แม้บางทีอาจจะไม่สามารถทำได้ก็ได้
แต่อย่างน้อยๆก็ขอบคุณสำหรับกำลังใจที่มีให้เสมอมา...
---*---*---*---*---*---*---*---*---
ขอบคุณลูกหมูและลูกชาย(เต็ม) ที่เป็นเพื่อนคุยที่โรงเรียน เพราะรู้สึกว่าเราจะคุยกันมากกว่าเพื่อนๆพี่เสียอีกนะ
ขอบคุณคุณพี่ชาย(มะขวิด) พี่เกมส์ พี่ออฟ ที่คอยคุยเล่นเสมอในเวลาที่เจอกัน
ขอบคุณแป้ง... ที่แม้ว่าเราจะเลิกว่ายน้ำแล้ว แต่ก็ยังฝากมาบอกว่าอยากคุยกัน
ขอบคุณมุกกี้ อิ๊กกี้ ไมค์คุง ที่แม้จะย้ายบ้านไปแล้วแต่ก็ยังคงให้ความรู้สึกดียามคิดถึงกัน อยากไปนครสวรรค์จัง...
ขอบคุณทุกๆคน "ครอบครัวลูซิเฟอร์" ที่รัก
ขอบคุณบ้านหลังใหญ่ "เด็กดี" แห่งนี้ และเพื่อนที่รักทุกคนซึ่งไม่ได้โผล่ไปหาสักเท่าไร
ขอบคุณบ้าน "คัมออน" กับการเวิร์คช็อปที่ทำให้ไม่คิดฟุ้งซ่านไปนาน
และสุดท้ายขอบคุณอีกครั้งสำหรับชายกลาง...
ขอบคุณทุกๆคนจริงๆ
--*--*--*--*--*--*--*--*--*--*--*--*--
หากชีวิตนี้ไร้สิ้นซึ่งกำลังใจ ก็คงหมดเรี่ยวแรงที่จะสู้ต่อไป
หากไร้ซึ่งใครสักคนคอยเคียงข้าง สองขาที่หยัดยืนอยู่นั้นก็คงทรุดลงได้ทุกครา
ในวันนี้...ที่ยังคงก้าวเดินต่อได้ก็เพราะทุกคน
คือกำลังใจจากทุกคนที่ทำให้ก้าวต่อไปบนเส้นทางข้างหน้า...
แม้ฝันจะอีกยาวไกล...
-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-
ความคิดเห็น
โอ้วแก
แกต้องหลุดออกมาให้ได้นะ
ถ้าแกไม่รีบแก้ไข ที่ค้างคาให้หมด
ยิ่งปล่อยนานมันจะแย่นะ
แต่ถ้าสิ่งที่ค้างคาหายหมดแล้วก็คงดี
มันจะทำให้แกเศร้า แต่เดี๋ยวพอหายเศร้า ทุกอย่างก็จบ
แต่ถ้าแกปล่อยให้ค้างคาไว้อ่ะ
พอแกหายเศร้า
มันไม่จบว่ะ
เราไม่รู้ว่าแกมีเรื่องอะไรที่โรงเรียนหรอกนะเว้ย
แต่ยังไงก็เอาใจช่วยเหอะ
ตราบใดที่มีรักย่อมมีหวัง 555
แล้วเรายังจะหวังอยู่ไหมมม