บนถนนที่เดินทางผ่านไปมาทุกวันนั้นแปลกไปอย่างชัดเจน เมื่อในวันนี้มีร่องรอยของสเปรย์สีขาวที่ถูกฉีดให้เป็นร่องรอยขนาดที่เท่ากับตัวรถกระบะหนึ่งคัน และรถเก๋งอีกหนึ่งคัน และที่ใกล้ๆกันนั้น พงหญ้ารกชัฏที่ขึ้นสูงกลับมีร่องรอยของเลือดสีแดงสดที่แห้งกรังชโลมอยู่ทั่ว รอยล้อรถเบรกสีดำสนิทพาดขวางไปสองฟากฝั่นถนน และมันก็ได้ถูกทำไว้เป็นอนุสรณ์ให้แก่คนที่พบเห็น
และสิ่งที่ทำให้เกิดร่องรอยต่างๆนั้น แม้ไม่อยากจะเชื่อแต่ก็ต้องเชื่อ... มันก็เป็นเพียงแค่รถสองคันเท่านั้น
คันหนึ่ง...คือรถกระบะที่คนขับเมาและขับมาด้วยความเร็วสูง
อีกคันหนึ่งคือรถเก๋งที่กำลังจะยูเทิร์นกลับไปจอดรถตรงบ้านอาจารย์ที่เรียนพิเศษอีกฟาก
และที่แย่กว่าสิ่งอื่นใด...
รถเก๋งคันนั้นคือรถของเพื่อนเรา...
ไม่เคยคิด... ไม่เคยฝัน... ว่าเพื่อนๆจะต้องมาพบเจออะไรแบบนี้
และต่อจากนี้จะขอบอกกล่าวเรื่องราวที่ได้ฟังมาให้ได้รับรู้กันอีกครา...
จบเรื่องนี้แล้วอยากจะถามเหลือเกิน... ว่าความยุติธรรมอยู่ตรงไหนกัน?
เสียงขับขานของแสตมป์ยังคงดังก้อง... ถึงเรื่องราวที่บอกกันมาเรื่อยๆ จากเพื่อนผู้เห็นเหตุการณ์
เวลานั้นเป็นเวลาที่พวกเขาต้องไปเรียนพิเศษ คนที่อยู่ในรถเก๋งมีทั้งหมด 5 คนด้วยกันซึ่งก็คือ อ๋อ คนขับ ระเบิด นั่งข้างคนขับ ฉอย ใหม่ แอม นั่งหลังเรียงตามลำดับจากซ้ายไปขวา ในขณะที่ผู้เห็นเหตุการณ์คือตาวกับกล้วยไข่นั่งอยู่ตรงโต๊ะหินอ่อนที่บนฟุตบาทตรงจุดที่เกิดเหตุ
แต่ใครจะเชื่อว่าทันทีที่อ๋อค่อยๆยูเทิร์นรถกลับเพื่อที่จะไปจอดรถตรงฟุตบาทที่ตาวนั่งอยู่กับกล้วยไข่นั้นจะมีรถกระบะพุ่งมาอย่างแรง! มันพุ่งเข้าชนที่ด้านฝั่งซ้ายหลังของตัวรถเก๋ง จนตัวรถเก๋งที่กำลังยูเทิร์นนั้นพุ่งเข้าไปเกยอยู่บนฟุตบาทในทันใด! และด้วยแรงกระแทกที่มีอย่างมากก็ทำให้ฉอยที่นั่งอยู่ฝั่งซ้านด้านหลังที่โดนรถกระบะชนเต็มๆนั้นพุ่งออกทางกระจกหน้าต่างที่แตกไปอยู่ในพงหญ้าข้างทางทันที!
มันเป็นวินาทีที่ไม่มีใครคาดคิด ทุกคนที่อยู่ในบ้านกรูกันออกมา แต่โชคยังดีที่ระเบิดซึ่งนั่งข้างคนขับไม่เป็นอะไรมาก เขายังพอที่จะเดินออกมาหาเพื่อนๆได้ในขณะที่คนอื่นหมดสติไป
เพื่อนร้องเรียกหน้ากันระงม ใหม่ แอม อ๋อ ระเบิด และ...ฉอย
นานกว่าที่จะรู้ตัวว่าฉอยหายไป หากแต่เพื่อนก็พยายามหาฉอย จนในที่สุดก็พบฉอยที่พงหญ้าข้างทางในที่สุด เบียร์กับโอเป็นคนช่วยเขาออกมา และรองเท้าของเบียร์นั้นก็ชโลมไปด้วยเลือดของฉอยอยู่เต็มไปหมด...
พวกเรา...ก็ยังเป็นแค่เด็ก ม.4 คงจะไม่มีใครรู้ว่าควรทำอะไรในเวลานั้น
แต่สิ่งที่แย่ก็คือเพื่อนเจ็บ...เราก็เจ็บไปด้วย
หากแต่ว่าผู้ใหญ่ที่รู้ชัดว่าเมาเพราะตอนคุยในที่นั้นมีกลิ่นแอลกอฮอล์นั้นก็ช่างชั่วร้ายอย่างไม่มีที่สุด
ทำไมเหรอ... เห็นพวกเราเป็นเด็กแล้วคิดจะเอาเปรียบหรือไง
ใช่ไหม...?
มันจะเป็นไปได้อย่างไรในเมื่อคนขับรถกระบะตอนแรกเป็นผู้ชายใส่เสื้อสีขาว...
หากแต่ว่าพอไปที่โรงพักกลับกลายเป็นผู้ชายใส่เสื้อสีดำที่ตรวจวัดแอลกอฮล์ไม่พบ..
เอาเปรียบ...
เอาเปรียบกันเกินไปแล้วนะแบบนี้...
แล้วแบบนี้พวกเราจะทำอย่างไร...
ก็แค่เด็กที่ไม่มีใบขับขี่ กับผู้ใหญ่ที่ขี่มาชนแต่ว่าไร้แอลกอฮอล์ทั้งๆที่เมาจริงๆ
ก็แค่เส้นสาย... อย่างนั้นใช่ไหม
หึ! คนบ้านเดียวกันทำไมทำได้ถึงขนาดนี้นะ...
ไร้หัวใจเหลือเกิน...
แม้ระเบิดจะไม่เป็นอะไร แต่อ๋อก็ต้องเย็บด้านบนดวงตาที่บนกระจกบาด... แล้วถ้าอ๋อไม่โดนกระจกบาดเหนือตา... ถ้ามันเกิดเข้าตาขึ้นมาจะทำอย่างไร...
แอมเจ็บ... ต้องพักถึง 2 เดือน ยังอยู่ที่โรงพยาบาลกำแพงเพชร
หากแต่ใหม่... หัวหน้างานพาเหรดที่เพิ่งเจอกันอยู่หลัดๆนั้นกระดูกเชิงกรานแตก... สมองบวม... ต้องรอรักษาตัวถึง 5 เดือน
สุดท้าย...
คนที่หนักที่สุด...
ฉอย... ถูกย้ายไปที่นครสวรรค์ตั้งแต่ไปถึงโรงพยาบาลกำแพงเพชร หัวสมองถูกกระทบกระเทือนอย่างหนัก อยู่ในห้องไอซียูตั้งแต่วันเกิดเหตุจนถึงวันนี้...
และเห็นว่าจะต้องผ่าตัดสมอง...
ผ่าตัดสมอง...
ช่างเป็นคำที่น่ากลัวเสียนี่กระไร...
ไร้กำหนดเวลารักษาตัวสำหรับฉอย... เพื่อนที่แสนดี
ทำไมกันนะ... ทำไมชอบดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์... แล้วทำไมเมาแล้วถึงต้องขับ
เพราะเป็นแบบนั้นมันทำให้คนเจ็บคนตายไปสักเท่าไหร่แล้ว...
เมาแล้วรับผิดชอบก็ไม่ว่า... แต่แบบนี้มันเกินไป... ทำแบบนี้ได้อย่างไร....
ผู้ใหญ่ประสาอะไรเอาเปรียบเด็กขนาดนี้!
ตัวเองไม่เป็นอะไรสินะถึงได้กระหยิ่มใจ... แล้วรู้สึกรู้สาบ้างหรือเปล่าว่าคนเจ็บจะเป็นอย่างไรบ้าง
ฉอยกับใหม่ต้องดรอปเรียน! และต้องไปเรียนซ้ำอีกครั้ง...
แย่... อนาคตของเพื่อนดับไปเลยนะ...
ทำไมถึงต้องทำกันแบบนี้...
แค่นี้พอแล้วจะได้ไหม... อย่าให้ถึงขึ้นโรงขึ้นศาล...
เพราะแบบนั้นเพื่อนเราแพ้คดีแน่ๆ...
ใบขับขี่ก็ไม่มี... พยานก็คือเพื่อนกัน... อะไรกัน... นี่มันอะไรกัน...
ขอแค่อย่าให้เห็นหน้า... อย่าให้รู้ตัวเชียวนะ... อย่าหใขบรถผ่านหน้าบ้านเลยเชียว...
รถกระบะที่ขับมาจากทางบ้านเรา ขับมาจากสายบ้านเราและมีคนพร้อมที่จะเปลี่ยนตัวแบบนั้นแสดงว่าต้องเป็นคนแถวนี้สินะ...
แล้วจะรอดู...
อย่าให้เจอตัวนะ... อย่าให้ได้พบเชียว...
อนาคตเพื่อนดับไปกี่คนเพราะคนเพียงคนเดียว... เพราะคนเมาที่ไร้ความรับผิดชอบ! เพราะคนที่เล่นเส้นสาย!
ชีวิต...คืออะไร
สำนึกบ้างหรือเปล่า...
สำนึกบ้างไหมว่าตอนนี้จะเปิดเรียน... วันจันทร์นี้แล้ว
แต่เพื่อนที่ไปเรียนจะไม่ครบ... จะหายหน้าหายตากันไปจริงๆ
พาเหรดที่ร่วมแรงร่วมใจทำกับมาตลอดทั้งเวลาปิดเทอมก็กลายเป็นกร่อยไป เมื่อไม่มีเพื่อนมาร่วมเชียร์
ในศาลา... แอมกับใหม่ก็จะไม่อยู่
และตอนเช้า... ก็จะไม่เห็นฉอยนั่งอยู่ที่โต๊ะหินอ่อนข้างๆกัน
ม.4 น่ะ พวกเรารักกันมากนะ...
และเพื่อนที่ประสบอุบัติเหตุทั้ง 5 คน ก็สนิทกับห้องเรา...
ห้องตอน ม.ต้น... ห้อง 1 สองภาษา กับห้อง 2 อัจฉริยะภาพฯ เรามีกันอยู่แค่นี้นะ
เรียนด้วยกัน... เล่นด้วยกันเสมอ...
แต่ขอร้อง... อย่าจากกันไปไหนเลย
ใหม่... ใหม่ออกจากห้องพิเศษโครงการมหิดลมาเพื่อสีเหลือง เพื่อพาเหรด... แต่สุดท้ายก็น่าเศร้าเหลือเกิน
แย่...
เป็นอะไรที่แย่จนรู้สึกไร้เรี่ยวแรง...
ยังดีที่ไม่สนิทมากนัก แต่เราก็คือเพื่อน เพื่อนที่ทำกิจกรรมด้วยกันตลอดช่วงชั้นที่ผ่านมา
แต่อย่าเป็นอะไรนะคะ...
อย่าจากกันไป... กลับมาเรียน...ด้วยกันนะทุกคน

ความคิดเห็น
PS. ฉันไม่บ้า เพราะฉันแค่ติงต๊อง =_=
เสียใจด้วยนะ
ไม่มีใครอยากให้เกิดเรื่องแบบนี้กับเพื่อนตัวเอง
ของแบบนี้มันขึ้นอยู่กับจิตสำนึกของคนทำแต่พวกเขาไม่มีจิตสำนึกของความเป็นคน ไม่ได้โดนเองไม่รู้หรอก
แต่เชื่อว่าสักวันนึงบาปกรรมจะตามสนองคนพวกนั้นเอง
ขอให้น้องฉอย หลับให้สบาย และขอให้เพื่อนๆน้องหายป่วยไวๆ กลับมาเรียนอย่างปลอดภัยทุกคน
PS. ปล่อยฉันเอาไว้แบบนี้..
เสียใจด้วยนะคะ
เสียใจด้วยนะคะ อ่านไปร้องไห้ไปเลย เพื่อนเราก็เคยเกิดอุบัติเหตุแบบนี้นะคะ วันนั้นเราร้องไห้จะเป็นจะตาย แทบจะคิดสั้นอยู่แล้วแล้วพ่อแม่ของเขาล่ะ ดูสิทำไมคนที่ทำผิดไม่ได้รับผิด ความเลวมันแทรกซึมเข้าไปในหัวหมดหมดแล้วไม่มีที่เหลือเว้นแล้วใช่ไหม จะลืมมันก็ลืมไม่ลง เพื่อนคนแรกเเละเพื่อนที่รักที่สุดของเรา อ่านแล้วเศร้าใจ นึกถึงเรื่องอดีต ว่าจะไม่นึกถึงมันอีก ใครจะรู้ แค่เด็กอายุ 14 กลับต้องมาเจอเหตุการณ์แบบนี้ อยากบอกว่าเจ็บมากๆค่ะ
เฮ้อๆ เศร้าจังฟูก...
ยังไงก็เถอะ พระเจ้าเข้าข้างคนที่ถูกอยู่แล้ว ^^
PS. หากคุณรู้จักสุดเท่ห์ คุณจะรู้จักไอ้เท่ห์ หากคุณรู้จักทั้งสุดเท่ห์และไอ้เท่ห์ คุณจะรู้จัก To Dangerous wife ! โอ้วว ของเขามันยอดจริงๆ ซาร่า =[]=
อย่างนี้ค่ารักษาพยาบาล ก็คงต้องตกไปอยู่ที่ประกันสังคมกับตัวผู้ปกครองสินะค่ะ
ขอให้ทุกคนหายไวๆ... และหวังว่าจะไม่เกิดเหตุการณ์เช่นนี้อีก... มันไม่ยุตติธรรมจริงๆนั่นแหละ
เสียใจด้วยนะค่ะ...
ปล. หากตรงไหนใช้ถอยคำไม่เหมาะสมก็ขออภัยด้วย
เป้นกำลังใจให้ครับ เพราะผมก็ชื่อ ฉอย - -