ครั้งแล้วครั้งเล่าที่ต้นไม้ใหญ่หน้าศาลาผลัดใบ หลายครั้งหลายคราที่เฝ้ามองมันมาตลอด หากแต่ว่าไม่ว่ามันจะผลัดใบไปสักกี่ครั้ง พวกเราทั้งหลายก็ไม่เคยที่จะห่างกัน
จากกันแล้ว... จากกันไป... จากกันไกล... นะเพื่อนเกลอ...
แต่วันนี้... อยากพบเจอ... กับเพื่อนเกลอ... ที่ห่างไป...
ทุกคนย่อมมีทางเดินของตัวเองทั้งนั้น และไม่ช้าหรือเร็วทุกๆคนก็ต้องแยกจากกันไป แม้ว่าครั้งนี้จะเป็นแยกแรกสำหรับการเลือกสาย แต่มันก็นำสู่หนทางที่ค่อยๆแยกจากกันไป
แต่ในวันนี้... ที่เรายังมีกันและกัน ยังมีเพื่อนที่คอยอยู่เคียงข้างในตอนนี้ก็ดีที่สุดแล้ว
แม้จะอยู่คนละห้อง คนละสีก็ตาม แต่ก็ยังเป็นเพื่อน เป็นเพื่อนที่เคยสัญญาว่าจะไม่ทิ้งกัน เป็นเพื่อนที่เคยสัญญาว่าจะเป็นเพื่อนกันตลอดไป
หวังว่าทุกคนจะยังจำได้... ถึงคำกล่าวที่เคยพูดด้วยกัน
มากมายหลายคำที่ทรงคุณค่า แต่จะขอเก็บมันไว้เพียงแค่สองถึงสามประโยคที่ซึ้งใจ
"เราจะเป็นเพื่อนกันตลอดไป..."
"เราจะไม่ทิ้งกัน"
"ฉันรักแก..."
แต่สุดท้ายแล้ว... สำหรับพวกเราไม่จำเป็นต้องมีคำพูดใดๆ เพียงแค่การกระทำ แววตา รอยยิ้ม ใบหน้า ทุกๆอย่างของเราก็รู้ได้
ก็แหม... เป็นเพื่อนกันมาตั้งสามปีนี่นะ
พูดแล้วก็เศร้าใจ... คิดถึงวันก่อนๆที่เรายังอยู่ด้วยกัน
เสียงหัวเราะ เสียงพูดคุย หรือแม้กระทั่งเสียงร้อไงห้ของเพื่อนๆยังคงติดตรึงอยู่ในความทรงจำเสมอ
ความทรงจำนี้... ที่มีคุณค่ามากกว่าสิ่งของใดๆ
นานเหมือนกันนะกว่าเวลาจะเดินมาถึงตอนนี้... ร้องไห้คร่ำครวญแทบแย่ตอนที่จะจากกันไกล หากแม้ในตอนนี้เหมือนจะเหมือนเก่า แต่ลึกๆในใจก็รู้ว่ามันไม่ใช่ เมื่อเพื่อนนี้ไม่ใช่พวกเธอก็ไม่มีความหมาย จะมีความทรงจำใดๆทรงคุณค่ามากกว่าความทรงจำที่มีกับพวกเธอเล่าหนอ
พร่ำคิดถึง... โหยหา... ถึงวันก่อน...
วันที่เคย... กอดหมอน... นอนด้วยกัน...
วันที่เคย... เล่นสนุก... กันทุกวัน...
วันที่มี... เธอและฉัน... วันนั้นไง...
แค่หลับตา...มันก็คิดถึงพวกเธอตลอดเวลา เหมือนกับวันเหล่านั้นได้ผูกติดเอาไว้ในหัวใจ มองเมื่อไรก็ยิ้มออก คิดถึงเมื่อไรก็ยิ้มได้ เป็นแบบนั้นอยู่เรื่อยมาจนตอนนี้
จะมีโอกาสไหม... ที่จะได้เจอ อยากเจอกันพร้อมหน้าอีกครั้ง เพื่อนๆมินิที่รักทั้งหลาย ไบลิงกลัวทั้งหลายทั้งปวง รัก รักพวกเธอมากมายจริงๆ
จากที่เคยอยู่กันพร้อมหน้า ตอนนี้ก็แยกทางกันไกลเหลือเกิน กำแพงเพชร... นครสวรรค์... กรุงเทพ... มันยากเหลือเกินที่จะพบเจอกันพร้อมหน้าพร้อมตา
โอกาสนั้น... มันน้อยจนไม่อยากที่จะคิดจริงๆนะ
แต่ถ้ามีโอกาส... อยากเจอทุกคนจริงๆ อยากพบ อยากเห็นเพื่อนๆที่รักที่ร่วมทำอะไรด้วยกันมา
เวลาเรียน... เราเล่น
เวลาเล่น... เราลอกการบ้าน
เวลาว่าง... เราเล่นกีฬา
เวลาสอบ... เราก็ลอกกัน
เหมือนกับเป็นสัจธรรมที่ไม่เคยขาดจริงๆเลยนะทุกๆคน วันเก่าๆเหล่านั้นไม่เคยลืมจริงๆ
เวลาสอบที่เล่นปลาเป็นปลาตายน่ะ มันฮาดีนะ ฮิๆ ในขณะที่ต่างคนต่างอ่านหนังสือ อีกคนก็จดโพย ใครจะรู้ล่ะว่าเพื่อนๆรู้เห็นเป็นใจกันมาขนาดไหน
แล้วยังจำได้ไหมที่ห้องเราซ่าส์มากจัด ขนาดว่าอาจารย์คุมสอบคืออาจารย์เทพีกับอาจารย์เทอดเกียรติก็ยังไม่มีใครหวั่น ลอกกันได้ลอกกันดีเหลือเกินจริงๆนะทุกๆคน
ยิ่งพิมพ์... ก็ยิ่งคิดถึง...
ยิ่งคิดถึง... ก็ยิ่งอยากเจอหน้า...
อยากเจอจริงๆนะทุกคน จะมีไหมสักวันที่จะพร้อมหน้ากันอย่างวันนี้ วันส่งท้าย ม.3 ในคราวนั้น
สามปีที่รู้จัก... สัญญาว่าจะไม่หยุดอยู่เพียงแค่นี้ สำหรับเพื่อนๆที่แสนดี ทุกนาทีนั้นมีค่าเกินพรรณา
...ไม่ทิ้งกัน ไม่ลบเลือน ไม่ลืมเพื่อน ตลอดไป...
แม้ว่าช่วงเวล่านั้นจะผ่านไปแล้ว แต่มันก็ยังมีค่าเสมอถ้าเราเห็นว่ามันทรงคุณค่า แต่ก็ขอสักอย่าง ว่าให้วันเหล่านั้นติดตรึงในใจตลอดไป
...อีกครั้งที่สายลมโชยผ่าน อากาศหนาวมาเยือน ชวนให้คิดถึงเพื่อน ที่จากกันไปแสนไกล...
ยามที่ลมหนาวพัดผ่าน เสื้อคลุมสีดำสวยที่ร่วมใจกันคิดสร้างสรรค์ขึ้นจะถูกนำมาสวมใส่ สัญลักษณ์ MB ด้านหน้าไซร้ คือตัวบอกเป็นเพื่อนกัน Mini Bilingual เท่านั้นที่คือกันและกันตลอดไป
แม้จะย้ำอีกกี่ครั้งแต่คำๆนี้ก็ตราตรึงตลอดมา
"ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปแค่ไหน กี่ปีจะผ่านพ้นไป แต่ไม่ว่าอย่างไร มินิ ก็คือ มินิ ตลอดไป..."
3/1'49 Mini Bilingual Program KP
อย่าท้อเพราะแค่ใครคนหนึ่งบอกว่าเธอไม่ใช่มินิ เพราะเราต่างก็รู้ดีว่าแม้วันนี้เราอาจจะออกจากมินิมาแล้ว แต่ครั้งหนึ่งนั้นหนาเราก็เคยสร้างมันขึ้นมา เราเป็นส่วนหนึ่งของมัน มันเป็นส่วนหนึ่งของเรา เป็นส่วนหนึ่งของกันและกัน ช่วยเติมเติมช่องว่างทั้งหมด จนสุดท้ายคือมินิในวันนี้
แล้วเหตุใดเล่า... เธอจึงว่าตัวเองนั้นไม่ใช่มินิ
ย้ำต่อมา... ย้ำต่อไป... ย้ำตลอดไปว่าเรานั้นคือเพื่อนกัน...
ไม่ต้องพูดอะไรมากมายแค่สัมผัสได้ว่าสายใยของเรายังคงอยู่คู่กันตลอดไป...
...ฤดูร้อนผันผ่าน พร้อมกับน้ำที่ลดหลั่น แสงแดดแผดเผาฝั่ง บ่งบอกวันเติบโตไป...
วิทย์-คณิต กับ ศิลป์ภาษา... คือสองทางเลือกที่เราเลือกที่จะเดินไป ในหนทางที่แตกต่างกันเหลือเกิน
ทางแยกที่เคยเลือนรางนั้นชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ หากแต่ถึงกระนั้นก็ไม่เคยหวั่น เพราะฉันยังคงมั่นใจในความสัมพันของเรา มิตรภาพของเรที่จะไม่ย่นเพราะระยะทางที่ไกลกัน ไม่ย่นเพราะระยะเวลาที่ไม่ใกล้ แต่มันจะมากขึ้นเพราะวันเวลาจะบ่มเพาะมันต่อไป
เดินสวนกันก็ทักทายกัน ยิ้มให้กันเสมอ ทุกเวลา แม้ในบางครั้งอาจจะเดินผ่านเพราะมองไม่เห็น ตาไม่ดี แต่ใจเรานั้นสื่อถึงกันได้เสมอ
เธออยู่ตรงนั้น... และฉันอยู่ตรงนี้... เรานั้นรู้ดีเพราะใช้ใจสื่อถึงกัน
ใช่... เพราะมิตรภาพของเราที่สื่อถึงกัน
จำได้ไหม... ที่เธอเขียน... ในเฟรนด์ชิป...
We are friend... forever... ทุกแห่งหน...
จำได้ไหม... ที่เธอบอก... เป็นกังวล...
หากวันหนึ่ง... จะถึง... คราวจากลา...
พูดไปอย่างไร กังวลอย่างไร แต่สุดท้ายเราก็ผ่านมันมาแล้ว...
หากแม้มันไม่ยากอย่างที่คิด แต่ก็ไม่เคยที่จะง่าย... การหันหลังเดินจากไปนั้นช่างเจ็บปวดเหลือเกิน
ทั้งๆที่มองเห็น... เห็นว่าเธอยืนอยู่ตรงนั้น... แต่กลับไม่สามารถไขว่คว้ามายืนเคียงข้าง
เพียงเพราะทางเดินของเรานั้นแตกต่างกัน...
แต่ถึงกระนั้น... ฉันก็จะขอสัญญา...
ว่าถ้าหากเราเจอหน้า... จะไม่ขอลบลืม...
สัญญานะคะ สัญญากับทุกๆคน ไม่ว่าวันนี้หรือวันไหน เราจะไม่ทิ้งกัน ไม่ทิ้งกันดังเช่นวันนี้ และจะเป็นเพื่อนกันตลอดไป
...เพราะเรานั้น คือเพื่อนกัน...
...(ลูก)ฟูก...
เริ่ดซะไม่มีล่ะ แต่ปีนี้คงไม่ได้ถ่ายหลังแสตนกันอีกแล้วนะที่รักเอ๊ย T[]T แย่จัง เพราะปีนี้กระจายกันไปยู่ทุกสีเลย เง้อ
คิกๆ อันนี้ไอ้ข่าวว่ามีคนกินหมูดิบ - - ฮามากเค่อะ แต่ว่าน้า เมื่อคราวที่แล้วคนไม่ครบอ่า ทำกับเค้าได้ไง อดแบล็คเมล์นะเนี่ย งือ
ปีใหม่นี้... จัดที่ศาลากันอีกน๊าตะเอ๊ง คาบเดียวก็พอล่ะ เพราะคงขอได้ไหม่เหมือนกันนะเออ
รักห้องนี้ว่ะ - - แล้วก็รักและไม่รักท่านอาจารย์ เง้อ หลายจิตหลายใจ อาจารย์ขา หนูจบ ม.3 แล้วน้าอย่าตามมาหลอกหลอนกันบ้างเลย หนูเปล่าทำอะไรผิดนะค๊า
พอดีกว่า ขี้เกียจโหลดรูปอ่ะ เง้อ...
Miss...
Love...
รักทุกๆคนนะ
ความคิดเห็น
O_O รูปอื้อเลย โหลดกระจาย 555 เฮดไดน่าร้ากกกอ่า ปล.ว่าแล้วก็คิดถึงเพื่อน T_T กระซิกๆ ซาบซึ้งกินใจมากกก
PS. นักเขียนแนวบ๊องมันต้องมีกฎต๊องๆ 3 ข้อ 1.ใส่ความฮาและบ้าลงนิยายอย่างเต็มที่ ชนิดไม่รักตัวแต่กลัวตาย =_= 2.อัพเป็นประจำ พูดไปงั้นทำไม่ค่อยจะได้ -.,- 3.รักในงานเขียนและมีหวังเสมอ(เต็มร้อยคับพ้ม ^O^)
แหม เห็นรูปแล้วคิดถึงเพื่อนตอนป.6อ่ะ งื้ดๆT^T (หมาเปล่าเนี่ย)
ตอนถ่ายรูปหมู่นะ แหมอยากจะร้องไห้ ต้องรอฝุ่นเข้าตาถึงจะร้องอ่ะ