คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

❤•My Good Boy รักพลิกล๊อคยัยตัวร้ายกับนายแสนดี•❤

ตอนที่ 7 : VI.


     อัพเดท 29 ก.ย. 52
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/รักหวานแหวว
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : +.H2O.+ , Mr.Perfect ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ +.H2O.+ , Mr.Perfect
My.iD: https://my.dek-d.com/maple_dryjeen
< Review/Vote > Rating : 0% [ 0 mem(s) ]
This month views : 0 Overall : 1,367
11 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 4 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
❤•My Good Boy รักพลิกล๊อคยัยตัวร้ายกับนายแสนดี•❤ ตอนที่ 7 : VI. , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 157 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


VI.

            เราข้ามตอนฝึกงานไปเลยแล้วกัน ไม่มีเรื่องน่าประทับใจอะไรเกิดขึ้นกับชีวิตเลย นอกจากอาหารแสนห่วยแตกที่ทางฟาร์มทำมาเลี้ยง กลิ่นขี้หมู ซักผ้าด้วยมือ แมงป่องต่อยจนมือบวมไปสามวัน สุดท้ายคืออาหารเป็นพิษ!!

ฉันกลับมามีชีวิตลั้ลลากับโลกของตัวเองเหมือนเดิม โลกส่วนตัวของฉันก็คือห้องสี่เหลี่ยมที่มีเตียงนอน และเลปท๊อป อ่ะโฮะๆ อ้า...อีกอย่างหนึ่ง เคลือข่ายโยงใยทั่วโลก

            กลับมาคราวนี้แม่ขนเอาบรรดาครีมบำรุงผิวยัดใส่ท้ายรถมาด้วย เท่าที่แม่ขนมาครั้งที่แล้วฉันยังใช้ไม่หมดเลย แม่อยากให้ไอ้ขวดกระปุกพวกนี้ทับฉันตายหรือไง =_=^ (แม่ไปรับฉันกลับจากที่ฝึกงานน่ะ -.-)

เมื่อเช้าฉันแอบหงุดงหงิดเล็กๆ อันเนื่องมาจากโฟนโทรมาปลุกฉันแต่เช้า พร้อมกับส่งประโยคบอกเล่าฟังขัดหู

            ‘ตื่นได้แล้ว ลุกๆ ไปเรียน’ ให้ตายเถอะ!! ฉันนี่อยากจะล้วงมือผ่านหูโทรศัพท์ไปกระชากหัวหมอนั่นโขกกับผนังจริงๆ หลังจากกลับมาจากฝึกงานครั้งนี้เขากับฉันสนิทกันจนตัวฉันเองยังแปลกใจ ไม่น่าเชื่อว่าฉันจะยอมให้เขาโทรมาจิกๆ เป็นไก่แบบนี้ -_-^

            Ring… Ring…

            +.Sonny.+

            “ว่าไงเซียม”

            (เจ้หาคนสอนเคมีให้เซียมยังเนี่ย รอจะรากจะงอกแล้วนะ) เซียมซีส่งเสียงง้องแง่งใส่ฉัน ทำไมวันนี้มีแต่คนทำตัวประสาทๆ ใส่ฉัน =_=+

            “เออ เดี๋ยวถามโฟนให้แล้วกัน”

            (หญิงหรือชาย -.,-)

            “ชาย...”

            (เฮ้ย! ไม่เอานะเจ้)

            “ทำไมย่ะ คนนี้น่ะเก่งนะ”

            (ไม่เอาๆๆ) เซียมซีเริ่มโวยวายแหกปาก ก่อกวนสภาพจิตอันสงบสุขของฉัน

            “เออๆ เดี๋ยวถามซอลให้แล้วกัน”

            (ผู้หญิงใช่ไหม)

            “เออ!!”

            (เย้ๆๆ)

            “แค่นี้นะ -_-^” ฉันตัดบทน้องชายเพราะเริ่มรำคาญเสียงแหกปากของมัน เดี๋ยวจะพลอยทำวันอันสวยงามของฉันหม่นหมอง แต่ติวเตอร์นี่มันเกี่ยงเพศได้ด้วยหรือไง?

            Ring… Ring…

            คนหนึ่งเพิ่งวางไป ทีนี่ใครล่ะ เพราะแบบนี้แหละฉันถึงเกลียดการมีโทรศัพท์มือถือ แม่บังคับให้พกหรอกนะ ไม่งั้นฉันจะปิดเครื่องให้มันนอนตายอยู่ในห้องเนี่ยแหละ!

            +.Queen.+

            “ว่าไง” ฉันรับสายเสียงเนือยๆ ปนเปกับความเหนื่อยหน่าย

            (ไปช๊อปปิ้งกัน!) เสียงแจ่มใสฟังมีความสุขจากเพื่อนทำฉันขมวดคิ้ว...งง

            “เธอว่างหรือไง ไม่ไปกับฮาวายเหรอ” นายฮาวายเป็นน้องรหัสของยัยนี่ ฉันลืมบอกไปอีกอย่างสินะ ว่าเรากลายเป็นนักศึกษาปีสองแล้ว

            (ไม่ไป ซอลให้โทรมาชวนเธอ)

            “ไม่ไป จะนอน -_-^”

            (เฮ้ย ออกจากห้องมั่งสิยะ จะโบกปูนฉาบตัวเองฝั่งไว้กับผนังเลยหรือไง)

            “=_=^”

            (ออกมาเถอะน่า หนังสือออกใหม่เดือนนี้เธอไปดูมาแล้วเหรอ) ยัยนี่เอาของสูงมาล่อฉันเลยนะ -_-;; หนังสือกับช็อคโกแลตเป็นเพียงสองสิ่งที่สามารถล่อฉันออกจากห้องได้ (เหมือนหมาเลย -*-)

            “เออ ไปก็ได้ ขอเวลาครึ่งชั่วโมง”

 

            ฉันกำลังยืนเลือกหนังสืออย่างสบายอารมณ์ มีความสุขกับการได้มายืนดูปกสวยๆ จริงๆ ^^+ แต่ยังแอบโมโหยัยควีนไม่หายเลย วันนี้ได้แต่ยืนดูเพราะไอ้หนังสือใหม่ประจำเดือนนี้ยังไม่โผล่มา แล้วไอ้ที่เรียงลายสวยงามอยู่บนชั้นเนี่ย ฉันซื้อครบหมดแล้ว!!!

            พลั่ก!!!

แรงกระแทกที่ขาทำให้ฉันก้มลงไปมองตัวต้นเหตุ เด็กผู้ชายผมทองดูจากหน้าตาแล้วคงเป็นลูกครึ่ง แล้วพ่อแม่ไอ้เด็กนี่ไปไหนเนี่ย ร้านหนังสือนะยะไม่ใช่สนามเด็กเล่น ฉันทำท่าจะเดินหนีไม่อยากให้ไอ้เด็กนี่มาก่อกวนความสงบสุข มีหนังสือแปลเล่มหนึ่งที่ฉันอยากได้ ไปดูสักหน่อยดีกว่าว่ามาหรือยัง

            หมับ!!!

            แรงหนืดเกาะหมับที่ขาฉัน ฉันก้มหน้าลงไปมองไอ้เด็กหัวทองที่กอดขาฉันอยู่

            “อะไร -_-?” ขอโทษนะ ฉันไม่ใช่คนรักเด็ก เพราะฉะนั้นอย่าคิดว่าฉันจะย่อตัวไปคุยหรือลูบหัวมันนะ ว่าแต่ไอ้เด็กลูกครึ่งนี่มันจะเอาอะไร -*-

            “มัมมี้ ^^”

            พรึ่บ OoO!

            สายตานับสิบหันมามองที่ฉันเป็นตาเดียว เฮ้ย! ไอ้เด็กบ้า ฉันเพิ่งจะสิบเก้านะ ที่สำคัญยังโสดและสาวเป็นพรหมจรรย์นะยะ แล้วฉันจะไปเป็นแม่แกได้ยังไงฮ่ะ!! =w=;;

            “ฉันไม่ใช่แม่นาย จำคนผิดแล้ว” ฉันพยายามแกะมือเล็กๆ แต่เหนียวเสมือนตีนตุ๊กแกออก แต่ไอ้เด็กนี่มันไม่ให้ความร่วมมือเลย เกาะหนึบเชียว!!

            “มัมมี้ ^^+”

            กรี๊ด!! >O< แกพูดได้คำเดียวหรือไง แล้วแม่ไอ้เด็กเจ้าปัญหานี่มันอยู่ไหนเนี่ย ฉันเริ่มมองซ้ายมองขวาหาตัวช่วย แต่ใครจะมาช่วยฉันล่ะ ยัยเพื่อนสองคนมันทิ้งฉันไปดูหนังแล้ว ปัดโธ่เว้ย!! ไม่น่าออกมาเลย ซวยชะมัด

            “มัมมี้ ^^+”

            “=_=;;” ฉันพยายามหายใจเข้าหายใจออกเพื่อสงบสติอารมณ์ของตัวเองที่กำลังจะแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ ถึงตอนนั้น ไอ้เด็กนี่จะตายเป็นคนแรก!

            “ยิปซี” เสียงอันแสนคุ้นเคย (พักหลังๆ ได้ยินทุกวันเลย) เรียกฉันจากด้านหลัง ให้ตายสิ ทำไมเขาต้องมาเจอฉันในสภาพมีปริงเด็กเกาะขาด้วยเนี่ย T_T

            “เอ่อ...ว่าไง” ฉันหันไปหาโฟน พยายามฉีกยิ้ม (อันที่จริงใช้คำว่าแยกเขี้ยวจะดูงามกว่า -_-^) โฟนมองฉันสลับกับไอ้ปริงเด็กนั่น

            “นั่น...น้องชายทะ...”

            “มัมมี้ ^^+”

            “TOT” >> ฉัน

            “O.O!” >> โฟน

            กรี๊ด!! ไอ้เด็กบ้าเอ่ย แกช่วยหุบปากสักครู่จะได้ไหมหา!!

            “ละ...ลูกเธอเหรอ”

            “เฮ้ย! นายจะบ้าหรือไงย่ะ เด็กบ้านี่ลูกใครก็ไม่รู้ อยู่ๆ ก็วิ่งมาเกาะขาฉัน”

            “อ๋อ~ พาไปที่ประชาสัมพันธ์สิ เขาจะได้ประกาศหาพ่อแม่เด็ก” โฟนเสนอความเห็น ซึ่งฉันเห็นว่ามันเป็นความคิดที่ดีเลยล่ะ แต่ปัญหาคือว่า...

            “จะไปยังไงในเมื่อเด็กนี่มันไม่ยอมปล่อยขาฉัน T_T” พอนายนั่นเห็นสภาพทุเรศๆ ของฉัน แทนที่จะรีบมาช่วย กลับยืนหัวเราะหน้าตาเฉย กวนประสาทนะเนี่ย!

            “นี่นาย! ถ้าไม่คิดจะช่วยกันก็กรุณาไสหัวไปไกลๆ ก่อนฉันจะอารมณ์เสียไปมากกว่านี้” ฉันกระแทกเสียงใส่โฟน แทนที่เขาจะเดินหนีหรือชักสีหน้า หมอนั่นกลับยิ้มบางๆ ก่อนจะย่อตัวลงนั่งยองๆ ตรงหน้าไอ้ปริงเด็ก ดีนะวันนี้ใส่กางเกง ถ้าใส่กระโปรงมาฉันคงไม่เหลืออะไรแล้วล่ะ =_=^

            “หวัดดี^^ ชื่ออะไรเรา” เขายกมือลูบหัวเด็กนั่นเบาๆ ราวกับเกิดความเอ็นดูรักใคร่เด็กบ้านี่มาตั้งแต่ชาติปางก่อน

            “...” เด็กนั่นไม่ตอบอะไร มองโฟนแบบงงๆ คิ้วเล็กขมวดเข้าหากัน หือ...แก่แดดนะยะเป็นเด็กเป็นเล็กมาขมวดคิ้ว

            “Hi ^^+ What’s your name?” หลังจากใช้เวลาไทยไม่ได้ผล โฟนเปลี่ยนมาใช้ภาษาสากล ขนาดภาษาไทยเด็กบ้านี่ยังสปีคไม่ได้เลย แล้วภาษาอังกฤษมันจะไปเข้าใจได้ยังไง!

            “Jack, She’s my mom.”

            “O.O!!” มันพูดได้แล้ว! แถมพูดเป็นภาษาอังกฤษด้วย ถึงว่า...ทำไมมันฟังฉันไม่เข้าใจ -_-^ เอ๊ะ! เดี๋ยวนะ เมื่อกี้ไอ้เด็กนี่มันพูดว่าอะไรนะ

Jack, She’s my mom. แล้วมันก็ชี้มามือที่ฉัน...ที่ฉัน...ที่ฉันงั้นเรอะ O_O!!

            “No, She’s my girlfriend not your mother. ^^+” เด็กนั่นเงยหน้าขึ้นมามองสีหน้าหงุดหงิดของฉัน จากนั้นไอ้ผู้ชายตัวเล็กกับตัวใหญ่ ก็สปีคอิงลิชกันไฟแลบ ซึ่ง ณ เวลานั้นฉันไม่มีอารมณ์จะฟังหรอกนะว่า เขากำลังคุยอะไรกัน แต่ทำยังไงก็ได้ ช่วยเอาไอ้ปริงเด็กนี่ออกไปจากขาฉันที!!!

           

            “ฮ่าๆ ดูเธอทำหน้าสิ” โฟนระเบิดหัวเราะอีกครั้งอย่างกับคนประสาทเสีย ฉันกล้าอ่านสรุปของคนแบบนี้ไปสอบได้ยังไง -_-^

            “หัวเราะบ้าอะไรของนาย”

            “ก็แม่ของเด็กคนนั้นบอกว่า เด็กนั่นชอบผู้หญิงสวยๆ แต่เธอทำหน้าเหมือนกำลังจะตาย ไม่ชอบหรือไง ชมว่าสวยเชียวนะ”

            “ถ้าใครมาชมว่านายหล่อ แล้วบอกว่านายเป็นพ่อเด็กบ้าง เอามั่งไหมล่ะ”

            “ไม่ -_-^”

            “เออ เหมือนกันแหละ!”

            “กินข้าวหรือยัง”

            “ยัง”

            “งั้นไปกินข้าวกัน ฉันเลี้ยง”

            “ทำไมต้องให้นายเลี้ยง -*-;”

            “...”

            “แต่ไปก็ได้ ถูกห่วยมาหรือไง?” เมื่อเห็นเขาเงียบ ฉันก็รีบกลบเกลื่อนทันที ทำไมต้องกลัวหมอนี่โกรธด้วยนะ -.-

            “เปล่า ได้ทุนเรียนดีน่ะ^^”

            “ทุนเรียนดีเขาให้เป็นค่าเทอมไม่ใช่เหรอ ทำไมนายได้เป็นเงินล่ะ”

            “ก็ฉันซิ่วมาปีหนึ่งไง เธอไม่รู้เหรอ -_-

            “ไม่ -_-^” ฉันจะต้องรู้ทุกเรื่องของทุกคนเลยหรือไง ไม่ใช่ FBI นะย่ะ “แทนที่จะเอาไปเลี้ยงแฟน มาเลี้ยงเพื่อนแบบฉันเดี๋ยวโดนโกรธหรอก”

            “แฟน? ฉันมีของแบบนั้นที่ไหน -*-”

            “อ้าว ก็ฉันเห็นเขาเลื่องลือกันทั้งคณะเลย”

            “ไม่มี!” โฟนเน้นเสียงเข้ม ฟังดูเหมือนไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่

            ไม่มีก็ไม่มีสิ ทำไมต้องมาดุฉันด้วยล่ะ

 

            เราตัดสินใจมากินบุปเฟ่อาหารญี่ปุ่น (ที่จริงฉันติดสินใจคนเดียว -.-)

            “ทำไมฉันไม่ค่อยเห็นเธอมาเรียนเลย”

            “นอน...”

            “-_-^ ล้อเล่นใช่ไหม”

            “เปล่า ฉันนอนประมาณตีสี่ทุกวันแหละ ไม่มีแรงลุกไปเรียน งับ! )-.-(”

            “O_O!”

            “ง้ำๆ )-.-(”

            “เธอทำงานกลางคืน...เหรอ”

            “(- -) (_ _)…)-.-( ง้ำๆๆ” ฉันพยักหน้ายอมรับ ก็ตอนกลางคืนมันเงียบดีนี่จินตนาการฉันเลยโลดแล่นจนลืมเวลา บางวันฉันก็เขียนนิยายได้เกือบสิบหน้าเลยนะ โฮะๆ เก่งใช่ไหมล่ะ ^O^//

            “ให้ตายเถอะ เธอคิดว่าตัวเองทำอะไรอยู่เนี่ย!”

            “รู้ -*-;;” แต่หมอนี่จะโกรธทำไม ฉันไม่เห็นมันจะมีเรื่องอะไรเสียหายเลย ออกจะเป็นการใช้เวลาว่างให้เป็นประโยชน์

            “รู้แต่ก็ทำ ถ้าพ่อแม่เธอรู้ล่ะ ไม่คิดหรือไงว่าพวกเขาจะเสียใจแค่ไหน!!!”

            “...” พ่อแม่ฉันจะเสียใจกับเรื่องที่ฉันแต่งนิยายเนี่ยนะ งั้นแม่ฉันก็คงอกแตกตายตั้งแต่ฉันอายุสิบห้าแล้วล่ะ!!

            “ฉันไม่คิดเลยนะว่าเธอจะเป็นแบบนี้ ให้ตายเถอะ!! แต่ฉันจะคาดหวังอะไรกับเธอล่ะ” เขาส่ายหน้าช้าๆ ทำราวกับสุดจะทนกับพฤติกรรมของฉัน

            “...นายพูดอะไร”

            “ก็เธอทำอะไรล่ะ” น้ำเสียงเย็นชา เขาพูดๆ แต่ก็ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองฉัน

            “ฉันรู้ว่าเธอเที่ยวกลางคืน เธอแต่งตัวเปรี้ยว เธอไม่สนใจใคร แต่ไม่คิดว่าเธอเหลวเหลกขนาดนี้!”

            “...”

            “เธอก็เหมือนกับที่ใครๆ เขาพูดกัน...”

            ฉันรู้สึกเหมือนถูกน้ำเย็นๆ สาดใส่หน้า เหลวหลาก...คำนี้หมายความว่าไง? หมอนี่เข้าใจความหมายของคำๆ นี้จริงหรือเปล่า เขาเข้าใจความหมายของมันแน่เหรอ?

            ฉันภาวนาขอให้เขาเลือกใช้คำผิด...ขอให้เขาไม่รู้จักความหมายที่แท้จริงของมันเหมือนกับวัยรุ่นคนอื่นๆ แต่ฉันรู้ดีว่า...มันเป็นคำขอที่หลอกตัวเอง!



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
❤•My Good Boy รักพลิกล๊อคยัยตัวร้ายกับนายแสนดี•❤ ตอนที่ 7 : VI. , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 157 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android