คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

❤•My Good Boy รักพลิกล๊อคยัยตัวร้ายกับนายแสนดี•❤

ตอนที่ 6 : V.


     อัพเดท 24 ก.ย. 52
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/รักหวานแหวว
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : +.H2O.+ , Mr.Perfect ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ +.H2O.+ , Mr.Perfect
My.iD: https://my.dek-d.com/maple_dryjeen
< Review/Vote > Rating : 0% [ 0 mem(s) ]
This month views : 0 Overall : 1,367
11 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 4 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
❤•My Good Boy รักพลิกล๊อคยัยตัวร้ายกับนายแสนดี•❤ ตอนที่ 6 : V. , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 152 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


V.

 

ทายสิว่าตอนนี้ฉันอยู่ไหน?

แท่นแทน!!!  

ฉันมาฝึกงานที่ฟาร์มเอกชนที่มหา’ลัยเป็นฝ่ายหาให้ แต่ฉันไม่อยากมาเล้ย เพราะนี่เท่ากับวันหยุดช่วงSummer ของฉันถูกทำลายไปเพราะต้องมานั่งเลี้ยงหมู!!!

            ฉันพิจารณาที่นอนทั้งสองฝั่งอย่างใจเย็น ด้านหนึ่งรอบครองโดยผู้หญิงสามคนที่ฉันไม่อยากเฉียดกายเข้าใกล้ ท่าทางยัยพวกนี่จะเรื่องมากได้โล่นะ -_-^

            แต่อีกด้านก็เป็นของผู้ชายสองคนที่ฉันรู้จักดี โฟนกับแซม สองคนนี้เคยไปเที่ยวที่บ้านฉันมาแล้ว แต่เราก็ไม่ได้สนิทอะไรกันมากมาย ที่สองคนนี้ได้ไปก็เพราะยัยควีนกับยัยซอลเสนอหน้าชวนไปเองต่างหาก ฉันไม่เกี่ยวเลย

            แล้วจะนอนตรงไหนดีล่ะนี่ย -_-^^ ให้ตายเถอะ! อาจารย์นี่ลำเอียงได้โล่จริงๆ โฟนกับแซมเป็นเพื่อนสนิทกันก็ได้มาฝึกงานด้วยกัน ยัยซอลกับยัยควีนก็ได้ไปฝึกที่เดียวกัน แล้วฉันล่ะ!! ทำไมถึงโผล่มาหน่อเดียวแบบนี้ แถมยังเป็นที่ห่างไกลความเจริญอีก...ร้อนโว้ยยย!!!

            “ยิปซี ปูที่นอนดิ” โฟนบอกฉัน เมื่อเขาเห็นว่าฉันยังตัดสินใจไม่ได้ว่าจะนอนฝั่งไหนดี

            “นอนข้างฉันก็ได้นะ ^^+” โฟนชี้ไปที่ที่ว่างข้างๆ ตัวเอง กรี๊ด! ชวนสาวงามนอนข้างๆ ได้หน้าตาเฉยเลยนะยะ หน้าไม่อายจริงๆ

            “ไม่ย่ะ นายมันตัวอันตราย”

            “อะไรของเธอ -*-;;” อันที่จริงหมอนี่มันไม่ได้เป็นตัวอันตรายอะไรหรอก ไอ้ที่อันตรายจริงๆ น่ะมันฉัน!! ฮ่าๆ ล้อเล่นน่า

            “ฉันนอนตรงนี้แล้วกัน” ฉันปูที่นอนลงข้างๆ แซม เว้นระยะห่างเล็กน้อยถึงปานกลาง

            “เฮ้ย ไม่นอนข้างฉันจริงอ่ะ -O

            “ไม่!”

            “อย่าเพิ่งทะเลาะกันเว้ย จะทำยังไงกับไอ้ตุ๊กแกห้องข้างๆ ดี” พอพูดถึงไอ้สิ่งมีชีวิตลายจุดน่ารังเกียจนั่นฉันก็ขนลุกซู่ขึ้นมาเลย ยี้~ แหยะแหยงๆ >_<

            “นายสองคนไปไฟติ้งกับมันดิ” ยัยแว่นสี่ตาหน้าจืดหันมาบอกโฟนกับแซม ยัยนี่จืดชนิดที่ทำฉันปวดหัวใจแทนเลย อย่างน้อยก็ในฐานะที่เกิดมาเป็นผู้หญิงด้วยกันน่ะนะ

            “ใช่ๆ นายสองคนแหละ”

            “อืมๆ” ผู้หญิงหน้าจืดอีกสองคนโยนหน้าที่แห่งความเป็นสุภาพบุรุษให้สองคนนั้น ที่จริงทางฟาร์มเขาไม่ได้ให้เราชายหญิงนอนรวมกันหรอกนะ แต่ไอ้ห้องข้างๆ นี่มันเสือกมีตุ๊กแกเป็นเจ้าที่ แล้วใครจะไปนอนกับมันล่ะ!

            “แกไปเลยโฟน”

            “เรื่องอะไร แกดิ -_-;;”

            “เฮ้ย ไม่เอา!!”

            “ไม่ต้องเถียงกัน ไปทั้งคู่แหละ ไป๊!!” ถ้าปล่อยไว้ สองคนนี้มันคงเกี่ยงกันยันเช้า ฉันก็เลยเป็นฝ่ายไล่มันไปทั้งคู่ดีกว่า

            “คร้าบบบ T^T” ผู้ชายสองคนในกลุ่มก็เลยจะยอมต้องไปไล่ ตุ๊กแกเจ้าที่นั่น ส่วนฉันก็หันมาจัดที่นอนตัวเอง ฟูกเน่าๆ ของที่ฟาร์ม ดูจากสภาพการใช้งานแล้วคงไม่ต่ำกว่าร้อยแปดมือ -_-^ จะมีตัวอะไรงอกออกมาจากที่นอนไหมเนี่ย

            ฉันเอาถุงนอนสีแดงของตัวเองปูทับไปอีกทีเพื่อความอุ่นใจ จากนั่นก็ว่างหมอนมิกกี้เม้าท์สีแดงที่ปาโป่งได้มาจากงานวัด เสื้อแขนยาวสีแดง แล้วตามด้วยผ้าห่มสีดำ เอ่อ...ได้ข่าวว่าที่นอนฉันแดงเถือกเลยแฮะ จะนอนหลับไหมล่ะเนี่ย -*-

            “ยิปซีๆๆ!!” เสียงตะโกนแหกปากดังมาจากห้องข้างๆ ฉันลุกพรวดไปดู

            “อะไรๆ เป็นอะไร!”

            แซมกำลังเอาซากไม้แขวนเสื้อเขี่ยๆ ไล่ ไอ้ลายจุดเจ้าที่นั่น ส่วนสุภาพบุรุษแมนนามว่าโฟน เกาะอยู่หลังประตูห้อง โอ้ย...ชีวิตฉัน ทำไมมันช่างน่าเศร้าสลดถึงเพียงนี้ T_T

            “เฮ้ย! ไอ้โฟน หาอะไรยาวๆ มาดิ กลัววะ!” โฟนมองซ้ายมองขวา หมอนั่นเลือกที่จะส่งไม้กวาดหยักไย่ให้เพื่อน =_=;; คนทั้งคณะกล้าอ่านสรุปของหมอนี่เข้าห้องสอบได้ไงวะ (ฉันเองก็เป็นหนึ่งในนั้น T^T)

            “ไอ้เวร! ยาวขนาดนี้ จะไล่ยังไงเล่า!”

            “เออ ลองดูก่อนสิวะ -O

            แต่ดูเหมือนว่า ไอ้ไม้กวาดหยักไย่ของโฟนจะเวิร์คนะ ไอ้ตุ๊กแกเจ้าที่นั่นมันเริ่มหนีแล้ว แซมต้อนมันไปเรื่อยๆ จนมันหนีเข้ามุมห้อง ด้วยความตื่นเต้นบวกกับความกลัว ฉันเกาะหลังโฟนหนึบ อย่างน้อยหมอนี่ก็เป็นปราการอีกชั้นหนึ่งของฉัน

            “ไปดิ ไปสิวะ ไป๊!!”

            แต่ใครจะไปคิดล่ะว่าไอ้จุดน่ารังเกียจนั่นมันจะหันกลับมาอ้าปาก วิ่งตรงรี่เข้ามาหาแซมแบบนั้น ตุ๊กแกจะกัด!!!

            “อ้ากกก!!!” >> แซม

            “เหวอออ!!!” >> โฟน

            “กรี๊ดดด!!!”  >> Me T^T

            แซมวิ่งออกตรงมาที่ประตู โดยมีไอ้ตุ๊กแกสติแตกไล่ตามมา โฟนพยายามปิดประตูห้อง แต่แซมยังไม่ออกมาเลยนะ (รักเพื่อนมาก -_-+)

            “เฮ้ยยย”

            ตึง! โป๊ก!!!

            “โอ้ย!!!”

            ตึง! คือเสียงผลักประตูของแซม

            โป๊ก!!! เกิดจากแรงกระแทกของหัวโฟนกับขอบประตู ฮ่าๆๆ

‘เทพ’ คณะหนีตายตุ๊กแกหัวโขกประตู กร้ากกก ^[]^ เออจริงสินะ ฉันลืมบอกไป เราขนานนามไอ้พวกเก่งเกินคนว่า ‘เทพ’ แล้วอีตาเซ่อซ่าข้างๆ ฉันก็เป็นหนึ่งในห้าเทพด้วย

            “โอ้ย เจ็บๆๆ” โฟนเอามือกุมหน้าผากตัวเอง ฉันแอบเห็นน้ำตาโฟนเล็ดออกมาที่ปลายหางตา สงสัยเจ็บจริงแฮะ -.-

            “ไอ้เพื่อนบ้า แกจะปิดประตูขังฉันหรือไงวะ!!” แซมด่าโฟนทันทีที่หนีรอดมาจากไอ้ตุ๊กแกสติแตกนั่น ให้ตายสิ! ฉันเพิ่งเคยเห็นตุ๊กแกอ้าปากใส่คนก็วันนี้แหละ น่ากลัวอ่ะ TT^TT

            “ก็เดี๋ยวไอ้จุดแดงนั่นมันตามออกมาด้วย” โฟนบอก มือก็ยังกุมกบาลอยู่

            “ไหนดูสิ” ฉันเดินอ้อมมาข้างหน้าโฟน

            “ดูอะไร -*-” โฟนพยายามเบี่ยงตัวหลบ แต่เห็นอยู่โต้งๆ ว่าเจ็บหัว ยังจะมาฟอร์มจัดอีก

            “อย่ามาโง่น่า ไหนดูดิ” ฉันปัดมือของโฟนออก รอยแดงๆ ของขอบประตูเห็นชัดอยู่ตรงหน้าผากขาวๆ ฮ่าๆ จะสงสารหรือสมน้ำหน้าดี

            “เจ็บไหม” ฉันลูบรอยแดงๆ ที่หน้าผากของโฟนเบาๆ

            “อืม”

            “อย่ามาสำออย แกยังไม่เครียร์เรื่องไอ้ตุ๊กแกบ้าเลือดนั่นเลยนะเว้ย!” แซมโวยวายแล้วชี้ไปทางประตูห้องที่ขังไอ้ปีศาจจุดแดงสุดสยองนั่นไว้

            “เออ ช่างมันเถอะ ปล่อยไว้แบบนั้นแหละ เอาเป็นว่าเราไม่ต้องใช้ห้องนี้แล้วกัน” ฉันสรุปและตัดปัญหานี่ซะ ไม่อยากเห็นใครเอาหัวโขกประตูอีก -_-^

            “แล้วแบบนี้เวลาอาบน้ำจะทำยังไง” เสียงจืดๆ ของหนึ่งในสามจืดดังขึ้น

            “ก็อาบไปสิ”

            “แต่โฟนกับแซมอยู่ในห้องนะ ถ้าเกิด...”

คุณพระ!! ในสมองกลวงๆ ของยัยนี่คิดอยู่น่ะ หุ่นเสมือนกระดานเดินได้เนี่ยนะจะมีใครมาสนใจ โอ้ยๆๆ ช่างไม่ได้ดูสารรูปตัวเองเล้ย ฉันล่ะอายแทนเพศหญิงด้วยกันจริงๆ T_T

            “เชื่อเถอะว่าสองคนนี้ไม่แอบดูหรอก ถ้าพวกเธอไม่สบายใจ ระหว่างพวกเธออาบน้ำอยู่ ให้สองคนนี้อยู่ข้างนอกก็ได้” ฉันจะได้ไปอยู่ด้วย ภาพแห่งความจริงจะได้ไม่ทำให้ฉันหลอน อันที่จริงฉันว่าคนที่ได้เห็นน่าจะเป็นฝ่ายน่าสงสารมากกว่านะ =_=+

            “แต่...”

            “ถ้ามากเรื่องนักก็ไปไล่มันเองแล้วกันนะ ไอ้ตุ๊กแกเจ้าที่น่ะ”

            “...”

            ความเงียบคือสิ่งที่ฉันต้องการ น่ารำคาญยัยพวกนี้จริงๆ เรื่องมากตามที่เล่าลือกันมาจริงๆ ด้วย ยัยสามจืดนี่เป็นสามสหายจืดแห่งชั้นปีเรา ยัยพวกนี้จืดจนแกงจืดยังอาย น้ำเปล่ายังถึงขั้นถอยทัพ

            “เดี๋ยวฉันไปเดินสำรวจแถวๆ นี่ก่อนนะ เดี๋ยวมา”

            “อืม” ฉันตอบรับแซมเบาๆ และยังพยายามจะดูไอ้รอยแดงๆ ของหัวโฟน ถ้าสมองหมอนี่ได้รับการกระทบกระเทือนขึ้นมาฉันทำยังไงล่ะเนี่ย ไม่มีใครทำสรุปให้อ่านแล้วนะ T^T

            “ไม่เจ็บแล้ว”

            “โกหก แดงเถือกขนาดนี้ไม่เจ็บได้ไงย่ะ!” เอ่อ...โปรดอย่าคิดนะว่าฉันเป็นหวงหมอนี่เนื่องจากอาการพิศวาสเฉกเช่นผู้หญิงส่วนใหญ่ ฉันห่วงแค่ว่าจะไม่มีสรุปออกมาอ่านตอนสอบเท่านั้นแหละ! กรุณาอย่ามองฉันในแง่ดี และอย่าให้คะแนนความดีงามฉันเต็มร้อย ฉันว่าเริ่มจากติดลบร้อยก่อนดีกว่า -_-^^

            “เป็นอะไรหรือเปล่า” เสียงไม่คุ้นโสติประสาทหู ทำให้ฉันกับโฟนหันหน้าไปหาต้นตอพร้อมๆ กัน ผู้ชายตัวสูงๆ ผิวไม่ขาวแต่ไม่ดำกำลังมองเราอยู่ จากการพินิจพิจาณาร่องรอยตีนกาบนหน้าแล้ว เขาคงแก่กว่าฉันไม่กี่ปี

            “เอ่อ...หวัดดีค่ะ” ปรากฏการณ์ติดอ่างบังเกิดขึ้นกับฉันทันที จะให้ตอบว่าไงล่ะ หัวเพื่อนหนูโขกกับประตูค่ะ พี่มียาไหมคะ...ไม่ไหวแฮะ -_-;; เอาแบบนี้แทนแล้วกัน...

            “มียาแก้ช้ำไหมคะ พอดีเราเกิดอุบัติเหตุนิดหน่อย”

            “อ๋อ รอแปบหนึ่งนะ” เขาเปิดประตูห้องข้างๆ (ไม่ใช่ห้องไอ้ตุ๊กแกสติแตก) หายวับไป แล้วกลับมาพร้อมกับยาหม่อง -_- เออ ก็ดีกว่าไม่มีอะไรล่ะนะ

            “นักศึกษาฝึกงานใช่ไหม?”

            “ค่ะ”

            “มาวันนี้วันแรกสินะ พรุ่งนี้ต้องพบเฮียใช่ไหม”

            “คิดว่าใช่นะ -_-^” ประเด็นคือฉันยังไม่รู้เลยว่า อีตาเฮียเจ้าของฟาร์มหน้าตาเป็นยังไง ตั้งแต่มาถึงก็เจอแต่ยัยป้าแม่บ้านท่าทางหยิ่งๆ กับนายคนนี้แหละ

            “พี่ชื่อเก่ง เป็นสัตวบาลของที่นี่^^”

            อย่าสงสัยค่ะ...ฟาร์มเอกชนส่วนใหญ่เป็นธรรมดาที่จะบรรจุสัตวบาลเต็มอัตรา ส่วนสัตวแพทย์น่ะฉันให้มีฟาร์มล่ะคนก็ถือว่าเยอะแล้วนะ

            “ยิปซีค่ะ ส่วนหมอนี่ชื่อโฟน”

            “แล้วเพื่อนคนอื่นล่ะ”

            “อีกคนเดินอยู่แถวๆ นี้แหละค่ะ ส่วนอีกสามคน...” จืดสามสหายหายไปไหนแล้วอ่ะ =O=;;

            “คงอยู่แถวๆ นี้แหละครับ”

            “อืม มาหกคนสินะ มีอะไรก็เรียกพี่แล้วกัน พี่ก็เพิ่งจบปีนี้แหละ แก่กว่าพวกเราไม่กี่ปีหรอก^^+” แล้วอีตาพี่สัตวบาลนั่นก็หายวับเข้าห้องตัวเองไป ส่วนไอ้คนตรงหน้าฉันนี่กลับนิ่งเฉย ดูเงียบผิดปกติแฮะ

            “มาทายา”

            “...”

            “โฟน ก้มลงมาดิ เอื้อมไม่ถึง -O-” กรุณาอย่าเข้าใจผิดคิดว่าฉันเตี้ยนะ อันที่จริงความสูงร้อยเจ็ดสิบของฉันคงไม่ถือว่าเตี้ย แต่หมอนี่ต่างหากที่สูงเกินไป!!

            “เธอนี่ไว้ใจไม่ได้เลยนะ -_-^”

            “หมายความว่าไง -_-?” พูดแบบนี้ฉันไม่สบอารมณ์เลยแฮะ อยากตายหรือไง -_-

            “แปบเดียวไอ้บ้านั่นก็ชอบเธอแล้ว” โฟนพูดพลางพยักหน้าไปทางห้องของพี่เก่ง

            “แล้วไง”

            “ก็ไม่ไง” โฟนยักไหล่เหมือนไม่ได้สนใจอะไร แต่หน้ายังบูดบึ้งอยู่เหมือนเดิม แล้วฉันจะต้องเข้าใจมันไหมเนี่ย!

            “เออ ไม่ไงก็ดี เอายาทากบาลซะ เผื่อมันจะทำให้นายพูดภาษาคนรู้เรื่องขึ้น” ฉันยัดกระปุกยาหม่องใส่มือโฟน จากนั้นก็เดินหนีเข้ามาในห้อง ยัดหูฟังเอ็มพีสามใส่หู และนอนอ่านหนังสือโดยไม่หันไปสนใจใครอีก และดูเหมือนโฟนเองก็จะรู้ดีว่าตอนนี้ฉันไม่ต้องการให้ใครมายุ่ง เขาเดินเข้ามาในห้องนั่งลงที่ที่นอนตัวเองเงียบๆ ไม่เปิดปากรบกวนสมาธิของฉันอีก เฮอะ!!

            ถึงปากฉันจะบอกว่า เราสองคนไม่ได้สนิทกัน แต่ในความเป็นจริงมันไม่ใช่แบบนั้น ฉันกับเขาเราค่อนข้างสนิทกันพอสมควรเลยล่ะ และมันก็มีหลายๆ เหตุการณ์ที่ทำให้เราสนิทกัน...จนฉันไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ

 

            เช้าวันรุ่งขึ้น โฟนปลุกฉันให้อาบน้ำเป็นคนสุดท้าย กรี๊ด! สายแล้วๆ โฟนมันจะแกล้งฉันหรือไงเนี่ย รู้ก็รู้ว่าผมฉันยาวแถมยังหนาอีก ไดน์เป่าผมก็ลืมเอามา โอ้ย!! แล้วเมื่อไหร่ผมจะแห้งล่ะเนี่ย ปัดโธ่เว้ย!! อารมณ์เสีย!! =w=

            “ยิปซี เสร็จหรือยัง” แซมชะโงกหน้าเข้ามาถาม ขณะที่ฉันกำลังเอาหัวจ่ออยู่กับพัดลมตัวใหญ่ที่ฉันแบกมาด้วย (พอดีพี่ชายฉันมาส่งน่ะ)

            “เออๆๆ เสร็จก็ได้!!” ฉันปิดพัดลมเดินหงุดหงิดออกจากห้องพัก ขณะที่มีสมาชิกคนอื่นๆ ยืนรออยู่ ทุกคนเลี่ยมเร้เรไรกันตั้งแต่หัวจรดเท้า แต่สภาพฉันหัวเปียกโชก!!!

            “O[]o;;;” ยัยสามจืดนั่นดูเหมือนจะงงๆ กับสภาพของฉันที่ไม่มีใครเคยได้เห็น

            “ผมเปียก -_-?” โฟนถามฉัน ในขณะที่แซมพยายามต้อนยัยสามตัวนั้นให้ออกห่างจากสถานการณ์สยองที่กำลังจะเกิดขึ้น

            “...”

            “ไปเป่าผมก่อนไหม เดี๋ยวไม่สบายนะ” น้ำเสียงเอื้ออาทรของหมอนั่น ยิ่งทำฉันโมโห

            “...”

            “เฮ้...ยิปซี”

            ฉันพยายามสูดผมหายใจเข้าปอดให้มากที่สุด เพื่อระงับอาการหงุดหงิดที่กำลังจะเกิดขึ้น พยายามให้ทำอารมณ์เดือดๆ ลดอุณหภูมิต่ำลงให้มากที่สุด

            “เธอ...”

            “นายเงียบสักทีได้ไหม ช่างหัวฉันเถอะน่า ไปได้หรือยังล่ะ!!”

            “...”

            “...”

            “อืม ไปสิ” โฟนบอก เขาดูงงๆ คงไม่เข้าใจว่าอะไรทำให้ฉันอารมณ์เสียได้ขนาดนี้ แต่บ้าที่สุด! สภาพหัวเปียกโชกแบบนี้ ฉันเดินออกมาฝุ่นก็เกาะหนึบที่หัวฉันแล้ว ไหนจะต้องเข้าฟาร์มอีก อ้าก!! กลิ่นขี้หมู T^T ฉันเคยบอกกับตัวเองว่าจะไม่ยอมออกจากไปไหนในสภาพหัวเปียกๆ เพราะฉันต้องกลับมาสระผมใหม่!

            ระหว่างที่เดินไปยังสำนักงานของฟาร์มหมูขนาดใหม่เว่อร์นี่ ฉันเริ่มเห็นแรงงานต่างชาติหลายสิบชีวิตทยอยเดินออกมา (เมียนม่า -_-^) แต่ทำไมไอ้สำนักงานนี่มันถึงไกลขนาดนี้ล่ะเนี่ย รอบด้านเรียงรายไปด้วยต้นหญ้าที่สูงท่วมหัวฉัน ทำไมไม่ตัด! ถ้ามีงูออกมากัดหัวฉันจะทำยังไง T^T

            แว๊น...

            เสียงยวนยานพาหนะเก่าใหม่ดังกันให้ระงม

            “ไปด้วยกันไหม ^^+” ใบหน้าแช่มชื่น อารมณ์ดี๊ดีของอีตาพี่ข้างห้องที่กำลังขี่รถมอเตอร์ไซต์ตีคู่มากับฉันที่เดินอยู่

            “ปะ...”

            “ไม่เป็นไรครับ!”

            “O_O|||” เฮ้ยๆ ทำไมตอบไปแบบนั้นเล่า! ฉันขี้เกียจเดินนะ

            “งั้นพี่ไปก่อนนะ”

            “ครับ”

            แว๊น...ฟิ้ววว~

            “อะไรของนายน่ะฮะ!” ฉันหันมาโวยวายใส่โฟน นายนั่นลอยหน้าลอยตาเสมือนไม่ได้ขัดขว้างความสบายของฉัน

            “อะไรเหรอ ^^”

            โฟนหันมายิ้มหน้าระรื่น หมอนี่ไม่เห็นความอาฆาตในสายตาฉันหรือไง!

            “เฮอะ!!! เกลียดนายชะมัดเลย”

            ทำไมฉันถึงต้องมาตกอยู่ในสภาพนี้ด้วยล่ะเนี่ย? 

+ + + + + 

มิทราบว่าเม้นหายไปไหนหมด

คุณไม่เม้น เราไม่อัพ!! โฮะๆ



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
❤•My Good Boy รักพลิกล๊อคยัยตัวร้ายกับนายแสนดี•❤ ตอนที่ 6 : V. , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 152 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android