คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

❤•My Good Boy รักพลิกล๊อคยัยตัวร้ายกับนายแสนดี•❤

ตอนที่ 8 : VII [New]


     อัพเดท 4 พ.ย. 52
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/รักหวานแหวว
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : +.H2O.+ , Mr.Perfect ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ +.H2O.+ , Mr.Perfect
My.iD: https://my.dek-d.com/maple_dryjeen
< Review/Vote > Rating : 0% [ 0 mem(s) ]
This month views : 0 Overall : 1,367
11 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 4 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
❤•My Good Boy รักพลิกล๊อคยัยตัวร้ายกับนายแสนดี•❤ ตอนที่ 8 : VII [New] , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 130 , โพส : 1 , Rating : 0% / 0 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


VII

 

            ฉันเดินยุรยาดเข้ามาในคลาส เสียงคุยกันดังๆ เมื่อกี้ก็เงียบลงทันทีที่ฉันปรากฏกาย แหม...รู้สึกเหมือนนางพญาเลยแฮะ -.- ฉันเดินไปแถวที่สี่นับจากหน้าห้อง (มันเป็นที่ประจำไปแล้ว)

            “หายหัวไปเป็นอาทิตย์เลยนะยะ!!” ซอลวีนใส่ฉันทันทีที่เห็นหน้า ฉันกับยัยนี่อยู่ห้องติดกันแท้ๆ แต่ฉันก็ไม่เลือกที่จะเจอเธอ เคาะให้มือหักฉันก็ไม่เปิด ตัดหนทางการติดต่อของทุกคน ปิดมือถือ ไม่ออน MSN ชักปลั๊กโทรศัพท์ห้องออก และไม่มาเรียน

            “แล้วทำไมตาบวมแบบนั้น?” ยัยควีนจ้องที่ตาบวมๆ ช้ำๆ ของฉัน ทาคอลซิลเลอร์ไปตั้งเยอะ ยังเห็นอยู่อีกเหรอ เฮ้อ~ ไม่น่าซื้อของถูกมาใช้เลย ดีๆ ถูกๆ ในโลกนี้ไม่มีจริงๆ สินะ

            “ร้องไห้” ฉันยอมรับไปตรงๆ แล้วก็นั่งลงตรงกลางระหว่างเพื่อนสองคน

            “มีเรื่องอะไร ใครทำอะไรเธอ?” ซอลถามรวดเร็ว น้ำเสียงยัยนั่นแสดงออกว่าไม่สบอารมณ์เท่าไหร่ เป็นที่รู้ๆ กันว่าฉันไม่ใช่พวกบ่อน้ำตาตื้น เพราะฉะนั้นการหลั่งน้ำตาของฉันต้องมีความหมายพอๆ กับการหลั่งเลือดสาบานนั่นแหละ (เว่อร์ได้อีก -*-;;)

            “ยิปซีพูดมาเร็วๆ”

            “ดูหนังเกาหลี...”

            “หา!!!”

            “อืม พอดีหนังมันยาวน่ะ ฉันก็ดูยาวเลย เศร้าชะมัด ให้นางเอกตายซะงั้น T_T”

            “โอ้ย! ฉันจะบ้าตาย เธอรู้มั้ยว่าเพราะเธอหายหัวกบาลไปเจ็ดวัน ฉันนี่ต้องหาข้อแก้ตัวให้เธอล้านเจ็ดสิบแปดอย่างเวลาแม่เธอโทรมาหาฉันเนี่ย ไหนจะน้องชายเธออีก!!!”

            “ขอโทษ -O-;;” เอ๋~ เซียมซีโทรหายัยซอลด้วยงั้นเหรอ?

            “ซีรี่ย์เกาหลีอย่างเดียวเหรอที่ทำให้เธอร้องไห้” ควีนหรี่ตามองฉันอย่างจับผิด ไม่มีอะไรปิดยัยนี่ได้เลยสินะ

            “เปล่า...”

            “...” เพื่อนสองคนรอฟังคำตอบจากฉันใจจดใจจ่อ

            “หนังสือนิยายที่เพิ่งซื้อมามันเศร้าอ่ะ -O-”

            “อ้ากกก!!! ฉันจะบ้า!!!” จากนั้นเพื่อนสองคนของฉันก็โวยวายเสมือนคนบ้า จะโวยวายทำไมกัน -_-? ฉันก็แค่หายตัวไปร้องไห้กับหนังสือแล้วก็ซีรี่ย์เกาหลีเองนะ  

            ป๊อกแป๊กๆๆ

            เสียงคีบอร์ดเป็นเสียงเดียวที่เกิดขึ้นภายในห้องของฉัน ฉันนั่งพิมพ์นิยายที่กำลังหลั่งไหลออกมาจากจินตนาการ รู้สึกพักนี่หัวสมองจะไหลลื่นดีแฮะ -.-

            ก๊อกๆๆ

            เสียงเคาะประตูทำให้มือฉันที่กำลังรัวอยู่กับแป้นพิมพ์ชะงัก ทำไมต้องมีใครมากวนใจตอนกำลังเข้าด้ายเข้าเข็มแบบนี้นะ (พระเอกนางเอกในนิยาย -.,-) หงุดหงิด!!

            ฉันเดินไปเปิดประตู เป็นอีกครั้งที่ไม่ได้ส่องตาแมว - -*

            “O_O!”

            ผู้มาเยือนทำฉันชะงักยืนค้าง ผู้ชายคนที่ฉันคิดว่าจะไม่คุยด้วยอีกแล้วกลับมายืนหน้าสะล่อนอยู่หน้าห้องฉัน คำพูดวันนั้นฉันไม่มีทางลืมง่ายๆ หรอกนะ

            ขอแสดงความยินดีด้วย...คุณได้รู้จักกับมนุษย์ที่เจ้าคิดเจ้าแค้นที่สุดในโลกแล้ว!!

            “จะไม่ชวนฉันเข้าห้องหรือไง ^^+”

            “นะ...นายมาทำไม”

            “มาเยี่ยม ^^;;”

            “ฉันยังไม่ตายหรอก!” มาถึงก็มาแช่งชักหักกระดูกฉันเลยนะ!

            “เธอร้องไห้เพราะฉัน...ใช่ไหม?”

            “O_O!! อะ...อะไร?” อยู่ๆ หมอนี่ก็พ่นอะไรออกมาน่ะ ฉันไปร้องไห้เพราะเขาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

            “อย่าโกหกเลย แซมบอกฉันแล้ว...” โฟนทำเสียงเศร้า ทำไมเสียงแบบนั้นของเขาทำให้ฉันเข้าใจว่าเขากำลังรู้สึกผิด

            “...”

            “แซมบอกว่า ที่เธอไม่มาเรียนก็เพราะร้องไห้...เพราะคำพูดคำนั้นของฉันใช่มั้ย?”

            “...”

            “ยิปซี...”

            เดี๋ยวนะ...ฉันร้องไห้จริง แต่เพราะดูซีรี่ย์เกาหลีไม่ใช่เรอะ! แล้วมันไปเกี่ยวอะไรกับหมอนี่ล่ะเนี่ย เขาจะมาเดือดร้อนทำซากอะไร - -*

            “ขอโทษ...ฉันไม่ได้ตั้งใจ”

            “...”

เดี๋ยวๆๆ ฉันขอจูนมันสมองตัวเองให้ตรงกับคลื่นความคิดของเขาก่อน ฉันร้องไห้เพราะเขา? เพราะคำพูดวันนั้นใช่ไหม?

            อ๋อ~ แบบนี้นี่เอง โฟนกำลังคิดว่า ฉันร้องไห้กับคำพูดของเขางั้นเหรอ ฮ่าๆ ฉันอยากจะหัวเราะให้ประเทศไทยมีหิมะจริงๆ เฮอะ! เขาเอาสมองส่วนไหนกลั่นกรองเอาความคิดนี่ออกมาน่ะ!

            ใช่ ฉันอาจจะรู้สึกแย่กับคำพูดวันนั้น แต่เขาไม่ได้สำคัญอะไรกับฉันขนาดนั้น ฉันไม่แคร์สายตาใครในโลกอยู่แล้วถ้าคนรอบข้างฉันเข้าใจ แค่พ่อแม่ การ์ด เซียมซี ซอล ควีน เอ่อ...มีใครอีกไหมนะ ช่างเถอะ! เอาเป็นว่าแค่คนกลุ่มนี้เข้าใจว่าฉันเป็นใคร และทำอะไรก็พอ ส่วนคนที่เหลือทั้งโลกน่ะ ช่างหัวมันเถอะ!!!

            “ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ทำยังไงเธอจะหายโกรธ T-T”

            “ฉันไม่ได้โกรธนาย กลับไปได้แล้ว”

            “ยิปซี...ฉัน...”

            “ฉันไมได้โกรธอะไรนายทั้งนั้น เลิกยุ่งกับฉันสักที!”

            “ไหนเธอบอกไม่โกรธ แล้วตะคอกใส่ฉันทำไมอ่ะ -[]

            ก็เพราะฉันรำคาญนายน่ะเซ่!! =O=;;

            “อีกอย่างนะ...ฉันก็ทำแบบนั้นไม่ได้ด้วย...”

            “หา! เลิกยุ่งกับฉันเนี่ยนะทำไม่ได้!!” ฉันว่าง่ายกว่านายเรียนได้เออีกนะ ใครๆ ก็ไม่อยากยุ่งวุ่นวายกับฉันทั้งนั้น แต่หมอนี่มันเป็นตัวอะไร?

นายเป็นมนุษย์สปีชีย์ใหม่หรือไง!!

            “(- -) (_ _)”

            ฉันไม่มีอะไรจะพูดแล้วล่ะ - -* พูดไปเขาก็คงไม่เข้าใจ ปล่อยให้หมอนี่เข้าใจแบบนี้ก็ดีนะ สรุปจะได้ถึงมือฉันคนแรก ไม่เข้าใจตรงไหนฉันก็จิกเขามาสอน ฮิๆ เป็นแผนที่ประเสริฐสุด เยี่ยม!

 

            กรี๊ดดด!!! >O< ฉันอยากจะกรี๊ดให้โลกเส็งเค็งใบนี้มันแตกเป็นเสี่ยงๆ เมื่อวานฉันได้นอนตีห้า เพราะต้องมานั่งรอผลการทดลองจากเพื่อนอีกกลุ่ม อาจารย์สุดรักสั่งให้เราเอาผลการทดลองบ้าๆ มาเปรียบเทียบกัน ปัดโธ่เว้ย!! แล้วนี่พวกมันอยู่ทั้งวันทำอะไรกันฮ่ะ! ทำไมไม่รีบหาข้อสรุปให้มันเสร็จๆ

            อารมณ์ฉันนี่เดือดปุดๆ จนเส้นเลือดในสมองจะแตกแล้ว แบบนี้ไง...ฉันถึงเกลียดการทำอะไรเป็นกลุ่มๆ -_-^^ เจอคนดีๆ มันก็ดีไป แต่ถ้าเจอพวกงี่เง่าเมื่อไหร่ โลกสวยงามใบสีน้ำเงินนี้มันจะไม่มีความน่าพิศสมัยเลยสักนิด

ทำไมพระเจ้าถึงชอบสร้างพวกงี่เง่าพวกนี้ขึ้นมาให้เต็มโลกนะ!

            เนื่องจากพักผ่อนไม่เพียงพอ (ฉันคิดเองนะ-.-) วันนี้ก็เลยเป็นอีกวันที่ฉันนอนอยู่ที่ห้อง โดดเรียนอีกแล้วค่ะ อ่ะโฮะๆ ^O^// ช่างเถอะมหา’ลัยฉันไม่ได้มีกฎว่าเข้าเรียนไม่ครบ 80% ถึงจะไม่มีสิทธิ์สอบ เอาเป็นว่าแค่สอบผ่านโดยไม่มีปลามาให้ฉันเลี้ยงก็พอแล้ว -_-^

            หิวจังเลย~ แต่ขี้เกียจอาบน้ำออกไปหาอะไรกินข้างล่าง ทำไมหอฉันถึงไม่มีบริการ Delivery Food นะ แล้วแบบนี้พวกขี้เกียจแบบฉันจะกินอะไรล่ะเนี่ย -*-;; ไม่ต้องทำอะไรหรอก นอนต่อไป ถือว่าเป็นการไดเอท (กรุณาอย่าเอาเยี่ยงอย่าง สุขภาพเน่าแน่ๆ -*-)

            ก๊อกๆๆ

            ใครมาอีกล่ะ -_-? อุตส่าห์ทำใจจะนอนได้แล้วนะ ฉันก็ลุกจากเตียงเดินหงุดหงิดไปเปิดประตูห้อง ไม่ได้ส่องตาแมวดูว่าใครมา (สักวันคงถูกปล้นสวาทแน่ๆ เลยฉัน T_T)

            พรึ่บ!!!

OoO! ประตูเปิดออกทำฉันถึงขั้นช็อคอาการเอ๋อรับประทาน 

            “^^” ไม่มีคำทักทายใดๆ จากแขกไม่ได้รับเชิญ เขาส่งยิ้มกว้างพร้อมกับมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า (ท่านสุภาพบุรุษทั้งหลายกรุณาอย่าเอาเป็นเยี่ยงอย่าง)

กริยาเลวทรามไร้มารยาทของโฟนทำให้ฉันนึกถึงสภาพตัวเองได้ หัวฉันฟูฟ่องเสมือนนั่งซ้อนท้ายรถเด็กแว๊นวนรอบสนามหลวง 8 รอบ ชุดนอนเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่ลายหมีลายสก๊อตสีขาว-แดง และประเด็นสำคัญคือ...

ฉัน No Bra ค่า!!! -///- (โชคดีไปที่ของฉันมันเล็ก เอ่อ...ล่ะไว้ในฐานที่เราเข้าใจร่วมกัน)

            ระหว่างฉันกำลังตะลึงงันกับการปรากฏตัวของโฟน เขาก็เดินเข้ามาในห้องฉัน ตรงไปเปิดม่านหลังห้อง แสงสว่างกระแทกเข้าเบ้าตาฉันอย่างแรง >.< ก่อนจะไปนั่งบนเตียงฉัน

            เอ๋...ฉันเพิ่งสังเกต โฟนใส่แว่นตา กรอบสี่เหลี่ยมผืนผ้าสีดำ หมอนี่สายตาสั้นเหรอ? จะมีสักกี่คนในโลกนะที่ใส่แว่นตาสมัยคุณตายังหนุ่มแล้วดูดี -_-^ อย่างน้อยฉันก็เจอหนึ่งคนแล้วล่ะ...วันนี้เขาดูน่ารักต่างออกไปจากทุกวัน เดี๋ยวๆ ฉันจะไปชมเขาทำไมเนี่ย ฉันโกรธอยู่นะ!

            “นายมาทำไม”

“เอาข้าวมาส่ง ^^” เขาชูกล่องข้าวให้ดูแล้วก็ส่งยิ้มให้ฉัน มันทำให้อาการแปลกๆ เกิดขึ้นกับหัวใจฉันทันที ทำไมถึงได้รู้สึกว่าหน้ามันร้อนๆ ล่ะเนี่ย -///-

            “กินข้าวด้วยนะ ไปล่ะ”

            โฟนวางกล่องข้าวไว้ที่โต๊ะเขียนหนังสือ แล้วก็เดินออกไป...เขาหยุดหันกลับมาส่งยิ้มหวานบาดใจให้ฉัน

            พรึ่บ!

            เมื่อประตูห้องปิดลง แรงที่จะใช้ในการทรงตัวของฉันก็หมดลงทันที ฉันทรุดฮวบนั่งลงกับพื้น ยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองที่ยังร้อนๆ อยู่ เกิดอะไรขึ้นกับฉันหรือว่าจะมีไข้

            ใช่...ต้องใช่แน่ๆ เมื่อคืนฉันนอนน้อยมากๆ ร่างกายก็เลยยังปรับสภาพไม่ได้สินะ อืมๆๆ (- -) (_ _)

            นี่แหละสาเหตุของอาการหัวใจเต้นแรงและหน้าร้อนผ่าวๆ ของฉัน!!

           

            เซ็งโลก...เบื่อชีวิต...จิตตก ฉันขอเสนอหน้าแนะนำอะไรสักอย่างนะ ถ้าเกลียดการสอบเข้ากระดูกล่ะก็อย่าคิดเรียนจะเรียนคณะนี้เด็ดขาด! เพราะอะไรน่ะเหรอ? ก็เพราะอีกสามวันฉันกำลังจะสอบย่อยอีกแล้วน่ะสิ ระบบทางเดินอาหาร ดี! คราวนี้ย่อยสมองฉันไปด้วยเลยนะ -_-^

            Ring…Ring…

            +.Fone.+

            หมอนี่โทรมาทำไม -*-;; ฉันรู้สึกลังเลนิดๆ ที่จะรับสายเขา ฉันยังจำสภาพตัวเองที่เพิ่งลุกจากเตียงหัวฟูเหมือนซ้อนท้ายเด็กแว๊นได้ดีไม่มีวันลืม -_-^ ประเด็นคือ...ยังไม่มีคนนอกครอบครัวได้เห็นฉันในสภาพนั้น!

            “มีอะไร”

            (เธอไม่มีเรียนอีกแล้วนะ)

            “นายยังไม่ชินอีกหรือไง -_-

            (=_=^ จะสอบแล้วนะ อีกสามวันเอง) โฟนทำเสียงเข้มใส่ฉัน ดุฉันทำไม?

            “ก็ถึงได้หยุดอ่านหนังสือไง” ฉันก็หาข้ออ้างไปงั้นแหละ คนแบบฉันเนี่ยนะจะอ่านหนังสือก่อนสอบตั้งสามวัน อัพเดทก่อนวันสอบหนึ่งคืนเท่านั้นค่ะ ^O^/ (ฉันภูมิใจทำไม?)

            (งั้นสรุปของฉันเธอก็ไม่ต้องใช้แล้วสิ)

            “ใช้สิยะ!!”

            (อ้าว ก็ไหนว่าเธออ่านหนังสือแล้วไง ^_^)

            เชอะ! ถ้าไม่ติดว่าหมอนี่ยังมีประโยชน์กับการเรียนของฉันล่ะก็ฉันจะยกกระถางต้นไม้หลังห้องทุ่มใส่หัวเขาจริงๆ ด้วย

            “ชิ! ก็ได้ ฉันยังไม่ได้อ่านหนังสือ พอใจหรือยัง”

            (มาก! ^_^)

            “แล้วจะเอาไง นายรู้แล้วได้อะไรขึ้นมามิทราบ!”

            (ฉันจะบอกว่าฉันใส่สรุปไว้ในถุงข้าวกล่อง แขวนอยู่หน้าห้องเธอแน่ะ +_+ ติ๊ด!)

            เมื่อฟังเขาจบประโยค ฉันก็วิ่งพรวดไปเปิดประตูห้องไม่ได้ใส่ใจเลยว่า เขาว่างสายก่อนฉัน -_-^ ที่ลูกบิดด้านนอกมีถุงแขวนอยู่จริงๆ ด้วย และในนั้นก็มีกล่องโฟมกับชีทสรุปที่โฟนซีร็อกมาให้แล้ว

            หมอนี่ใจดีจังแฮะ -.-


+ + + + + 

I'm Sorry!!!

ขอโทษนะคะที่หายไปนาน

ขอแก้ตอนนี้ใหม่นะคะ^^ +



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
❤•My Good Boy รักพลิกล๊อคยัยตัวร้ายกับนายแสนดี•❤ ตอนที่ 8 : VII [New] , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 130 , โพส : 1 , Rating : 0% / 0 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 1 : ความคิดเห็นที่ 4
อิโฟนน่ารักจัง 555

สนุกดี (ไม่ได้อ่านแต่แรก)
แต่แรดมาอ่านบทใหม่ >O<
ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ
(โดนถีบ >_<)
PS.  Duncan Cleev : สัมผัสจากผม ความรักจากผม คุณรู้สึกถึงมันบ้างไหม คุณรู้สึกถึงหัวใจผมรึเปล่า...มันเต้นแรงก็เพราะคุณ คุณจะจดจำมันไว้ เหมือนอย่างที่คุณเคยจดจำทุกสิ่งทุกอย่างเกี่ยวกับเดเมี่ยนรึเปล่าคาเมรอน
Name : เจ้าชายอัศวิน เจ้าหุ่นกระบอก < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เจ้าชายอัศวิน เจ้าหุ่นกระบอก [ IP : 93.132.28.148 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 พฤศจิกายน 2552 / 03:49

หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android