(Dramione) What The Room Requires

ตอนที่ 1 : 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,252
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 241 ครั้ง
    16 พ.ย. 59

 

       เดรโก มัลฟอย ให้ความรู้สึกเย็นเยียบเหมือนน้ำแข็งและหนาวเหมือนหิมะ เมื่อไหร่ก็ตามที่เขาเดินเข้ามาในห้อง ใช่ อย่างน้อยก็ฉันแหละคนนึงที่คิดว่าเขาเป็นแบบนั้น 

ฉันกำลังนั่งอยู่ในห้องโถง ท่ามกลางความเงียบที่น่าอึดอัดระหว่างพวกเรา ฉันกับรอน กำลังมองดูแฮร์รี่วิ่งไล่ตามเคที่ เบลล์ เด็กสาวที่พวกเราเห็นเธอถูกพลังลึกลับโยนขึ้นไปในอากาศและร่วงหล่นลงมา มันอาจเป็นคำสาปที่น่าสะพรึงกลัว แต่มัลฟอยเบนความสนใจของแฮร์รี่ไปจากฉัน 

เขาหยุดอยู่ตรงหน้าฉันกับรอนพอดี ไม่ได้ใส่เสื้อคลุมของโรงเรียน มีแค่เสื้อเชิ้ตขาว เนคไท กางเกงขายาวกับเสื้อสเวตเตอร์เท่านั้น เขาดูซีดเซียว รอยคล้ำรอบดวงตาลึก เขาเงยหน้าขึ้น และจ้องมองไปที่แฮร์รี่กับเคที่ 

เสียงดังรอบตัวดูจะเงียบลงไปทันที ฉันรู้สึกเหมือนมีกำแพงหินเย็นๆมาตั้งอยู่ข้างหน้า ฉันบอกแฮร์รี่ว่าช่วงนี้มัลฟอยดูป่วย แต่ในตอนนั้น ฉันไม่ได้สังเกตเขาดีเท่าตอนนี้ ปกติแล้วมัลฟอยจะเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะไม่ว่าวันนั้นจะเป็นวันที่แย่สำหรับเขาขนาดไหน และฉันก็เลือกที่จะเมินเฉยกับเขา แต่ตอนนี้ไม่ใช่ ดวงตาสีฟ้าที่ดูเหนื่อยล้า ความมั่นใจของเขาที่หมือนจะเหือดแห้ง ฉันขมวดคิ้ว เกิดอะไรขึ้นกับเขานะ ความคิดของตัวเองทำให้ฉันกลืนน้ำลาย ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ฉันสนใจเขามากขนาดนี้  

ร่างกายของเขาเกร็ง และแทบจะล้มลง ในขณะที่ฉันก้มลงมองที่ช่องทางเดินระหว่างแถวนั่ง สายตาของฉันสบเข้ากับแฮร์รี่พอดี ฉันกำหมัดแน่น 

และมัลฟอย เขามองมาที่ฉัน เพียงแค่ไม่กี่วินาที แล้วเขาก็หันมามองสบตากับฉันโดยตรง ด้วยสายตาที่เย็นชาและทื่อเหมือนคนตาย ก่อนจะเดินออกไปจากห้องโถงที่เต็มไปด้วยเสียงหนวกหู นั่นทำให้ฉันตัวแข็งเหมือนน้ำแข็ง 

จากมุมมองทางหางตา ฉันเห็นแฮร์รี่เลิกไล่ตามเคที่แล้ว และเขากำลังเดินกลับมาทางฉัน ไม่ เขากำลังเดินไปทางมัลฟอย 

"หยุดนะ!" ฉันตะโกนใส่แฮร์รี่และไล่ตามเขาอย่างรวดเร็ว แต่เขาไม่สนใจ ฉันกระโดดข้ามโต๊ะ ทำให้แก้วน้ำคว่ำ หกกระจาย ในที่สุดฉันก็คว้าแขนของเขาเอาไว้ได้ 

"เฮอร์ไมโอนี่!" รอนตะโกน เพราะฉันทำน้ำฟักทองหกใส่หน้าตักของเขา "นี่เธอทำ-" 

"แฮร์รี่ อย่า" ฉันกระซิบ ไม่สนใจเสียงตะโกนที่ดังมาจากโต๊ะ แฮร์รี่หันหน้ากลับมาและเดินเข้ามาใกล้ๆ เพื่อที่เขาจะได้พูดกับฉันโดยที่ไม่มีใครได้ยิน 

"ฉันต้องทำ" เขาพูด "ฉันรู้ว่าเป็นเขาที่ทำกับเคที่เบลล์ ฉันเห็นสีหน้าของเขา" 

"ฉันรู้" ฉันพยักหน้า จับแขนเขาไว้อย่างมั่นคงเพื่อไม่ให้เขาหนีไปไหน "นั่นคือสาเหตุที่นายจะทำตามแผนของนายไม่ได้" 

แฮร์รี่ทำท่าเหมือนกำลังจะพูด แต่แล้วเขาก็หุบปากลง หรี่ตาเป็นเส้นแคบๆ 

"เธอคิดว่าฉันกำลังจะทำอะไร?" 

"อะไรก็ตามที่จะทำให้มันแย่กว่าเดิม" ฉันพึมพำ ปล่อยแขนเขา เดินข้ามม้านั่งออกไปทางประตู 

"เธอจะไปไหน?" รอนและแฮร์รี่ตะโกนถามพร้อมกัน 

"เดี๋ยวเจอกัน ที่ห้องนั่งเล่นรวม" ฉันตอบกลับโดยไม่หันไปมอง "ไม่ต้องตามมา!" 

ฉันวิ่งออกไปจากห้องโถงใหญ่ ผ่านผู้คนมากมายที่เดินเข้ามาในห้องนี้ และพยายามอย่างมากที่จะไม่แสดงท่าทีหยาบคายทั้งที่ฉันกำลังมองข้ามหัวของพวกเขา 

นั่น! ฉันเห็นร่างๆหนึ่งกำลังเดินออกจากห้องโถงไปที่บันได ฉันกัดฟันและก้ามข้ามบันไดทีละสองก้าว เดินเร็วที่สุดเท่าที่ตัวเองจะทำได้ จะให้เขาคลาดสายตาไปไม่ได้ หวังว่าเขาจะไม่ได้กลับไปที่ห้องนั่งเล่นรวมของสลิธิรีนหรอกนะ 

ข้างหน้าฉัน มัลฟอยขยับมือขึ้น เหวี่ยงเนคไทของเขาออกราวกับว่ามันกำลังรัดคอ ฉันเดินเร็วขึ้น ทำเสียงฝีเท้าให้เงียบที่สุด เขายังไม่รู้ว่าฉันกำลังตามมา 

ฉันสูดหายใจเข้าจนเต็มปอด หัวใจเต้นแรงกระแทกซี่โครง ฉันคิดถูกที่ห้ามแฮร์รี่ เขาจะทำอะไบางอย่างที่โง่งี่เง่ามากแน่ๆ หรืออาจทำอะไรรุนแรง และสุดท้ายนั่นอาจทำให้เขาถูกไล่ออก 

แต่ฉันกำลังจะทำอะไร? ฉันไม่เคยคุยกับมัลฟอย ตอนนี้ฉันกำลังหงุดหงิดเหมือนในตอนนั้นที่ชกหน้าเขา และฉันหวังว่าคราวนี้มันคงจะไม่ลงเอยแบบนั้นหรอกนะ ยกเว้นแต่มันจะไม่มีทางเลือก ฉันจะพยายามที่จะคุยกับเขาดีๆ 

แล้วเขาจะทำยังไงถ้าเขารู้ว่าถูกสะกดรอยตาม โดยเฉพาะตอนนี้ เขาดูหงุดหงิดและแปลกออกไปจากเดิม ฉันกัดริมฝีปาก ฉันจะต้องรู้คำตอบของเรื่องนี้ให้ได้ 

มัลฟอยก้าวเร็วขึ้น เลี้ยวเข้าไปในมุมและเดินเข้าห้องน้ำชาย ฉันเดินตามมาติดๆและหยุดอยู่ตรงขอบประตู หรี่ตามองเขา ไม่ว่าฉันจะแหกกฎกี่ข้อของฮอกวอตส์ ฉันก็ยังรู้สึกแปลกอยู่ดีที่จะเข้ามาในห้องน้ำชาย 

และแล้วฉันก็เห็นเขา มัลฟอยกำลังอ้าปากหอบหายใจ เดินโซเซเข้าไปใกล้อ่างล้างหน้า เขากำลังทำท่าเหมือนจะอาเจียน ลมหายใจของเขาแรงขึ้น ถอดเสื้อสเวตเตอร์ออกและโยนมันทิ้งลงกับพื้น ผมสีบลอนด์อ่อนยุ่งเหยิง คราวนี้เขาก้มหน้าต่ำเกือบติดขอบอ่าง เปิดน้ำเย็นๆและสาดใส่หน้าตัวเอง เสียงน้ำที่กระเด็นออกมากระแทกกับพื้นหินอ่อน เขาเงยหน้าขึ้นและมองเงาสะท้อนในกระจก ไหล่สั่นสะท้าน ริมฝีปากของฉันเผยอออก แปลกมาก เขาดูเหมือนไม่ใช่ตัวเอง ดวงตาของเขาเบิกกว้าง เสียงสะอื้นหนักๆดังออกมาจากลำคอ และก้มหน้าลงอีกครั้ง.... 

เขากำลังร้องไห้ มัลฟอยส่งเสียงสั้นๆ ที่ฟังดูตื่นตระหนก หวาดระแวง เหมือนเขากำลังโดนแทงเข้าที่กลางหน้าอก 

ฉันรู้สึกหดหู่อย่างบอกไม่ถูก ฉันกอดตัวเองไว้ คิ้วขมวดเข้าหากันแน่น เดรโกกำลังร้องไห้ ฉันไม่เคยเห็นเขาร้องไห้ เขา หยิ่งยโส เลวร้าย อวดดี ฉันไม่คิดว่าเขาจะร้องไห้เป็นเลยด้วยซ้ำ 

ฉันยังคงยืนอยู่ที่เดิมในขณะที่เสียงสะอื้นของเดรโกดังขึ้น ชัดขึ้น เขายกมือขึ้นปิดปากกลั้นสะอื้น แต่ไม่อาจห้ามเนื้อตัวที่สั่นเทาได้ 

"ฉันทำไม่ได้" เขากระซิบ "ฉันทำไม่ได้ ฉันทำไม่ได้.." 

ฉันก้าวเข้าไป ทีละก้าว ทีละก้าว กำมือของตัวเอง พยายามจะไม่เข้าไปใกล้กว่านี้ ฉันอยู่ห่างออกไปจากเขาสักสิบก้าวได้ ฉันกลืนน้ำลาย รู้ด้วยสัญชาตญาณว่าตอนนี้กำลังเผชิญอยู่กับสัตว์ป่าดุร้ายที่จนตรอก จากประสบการณ์ของฉัน ตอนนี้เป็นเวลาที่ต้องใช้ความพยายาม เหตุผล และความสุภาพอย่างสูงสุดในการพูดคุยกับเขา ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ 

"ให้ฉันไปตามพยาบาลไหม?" เสียงของฉันเบาและสั่น มัลฟอยหันขวับ สะโพกของเขาชนขอบอ่าง เขาอ้าปากค้าง มองมาที่ฉัน น้ำตายังคงอาบแก้ม สายตาเบี่ยงเบนไปที่ประตูก่อนจะกลับมามองที่ฉันเหมือนเดิม 

"อะไรนะ?" เขาพูดตะกุกตะกัก ฉันพยายามหาเสียงของตัวเองและพยุงตัวเองด้วยขาสองข้างไม่ให้ล้มลง 

"นาย..นายดูแย่" ฉันพูด "นายต้องการมาดามพรอมฟรีย์ไหม" 

เขาเลิกคิ้วและระเบิดหัวเราะออกมา ถูหน้าเข้ากับแขนเสื้อ พยายามที่จะยืนตัวตรง 

"พรอมฟรีย์?" เขาพูด ฉันเห็นฝ่ามือของเขาสั่นเทา ฉันอ้าปากและกำลังจะพูดแต่ก็ลังเล แต่สุดท้าย ฉันก็ถามคำถามของฉันออกไป 

"นายโอเคไหม?" 

เขามองกลับมาด้วยสายตาดุดัน 

"ฉันจะเป็นยังไงแล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอ นังเลือดสีโคลน" เขาส่ายหน้าอย่างไม่เชื่อว่าฉันเป็นห่วงเขาจริงๆ 

คำตอบของเขาทิ่มแทงเหมือนยาพิษ เช่นเดียวกับทุกๆครั้งที่ผ่านมา เขาก้มลงหยิบเสื้อสเวตเตอร์ขึ้นจากพื้น และหันหน้าเดินออกไปทางประตู 

"เดรโก เป็นอะไรหรือเปล่า?" ฉันเรียก ทำให้เขาเดินช้าลง และหยุดเดิน ฉันกลั้นหายใจ 

"ถ้าเธออยากได้คำตอบล่ะก็ เลิกหวังซะเถอะ" เขาเตือน แต่ความน่ากลัวในน้ำเสียงหายไปแล้ว อันที่จริง เสียงของเขาสั่นเครือเหมือนกำลังพยายามหายใจ "เลิกตามฉันมาซะที" แล้วเขาก็เดินออกไป ฝ่ามือกำจนข้อนิ้วกลายเป็นสีขาว 

ฉันขบกราม ฉันโตมากับผู้ชาย แน่นอน ฉันรู้ว่าพวกเขาคิดอะไร และฉันแกล้งทำเป็นไม่รู้ในสิ่งที่มัลฟอยกำลังคิดไม่ได้ แต่- สิ่งที่เขาพูดก็กระจ่างสำหรับฉันแล้วนี่ ถึงเขาจะไม่ได้พูดออกมาตรงๆ แต่ฉันรู้ได้จากน้ำเสียงของเขา ภายในของเขากำลังกรีดร้อง "ฉันไม่โอเค ฉันหวังว่าจะมีใครสักคนที่แคร์ฉันจริงๆ แล้วฉันก็จะบอกเธอ ถ้าเธอถามฉันอีกครั้ง และเดินตามฉันมา"  

"เดรโก!" ฉันตะโกน วิ่งตามไล่หลังเขา ทันพอดีที่เห็นเขาเดินลงไปที่ห้องโถง เขาเดินเร็วมาก ฉันแทบจะคลาดกับเขาอยู่แล้ว 

ได้โปรดเถอะ! ฉันอ้อนวอนในขณะที่สองเท้าวิ่งผ่านคบไฟและเสาอันแล้วอันเล่า ฉันเพียงต้องการเวลาเท่านั้น แค่เวลาเพียงนิดเดียว 

ประตูปรากฎขึ้นบนกำแพงซึ่งเคยว่างเปล่าข้างหน้ามัลฟอย ประตูสองบานขนาดใหญ่ สูง ทำให้ฉันเกือบสะดุดล้มลง ห้องต้องประสงค์! 

มัลฟอยหันกลับมามองที่ฉัน เบิกตากว้าง เขาดึงมือจับประตูและเปิดออก เดินเข้าไปข้างในและพยายามจะปิดมันลง  

"เดี๋ยว!" ฉันร้องขึ้น มือสองข้างจับที่ขอบประตู ทันเวลาพอดี ฉันพยายามง้างประตูออก ก้าวเท้าเข้าไปข้างใน ฉันเอื้อมมือจับไหล่เขา แล้วประตูก็ปิดลงตามหลังพวกเรา 

เสียงนาฬิกาโบราณอันใหญ่ดังขึ้นเหนือศีรษะของฉัน เข็มนาฬิกาส่งเสียงดัง ติ๊ก สองครั้ง ก่อนที่ทุกอย่างจะเข้าสู่ความเงียบ และตกอยู่ภายในความมืดมิด 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 241 ครั้ง

481 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 06:09
    กลับมาอ่านอีกรอบคือดีมากกกกกกกกก
    #476
    0
  2. #475 Pai Muthita (@pai_princess) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 03:15
    กลับมาอ่านรอบที่สี่แล้ว แงงงงง ชอบมากจริงๆ ภาษาดีมากเลยค่ะ แปลได้สละสลวยมากจริงๆ
    #475
    0
  3. #431 N_Ahgase&Army (@0804452409) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2562 / 23:13
    ภาษาดีมากค่ะะ
    #431
    0
  4. #408 Tarantallegra (@Tarantallegra) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 23:21

    ภาษาสละสลวยมากๆเลยค่ะ

    #408
    0
  5. #402 Chani_2526 (@Chani_2526) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2562 / 19:25
    กลับมาอ่านรอบที่สอง เขียนดีมากเลยค่ะ
    #402
    0
  6. #391 zixzak2 (@ZixZak) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 04:47

    ภาษาสวยยยยยย!

    #391
    0
  7. #371 Swip_cy (@zigetab3v) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 20:21
    ภาษาสวย บรรยายได้ดีมากเลยค่ะ♡
    #371
    0
  8. #342 0958176544 (@0958176544) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 17:50
    เราชอบการเขียนนะ
    #342
    0
  9. #325 JayramSukshirapibun (@jaratpon11234) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2561 / 23:07

    ลองมาอ่านดูฆ่าเวลาสรุปชอบบ บรรยายได้ดีอินมากค่า

    #325
    0
  10. #313 cloudzel_ (@cloudzel_) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 23:26
    เพิ่งดูฉากเดรโกร้องไห้วันนี้เลยค่ะ สงสารมากๆ พอมาอ่านก้อินกว่าเดิม;-;
    #313
    0
  11. #294 BeamLightyear (@BeamLightyear) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 20:30

    เราชอบฟิคเดรไมโอนี่ที่เเต่งเล่นกับไทม์ไลน์นี้ในหนังสือ เพราะหลักๆ เเล้วมันเป็นช่วงเปราพบางของเดรโกนี่เเหละ ฟิคหลายเรื่องก็อ้างอิงไทม์ไลน์ช่วงนี้นะ ไม่ว่าจะอ่านมากี่เรื่องเราก็ไม่เบื่อเลย เเถมไรท์ยังเเปลออกมาได้สละสลวยไม่ติดขัด ชอบมากๆ เลยค่ะ

    #294
    0
  12. วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 20:47
    กรี๊ดดด เพิ่งรู้จักเรื่องนี้ น่าสนใจอ่า
    #285
    0
  13. วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 17:02
    แทบจะร้องไห้ตามเดรโก
    #272
    0
  14. #230 kuychai (@kuychai) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 20:39
    ชอบเสียงนาฬิกา
    #230
    0
  15. #209 Moondust_ (@science09) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2560 / 00:56
    กลับมาอ่านรอบที่2 ชอบมากกก
    #209
    2
  16. #199 isabella♡ (@oxzygen) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 กันยายน 2560 / 04:19
    เห็นภาพตอนที่เดรโกตัวสั่นในหนังแล้วรู้สึกสงสารมากเลย ฮรือ
    #199
    0
  17. #167 l!i:.นู๋ นิ้ ง.:i!l (@ninko) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 07:58
    เดรน่าสงสาร ชีวิตกดดันสุดๆเลยช่วงปี 6

    ได้หลงเข้าไปอยู่ในห้องต้องประสงค์แล้ว เย้ สนุกละ
    #167
    0
  18. #25 meperu (@miingcb_12) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 10:42
    เดรโกกกกก ฮือ
    #25
    0
  19. #19 Lukpare Klinsub (@ookooogfy) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 18:12
    เดรน่าสงสารอ่าาา????
    #19
    0
  20. #5 FAH_ZzZz (@fahza345) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2559 / 01:11
    มันดีมากไรท์ แปลเก่งจัง
    #5
    0