oooไลท์บูล ปริศนาลูกแก้วศักดิ์สิทธิ์ooo

ตอนที่ 5 : [Chapter 2](Rewrite20/06/2558)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 188
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    20 มิ.ย. 58

Chapter 2

ณ โรงเรียนนานาชาติ$$$$ห้องม.3/3
ภายในห้องอาจารย์กำลังสอนวิชาวิทยาศาสตร์ เรื่องดาราศาสตร์ เด็กนักเรียนต่างตั้งใจฟังเพราะเรื่องน่าสนใจและสนุกที่สุดในวิชานี้แล้ว ผิดกลับนลินเธอมองนาฬิกาสีขาวไม่สนใจกับสิ่งรอบข้าง เธอนั่งอยู่บริเวณริมหน้าต่างหลังห้องเรียน
นาฬิกานี้ดูผิวเผินก็เหมือนนาฬิกาทั่วไปหากถ้ามองดูหน้าปัดนาฬิกาจะพบว่า มันไม่ธรรมดาอย่างที่คิดมันมีลักษณะคล้ายคอมพิวเตอร์ขนาดเล็ก มันถูกสร้างขึ้นโดยนลินเมื่อสองปีก่อนเพื่อเอาไปใช้ในการทำงานต่างๆ รวมถึงงานคณะกรรมการ
นลินปรับตัวลานเป็นโหมดมองภาพจากกล้องวงจรปิดภายในห้อง และสัมผัสกับหน้าจอ กดเลือกคำว่ากล้องวงจรปิดตัวที่สอง กล้องตัวนี้สามารถมองเห็นเด็กหนุ่มที่นอนบนโซฟาสีขาว ใช่แล้วเขาคือคนที่เธอพบเมื่อวันก่อน
เด็กสาวรู้สึกไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ทั้งทีเด็กหนุ่มคนนั้นไม่ความเกี่ยวข้องอันใดกับเธอ แต่เธอกลับเลือกที่จะช่วยเขา
ที่เธอต้องมองดูเด็กหนุ่มคนนั้นจากกล้องวงจรปิดของห้อง เพราะถึงเวลาจะผ่านมาถึง 5 วันแล้ว ทว่าเขายังไม่มีท่าทีว่าจะฟื้นคืนสติ ส่วนเธอเองนั้นไม่สามารถนั่งเฝ้าเขาได้ เพราะอย่างไรแล้วเธอก็มีหน้าที่ต้องเรียนหนังสือ
มีดาวเคราะห์ดาวหนึ่งในระบบสุริยะ นักวิทยาศาสตร์คาดว่ามีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่คือดาวอะไร เพราะเหตุใด ใครตอบได้บ้างยกมือขึ้น” หญิงวัยกลางคนผู้มีดวงตาสีดำเอ่ยถามนักเรียน
นักเรียนทั้ง 19 คนไม่มีใครสักคนอยากจะอาสาหรือยกมือขึ้นแม้แต่คนเดียว
ไม่มีใครยกงั้นครูสุ่มเลขที่นะคะ” ผู้หญิงผมสีน้ำตาลก้มหน้าคิด “อืมเลขที่ 9 แล้วกันนะใครเลขที่ คะเธอเงยหน้าขึ้นกวาดสายตามองไปรอบห้องเรียน
นลิน เกเบรียลครับ อาจารย์พฤกษา” เสียงผู้ชายคนหนึ่งตะโกนออกมา
นลินยืนขึ้นตอบด้วยหน้าตาเรียบเฉย “ดาวอังคารคะ เพราะนักวิทยาศาสตร์ค้นพบร่องรอยที่คล้ายว่าเป็นร่องน้ำมาก่อน และดาวอังคารมีลักษณะคล้ายโลกตอนพึ่งเกิด นักวิทยาศาสตร์จึงสันนิษฐานว่ามีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่บนดาวเคราะห์ดวงนี้ค่ะ
เก่งมาก นลินนั่งลง” พฤกษาว่า พร้อมเสียงตบมือของเพื่อนดังขึ้น
ตัวพฤกษาเอง เธอรู้สึกปลื้มเด็กคนนี้ตั้งแต่เริ่มสอนแล้ว เพราะในความคิดของเธอ นลินเป็นเด็กฉลาดและเข้มแข็ง เพียงแต่เธอไม่ยอมเปิดใจรับใครเลย แม้แต่เพื่อนในห้องนี้ก็ตาม นลินไม่ยอมคุยกับใครเลย นอกจากจำเป็นจริงๆ
นลินนั่งลง ทอดสายตากลับไปมองนาฬิกาเช่นเดิม และเธอพบว่าเด็กหนุ่มเริ่มขยับตัว คล้ายคนใกล้จะตื่น เธอรีบเก็บกวาดข้าวของลงกระเป๋านักเรียนทันที
อาจารย์พฤกษาคะ หนูขออนุญาตลากลับบ้านด่วนค่ะ หนูมีธุระด่วนต้องรีบทำ” เธอขออนุญาตอาจารย์ เพื่อนในห้องอีก 18 คนมองมาที่เธออย่างสงสัย แต่เธอกลับไม่แคร์กับสายตาพวกนั้นเลยแม้แต่นิดเดียวราวกับมันเป็นสายลมที่พัดผ่านมาและผ่านไปเฉยๆ
จ๊ะ นลิน” พฤกษาอนุญาต แทบจะในทันที
ขอบคุณค่ะ สวัสดีคะ” นลินบอกลา ก่อนวิ่งออกจากห้องเรียน
อาจารย์พฤกษาคะ ทำไมอนุญาตรินง่ายจังเลยคะ” เสียงของเด็กผู้หญิงนัยน์ตาสีฟ้าประท้วง
ใช่” เด็กอีก 17 คนสนับสนุน
งั้นครูขอถามน้ำกลับนะว่า ถ้าน้ำเป็นครู เธอจะห้ามนลินได้หรือคะ” พฤกษาถามน้ำเด็กผู้หญิงที่ประท้วงขึ้นมา
และพบว่าเด็กคนนั้นเอาแต่อ้ำอึ้งไม่สามารถตอบคำถามของเธอได้
เอาล่ะ เรื่องนั้นช่างมันไปเถอะ เรามาเรียนต่อดีกว่า ............” เธอสอนต่อ
ทว่าเด็กหนุ่มคนหนึ่งยังคิดวนเวียนกับสิ่งที่นลินกระทำในใจว่า ริน จะไปไหนกันแน่ นี่มันพึ่งแปดโมงครึ่งเอง เธอมีพิรุธ
 
ห้องของนลินทุกอย่างถูกตกแต่งด้วยสีขาวสลับดำอย่างลงตัว ไม่ว่าจะเป็นแอร์หรือแม้แต่ตู้เย็นก็ถูกเลือกเป็นสีขาวไม่ก็ดำบอกถึงว่า เจ้าของห้องชอบสีนี้มากพิเศษ น่าแปลกที่ห้องนี้ถูกตกแต่งอย่างลงตัว แม้ว่าจะมีการสั่งซื้อเฟอร์นิเจอร์ใหม่เข้ามาเรื่อยๆ ถ้ามองสำรวจตัวห้อง จะรู้สึกเหมือนกับมีดีไซน์เนอร์ฝีมือดีมาออกแบบห้องให้อย่างไรอย่างนั้นเลย ทั้งที่เจ้าของห้องวัยสิบสี่ปีเป็นคนออกแบบและตกแต่งเองทั้งหมด
เมื่อนลินกลับถึงห้อง เธอรีบตรงเดินไปปลุกกิลเลียมทันที แต่ไม่มีวี่แววว่าเขาจะยอมตื่นขึ้นมาง่ายๆ มีเพียงการขยับตัวเล็กน้อย แสดงออกถึงความรำคาญจากการที่มีคนมาปลุก
กิลเลียมรู้สึกเหมือนว่าใครคนหนึ่งกำลังปลุกเขาอยู่ด้วยความเคยชิน จึงคิดว่าเป็นนางกำนันส้มแป้น เขาพูดอย่างไม่เต็มเสียงว่า “พี่ส้มแป้น ผมขอนอนอีกหน่อยนะครับ
นลินประหลาดใจกับสรรพนามที่เขาเรียก บวกกับความรำคาญซึ่งมีมากขึ้นเรื่อยๆ ในเมื่อเขาไม่ยอมตื่นสักที 
เผียะ
    เธอตบหน้าข้างขวาของกิลเลียมไปทีหนึ่ง
เด็กหนุ่มสะดุ้งตัวลุกขึ้นมานั่งทันที มองหน้านลินอย่างตกใจ เขาสามารถสลัดความง่วงนอนออกในทันที ที่เห็นหน้านลิน
คุณเป็นใคร
นลิน เกเบรียล
ที่นี่ที่ไหน
บ้านฉัน
มันอยู่ส่วนไหนของคอนเนอร์หรอครับ
“.....”
ตอบหน่อยสิครับ
อยู่ในประเทศไทย
แล้วอยู่ส่วนไหนล่ะครับ
ในโลก
ฮ่าๆคุณจะบอกผมว่า ตอนนี้ผมอยู่บนโลก ณ ประเทศไทยเนี่ยนะ” เขาถาม เพื่อความแน่ใจทั้งที่ในใจพยายามหลอกตัวเองว่า เขายังอยู่บนดาวอังคาร ดาวบ้านเกิดของเขา
นลินพยักหน้ายืนยัน ทั้งทีเธอยังคงประหลาดกับท่าทีแปลกๆของเขา แต่ก็ไม่แสดงอารมณ์ออกมามากมาย
กิลเลียมไม่เข้าใจว่า ในเมื่อตอนนี้เขามาอยู่บนดาวโลกแล้ว ทำไมเขากลับฟังและพูดภาษาของคนบนโลกได้
นลินส่งสายตาไปจ้องกิลเลียมราวกับว่ารออะไรซักอย่าง
เขาสะดุ้งสีหน้าถูกเปลี่ยนกลับมายิ้มแย้มราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ขอโทษครับที่ผมยังไม่ได้แนะนำตัว ผมชื่อกิลเลียม ออฟ คอนเนอร์เป็นชาวคอนเนอร์ เป็นชาวมาซ ผู้ที่อาศัยอยู่บนดาวอังคาร เคยเห็นแต่ดาวของรินไม่เคยคิดว่าจะได้มาอยู่บนดาวโลกเช่นนี้เลย ฉะนั้นผมไม่รู้จักที่ที่รินบอกเลยสักนิด” เขาตีความหมายจากท่าทางของเด็กสาวว่า เธอต้องการให้เขาแนะนำตัว
นลินพยักหน้า ฉุดกระชากลากเขาเข้าห้องน้ำ
“รินจะให้ผมทำอะไร” กิลเลียมถามอย่างกล้าๆกลัวๆ ท่าทางตื่นกลัวนลินมาก จนลืมเรื่องที่ติดใจก่อนนี้ไปเสียหมด
อาบน้ำ” เธอคว้าผ้าเช็ดตัวบนชั้นไม้สีดำข้างอ่างล้างมือ โยนให้กิลเลียม
แล้วเสื้อผ้าล่ะครับ” เขารับอย่างชำนาญ
เดี๋ยวหาให้
ผม.......” กิลกำลังจะถามอีก แต่รินส่งสายตามาประมาณว่า ไม่ต้องถามมาก ถ้ายังอยากมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้
นลินคอยจนเขาไม่ถามอะไร จึงยอมเดินออกจากห้องน้ำ
 
นลินหาเสื้อกับกางเกงตัวใหญ่ๆจากตู้เสื้อผ้า เธอหยิบเสื้อกับกางเกงยางยืดที่คิดว่า ใหญ่ที่สุดในตู้ออกมา เธอเป็นคนตัวเล็กและไม่เคยมีผู้ชายคนไหนเคยอาศัยหรือพักอาศัยอยู่ภายในบ้าน เธอจึงมีแต่เสื้อผู้หญิงตัวเล็กๆเท่านั้น
ช่วงเวลาหนึ่งแม่ของเธอไม่สบาย แต่ฝืนตัวเองออกไปซื้อเสื้อกับกางเกงเพื่อเป็นของขวัญวันเกิดให้เธอ สุดท้ายสิ่งที่ได้กลับใหญ่ผิดขนาดของเธอมากๆ บวกกับตอนกลับไปที่ร้านเพื่อเปลี่ยนไซส์ พบว่าร้านนั้นปิดปรับปรุง เธอจึงมีเสื้อผ้าใหญ่ๆอยู่เพียงแค่ชุดนี้ชุดเดียว
หลังจากหาเสื้อผ้าให้กิลเลียมได้ แล้วเธอก็เคาะประตูห้องน้ำ
ก๊อก ก๊อก
มีอะไรหรือเปล่าครับ ริน” กิลเลียมตะโกนถามเสียงดัง
เอาชุดมาให้
กิลเลียมเปิดประตูแง้มๆ และดึงเสื้อผ้าจากมือเธอ ส่วนเธอหลังจากส่งเสื้อผ้าให้แล้วนั้นเธอก็กลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องนอน เป็นชุดกระโปรงแขนกุดลายจุดสีขาวแดง
กิลเลียมออกมาในเสื้อสีขาวลายมิกกี้เม้าส์กับกางเกงสาวส่วนสีดำ เขาเข้ามาถามนลินว่า เราจะไปไหนกับหรอ ริน
ห้าง” เธอตอบสั้นๆ
มันคือ....
ไปกินข้าว” นลินตัดบทกิลเลียม เขาจะได้ไม่ถามซอกแซก
ครับ” กิลเลียมรับฟังและทำตามโดยดี พลางคิดในใจว่า รินเนี่ยนะเฉียบขาดกว่าท่านพ่อท่านแม่เขาอีก ออกแนวโหดว่าด้วยเป็นผู้หญิงอะไรก็ไม่รู้เย็นชามากๆ บลา~
-------------------------100%-----------------------

68 ความคิดเห็น

  1. #40 warlcat (@chalita2538) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2552 / 20:19
    อ่า คำผิดยังมีเยอะอยู่นะนี่ คำเกินก็มี

    แล้วก็ยังเว้นวรรคคำได้ไม่ค่อยดีเท่าไหร่

    การใช้สีหน้ายังไม่ค่อยมีให้เห็นนา...

    พล็อตโดยรวมสนุกใช้ได้ แต่มีข้อเสียมาขัด

    ทำให้บางส่วนมันหมดอารมณ์อ่าน
    #40
    0
  2. วันที่ 15 พฤษภาคม 2552 / 12:16
    แหมๆ ทำไมที่เจ๊เล่ากับในนี้มันเท่ากันล่ะจ๊ะ ไม่อัพช้าไปหน่อยรึ - _ -++
    #24
    0
  3. #23 ~OหมีขาวO~ (@cakesof) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2552 / 10:05
    สำนึกผิดเลยมาลง- -++ เหอะๆๆ
    #23
    0
  4. #22 ~OหมีขาวO~ (@cakesof) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2552 / 07:30

    กวนมากคะ พี่ -*-

    ทำไมพี่ถึงไม่อัพดีๆซักวันเอ่ยT^T

    #22
    0
  5. วันที่ 14 พฤษภาคม 2552 / 16:57
    กวนส้นมากเลยเจ้าค่ะ พี่ระฆัง - -++
    #21
    0
  6. #20 ~OหมีขาวO~ (@cakesof) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2552 / 16:28
    -*-+

    ทำไมมันอัพเยอะจังนะเจ้าคะ TT^TT
    #20
    0