(E-BOOK) SECRET GARDEN | CHANBAEK KAIHUN

ตอนที่ 5 : 05 | Nobody's Perfect

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,582
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 442 ครั้ง
    3 พ.ค. 62




05 | Nobody's Perfect

เศษธุลีก่อกำเนิดรูปร่าง จิตวิญญาณ

กอปรขึ้นมาเป็นสรรพสิ่งแสนงดงาม

ทว่าทุกสิ่งล้วนไม่สมบูรณ์แบบ

Secrets of Garden




 

 

หลังจากพายุหิมะเคลื่อนผ่านไป ผืนป่ากว้างก็ถูกแทนที่ด้วยแสงแดดอุ่นๆ ที่สาดส่องมาเยือน กลิ่นหอมอ่อนๆ ของบุปผชาติหลากหลายสายพันธุ์ส่งกลิ่นหอมกรุ่นไปทั่วผืนป่า แข่งกันเบ่งบานรับแสงสีทองของดาวฤกษ์ดวงโต

 

บรรยากาศในยามสายของวันนี้เต็มไปด้วยความอบอุ่นของแสงแดดที่โอบล้อมทั่วทั้งขุนเขา เสียงนกฮัมมิ่งเบิร์ดดูดกินน้ำหวานจากเกสรดอกไม้ดังแว่วให้ได้ยินมาจากสวนดอกไม้ข้างตัวเรือน สลับกับเสียงนกเงือกตัวเมียที่ร้องเรียกหาหัวหน้าครอบครัวที่ออกไปหาอาหารให้กับมันและเหล่าลูกน้อย

 

หลายสรรพสิ่งที่ดำรงชีวิตอยู่ในผืนป่ากำลังเริ่มต้นวันใหม่ตามสัญชาตญาณของมัน ผิดกับแบคฮยอนที่ยังคงนั่งนิ่งอยู่บนโซฟาบริเวณโถงกลางตัวเรือน บนตักเล็กมีแคตตาล็อกการ์ดแต่งงานวางทาบอยู่แน่นิ่งเช่นเดียวกันกับเจ้าของตัก และดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้รับความสนใจเลยแม้แต่น้อยเหมือนกับชั่วโมงก่อนหน้านี้

 

หลังจากออกมาจากห้องทำงานของพ่อเลี้ยงจอมเผด็จการคนนั้น แบคฮยอนที่ถูกบังคับให้ถือแคตตาล็อกแบบการ์ดแต่งงานออกมาด้วยยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม เขาไม่มีความรู้สึกที่อยากจะขยับตัวทำอะไรทั้งนั้น เรียกได้ว่าแค่ทอดถอนหายใจยังรู้สึกว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะทำ

 

ผู้ชายคนนั้นทำให้แบคฮยอนรู้สึกว่าตนเองนั้นช่างด้อยค่า ไม่มีสิทธิ์ที่จะเรียกร้อง ไร้ซึ่งปากเสียงที่จะเอ่ยบอกความต้องการของตัวเอง .. นี่หรือเปล่าความรู้สึกของนกน้อยที่ถูกขังเอาไว้ในกรง

 

กลิ่นช็อกโกแลตร้อนที่แสนโปรดปรานลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ ทว่ามันกลับไม่ได้หอมหวานเหมือนเช่นทุกครั้งที่แบคฮยอนยกมันขึ้นดื่ม แก้วสวยใบนั้นซึ่งบรรจุช็อกโกแลตร้อนอยู่ค่อนแก้วจึงถูกวางทิ้งไว้อย่างไร้ความสนใจ จนในที่สุดความหอมหวานของมันก็ค่อยๆ จืดจางเพราะถูกดูดกลืนด้วยเข็มเวลาที่เคลื่อนผ่านไป

 

ทุกสิ่งทุกอย่างไหลผ่านร่างกายที่เปรียบเสมือนขอนไม้ที่ผุพัง เห็ดราน้อยใหญ่พากันเริงร่าผุดขึ้นดอกแล้วดอกเล่าบนขอนไม้อันนั้น และมันก็ทำเพียงอยู่นิ่งๆ ราวกับว่าไม่มีความรู้สึกใด ทั้งที่ในความเป็นจริงมันกำลังเจ็บเจียนตาย เพียงแต่มันไม่อยากแสดงออกมาให้ผู้ใดเห็น

 

เก็บซ่อน ปิดผนึก ฝังลึกลงสู่หุบเหวอันมืดมนภายในหัวใจ

 

แบคฮยอนนนนน~”

 

เสียงใสที่เคล้าไปด้วยความร่าเริงซึ่งดังขึ้นก่อนที่เจ้าของเสียงจะปรากฏตัวส่งผลให้แบคฮยอนสะดุ้งตื่นจากภวังค์ ใบหน้าเรียวสวยยังไม่ทันได้หันไปมองยังทิศที่มาของเสียงเลยด้วยซ้ำ ร่างสูงโปร่งของปาร์ค เซฮุนก็โถมกายลงมานั่งบนโซฟาตัวเดียวกัน พร้อมกับฉีกยิ้มกว้างเต็มใบหน้าตามประสาเด็กอารมณ์ดี

 

แบคทำไรอยู่อ่ะเซฮุนเอ่ยถามคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างกายทันทีที่ทิ้งตัวลงนั่ง ทว่ายังไม่ทันที่คนถูกถามจะได้เอ่ยตอบ นัยน์ตาเรียวก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่วางอยู่บนตักเล็กเข้าพอดี

 

อะไรน่ะ?”

 

คือ..”

 

ไม่ทันเสียแล้ว แบคฮยอนได้แต่เอ่ยคำนี้ในใจเพราะเมื่อจบคำถามที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นของคุณเล็ก เจ้าตัวก็คว้าหมับเอาแคตตาล็อกที่อยู่บนตักของแบคฮยอนไปทันที ก่อนที่ฝ่ามือเรียวจะเปิดมันออกพร้อมกับนัยน์ตาสวยที่ฉายแวววิบวับตามแบบฉบับเด็กซน

 

แบบการ์ดแต่งงานนี่!

 

คุณเล็กของป้าแมรี่ดูเหมือนจะตื่นเต้นมากเพราะฝ่ามือเรียวเอาแต่พลิกหน้ากระดาษไปมาพร้อมกับพึมพำว่าสวยจัง ก่อนจะหันมาถามคนข้างกายเป็นระยะๆ ว่าแบคเลือกแบบได้หรือยัง ชอบแบบไหนเป็นพิเศษ หรือว่าเอาแบบนี้ดีไหม

 

ทว่าคนถูกถามก็ไม่ได้เอ่ยตอบอะไรกลับไป และพระเจ้าก็ช่างใจร้ายที่ส่งใครบางคนให้บังเอิญผ่านมาทางนี้พอดี แบคฮยอนสบตากับเจ้าของใบหน้าสวยโดยที่อีกฝ่ายก็มองมาที่ตนเช่นกัน ก่อนที่เรือนกายบางซึ่งนั่งอยู่บนวีลแชร์จะใช้ระบบเคลื่อนที่อัตโนมัติพาตัวเองมาหยุดอยู่ตรงหน้าหลังจากนั้นไม่ถึงนาที

 

คุยอะไรกันอยู่เหรอครับ, ท่าทางสนุกเชียวและเสียงหวานที่เอ่ยเพียงรูปประโยคสั้นๆ นั้น ก็สามารถหยุดเสียงเจื้อยแจ้วของปาร์ค เซฮุนได้ในทันที

 

บรรยากาศที่แผ่ความอึดอัดจางๆ อยู่รอบกายทำให้ทั้งสามชีวิตที่นั่งอยู่ตรงโถงกลางเรือนเลือกที่จะจมอยู่กับความคิดของตัวเอง แบคฮยอนที่ไม่ทราบฐานะที่แท้จริงของลู่หานไม่รู้ว่าควรจะเอ่ยอะไรออกมา หรือแม้แต่จะเอื้อมมือไปปิดแคตตาล็อกที่วางอยู่บนตักของเซฮุนก็ยังไม่กล้า แบคฮยอนกลัวว่าถ้าตนยื่นมือไปปิดมัน ความสนใจของลู่หานอาจจะเปลี่ยนไปที่แบบการ์ดแต่งงานพวกนั้นแทนที่จะเป็นใบหน้าของตน

 

เรากำลังช่วยกันเลือกการ์ดแต่งงาน มีแต่แบบสวยๆ ทั้งนั้นเลยเนอะแบค

 

ทว่าความตั้งใจของแบคฮยอนก็ต้องพังครืนเมื่อเด็กดื้อของป้าแมรี่โพล่งความจริงออกมาจนหมดเปลือก แต่ที่น่าแปลกใจกว่านั้นก็คือเซฮุนไม่แม้แต่จะปรายตามองคนที่ตนพูดด้วยเลยด้วยซ้ำ ทว่าใบหน้าสวยของลู่หานก็ยังคงประดับไว้ด้วยรอยยิ้มบางราวกับว่าไม่ถือสาอะไร

 

งั้นเหรอครับ, แล้วคุณแบคฮยอนเลือกแบบได้หรือยังครับแบคฮยอนกลายเป็นคนน้ำท่วมปากทันทีเมื่ออีกฝ่ายเอ่ยถามตน เขาต้องตอบแบบไหนกันถึงจะรักษาความสัมพันธ์อันมีหมอกหนาปกคลุมระหว่างตนกับอีกฝ่ายเอาไว้ได้

 

แบคก็ให้พี่ใหญ่ช่วยเลือกซี่ คนจะแต่งงานกันก็ต้องช่วยกันเลือกจริงไหม

 

คุณเล็ก..

 

น่า, เชื่อเล็กสิว่าพี่ใหญ่เต็มใจช่วยแบคเลือกอยู่แล้ว

 

แบคฮยอนไม่เคยรู้สึกอยากจะหยิกคุณเล็กของป้าแมรี่เท่ากับวันนี้มาก่อน เขาไม่อยากให้ใครพูดถึงเรื่องนั้นเพราะสำหรับตนมันคือเรื่องที่ละเอียดอ่อนมาก ที่สำคัญฐานะของลู่หานก็ยังเป็นอะไรที่คลุมเครือ แบคฮยอนจึงไม่อยากให้เรื่องของตนไปมีผลกระทบกับความรู้สึกของใครทั้งนั้น แม้กระทั่งความรู้สึกของตัวเองก็ตาม

 

ก็จริงนะครับคุณแบคฮยอน การ์ดแต่งงานต้องใส่ชื่อของเจ้าบ่าวและเจ้าสาว เพราะฉะนั้นทั้งสองคนก็ควรที่จะช่วยกันเลือกแบบที่ทั้งคู่ชอบ

 

รอยยิ้มหวานที่ดูจริงใจก็ไม่อาจทำให้แบคฮยอนยิ้มรับคำแนะนำของคนตรงหน้าได้อย่างเต็มร้อยนัก มันเป็นความรู้สึกที่แบคฮยอนเองก็บอกไม่ถูกเหมือนกันว่ามันเป็นแบบไหน แบคฮยอนรู้แค่ว่าระหว่างตนกับลู่หานมันเหมือนมีกำแพงหมอกกั้นเราทั้งคู่เอาไว้

 

ซึ่งทั้งเขาและอีกฝ่ายไม่มีใครคิดที่จะก้าวข้ามมันออกมา

 

 

 

 

 

 

 

 

เสียงเครื่องยนต์ดังแว่วอยู่ในหูสลับกับเสียงหวีดหวิวของสายลมที่ลอดผ่านเข้ามาทางกระจกรถที่ถูกลดระดับเอาไว้ เส้นทางข้างหน้าที่ทอดยาวไปไกลจนสุดลูกหูลูกตาส่งผลให้จังหวะลมหายใจของใครบางคนเต้นแผ่วลง คล้ายกับคนจมน้ำที่พยายามตะเกียกตะกายขึ้นมาหายใจบนฝั่ง

 

แบคฮยอนลอบถอนหายใจยามที่ความเงียบเข้าปกคลุมภายในห้องโดยสารที่แสนคับแคบ และถึงแม้ว่ามันจะเป็นเพียงแค่ช่วงวินาทีสั้นๆ ที่วิทยุเปลี่ยนเป็นเพลงใหม่หลังจากเพลงเดิมจบลง ทว่านั่นกลับยาวนานราวกับหลายชั่วโมงในความรู้สึกของแบคฮยอน

 

ฝ่ามือเล็กบางทั้งสองข้างกำขากางเกงของตัวเองแน่นเพราะความอึดอัดที่ถาโถมอยู่ในอก และมันก็หวนให้นึกถึงความรู้สึกเดียวกันเมื่อยี่สิบนาทีก่อนหน้านี้ที่เกิดขึ้นในเรือนไม้หลังงาม โดยคนที่ทำให้เกิดความรู้สึกนั้นก็คือคนๆ เดียวกันกับที่นั่งอยู่ในตำแหน่งคนขับในตอนนี้

 

พ่อเลี้ยงให้ป้ามาตามคุณแบคฮยอนค่ะ

ตามไปไหนครับ?’

ป้าก็ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ

 

นั่นคือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ก่อนที่แบคฮยอนจะถูกจับยัดใส่รถกระบะคันเก่าที่สภาพของมันเข้าใกล้คำว่าเศษเหล็กเข้าไปทุกที เคยดูหนังเรื่องแวมไพร์ ทไวไลท์ไหมล่ะ รถกระบะเก่าๆ สีน้ำตาลไหม้ของเบลล่า สวอนคันนั้นเหมือนกับคันที่เขานั่งอยู่ตอนนี้เลยล่ะ

 

คุณจะพาผมไปไหน

 

ป้าแมรี่ไม่ได้บอกหรือไง

 

ไม่ได้บอกครับ

 

เป็นเสี้ยววินาทีหนึ่งที่สองสายตาสอดประสานกัน ก่อนที่มันจะผละจากกันไปโดยที่ชานยอลกลับไปมองยังถนนเบื้องหน้าตามเดิม และแบคฮยอนก็หันกลับมาทอดมองมือของตัวเองที่กำแน่นอยู่บนตัก มันเป็นแค่เสี้ยววินาทีจริงๆ เพราะหลังจากนั้นพวกเขาทั้งคู่ก็ไม่ได้สบสายตากันอีกเลย

 

กระบะคันเก่าจึงทำหน้าที่ของมันตลอดการเดินทางโดยมีเสียงเพลงเบาๆ จากวิทยุภายในรถดังคลออยู่เท่านั้น แนวเขาสูงที่เคยทอดตัวยาวตลอดเส้นทางค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นตึกรามบ้านช่องที่ยังคงให้กลิ่นอายแบบยุโรปตะวันออกเก่าแก่ อีกทั้งยังมีผู้คนจำนวนไม่น้อยที่ยังใช้อาชาตัวเขื่องเป็นยานพาหนะในการเดินทาง

 

สองข้างทางเต็มไปด้วยร้านค้าต่างๆ มากมายที่เปิดให้บริการ ตรงหัวมุมถนนที่รถเพิ่งแล่นผ่านมามีร้านกาแฟเล็กๆ สไตล์ลอฟท์ซึ่งเข้ากับบรรยากาศของเมืองได้อย่างลงตัว ถัดมาอีกสองบล็อกมีร้านขนมปังซึ่งมีเจ้าของร้านหุ่นเหมือนคุณลุงซานตายืนแจกยิ้มใจดีอยู่หน้าร้าน ข้างๆ กันคือร้านขายดอกไม้ขนาดไม่ใหญ่นัก ทว่าทุกพื้นที่เต็มไปด้วยดอกไม้นานาพันธุ์

 

ผู้คนมากมายเดินขวักไขว่อยู่ตามริมถนนทำให้ตัวเมืองเฮลเวเทียดูครึกครื้นราวกับมีงานเทศกาล บ้างก็เลือกสรรผักผลไม้สดที่วางขายอยู่ในแผงของแม่ค้า บ้างก็เดินเข้าออกร้านรวงต่างๆ มากมายที่เปิดให้บริการ เป็นสีสันของตลาดยามเช้าที่มักพบเห็นได้ทั่วไปบริเวณใจกลางเมือง

 

แบคฮยอนที่ไม่ได้ออกไปไหนเลยตั้งแต่มาถึงปางไม้เติมฝันก็อดตื่นเต้นไม่ได้กับสิ่งที่เห็นด้านนอกตัวรถ ฝ่ามือบางจึงเผลอเกาะลงบนกระจกรถเพื่อมองภาพรอบข้างด้วยแววตาเป็นประกาย โดยที่ใบหน้าหวานก็ประดับไว้ด้วยรอยยิ้มสดใสราวกับเด็กน้อยที่ได้เห็นรถขายไอศกรีม

 

นั่นมันลูกสุนัขนี่!เสียงหวานใสเอ่ยออกมาอย่างตื่นเต้นในตอนที่กระบะคันเก่าวิ่งผ่านหน้าร้านขายสัตว์เลี้ยง ก่อนที่ใบหน้าน่ารักจะหันกลับมาหาคนที่นั่งอยู่ในตำแหน่งคนขับด้วยความลืมตัว

 

ขากลับเราแวะได้ไหมครับ

 

ชานยอลที่ได้ยินทุกคำพูดของคนข้างกายไม่ได้ละสายตาจากถนนเบื้องหน้ากลับมามองคนที่เอ่ยขอแม้แต่น้อย แต่ถึงอย่างนั้นเสียงทุ้มต่ำก็ยังเอ่ยอนุญาตคำขอของเด็กน้อยที่เหมือนจะลืมไปแล้วว่าเมื่อครู่ยังเมินหน้าหนีกันอยู่เลย

 

อืม

 

จริงนะครับ!

 

คำพูดของฉันมันไม่น่าเชื่อถือเลยหรือไง

 

หน่วยตาคมที่หันมาสบกันเพียงเล็กน้อยทำให้แบคฮยอนที่เผลอลืมตัวชะงักนิ่งทันที กลีบปากบางเม้มแน่นเข้าหากันอย่างคนทำอะไรไม่ถูกก่อนจะหลุบใบหน้าลงต่ำเพราะรู้สึกอับอาย มันจะไม่อะไรเลยถ้านัยน์ตาคู่นั้นมีเพียงแค่ความเย็นชาเหมือนเคย แต่เมื่อครู่นี้แบคฮยอนเห็นแววขบขันอยู่ภายในนั้น

 

และมันช่างน่าอายจริงๆ

 

ชานยอลที่เห็นว่าอีกคนเงียบไปก็อดไม่ได้ที่จะเบนสายตามามองอีกครั้ง โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่ารอยยิ้มบางถูกเผยออกมาที่ริมฝีปากหยักยามที่ได้เห็นท่าทางหงอยๆ ของอีกฝ่าย และชานยอลก็คงไม่รู้ว่าความรู้สึกที่ทำให้เกิดรอยยิ้มนั้นมันเป็นความรู้สึกเอ็นดูที่มีให้กับว่าที่แม่นางของตัวเอง

 

กระบะคันเก่าเคลื่อนมาจอดยังที่หมายในเวลาหลังจากนั้นไม่ถึงสิบนาที ชานยอลเป็นคนที่ก้าวลงจากรถก่อนตามด้วยแบคฮยอนที่ยังคงตบตีกับความคิดของตัวเอง ซึ่งนั่นทำให้คนตัวเล็กไม่ทันได้สังเกตเห็นว่ารถกระบะที่ตนนั่งมาหยุดลง ณ สถานที่ใด

 

เรียวขาเล็กได้แต่ก้าวเดินตามแรงจูงของเจ้าของเรือนกายสูงที่เดินนำอยู่ข้างหน้า ข้อมือเล็กบางที่ถูกกอบกุมด้วยฝ่ามือหนาส่งผลให้สติที่หลุดลอยกลับคืนมา และมันก็เป็นตอนนั้นแหละที่แบคฮยอนพบว่าตัวเองกำลังยืนอยู่ในร้านขนาดไม่ใหญ่นักร้านหนึ่ง


รอบตัวร้านเป็นกระจกใสซึ่งมองเห็นผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาสลับกับรถราที่เคลื่อนตัวอยู่บนถนน ทว่าสิ่งที่สะดุดตาแบคฮยอนที่สุดกลับไม่ใช่สไตล์การตกแต่งร้านที่ออกแนววินเทจร่วมสมัย หากแต่เป็นชุดสีขาวมากมายที่แขวนโชว์อยู่บนราวซึ่งทำจากไม้เนื้อดี

 

สวัสดีค่ะพ่อเลี้ยง, Wedding Studio ของเรายินดีต้อนรับค่ะ

 

เรียวตารีสวยช้อนมองคนที่ยืนอยู่ข้างกายทันทีด้วยความไม่เข้าใจ ก้อนเนื้อขนาดเท่ากำปั้นในอกเล็กสั่นไหวอย่างรุนแรงจนแบคฮยอนสัมผัสได้ ทว่านั่นไม่ได้เกิดจากความตื่นเต้นดีใจของคนที่กำลังจะได้เลือกชุดเจ้าสาว แต่มันเกิดจากความโกรธที่ตนถูกเชิดราวกับหุ่นกระบอกตัวหนึ่ง

 

ถูกชักไปทางซ้ายที ทางขวาที ด้วยน้ำมือของผู้อื่น

 

ที่นัดเอาไว้

 

รอสักครู่นะคะพนักงานของร้านเอ่ยบอกกับพ่อเลี้ยงของปางไม้ใหญ่อย่างนอบน้อม ก่อนจะหันมายิ้มให้กับว่าที่แม่นางแห่งผืนป่าและเดินหลบออกไปจากตรงนั้น

 

ทว่ารอยยิ้มเป็นมิตรของพนักงานสาวกลับไม่ได้รับการตอบกลับจากผู้ที่ได้รับมันเลยแม้แต่น้อย เรียวตารีสวยเอาแต่จ้องมองใบหน้าคมอย่างคับแค้นใจ ก่อนจะสะบัดข้อมือออกจากการกอบกุมเพื่อบอกให้อีกฝ่ายรู้ว่าลูกนกตัวนี้กำลังพยศ

 

คุณไม่คิดจะถามผมเลยเหรอครับ, คุณปาร์ค ชานยอล

 

เป็นครั้งแรกที่แบคฮยอนเอ่ยเรียกชื่อของคนตรงหน้า คนเผด็จการที่เข้ามาบงการทุกอย่างในชีวิตของตน เรียวตาคู่สวยคลอไปด้วยหยาดน้ำแห่งความคับข้องใจจ้องมองใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างไม่คิดจะเกรงกลัว เพราะถึงแม้จะเจียมตัวสักแค่ไหน แต่นิสัยที่เป็นเนื้อแท้ของแบคฮยอนคือดื้อรั้นและมั่นใจในความคิดของตัวเอง

 

และถึงแม้ว่าเสียงขู่เล็กๆ นั่นจะแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน แต่แบคฮยอนก็ไม่เคยลังเลที่จะคำรามมันออกมาเพื่อบอกให้อีกฝ่ายรู้ว่าตนไม่พอใจ

 

เมื่อเช้าคุณก็ให้ผมเลือกแบบการ์ด ตอนนี้คุณก็พาผมมาที่นี่โดยไม่บอกผมสักคำ คุณเคยคิดจะถามผมบ้างไหมว่าผมอยากจะทำเรื่องบ้าๆ นี่หรือเปล่า หรือว่าคุณเอาแต่ความคิดของตัวเอง

 

“…”

 

คุณมันเห็นแก่ตัว

 

แม้แบคฮยอนจะเอ่ยออกมาไม่เต็มเสียงนัก ทว่าระยะห่างที่ยืนห่างกันไม่ถึงสองก้าวก็ทำให้ชานยอลได้ยินคำพูดนั้นอย่างชัดเจน หน่วยตาคมดุจราชสีห์ตวัดมามองเหยื่อตัวเล็กตรงหน้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะกระชากเรียวแขนเล็กเข้ามาหาตัวจนเรือนกายบางชนเข้ากับแผ่นอกแกร่งเต็มๆ แรง

 

อย่าทำให้ฉันต้องโมโหแบคฮยอนเสียงทุ้มต่ำที่กรรณออกมาจากลำคอแกร่งทำให้แบคฮยอนยกยิ้มหยันทันที ก่อนที่ใบหน้าหวานจะเชิดขึ้นเพื่อเผชิญหน้ากับอีกฝ่ายอย่างไร้ซึ่งความเกรงกลัว

 

คุณคิดว่าตัวเองโมโหเป็นคนเดียวหรือไง

 

อย่ามาปากเก่งกับฉัน

 

เชิญพ่อเลี้ยงกับแม่นางที่ห้องรับรองได้เลยค่ะสงครามวาจาที่อาจนำพาความพินาศย่อยยับเสียยิ่งกว่าสงครามใดถูกหยุดลงด้วยเสียงของพนังงานในร้าน ก่อนที่เธอจะผายมือให้กับลูกค้าคนสำคัญไปยังห้องรับรองที่ได้จัดเตรียมเอาไว้

 

หน่วยตาสองคู่ที่เคยจดจ้องกันอย่างที่ไม่มีใครยอมใครเป็นอันผละออกจากกันในที่สุด ทว่าเจ้าแห่งผืนป่ากลับตวัดท่อนแขนแกร่งโอบรัดเอวเล็กบางของเหยื่อจอมพยศให้มายืนอยู่ข้างกาย พร้อมกับก้มลงกระซิบชิดใบหูเล็กด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำซึ่งแฝงไว้ด้วยอำนาจ ที่ไม่ว่าใครได้ยินก็ต้องยอมศิโรราบอยู่ใต้แทบเท้า

 

อย่าทำให้ฉันขายหน้า

 

“…”

 

และที่สำคัญควรจำเอาไว้ว่าตัวเองเป็นใคร มีหน้าที่อะไร เพราะอีกไม่นานหลังจากนี้นายจะกลายเป็นคนของฉัน .. เป็นแม่นางของผืนป่าแห่งนี้

 

 

 

 

 

 

 

 

แบคฮยอนเกลียดชังความพ่ายแพ้

 

เหมือนอย่างเช่นตอนนี้ที่เขากลายเป็นคนขี้แพ้และทำได้แค่ยืนนิ่งๆ ให้ใครก็ไม่รู้จับหมุนไปมาราวกับร่างกายนี้เป็นเพียงตุ๊กตาไขลาน ถูกพันด้วยสายอะไรสักอย่างไปทั่วทั้งตัวโดยฝีมือของคนเหล่านั้น ไม่ต่างอะไรกับหุ่นกระบอกตัวหนึ่งที่ถูกชักด้วยรอกเชือก

 

หลังจากที่ถูกบังคับให้เข้ามาในห้องรับรองของร้าน แบคฮยอนก็ถูกจับวัดตัวอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ซึ่งตั้งอยู่ตรงมุมห้อง พนักงานสาวสองคนเอาแต่ยุ่งวุ่นวายกับร่างกายของเขาไม่หยุด และดูเหมือนว่ามันจะไม่เสร็จง่ายๆ ตราบใดที่สายวัดตัวยังคงพันอยู่รอบเอวของเขา

 

เชิญพ่อเลี้ยงที่ห้องลองชุดค่ะ

 

เสียงของพนักงานอีกคนที่ดังขึ้นตรงหน้าประตูทำให้แบคฮยอนหันไปมองคนถูกเรียกที่วัดตัวเสร็จก่อนและกำลังนั่งกดสมาร์ทโฟนอยู่ตรงโซฟากลางห้อง ก่อนที่เรียวตารีสวยจะเสหลบไปมองทางอื่นเมื่อหน่วยตาคมดุตวัดขึ้นมามอง

 

ในขณะที่ชานยอลซึ่งรู้ตัวว่าถูกแอบมองอยู่บ่อยครั้งทำเพียงแค่มองผ่านใบหน้าหวานที่ยังคงมึนตึงใส่กัน ก่อนที่เรือนกายกำยำจะลุกจากโซฟาและเดินตามพนักงานสาวคนนั้นไปยังห้องลองชุด

 

แบคฮยอนที่เห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้มีท่าทีสนใจตนก็อดไม่ได้ที่จะเบ้ปากอย่างหมั่นไส้ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าไม่ควรแสดงกิริยาเช่นนั้นเพราะไม่ได้อยู่เพียงลำพัง ใบหน้าหวานจึงพยายามปรับให้เรียบนิ่งเพื่อไม่ให้พนักงานที่เหลือสังเกตเห็น เพราะถึงแม้ว่าจะไม่พอใจกับสิ่งที่เป็นอยู่ในตอนนี้มากแค่ไหน แต่มันคงไม่เกิดผลดีกับใครทั้งนั้นถ้าถูกคนอื่นเอาไปพูดถึงลับหลังในทางที่ไม่ดี

 

เข็มชั่วโมงยังคงเคลื่อนที่ไปเรื่อยๆ เช่นเดียวกันกับแบคฮยอนที่ถูกจับหันไปหันมาพร้อมกับถูกสายวัดตัวพันไปทั่วร่างกาย เสียงของพนักงานทั้งสองคนที่คุยกันเรื่องสัดส่วนของเขายังคงดังขึ้นเป็นระยะๆ ทว่ามันกลับไหลผ่านเรือนกายเล็กไปอย่างไม่ได้รับความสนใจเลยแม้แต่นิดเดียว

 

แม่นางยกแขนขึ้นนิดนึงค่ะ

 

สรรพนามระคายหูที่ดังขึ้นทำให้คนที่เหม่อลอยอยู่ในภวังค์สะดุ้งตัวเล็กน้อย ก่อนที่ฝ่ามือเล็กบางจะเผลอกำแน่นด้วยความไม่ชอบใจ หากแต่สิ่งที่แสดงออกไปบนใบหน้ากลับเป็นการยกยิ้มเล็กๆ และทำตามที่พนักงานสาวบอกอย่างว่าง่าย

 

เรียบร้อยแล้วค่ะแม่นาง เดี๋ยวอีกสักครู่ทางเราจะนำชุดมาให้เลือกนะคะใบหน้าหวานทำเพียงพยักหน้ารับคำพูดของพนักงานในร้าน ก่อนจะเอ่ยขอบคุณพร้อมกับเดินไปนั่งลงบนโซฟากลางห้อง

 

แคตตาล็อกชุดแต่งงาน ของชำร่วย และแบบการ์ดนับสี่ห้าเล่มที่วางอยู่บนโต๊ะเป็นจุดรวมสายตาของแบคฮยอนเมื่อทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ เรียวตารีสวยทอดมองมันอยู่ร่วมนาทีก่อนจะหยิบแคตตาล็อกของชำร่วยขึ้นมาเปิด รอยยิ้มเล็กๆ ผุดขึ้นเหนือริมฝีปากบางสวยยามที่ได้เห็นของชำร่วยน่ารักๆ ที่อยู่ภายในเล่ม

 

แบคฮยอนเองก็มีความฝันและความคาดหวังกับการแต่งงาน เขาเคยฝันเอาไว้ว่าอยากจัดงานเล็กๆ ริมทะเลและมีเพียงแค่คนในครอบครัวกับเพื่อนสนิทเท่านั้นที่มาร่วมงาน อาจจะมีซุ้มค็อกเทลนิดหน่อยเพื่อเพิ่มสีสัน กับเสียงเพลงหวานๆ จากไวโอลินตัวเล็กที่เขาเป็นคนบรรเลงมันด้วยตัวเอง

 

ทว่างานแต่งงานที่เคยวาดฝันเอาไว้มันคงไม่มีจริงสำหรับเขา เพราะมันมีแค่งานแต่งงานที่ทุกสิ่งทุกอย่างถูกกำหนดเอาไว้หมดแล้วจากคนเพียงคนเดียว ซึ่งมันจะไปมีความหมายอะไรเมื่อไม่ได้เกิดขึ้นจากความเต็มใจของคนสองคน

 

การแต่งงานหมายถึงคนสองคนที่พร้อมจะใช้เวลาที่เหลือทั้งชีวิตนับจากนั้นไปด้วยกัน ไม่ใช่คนหนึ่งถูกบงการชีวิตด้วยคำสั่งของอีกคน

 

ขอประทานโทษค่ะแม่นางเสียงเรียกที่ดังขึ้นใกล้ๆ ทำให้แบคฮยอนหลุดจากภวังค์ก่อนจะหันไปมองยังคนพูด ซึ่งก็เป็นพนักงานของร้านที่เป็นคนพาพ่อเลี้ยงไปที่ห้องลองชุดเมื่อยี่สิบนาทีก่อนหน้านี้

 

มีอะไรหรือเปล่าครับ

 

คือพ่อเลี้ยงให้ดิฉันมาตามแม่นางไปที่ห้องลองชุดค่ะ

 

มีปัญหาอะไรอย่างนั้นเหรอครับ

 

แบคฮยอนเอ่ยถามด้วยความสงสัย ทว่าพนักงานสาวกลับทำเพียงยิ้มบางก่อนจะผายมือให้ตามเธอไป ซึ่งแบคฮยอนก็ได้แต่ลุกจากโซฟาและเดินออกไปจากห้องรับรองอย่างไม่ค่อยเข้าใจนัก

 

พนักงานสาวคนเดิมพาแบคฮยอนมาหยุดยืนอยู่หน้าห้องลองชุดซึ่งอยู่ถัดมาจากห้องรับรองเพียงไม่ไกล ก่อนที่เธอจะเคาะประตูห้องและเปิดมันเข้าไปด้านใน ตามด้วยเรือนกายบางของแบคฮยอนที่เดินตามหลังเข้ามาตามคำเชิญของเธอ

 

แม่นางมาแล้วค่ะพ่อเลี้ยง

 

สิ้นเสียงของพนักงานสาว เรือนกายสูงกำยำของคนที่แบคฮยอนนึกเกลียดก็เดินออกมาจากหลังผ้าม่านที่กั้นเอาไว้เป็นที่เปลี่ยนเสื้อผ้า ชุดสูทสีกรมเข้มที่สวมทับอยู่บนกายสูงทำให้แบคฮยอนเผลอมองความสมบูรณ์แบบตรงหน้าอย่างลืมตัว ก่อนจะสะดุ้งตัวเล็กน้อยเพราะเสียงกระแอมไอของคนที่มาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าตน

 

เป็นไงบ้างเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบทว่ากลับแกว่งไกวหัวใจดวงน้อยที่เต้นอยู่ในอกบางจนมันสั่นระรัว และก็น่ากลัวเหลือเกินว่ามันจะดังเสียจนคนตัวสูงได้ยิน

 

ก็.. ก็ดีครับ

 

นายคิดแบบนั้นเหรอก้านนิ้วยาวลูบปลายคางคมอย่างครุ่นคิด ก่อนจะก้มลงมาสบตากับคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ตรงหน้า ฉันคิดว่านายจะชอบสีที่อ่อนกว่านี้ อย่างเช่นสีเทาหรือสีขาว

 

แบคฮยอนไม่ได้ตอบอะไรในสิ่งที่ชานยอลเอ่ยออกมา คล้ายความคิดในหัวมันว่างเปล่าจนเรียบเรียงเป็นคำพูดไม่ถูก หรือถ้าจะให้พูดออกมาจริงๆ แบคฮยอนก็คงจะบอกว่าสูทสีกรมเข้มที่อีกฝ่ายสวมอยู่มันเหมาะกับเจ้าตัวที่สุดแล้ว

 

สูทคับหรือหลวมไปไหมคะพ่อเลี้ยง

 

เสียงของพนักงานสาวคนเดิมทำให้แบคฮยอนหลุบสายตามองพื้นหลังจากที่จดจ้องอยู่ที่คนตรงหน้านานจนเกินไป และนั่นก็ทำให้แบคฮยอนเพิ่งรู้ตัวว่ายังมีพนักงานของร้านอีกคนที่อยู่ในห้องนี้ด้วย

 

ผมคิดว่ามันหลวมไปนิดตรงช่วงไหล่

 

ถ้างั้นรอสักครู่นะคะ เดี๋ยวทางเราจะรีบแก้ให้ค่ะ

 

ชานยอลทำเพียงพยักหน้ารับพร้อมกับที่พนักงานคนนั้นเดินออกไปจากห้อง ช่วงไหล่กว้างจึงขยับไปมาเพื่อสำรวจสูทที่ตนสวมอยู่อีกครั้งเพื่อที่จะบอกรายละเอียดให้กับทางร้าน แต่ดูเหมือนว่าจะไม่เข้าใจนักเพราะไม่ใช่เรื่องที่ตนถนัด

                         

ขออนุญาตนะครับ

 

แบคฮยอนที่เห็นว่าชานยอลเริ่มจะหงุดหงิดกับสูทของตัวเองตัดสินใจเอ่ยขออนุญาตออกมาเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปจัดสูทตรงช่วงไหล่กว้างให้กับคนตรงหน้าเพราะพอจะมีความรู้เรื่องนี้อยู่บ้าง

 

มันหลวมแค่ช่วงไหล่หรือว่าตรงแขนด้วยครับ

 

แค่ตรงไหล่

 

งั้นลองหันหลังให้ผมดูหน่อยครับ

 

น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความใส่ใจทำให้หัวใจแกร่งที่ถูกทับถมด้วยเกร็ดน้ำแข็งเต้นผิดแปลกไปเสียหนึ่งจังหวะ กลิ่นหอมอ่อนๆ จากเรือนกายบางทำให้ชานยอลเผลอทอดมองดวงหน้าเรียวอย่างไม่รู้ตัว ซึ่งเป็นครั้งแรกที่ชานยอลได้มองว่าที่แม่นางของตนชัดๆ ในระยะที่ห่างกันไม่ถึงคืบ

 

ใบหน้าเรียวได้รูปที่เล็กมากถ้าเทียบกับมือของตนทำให้ชานยอลเผลอคิดไปว่าถ้าจับแรงเกินไปมันคงจะช้ำได้ง่ายๆ ผิวแก้มเนียนขาวที่เผยให้เห็นเส้นเลือดฝอยจางๆ รับกับจมูกเชิดรั้นที่บ่งบอกถึงนิสัยของเจ้าตัว ซึ่งชานยอลก็ได้เห็นมาแล้วว่าคนตรงหน้านั้นดื้อรั้นมากเพียงไร

 

หันหลังสิครับ

 

เสียงนุ่มหวานที่เอ่ยขึ้นเบาๆ สามารถเรียกสติของคนที่เผลอไผลไปกับความงดงามตรงหน้ากลับคืนมา ชานยอลกระแอมไอเล็กน้อยอย่างคนถือฟอร์มก่อนจะหันกลับหลังตามที่คนตัวเล็กบอก และจังหวะหัวใจที่แสนเย็นชาก็เต้นผิดจังหวะอีกครั้งยามที่ฝ่ามือเล็กบางวางทาบลงบนไหล่กว้างของตน

 

ทุกสิ่งรอบกายคล้ายถูกหยุดนิ่งเพราะเข็มเวลาที่ตายด้าน เสียงหวีดหวิวของลมหนาวที่พัดผ่านมากลายเป็นเพียงเสียงกระซิบที่แผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน เฉกเช่นเดียวกันกับเสียงของทุกสรรพสิ่งรอบกายที่ดับนิ่ง ยกเว้นเสียงเต้นรัวของก้อนเนื้อในอกด้านซ้ายที่ดังแว่วอยู่ในหูจนน่ารำคาญ

 

มันค่อยๆ ขยับไหว แม้ไม่ได้รุนแรง .. แต่ก็ไม่ได้แผ่วเบาจนไม่ได้ยิน

 

ครืด ครืด

 

ทว่าในที่สุดเข็มนาฬิกาที่เคยหยุดนิ่งก็กลับมาเคลื่อนไหวอีกครั้งเพราะเสียงร้องแทรกของเครื่องมือสื่อสารไร้สาย ชานยอลผละออกจากสัมผัสแผ่วเบาที่แนบอยู่บนไหล่กว้างของตนทันที ก่อนที่คิ้วเรียวเข้มจะขมวดเข้าหากันเมื่อพบว่าสายที่โทรเข้ามาเป็นเบอร์จากปาง

 

ปาร์ค ชานยอลพูดครับ

 

‘(พ่อเลี้ยงคะ! เกิดเรื่องใหญ่ที่เรือนค่ะ!!)

 

น้ำเสียงร้อนรนของป้าแมรี่ยิ่งทำให้คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันมากกว่าเดิม และแน่นอนว่าท่าทางที่เปลี่ยนไปของชานยอลตกอยู่ในสายตาของแบคฮยอนตลอดเวลา

 

เกิดเรื่องอะไรขึ้นครับป้า

 

‘(คุณลู่หานค่ะ! คุณลู่หานเธอตกบันไดค่ะพ่อเลี้ยง!!)

 

พระเจ้าสร้างอดัมจากธุลีดิน ปั้นแต่งให้เป็นมนุษย์คนแรกของโลกเพื่อสืบทอดเจตนารมณ์ของท่าน ทว่าจิตใจที่แม้จะได้รับมาจากผู้เป็นพระเจ้ากลับไม่ได้บริสุทธิ์ผุดผ่องเหมือนกับพระองค์ ก้อนเนื้อขนาดเท่ากำปั้นยังคงมีความรู้สึกรัก โลภ โกรธ และหลงใหล ซึ่งนั่นทำให้อดัมประพฤติผิดบาปเพียงเพราะหลงเชื่อในคำล่อลวงของซาตาน

 

ทุกสิ่งที่ถูกสร้างขึ้นล้วนไม่มีสิ่งใดสมบูรณ์แบบ เพราะแม้แต่พระเจ้ายังสร้างอดัมให้บริสุทธิ์เหมือนกับพระองค์ไม่ได้ แล้วนับประสาอะไรกับมนุษย์ธรรมดาที่ล้วนเกิดมาจากความไม่สมบูรณ์แบบเหล่านั้น

 

 

 




 

tbc.

 

อยากกินชาบูจัง (ಥ)

#ซคกด

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


S
N
A
P
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 442 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,072 ความคิดเห็น

  1. #2062 galaxy_fanfan12 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 มีนาคม 2564 / 00:19
    อยากให้พาน้องไปดูหมาาอ่าา
    #2,062
    0
  2. #2040 tbtpcb2220 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 มกราคม 2564 / 08:28
    ลู่หานร้ายเงียบแน่เลย
    #2,040
    0
  3. #2026 fararam (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2563 / 09:39
    พึ่งลองเข้ามาอ่านดู มูสดีมากก ไนท์แต่งบรรยายออกมาได้ดีมากเลย ขอบคุณนะคะ
    #2,026
    0
  4. #2024 momeann (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2563 / 17:38
    เราชอบที่คุณไรท์บรรยายจัง มันดีมากๆเลย เราชอบมากๆนะคะ
    #2,024
    0
  5. #1991 pbcy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2563 / 20:51
    ลู่หานนนนนนน ดิฉันสัมผัสได้ค่ะคุณกิตติ กลิ่นความร้ายมันแรงมาก
    #1,991
    0
  6. #1984 Pinkkaboo (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2563 / 16:22
    นางร้ายงั้นหรอ?!
    #1,984
    0
  7. #1933 @_@ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2563 / 21:45

    ลู่หานทอแหลอยุ่ถูกมั้ยคร้าาาาาาาาาาาาาาาา

    แล้วยิ่งน้องงุนต่อต้านนางด้วยเนี่ย นางทำตัวไม่น่ารักใช่มั้ยค้าาาาา

    #1,933
    0
  8. #1911 หนูเน่าา (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2563 / 21:31
    เราว่าลู่หานร้าน เชื่อไหม
    #1,911
    0
  9. #1875 mareenapang (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 20:31
    ลู่มันร้ายยยย
    #1,875
    0
  10. #1874 khmp_ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 17:09
    ลู่หานอย่าบอกว่าเธอร้ายนะ
    #1,874
    0
  11. #1818 Chi_Yeol (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 04:01
    เป็นแผนของลู่ใช่มะ..
    ช้านสัมผัสได้ว่านางไม่ได้มาดี
    #1,818
    0
  12. #1779 pcy921 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 เมษายน 2563 / 22:57
    งงมากกกก ลู่หานเปนคายยยยย
    #1,779
    0
  13. #1770 BEPBEP (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 มีนาคม 2563 / 13:10
    ลู่หานกับพ่อเลี้ยงมีซัมติงใช่ไหมหนิ
    #1,770
    0
  14. #1721 B_hundred_Beam (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 10:21
    ลู่หานร้ายแน่ๆอ่ะ สัมผัสได้ แกไม่ได้มาดี
    #1,721
    0
  15. #1689 bbblueskyy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2562 / 12:57
    คือลู่แบบมาร้ายใช่หรือเปล่า
    #1,689
    0
  16. #1645 GBright˙ω˙ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 17:21
    ว้อทททททททอะไรของเทอเนี่ยลู่หาน
    #1,645
    0
  17. #1506 IsadaBewbam (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2562 / 18:54
    ลู่หานคือตัวปัญหาจริงๆเลย
    #1,506
    0
  18. #1143 oom3456789 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 23:38
    ลูลู่ เทอเป็นคนยังไงหึ จะดีหรือร้าย อะไรยังไงงงง
    #1,143
    0
  19. #1112 purnploy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 16:58
    เอาลู่หานไปเก็บเลยยยยยยย พ่อเลี้ยงกับแม่นางกำลังสวีทกันเด้ออออ
    #1,112
    0
  20. #1100 kaslovely (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2561 / 21:26
    เอ้ะ เอ้ะ เอ๊ะ ลู่คือไร้
    #1,100
    0
  21. #1077 cuttt (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2561 / 16:45
    ลู่หานร้ายอะป่าว
    #1,077
    0
  22. #943 Jammie-Lee (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 14:47
    ฮุนนี่ก็อยู่บ้านนนนนนนนน
    #943
    0
  23. #909 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 กันยายน 2561 / 17:59
    ลู่ห่านนี้มันจริงๆๆๆ
    #909
    0
  24. #832 faniikris (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 08:19
    ลู่หานมาแล้วววว. ให้เซฮุนมาช่วยสิ55555
    ไปต่อค่ะ
    #832
    0
  25. #811 ParkMild (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 มีนาคม 2561 / 15:36
    เขากำลังทำความรู้จักกันแท้ๆ
    #811
    0