(E-BOOK) SECRET GARDEN | CHANBAEK KAIHUN

ตอนที่ 4 : 04 | Everyone Lies

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,638
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 478 ครั้ง
    30 ต.ค. 62




04 | Everyone Lies

คำโกหกคือตราบาป

ที่ผู้เป็นพระเจ้าสาปแช่งแก่มนุษย์

เพราะทุกคนล้วนเคยโกหกด้วยกันทั้งสิ้น

Secrets of Garden




 

 

มื้อค่ำของวันนี้ ป้าแมรี่และเด็กรับใช้ในบ้านช่วยกันตั้งโต๊ะที่นอกชานเรือน ท่ามกลางบรรยากาศเปิดโล่งที่รายล้อมไปด้วยธรรมชาติและหมู่ดาว แจกันใบสวยที่ตั้งอยู่กลางโต๊ะถูกประดับด้วยดอกสแตติสแห้งแซมด้วยดอกแคสเปีย เข้ากันกับชุดจานชามสีครีมอ่อนตัดด้วยลวดลายสีน้ำเงินคราม

 

อาหารหลากหลายชนิดทั้งคาว หวานจัดวางอยู่บนโต๊ะไม้ตัวสวย หลอดไฟอันเล็กจิ๋วที่ประดับไว้ตามจุดต่างๆ ส่องแสงระยิบระยับเมื่อราตรีเคลื่อนผ่านมาเยือน คลอเคล้าไปกับเสียงหวีดหวิวของผืนป่าและสกุณาตัวจ้อยที่โผบินคืนรัง

 

ท่ามกลางธรรมชาติยามย่ำค่ำ .. ปรากฏเรือนกายของคนสองคนที่เดินหยอกล้อกันออกมาจากเรือนไม้หลังงาม เด็กดื้อของป้าแมรี่ยังคงสร้างรอยยิ้มให้กับนกน้อยพลัดถิ่นได้เหมือนกับทุกวันที่ผ่านมา และมันก็มักจะตามมาด้วยเสียงหัวเราะสดใสที่แว่วผ่านไปกับสายลม

 

ว้าว~ ทำไมวันนี้อาหารน่าทานจังอ่ะแมรี่เสียงใสที่เอ่ยออกมาจากกลีบปากบางของเด็กซนทำให้แมรี่ผละจากการจัดโต๊ะเพื่อหันมาตอบคำถามคุณหนูคนเล็กของเธอ

 

วันนี้เป็นมื้อพิเศษเพราะพ่อเลี้ยงกลับมาแล้วไงคะ

 

เห? ตอนเล็กกลับมาไม่เห็นแมรี่จัดชุดใหญ่แบบนี้ให้บ้างเลย

 

ถ้าป้าจัดให้จะทานหมดหรือเปล่าล่ะคะ

 

กินหมดนี่พุงเล็กต้องแตกแน่ๆแมรี่ส่ายหัวให้กับความน่าเอ็นดูของเจ้านายคนเล็ก ก่อนที่จะเชิญทั้งคู่ให้นั่งลงบนเก้าอี้ทางฝั่งซ้ายของโต๊ะ

 

เสียงเจื้อยแจ้วของเซฮุนยังคงดังอยู่ตลอดเวลาโดยมีแบคฮยอนนั่งฟังอยู่เงียบๆ เหมือนเช่นทุกครั้ง ทว่าน้ำเสียงขี้เล่นที่กำลังเล่าเรื่องตลกก็เงียบลงเมื่อปรายหางตาเหลือบไปเห็นพี่ชายของตนเดินมาทางนี้ โดยที่สองมือแกร่งประคองวีลแชร์ของใครอีกคนเอาไว้และเข็นมันมาพร้อมกัน

 

บรรยากาศที่เคยมีเสียงพูดคุยเงียบลงอย่างถนัดตาเมื่อประมุขของบ้านเดินมาถึงที่โต๊ะ วีลแชร์คันเล็กจอดนิ่งอยู่ถัดออกไปไม่ไกล ก่อนที่เรือนกายบางของผู้ที่นั่งอยู่บนนั้นจะถูกช้อนอุ้มด้วยท่อนแขนแข็งแรงและวางลงบนเก้าอี้อย่างนุ่มนวล ท่ามกลางความรู้สึกกระอักกระอ่วนของคนอีกสองคนที่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว

 

เซฮุนที่แม้จะเคยเห็นภาพนี้จนเคยชินยังคงหันหน้าหนีเหมือนเช่นทุกครั้งเพราะไม่อาจทนมองมันซ้ำๆ ไม่ต่างอะไรกับแบคฮยอนที่แม้ไม่เคยเห็นภาพตรงหน้า หากแต่ใบหน้าหวานก็เลือกที่จะก้มมองมือตัวเองที่ประสานกันไว้บนตัก ทั้งคู่ต่างก็เหมือนเด็กตัวเล็กๆ ที่แสร้งหลบตาผู้ใหญ่ยามที่จำเป็นต้องโกหก

 

ครืด

 

เสียงเลื่อนเก้าอี้ตรงตำแหน่งหัวโต๊ะบ่งบอกให้รู้ว่าผู้มีอำนาจใหญ่สุดบนผืนป่าแห่งนี้ได้นั่งประจำที่ของตัวเองแล้ว แมรี่ที่เห็นว่าทุกคนบนโต๊ะอาหารมากันพร้อมแล้วก็เริ่มรินน้ำใส่แก้วจนครบทั้งสี่ใบ ก่อนจะผละออกมายังมุมสุดของโต๊ะซึ่งมีโถข้าวถูกวางเอาไว้

 

แบคฮยอนที่นั่งอยู่ใกล้โถข้าวตั้งใจว่าจะช่วยคุณป้าแม่บ้านเพราะเกรงใจเมื่อเห็นว่าท่านบริการอยู่เพียงคนเดียว แต่ก็ต้องโดนแมรี่ดุจนแอบมุ่ยหน้าเหมือนกับเด็กน้อยที่ถูกขัดใจ โดยที่ไม่รู้เลยว่าท่าทางของตนนั้นตกอยู่ในสายตาของคนที่นั่งอยู่หัวโต๊ะซึ่งเห็นทุกการกระทำ

 

หลังจากที่ป้าแมรี่ตักข้าวใส่จานให้กับทุกคนเรียบร้อยแล้ว มื้อค่ำท่ามกลางบรรยากาศอันเงียบสงบก็เริ่มขึ้น ไร้เสียงพูดคุยของคนทั้งสี่ที่นั่งร่วมโต๊ะกัน แม้กระทั่งเด็กแสบอย่างเซฮุนที่มักจะคุยจ้อตลอดเวลาก็ยังก้มหน้าก้มตาทานข้าวในจานของตัวเองเงียบๆ

 

คุณแบคฮยอนทานเนื้อแกะได้ไหมครับ

 

เสียงนุ่มหวานของคนที่นั่งอยู่ทางฝั่งขวาของโต๊ะที่เอ่ยขึ้น ทำให้แบคฮยอนสะดุ้งตกใจเพราะกำลังจมดิ่งอยู่ในภวังค์ของตัวเอง ก่อนที่คนตัวบางจะตั้งสติและรีบเงยหน้าขึ้นตอบคำถามของคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

 

ผมทานได้ครับ

 

งั้นก็ดีเลยครับ คือผมอยากให้คุณแบคฮยอนลองทานเนื้อแกะผัดพริกไทยดำจานนี้น่ะครับ ผมเป็นคนปรุงเอง ของโปรดชานยอลเขาน่ะครับ

 

รอยยิ้มมีความสุขและคำพูดของคนตรงหน้าทำให้แบคฮยอนอดไม่ได้ที่แอบมองคนที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ ทว่าเรียวตารีสวยก็ต้องรีบหลุบมองต่ำเพราะหน่วยตาคมที่ทอดมองมาอยู่ก่อนแล้ว

 

ลองทานดูนะครับเสียงนุ่มของเจ้าของใบหน้าสวยทำให้แบคฮยอนต้องเงยหน้าขึ้นอีกครั้งอย่างเลี่ยงไม่ได้ อย่างน้อยเขาก็ควรจะตอบรับรอยยิ้มเป็นมิตรของอีกฝ่ายเพื่อไม่ให้เป็นการเสียมารยาท

 

ขอบคุณนะครับ คุณ..

 

อ้อ, ผมก็ลืมแนะนำตัวไปเลย ผมลู่หานครับ เป็น—”

 

บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าคุยกันบนโต๊ะอาหาร

 

เสียงทุ้มเข้มที่เอ่ยแทรกบทสนทนาขึ้นมาทำให้แบคฮยอนก้มหน้างุดเพราะเกรงว่าจะถูกอีกฝ่ายต่อว่า ผิดกับลู่หานที่ใบหน้าสวยยังคงประดับไว้ด้วยรอยยิ้มบางเหมือนกับไม่ถือสาอะไรที่เจ้าของเสียงเข้มเอ่ยขัดตน

 

บรรยากาศดีๆ แบบนี้จะเข้มงวดไปไหนหืมพ่อเลี้ยง

 

น้ำเสียงหวานที่เอ่ยออกมาอย่างหยอกเย้าทำให้แบคฮยอนเข้าใจได้ในทันทีว่าทั้งคู่คงสนิทสนมกันมากพอสมควร เพราะถ้าไม่สนิทกันจริงคงไม่กล้าพอที่จะเอ่ยเล่นกับพ่อเลี้ยงแห่งผืนป่าอย่างที่อีกฝ่ายทำอย่างแน่นอน

 

ผมไม่ได้เข้มงวด

 

ดื่มไวน์กันไหม

 

ทำไมชอบเปลี่ยนเรื่องตลอด

 

ก็ชานยอลจะได้ใจอ่อนให้เราไง

 

เคร้ง!

 

เสียงช้อนกระทบกับจานกระเบื้องที่ดังพอสมควรทำให้บทสนทนาระหว่างชานยอลกับลู่หานหยุดลงทันที ทุกสายตาบนโต๊ะจับจ้องมาที่เรือนกายสูงโปร่งซึ่งคนถูกมองก็รู้ตัวดีว่าตนทำอะไรลงไป เพราะใบหน้าขาวเงยหน้าขึ้นมาจ้องตอบคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามของตัวเองทันที

 

เล็กอิ่มแล้ว

 

น้ำเสียงเรียบนิ่งอย่างที่ไม่เคยได้ยินมาก่อนทำให้แบคฮยอนมองตามเรือนกายโปร่งที่ลุกออกไปจากโต๊ะด้วยสายตาเป็นห่วง ทว่าคนที่ถูกนัยน์ตาคมจ้องมองมาเมื่อครู่อย่างลู่หานกลับกดยิ้มบางและลงมือทานมื้อค่ำตรงหน้าต่อเหมือนกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น แม้แต่ชานยอลเองก็ยังทำเหมือนไม่สนใจท่าทางของน้องชาย ทว่าหางตาก็มองตามไปจนแผ่นหลังบางหายเข้าไปในตัวเรือน

 

ผมขออนุญาตตามไปดูคุณเล็กนะครับแบคฮยอนเอ่ยออกมาเสียงแผ่วเพราะไม่มั่นใจว่าคำขอของตนจะได้รับอนุญาตหรือเปล่า แต่จะให้ปล่อยเด็กดื้อคนนั้นไปเพียงลำพัง แบคฮยอนก็อดที่จะเป็นห่วงไม่ได้

 

เขาคงอิ่มแล้วอย่างที่บอกนั่นแหละครับ, คุณแบคฮยอนทานต่อเถอะ

 

หากแต่คำขออนุญาตของแบคฮยอนกลับไม่ได้รับคำตอบรับจากประมุขของบ้าน แต่เป็นลู่หานที่เอ่ยออกมาโดยที่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาจากอาหารตรงหน้าเลยด้วยซ้ำ ซึ่งนั่นทำให้แบคฮยอนรู้สึกไม่พอใจแต่ก็ไม่ได้คิดที่จะเอ่ยอะไรออกไป

 

ผมขออนุญาตนะครับ

 

แบคฮยอนเลือกที่จะหันไปบอกคนที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ ซึ่งก็เป็นตอนนั้นแหละที่สองสายตาได้สบประสานกันพอดี ทว่าแบคฮยอนก็เป็นคนที่หลบสายตาไปก่อนและลุกออกไปจากโต๊ะทันทีโดยไม่รอแม้แต่คำอนุญาตจากใครทั้งนั้น

 

แผ่นหลังเล็กแคบค่อยๆ เลือนหายไปจากกรอบสายตายามที่เรือนกายบางเดินเข้าไปในตัวเรือนหลังงามซึ่งตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ทว่าหน่วยตาคมที่ทอดมองตามไปนั้นยังคงทิ้งสายตาไว้ที่ตำแหน่งเดิมด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ซึ่งไม่มีผู้ใดคาดเดาได้ว่ามันเป็นความรู้สึกที่เป็นไปในทิศทางใดกันแน่

 

สองคนนั้นสนิทกันเร็วดีนะ

 

“…”

 

ชานยอล?”

 

อืม

 

ท่ามกลางสายลมหนาวจากหิมะที่จับตัวแข็งอยู่บนเทือกเขาแอลป์ เสียงกระซิบแผ่วของสายลมกำลังจะบอกอะไรบางอย่างให้กับผู้เป็นเจ้าของผืนป่าได้รับฟัง

 

ทว่าเสียงของมันกลับแผ่วเบาจนเกินไปทำให้ไม่อาจได้ยิน ก่อนที่มันจะค่อยๆ จางหายไปกับความมืดมิดของผืนป่า กลับคืนสู่ยอดเขาสูงที่ปกคลุมไปด้วยเกร็ดหิมะเฉกเช่นเดิม

 

 

 

 

 

 

 

 

นมสดอุ่นๆ กับคุกกี้ธัญพืชที่เพิ่งอบใหม่เมื่อช่วงบ่ายถูกจัดวางลงบนถาดไม้ที่ถือประคองไว้ด้วยฝ่ามือคู่เล็กของแบคฮยอน ช่วงขาเรียวเดินมาหยุดอยู่หน้าห้องของเด็กดื้อที่ทำตัวไม่น่ารักเมื่อยี่สิบนาทีก่อน ก่อนที่กำปั้นเล็กจะทุบลงบนบานประตูเพื่อเรียกคนในห้อง

 

เล็กไม่อยากพบใครทั้งนั้นแมรี่

 

ผมแบคฮยอนนะครับคุณเล็ก

 

เสียงกุกกักภายในห้องดังแว่วออกมาหลังจากนั้น ก่อนที่ประตูบานใหญ่จะถูกเปิดออกด้วยเจ้าของห้องที่พุ่งเข้ามากอดเอวแบคฮยอนเอาไว้ทันที ทำให้คนที่ประคองถาดไม้อยู่ในมือสะดุ้งตกใจจนเกือบจะทำถาดร่วงตกพื้น

 

เข้ามาในห้องกับเล็กนะน้ำเสียงออดอ้อนที่ได้ยินจนคุ้นหูทำให้แบคฮยอนพยักหน้ารับอย่างตามใจ ก่อนที่ทั้งคู่จะพากันเข้าไปในห้องโดยที่เอวของแบคฮยอนยังมีลูกแมวตัวโตเกาะหนึบไม่ยอมปล่อย

 

เป็นอะไรครับ ทำไมงอแงนักล่ะ

 

ทันทีที่ทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงนอนหลังกว้างตามแรงชักจูงของเจ้าของห้อง แบคฮยอนก็เอ่ยถามคนที่กอดเอวตนไว้ไม่ปล่อยด้วยความเป็นห่วง ทว่าเด็กดื้อที่ดูเหมือนว่าจะงอแงเป็นพิเศษยังคงปิดปากเงียบไม่ยอมเอ่ยอะไรออกมาสักคำ ซึ่งแบคฮยอนก็ไม่อยากจะเซ้าซี้มากนักเพราะเชื่อว่าถ้าเซฮุนอยากพูด เจ้าตัวก็จะพูดมันออกมาเอง

 

ดื่มนมอุ่นๆ สักนิดนะครับจะได้อิ่มท้อง

 

แบคฮยอนที่เห็นว่าเด็กน้อยของตนทานข้าวไปแค่นิดเดียวเท่านั้นเอ่ยบอกกับเจ้าตัวด้วยความเป็นห่วง ก่อนที่จะหยิบแก้วนมอุ่นส่งให้กับเด็กดื้อที่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ยอมปล่อยแขนที่กอดเอวเอาไว้เลย

 

เล็กไม่อยากกินอะไรเลย

 

แค่นิดเดียวก็ยังดีครับ นะครับ

 

งื้อ~ ยอมก็ได้

 

แบคฮยอนอมยิ้มน้อยๆ เมื่อเห็นว่าเด็กดื้อยอมทำตามที่ตนขอร้อง ท่อนแขนเรียวผละอ้อมกอดออกมาก่อนจะประคองแก้วใบสวยขึ้นดื่มจนน้ำนมสีขาวเลอะมุมปาก และคนที่บอกว่าไม่อยากกินอะไรเลยก่อนหน้านี้ก็ดื่มซะหมดแก้วจนแทบไม่เหลือไว้สักหยด

 

เอาเพิ่มอีกแก้วไหมครับ

 

แหะๆ

 

รอยยิ้มขี้เล่นที่กลับมาเป็นเหมือนเดิมของคนตรงหน้าทำให้แบคฮยอนรู้สึกเบาใจ และในเมื่อเซฮุนไม่คิดจะพูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ แบคฮยอนก็จะทำเหมือนกับว่ามันไม่มีอะไรเกิดขึ้นเพื่อความสบายใจของทุกคน

 

คืนนี้แบคนอนกับเล็กนะ

 

ครับ?”

 

ก็เล็กอยากนอนคุยกับแบคอ่ะ อีกอย่างแบคลืมแล้วเหรอว่าตัวเองแข่งว่ายน้ำแพ้ก็ต้องสระผมให้เล็กสิ แล้วก็เล็กอยากจะอวดอ่างอาบน้ำลายแม่วัวที่เคยเล่าให้ฟังให้ดูด้วย

 

น้ำเสียงออดอ้อนของเด็กน้อยตรงหน้าทำให้แบคฮยอนอดไม่ได้ที่จะยกยิ้มบางอย่างเอ็นดูอีกฝ่าย และดูเหมือนว่าจะเผลอใจอ่อนเข้าอีกจนได้ นี่จริงจังใช่ไหมครับ

 

อื้อ! จริงจังมากๆ

 

ใบหน้าจริงจังของปาร์คคนเล็กทำให้ทั้งคู่หัวเราะออกมาพร้อมกัน ก่อนจะเพิ่มระดับเสียงมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเซฮุนเล่าเรื่องเปิ่นๆ ของตัวเองสมัยมัธยมให้แบคฮยอนฟัง เสียงหัวเราะใสที่ดังเล็ดลอดออกมาจากในห้องทำให้หลังมือหนาของบางคนที่กำลังจะเคาะลงบนประตูชะงักและเลื่อนกลับมาประคองถาดไม้ที่บรรจุแก้วนมร้อนและคุกกี้น่าทานเอาไว้ตามเดิม ก่อนที่เรือนกายสูงใหญ่จะหันหลังก้าวออกมาจากตรงนั้น

 

ปาร์ค ชานยอลก็แค่ไม่อยากให้การปรากฏตัวของตนพรากเสียงหัวเราะสดใสของคนในห้องไปเหมือนอย่างเช่นก่อนหน้านี้

 

 

 

 

 

 

 

 

อ่างอาบน้ำลายโคนมถูกบรรจุน้ำอุ่นลงไปจนเกือบเต็มตามความต้องการของผู้เป็นเจ้าของห้อง เสียงใสยังคงเอ่ยเจื้อยแจ้วถึงอ่างอาบน้ำลายแม่วัวของตนอย่างภาคภูมิใจ ซึ่งนั่นก็ทำให้คนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ทรงเตี้ยเหนือขอบอ่างอดไม่ได้ที่จะเผยยิ้มบางด้วยความเอ็นดู

 

บาธบอมบ์กลิ่นน้ำนมเข้ากันได้ดีกับเทียนหอมกลิ่นลาเวนเดอร์ส่งกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วห้องน้ำกว้างที่ผนังฝั่งหนึ่งเป็นกระจกใสอวดทิวทัศน์ของผืนป่า แบคฮยอนที่นั่งอยู่เหนือขอบอ่างยกยิ้มเล็กๆ ในขณะที่ฝ่ามือก็นวดศีรษะของเด็กเอาแต่ใจไปด้วย โดยที่คนถูกนวดก็นอนหลับตาพริ้มทว่าปากก็ยังจ้อไม่หยุดอย่างสบายอารมณ์

 

สบายไหมครับ

 

อื้ม~”

 

รอยยิ้มบางยังคงประดับอยู่บนใบหน้าของทั้งคู่เหมือนเช่นทุกครั้งที่พวกเขาอยู่ด้วยกัน ความผ่อนคลาย ความสบายใจ และความอบอุ่นที่ส่งผ่านจากฝ่ามือคู่บางทำให้ตะกอนขุ่นที่ตกผลึกอยู่ในหัวใจของใครบางคนถูกกะเทาะจนปริร้าว ก่อนที่มันจะเรียงร้อยเป็นคำพูดซึ่งถูกกลั่นกรองออกมาจากเบื้องลึกของหัวใจ

 

แบคเคยมีความรู้สึกแบบนี้ไหม .. ความรู้สึกที่ชอบใครคนนึงมากๆ แต่เขากลับมอบความผิดหวังเป็นสิ่งตอบแทนกลับคืนมา

 

“…”

 

มันโคตรจะเจ็บเลยอ่ะ .. ความรู้สึกแบบนั้น

 

น้ำเสียงคลอเศร้าที่แสนแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน ทว่าภายในห้องน้ำที่ปิดสนิทมันกลับดังก้องจนฝังลึกลงสู่ทุกประสาทการรับรู้ของคนฟัง แบคฮยอนยังคงเป็นผู้ฟังที่ดีเหมือนเช่นทุกครั้งโดยเลือกที่จะเงียบเพื่อให้อีกคนได้ระบายความอึดอัดที่เกิดขึ้นภายในใจ ปล่อยให้ความรู้สึกไม่ดีเหล่านั้นถูกชะล้างด้วยสายน้ำอุ่นที่โอบล้อมอยู่รอบกายของเจ้าตัว

 

คำโกหก เป็นคำแก้ตัวของคนเห็นแก่ตัวใช่ไหมแบค

 

น้ำเสียงที่เคยสดใสทว่าในเวลานี้มันถูกกดทับด้วยความเศร้าทำให้แบคฮยอนโอบกอดเรือนกายโปร่งของคนที่นั่งอยู่ในอ่างเอาไว้ด้วยอ้อมกอดเล็กๆ ของตน เซฮุนยังเด็กนักในสายตาของแบคฮยอน ซึ่งนั่นทำให้เจ้าตัวอาจยังไม่เข้าใจความโหดร้ายของโลกใบนี้ได้อย่างถ่องแท้มากนัก เพราะแม้แต่คนที่อายุมากกว่าอย่างแบคฮยอนเองก็ยังทำความเข้าใจกับมันได้ไม่หมดทุกเรื่องเลย

 

มันไม่เสมอไปหรอกนะครับคุณเล็ก บางครั้งเราก็ต้องเลือกโกหกเพื่อให้คนที่สำคัญกับเรามากๆ มีความสุข

 

ถึงแม้ว่าเขาจะต้องเจ็บปวดถ้าหากรู้มันทีหลังงั้นเหรอ

 

แบคฮยอนเผยยิ้มบางอย่างเข้าใจในความคิดของเด็กอายุแค่สิบเก้าอย่างเซฮุน ฝ่ามือคู่บางลูบกลุ่มผมนิ่มแผ่วเบาเพื่อบอกให้คนในอ้อมกอดรับรู้ว่าเขาเข้าใจ และอยากให้อีกฝ่ายรู้ว่าเขาจะอยู่ข้างๆ เช่นนี้เสมอ

 

ผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นจากคำโกหกคือสิ่งที่เราต้องยอมรับถ้าหากว่าเลือกที่จะเอ่ยมันออกไป แต่ถ้าเลือกได้ก็คงไม่มีใครอยากโกหกหรอก จริงไหมครับ

 

เซฮุนที่คิดตามคำพูดของแบคฮยอนมาตั้งแต่ต้นทำเพียงพยักหน้ารับ ก่อนจะฝังใบหน้าน่ารักลงบนช่วงไหล่แคบที่แนบอยู่กับลำคอของตน สองแขนเรียวยกขึ้นจากผืนน้ำเพื่อกอดตอบคนที่มอบอ้อมกอดให้แก่กัน เฉกเช่นหัวใจทั้งสองดวงที่โอบกอดกันและกันเพื่อปลอบโยนและให้กำลังใจในยามที่ใครคนนึงอ่อนแอ

 

คล้ายในยามที่วิหคน้อยสยายปีกขยับไหว .. เพื่อตอบรับแรงลม

 

 

 

 

 

 

 

 

เหล่าวิหคโผบินออกจากรังอีกครั้งยามที่รังสิมันตุ์เริ่มฉายแสง อากาศชื้นปลิวเข้ามาแตะปลายจมูกที่แอบซุกซ่อนอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนหนา คลอเคลียหยอกเย้าเพื่อปลุกเรือนกายที่หลับใหลให้ตื่นจากห้วงนิทรา

 

อุณหภูมิที่ลดต่ำลงกว่าเมื่อวานทำให้คนที่เพิ่งลุกจากเตียงนุ่มรับรู้ว่าเกร็ดหิมะแวะมาทักทายที่เฮลเวเทียอีกแล้ว ผืนป่ากว้างที่มองเห็นไปไกลจนสุดลูกหูลูกตาถูกปกคลุมด้วยเกร็ดหิมะจนขาวโพลน และมันก็ยังตกลงมาอย่างต่อเนื่องโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

 

งื้อ..

 

เสียงครางแผ่วของใครอีกคนที่นอนอยู่บนเตียงเดียวกันมาตลอดทั้งคืนเรียกให้เรียวตารีสวยผละออกมาจากเกร็ดหิมะด้านนอก แบคฮยอนกระชับผ้าห่มผืนหนาคลุมเรือนกายโปร่งของเด็กดื้อที่ขยับยุกยิกเพราะถูกความหนาวรบกวน ก่อนที่รอยยิ้มเอ็นดูจะประดับบนใบหน้าเมื่อเห็นว่าคุณเล็กของป้าแมรี่หลับปุ๋ยเหมือนเดิมแล้ว

 

หลังจากเหตุการณ์คลอเศร้าในห้องน้ำกว้างผ่านพ้นไป แบคฮยอนเลยตัดสินใจนอนเป็นเพื่อนปาร์คคนเล็กที่ดูจะงอแงกว่าทุกวัน ฝ่ามือบางสวยต้องคอยลูบกลุ่มผมนิ่มเกือบทั้งคืนเพื่อกล่อมให้เด็กน้อยหลับใหล ซึ่งกว่าเซฮุนจะหลับสนิทก็เหยียบย่างค่อนคืน

 

ทว่าแบคฮยอนที่ได้นอนไปไม่กี่ชั่วโมงก็ถูกปลุกให้ตื่นตั้งแต่เช้าตรู่เพราะถูกรบกวนด้วยความหนาวเหน็บที่ตัวเองแสนเกลียด กายเล็กค่อยๆ ลุกจากเตียงอย่างแผ่วเบาเพื่อไม่ให้รบกวนเจ้าของห้องที่กำลังหลับสนิทอย่างน่าเอ็นดู ก่อนจะพาร่างกายที่พักผ่อนไม่เต็มที่กลับไปยังห้องนอนของตัวเอง

 

เข็มชั่วโมงเคลื่อนมาจรดที่เลขหกบ่งบอกว่าถึงเวลาที่หลายสรรพสิ่งเริ่มดำเนินชีวิตในเช้าวันใหม่ แบคฮยอนก็เป็นหนึ่งในนั้นที่ลงมายังห้องครัวหลังจากที่ทำธุระส่วนตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว ทว่ายังไม่ทันได้ช่วยเด็กรับใช้ทำอาหารเช้าเหมือนอย่างเช่นทุกวัน เสียงของคุณป้าแม่บ้านที่เอ่ยเรียกเอาไว้ก็ดึงเรือนกายเล็กให้ออกมาจากพื้นที่ครัว

 

มีอะไรให้ผมช่วยหรือครับคุณป้าแมรี่ที่ได้ยินคำพูดของแขกคนสำคัญของเจ้านายรีบโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน บ่าวอย่างเธอจะไปกล้าเอ่ยใช้คนเป็นนายได้อย่างไรกัน

 

ป้าจะขอให้เจ้านายมาช่วยงานได้ยังไงกันคะคุณแบคฮยอน คือที่ป้าเรียกคุณเมื่อครู่เพราะว่าพ่อเลี้ยงให้ตามคุณไปพบที่ห้องทำงานของท่านค่ะ

 

เขาตื่นแล้วเหรอครับ?” แบคฮยอนเอ่ยถามอย่างแปลกใจเพราะไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะตื่นเช้าขนาดนี้ เพราะเวลานี้มันเพิ่งจะหกโมงเช้าอยู่เลย

 

ตื่นแล้วค่ะ, ปกติท่านก็ตื่นเช้าแบบนี้ตลอดแหละค่ะ เพราะงานในปางเยอะท่านจึงต้องไปตรวจความเรียบร้อยแต่เช้า

 

แบคฮยอนทำเพียงพยักหน้ารับคำบอกเล่าของคุณป้าร่างท้วมแต่ในใจก็อดนึกแปลกใจไม่ได้ที่เจ้านายคนอย่างพ่อเลี้ยงคนนั้นจะตื่นไปตรวจงานตั้งแต่เช้าตรู่เช่นนี้ เพราะปกติคนที่นั่งอยู่บนบัลลังก์ก็แค่เอ่ยปากสั่งผู้ที่รับใช้อยู่เบื้องล่างเท่านั้น

 

เขาอยู่ไหนครับ

 

ตามป้ามาเลยค่ะ

                            

แบคฮยอนเดินตามหลังป้าแมรี่ขึ้นมายังชั้นสองก่อนจะเลี้ยวไปทางปีกขวาของเรือนที่ไม่เคยมาเหยียบมาก่อน เนื่องจากห้องนอนของแบคฮยอนอยู่ทางปีกซ้ายของเรือนทำให้เขาใช้ชีวิตตลอดเกือบสัปดาห์ที่ผ่านมาอยู่แค่ในบริเวณนั้น

 

ประตูไม้บานใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้าถูกฝ่ามือของป้าแมรี่เคาะสองครั้งเพื่อขออนุญาต ก่อนที่เสียงกุกกักภายในห้องจะดังแว่วให้ได้ยินในวินาทีต่อมา ตามมาด้วยเสียงทุ้มเข้มที่เอ่ยอนุญาตของผู้เป็นเจ้าของห้อง

 

เข้ามา

 

น้ำเสียงทรงอำนาจที่ได้ยินทำให้แบคฮยอนรีบก้มหน้างุดเพราะสัมผัสได้ถึงความกดดันทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้อง ป้าแมรี่ที่พาแบคฮยอนมาส่งโค้งให้ผู้เป็นนายก่อนจะเดินออกไปจากห้องทันที ทิ้งลูกนกปีกหักเอาไว้ในรังของราชสีห์ที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อได้ตลอดเวลา

 

แสงแรกแห่งวันค่อยๆ ปรากฏขึ้นเหนือขอบฟ้าด้านทิศตะวันออก ตกกระทบกับบานกระจกใสที่ฉาบเป็นพื้นหลังของผนังห้องทำงานกว้าง เผยให้เห็นทิวทัศน์ของผืนป่ายามที่แสงแรกของอรุณสาดส่องมาเยือน

 

นั่งลงสิ

 

เสียงทุ้มเข้มของคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ซึ่งหันหน้าออกด้านนอกตัวเรือนทำให้แบคฮยอนเผลอสะดุ้ง เรียวตารีสวยช้อนมองคนที่นั่งหันหลังให้กันก่อนที่ลมหายใจจะสะดุดเมื่อมันเป็นจังหวะเดียวกันกับที่อีกฝ่ายหันกลับมาพอดี และเป็นวินาทีนั้นที่แบคฮยอนได้เห็นใบหน้าของพ่อเลี้ยงแห่งผืนป่าอย่างชัดเจนเป็นครั้งแรกตั้งแต่ได้พบกัน

 

แสงสีส้มทองย้อมเรือนผมสีดำสนิทให้ส่องประกายระยับคล้ายมวลหมู่ดาว มันรับกับจมูกโด่งคมที่เข้ากันได้อย่างลงตัวกับสันกรามสวยสมชายชาตรี หน่วยตาคมกล้าเฉกเช่นราชสีห์บ่งบอกถึงความน่าเกรงขามสมกับเป็นผู้ครอบครองผืนป่า ไม่ต่างจากริมฝีปากหยักสวยที่แม้นเอ่ยเพียงเสี้ยวคำพูดออกมา ทว่าก้องกังวานไปด้วยอำนาจที่ไม่มีผู้ใดกล้าต่อกร

 

ทั้งสง่างาม เปี่ยมล้นด้วยอำนาจ และแสนเย็นเยียบเหมือนกับเกร็ดหิมะที่โปรยปรายอยู่นอกหน้าต่างนั่นไม่มีผิด

 

ฉันบอกให้นั่ง ไม่ได้ยินหรือไง

 

เสียงทุ้มเข้มที่กรรณออกมาคล้ายไม่พอใจทำให้แบคฮยอนได้สติหลังจากที่จมดิ่งสู่ภวังค์ที่แสนลึกล้ำของตัวเอง เรือนกายบางค่อยๆ ขยับกายลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับผู้เป็นเจ้าของห้อง ก่อนที่ใบหน้าหวานจะก้มมองมือตัวเองที่ประสานอยู่บนตักด้วยความรู้สึกประหม่ากลัว

 

ความเงียบแทรกตัวผ่านเข้ามาในห้องทำงานกว้างอีกครั้งจนแว่วได้ยินเสียงสกุณาที่บินมาเกาะลงบนต้นไม้ใหญ่ข้างตัวเรือน แบคฮยอนพยายามกำหนดลมหายใจของตัวเองเพื่อบรรเทาความรู้สึกกดดันจากคนตรงหน้าที่แผ่ออกมาจนแทบหายใจไม่ออก โดยที่ไม่รู้เลยว่าท่าทางของตนนั้นตกอยู่ในสายตาของเจ้าป่าที่จับจ้องเหยื่อตัวเล็กอยู่ตลอดเวลา

 

พ่อเลี้ยงหนุ่มจับจ้องดวงหน้าหวานของ ว่าที่แม่นาง ที่จะมายืนเคียงข้างตนบนผืนป่าแห่งนี้ด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย หน่วยตาคมกริบทอดมองทุกองค์ประกอบบนใบหน้าหวานก่อนจะยกยิ้มพอใจ ก่อนที่ฝ่ามือหนาจะเลื่อนบางสิ่งไปตรงหน้าคนตัวเล็กเพื่อเข้าเรื่องสำคัญที่เรียกอีกฝ่ายมาพบ

 

เลือกมาสักสองสามแบบที่นายชอบ

 

เสียงทุ้มเข้มที่เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบเรียกให้ใบหน้าหวานเงยหน้าขึ้นมาจากตักของตัวเอง คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันทันทีก่อนจะเลื่อนสายตาจากใบหน้าคมมามองสิ่งที่อีกฝ่ายเลื่อนมาตรงหน้า และทันทีที่ไล่อ่านรายละเอียดของมัน แก้วตาสวยก็สั่นไหวไปด้วยความรู้สึกโกรธทันที

 

แคตตาล็อกเล่มหนาที่ด้านในคือการ์ดแต่งงานหลากหลายแบบทำให้แบคฮยอนอยากจะหยิบมันขึ้นมาแล้วฟาดลงบนหัวของคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ทว่าสิ่งที่ทำได้จริงๆ กลับเป็นการบีบมือตัวเองแน่นเพื่อกล้ำกลืนความรู้สึกเจ็บปวดไม่ให้มันแสดงออกมาให้อีกฝ่ายเห็น แบคฮยอนไม่ต้องการเป็นคนที่น่าสมเพชต่อหน้าใครทั้งนั้น ไม่ว่าคนๆ นั้นจะเป็นเจ้าของผืนป่าที่ตนอาศัยอยู่ตอนนี้ก็ตาม

 

มีเหตุผลอะไรที่ผมต้องเลือกด้วยล่ะครับ

 

แบคฮยอนพยายามกลืนก้อนสะอื้นกลับลงไปให้ลึกที่สุด และเลือกที่จะเอ่ยถามคนตรงหน้าด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งไร้แววประชดประชัน ทว่านั่นช่างสวนทางกับความรู้สึกแท้จริงที่แอบซ่อนอยู่ภายในหัวใจ

 

เหตุผลคือชื่อเจ้าสาวบนการ์ดคือชื่อของนายไง

 

แบคฮยอนแค่นยิ้มทันทีที่ได้ฟังเหตุผลของพ่อเลี้ยงหนุ่มที่จิตใจแสนเย็นชา ช่างน่าขันนักที่อีกฝ่ายเอ่ยถามความคิดเห็นของเขา ทั้งๆ ที่ผ่านมาเขาไม่เคยแม้แต่จะเอ่ยถามความรู้สึกของนกน้อยตัวนี้เลยสักครั้ง .. ไม่เคยแม้แต่สักครั้งเดียว

 

คุณเป็นคนตลกดีนะครับ

 

นายหมายความว่ายังไง?”

 

หึ มันไม่สำคัญหรอกนะครับว่าที่ผมพูดหมายความว่ายังไง มันไม่สำคัญเลยด้วยซ้ำที่คุณให้ผมเลือกแบบการ์ดแต่งงาน เพราะตอนที่คุณเอาตัวผมมา..

 

“…”

 

คุณก็ไม่เคยถามความสมัครใจของผมสักคำ

 

แสงแห่งรังสิมันตุ์นั้นร้อนแรงและแผดเผา ทว่ามันคงไม่ร้อนพอจะละลายทิฐิที่สูงเสียดฟ้าของคนทั้งคู่ได้ เกร็ดหิมะที่จับตัวแข็งอยู่ภายในใจเริ่มกลายเป็นกำแพงสูงใหญ่ขึ้นทุกวัน และน่ากลัวเหลือเกินว่ามันจะไม่มีวันถูกหลอมละลาย

 

 

 

 




tbc.

 

ทุกวรรค ทุกประโยค ทุกเหตุการณ์

ล้วนแล้วแต่มีที่มาค่ะ ปมไม่เยอะหรอก(มั้ง) คึคึ

#ซคกด

 

 

 


S
N
A
P
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 478 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,072 ความคิดเห็น

  1. #2061 galaxy_fanfan12 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 มีนาคม 2564 / 00:48
    กรี้ดดดดดดดดดดปะป๊าโหดจัง อย่าใจร้ายกับน้องมากเลย หรือเซฮุนจะชอบลู่หาน ??
    #2,061
    0
  2. #1983 Pinkkaboo (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2563 / 16:04
    เป็นมายังไงล่ะเนี้ยย
    #1,983
    0
  3. #1932 @_@ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2563 / 18:20

    ลู่หานเปนใครค้าาาาาา ทำไมต้องมาอยุ่ดูแลกันแบบนี้

    แล้วถ้ามีคสพ.กันในเชิงคนรัก จะเอาแบคมาแต่งด้วยทำไม?

    ไหนจะความไม่พอใจของน้องงุนอีก มีเงื่อนงำความหลังอะไรกันค้าาาาา

    #1,932
    0
  4. #1910 หนูเน่าา (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2563 / 21:17
    ทำไมเรารู้สึกว่าเรื่องนี้จะหน่วง เราจะร้องไห้รอแล้วนะไรท์อย่าใจค้ายกับใจนุเลยย
    #1,910
    0
  5. #1817 Chi_Yeol (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 03:58
    ลู่เป็นอะไรกับพี่ชานอ่ะ คาใจมากก
    #1,817
    0
  6. #1778 pcy921 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 เมษายน 2563 / 15:41
    ลู่หานเป็นใครอะคะทำไมทำเหมือนเป็นเมียพ่อเลี้ยง
    #1,778
    0
  7. #1769 BEPBEP (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 มีนาคม 2563 / 13:05
    แรงมาก
    #1,769
    0
  8. #1719 B_hundred_Beam (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 07:44
    นี่ว่าพี่ชานยอลต้องแอบชอบแบคมานานแล้วแน่ๆอ่ะ
    #1,719
    0
  9. #1688 bbblueskyy (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2562 / 12:50
    สงสารน้องแบค แงๆ ปมมาแล้ววว
    #1,688
    0
  10. #1505 IsadaBewbam (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2562 / 18:40
    ทำไมเรารู้สึกไม่ชอบลู่หานอ่ะ เจ้าคุณเล็กกับแบคอยู่ด้วยกันแล้วน่าร้ากกกกก ไม่น่ามีคนอื่นเข้ามาเลย
    #1,505
    0
  11. #1142 oom3456789 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 23:29
    เซฮุนนน น้องเล็กของเราดีใจจังที่มีตัวละครตัวนี้ อยู่เป็นเพื่อนแบค ให้กลจกันนะลู้กก
    #1,142
    0
  12. #1111 purnploy (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 16:47
    สงสารแบคคค ชานลู่คืออะไรเรางงด้วย
    #1,111
    0
  13. #1076 cuttt (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2561 / 16:00
    ชานกับลู่นี่ยังไง
    #1,076
    0
  14. #942 Jammie-Lee (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 14:20
    ลู่หานเป็นอะไรกับชานยอล???
    #942
    0
  15. #908 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 กันยายน 2561 / 17:47
    สงสารแบค
    #908
    0
  16. #831 faniikris (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 08:03
    ดราม่ามาแล้ววววว
    ลู่หานนี่ยังไง
    ไปต่่อ
    #831
    0
  17. #810 ParkMild (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 มีนาคม 2561 / 15:12
    โอ๊ยคุณพ่อเลี้ยงง กลับมาก็พูดกับเจาแค่ไม่กี่คำ ก็เรียกมาให้ดลือกการ์ดแถมเย็นชาใส่อีก!
    #810
    0
  18. #800 jokerBHPcy (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:44
    ทุกอย่างดูมีปมหมดเลยอ่าาาา
    #800
    0
  19. #777 เจ้าบี๋ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:48
    โอ๊ยยยย ตกลงมันยังไงนี่ ฮื่ออออ
    #777
    0
  20. #723 ❤ Little "B" ❤ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 20:43
    เรียกมาให้เลือกการ์ดแต่งงาน
    #723
    0
  21. #712 12weareone (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 09:49
    ชอบภาษามากอ่ะ ไม่กระชับ เเต่ไม่เวิ้นเว้อ อ่านเเล้วเพลินมากก
    #712
    0
  22. #710 Gelliuam (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 13:14
    มันมีsomethingอ่ะ
    #710
    0
  23. #709 Gelliuam (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 13:13
    มันมีsomethingอ่ะ
    #709
    0
  24. #679 Aunchiree (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 03:23
    พ่อเลี้ยงเอาแบคมาทำไม
    #679
    0
  25. #606 imfade (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2560 / 00:26
    ปมจังงือ
    #606
    0