(E-BOOK) SECRET GARDEN | CHANBAEK KAIHUN

ตอนที่ 6 : 06 | Troublemaker

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,987
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 432 ครั้ง
    3 พ.ค. 62




06 | Troublemaker

ภาพลวงตา แสนมายา

คล้ายหมอกหนา ปกคลุมยอดเขา

เหน็บหนาว บดบัง

Secrets of Garden




 

 

กระบะคันเก่าที่แบคฮยอนคิดว่ามันคงเหยียบได้ไม่เกินแปดสิบ ทว่าในตอนนี้มันกำลังวิ่งฉิวอยู่บนถนนจนภาพรอบข้างกลายเป็นภาพเบลอ ความเร็วของรถที่เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ บ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าห้วงอารมณ์ของคนบังคับอยู่ในสภาวะใด มันอาจจะร้อนราวกับเปลวเพลิงที่กำลังลุกไหม้ หรืออาจจะร้ายแรงเช่นลาวาที่ปะทุออกมาจากปากปล่องภูเขาไฟ

 

หลังจากที่ชานยอลวางสายจากป้าแมรี่ แบคฮยอนที่ยังไม่ได้รับรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นก็ถูกพาออกมาจากร้านเวดดิ้งทันที ก่อนที่กระบะคันเก่าจะถูกกระชากออกมาจากหน้าร้าน แล่นผ่านตัวเมืองของเฮลเวเทียเพื่อกลับสู่ปางไม้ขนาดใหญ่ที่ซ่อนตัวอยู่ในผืนป่า

 

บรรยากาศภายในห้องโดยสารถูกปกคลุมด้วยความเงียบไม่ต่างจากขามา ทว่าความอึดอัดที่ก่อตัวอยู่ในหัวใจของแบคฮยอนในเวลานี้กลับรุนแรงมากกว่าเดิมหลายพันเท่า นั่นก็เพราะว่ามันไม่ได้มาจากความรู้สึกของแบคฮยอนเพียงคนเดียว แต่มันแผ่ออกมาจากเจ้าของร่างสูงที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยรถด้วย

 

เกิดอะไรขึ้นที่ปางเหรอครับเพราะทนกับความเงียบที่แสนอึดอัดไม่ไหว แบคฮยอนจึงตัดสินใจเอ่ยถามคนที่นั่งอยู่ข้างๆ อย่างเป็นห่วง ทว่าคำตอบที่ได้กลับมากลับเป็นเพียงความเงียบของอีกฝ่ายเท่านั้น

 

คุณชานยอล

 

“…”

 

“…”

 

“..ลู่หานตกบันได

 

เรียวตารีสวยที่ทอดมองใบหน้าคมอย่างรอคอยคำตอบเบิกกว้างทันทีด้วยความตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน แบคฮยอนบีบมือตัวเองแน่นยามที่คิดไปว่าอีกฝ่ายจะเจ็บมากแค่ไหนกันนะ เพราะว่าร่างกายก็ไม่ค่อยแข็งแรงเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว

 

คุณลู่หานเป็นอะไรมากไหมครับ

 

ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน

 

น่าเป็นห่วงจัง

 

เสียงหวานที่พึมพำแผ่วเบาคล้ายพูดกับตัวเองทว่าไม่อาจรอดพ้นจากหูของคนที่นั่งอยู่ในตำแหน่งคนขับ หน่วยตาคมผละจากถนนเบื้องหน้าเพื่อมองใบหน้าหวานของคนพูดด้วยความรู้สึกหลากหลาย และในเสี้ยววินาทีนั้น .. รอยยิ้มบางๆ ก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมอีกครั้งในรอบวัน

 

ทว่าเจ้าของรอยยิ้มนั้นกลับไม่เคยรู้ตัว

 

กระบะคันเก่าสีน้ำตาลไหม้เคลื่อนตัวด้วยความเร็วที่ช้าลงเพราะผู้กุมบังเหียนรู้สึกว่าห้วงอารมณ์ที่เคยร้อนมันค่อยๆ เย็นลง อาจเป็นเพราะเสียงนุ่มๆ ของ Ed Sheeran ที่ดังคลออยู่ในรถที่ทำให้รู้สึกผ่อนคลาย หรือไม่ก็เป็นเพราะน้ำเสียงเคล้าความห่วงใยของคนตัวเล็กที่เอ่ยออกมาเมื่อครู่นี้

 

มันอ่อนโยนราวกับสายน้ำเย็นที่ดับความร้อนของเปลวเพลิง .. คล้ายกับความงดงามของบุปผาที่ผลิบานท่ามกลางความหนาวเหน็บของพายุหิมะ

 

 

 

 

 

 

 

 

กระบะคันเก่าที่พ่อเลี้ยงแห่งปางไม้เติมฝันมักใช้เป็นประจำจอดลงที่หน้าเรือนไม้หลังงามหลังจากนั้นไม่ถึงชั่วโมง เสียงโวยวายที่ดังเล็ดลอดออกมาจากในบ้านส่งผลให้คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันทันที ก่อนที่ช่วงขายาวจะรีบก้าวเข้าไปในตัวเรือนด้วยความร้อนรน

 

แบคฮยอนที่เพิ่งลงจากรถก็รีบก้าวตามแผ่นหลังกว้างไปติดๆ เพราะนึกเป็นห่วงคนที่อาศัยอยู่ร่วมชายคาเดียวกัน ทว่าเรือนกายเล็กก็ต้องสะดุ้งจนตัวโยนด้วยความตกใจเพราะทันทีที่ก้าวเข้ามาถึงโถงกลางเรือน เสียงแหลมปรี๊ดของใครบางคนก็หวีดลั่นออกมา

 

ทำไมป้าถึงดูแลคุณลู่หานของฉันไม่ดีห๊ะ!!

 

เสียงหวีดแหลมที่ดังลั่นเรือนมาจากร่างอวบขาวของคนแปลกหน้าซึ่งแบคฮยอนเพิ่งเคยพบหน้าเป็นครั้งแรก เธอสวมชุดเหมือนกับเด็กรับใช้คนอื่นๆ ในเรือน ทว่ากลับยืนเท้าเอวตวาดใส่ป้าแมรี่อย่างที่เด็กคนอื่นไม่กล้าทำ

 

ฉันก็บอกอยู่ว่ามันเป็นอุบัติเหตุ แกจะให้ฉันเป็นคนผิดให้ได้เลยใช่ไหมนังเดล

 

เดล หรือ อเดลล่าหญิงสาวร่างอวบสัญชาติสวิสส่งเสียงหึในลำคอบ่งบอกว่าเจ้าตัวกำลังไม่พอใจ ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะได้แผดเสียงออกมาอีกรอบ น้ำเสียงทุ้มต่ำของประมุขแห่งผืนป่าก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด ซึ่งนั่นสามารถหยุดทุกความวุ่นวายได้ทันที

 

คนที่ไม่เกี่ยวข้องออกไปจากตรงนี้ให้หมด

 

คะ.. คุณท่าน

 

เดี๋ยวนี้

 

อเดลหันไปมองเจ้านายที่รักของตนซึ่งนั่งอยู่บนโซฟาตาละห้อย ทว่าลู่หานกลับพยักหน้าเป็นเชิงบอกให้เด็กรับใช้คนสนิททำตามคำสั่งของเจ้านายตัวจริง ซึ่งเธอก็ยอมทำตามอย่างว่าง่ายแต่ก็ไม่วายสะบัดหน้าใส่แมรี่ก่อนที่จะเดินออกไป

 

ส่วนแบคฮยอนที่ยืนหลบมุมอยู่ก็ได้แต่สบตากับเซฮุนที่ยืนอยู่ข้างๆ ป้าแมรี่ และดูเหมือนว่าเซฮุนเองก็เข้าใจความหมายของสายตาที่ส่งมาให้ตนเป็นอย่างดี ร่างสูงโปร่งจึงเดินเข้ามาหาคนตัวเล็กกว่าและจูงข้อมือบางออกไปจากบริเวณนั้นพร้อมกันกับตน

 

โถงกลางเรือนที่เปิดโล่งให้สายลมเย็นพัดผ่านจึงเหลือแค่เพียงคนเจ็บที่นั่งนิ่งอยู่บนโซฟา ประมุขของบ้าน และคนที่พบเห็นเหตุการณ์เป็นคนแรกอย่างแมรี่เท่านั้น ก่อนที่เสียงทุ้มเข้มทรงอำนาจจะเอ่ยซักถามผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องทั้งสองคนถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น

 

มันเกิดขึ้นได้ยังไงน้ำเสียงทุ้มเข้มเอ่ยถามอย่างไม่ได้เจาะจงว่าพูดกับใคร ซึ่งคนที่เอ่ยตอบออกมาก่อนก็เป็นหัวหน้าแม่บ้านอย่างแมรี่

 

ป้าไม่ทราบเหตุการณ์ทั้งหมดค่ะ พอดีว่าตอนนั้นป้าจัดดอกไม้อยู่ในครัวแล้วได้ยินเสียงร้องป้าก็เลยรีบเดินออกมาดู แล้วก็พบคุณลู่หานนอนพับอยู่ที่เชิงบันไดค่ะ

 

ชานยอลพยักหน้ารับคำบอกเล่าของป้าแม่บ้านก่อนจะหันกลับมามองเจ้าของเรื่องที่เกิดขึ้นซึ่งยังคงนั่งเงียบอยู่บนโซฟา ข้อเท้าเล็กถูกพันเอาไว้ด้วยผ้าพันแผลสีอ่อนจากการปฐมพยาบาลเบื้องต้น ทว่าที่ทำให้ชานยอลเป็นห่วงที่สุดก็คือเรียวขาทั้งสองข้างที่อ่อนแรงอยู่แล้วมาตั้งแต่ต้น

 

ไปโรงพยาบาลเถอะนะ เดี๋ยวเราพาไปชานยอลทิ้งตัวลงนั่งข้างคนเจ็บที่แม้แต่ตอนนี้ก็ยังไม่ยอมเอ่ยอะไรออกมาสักคำ ก่อนที่ฝ่ามือหนาจะวางลงบนลาดไหล่เล็กเพื่อปลอบโยนคนที่คงตกใจกับอุบัติเหตุที่เกิดขึ้น

 

ชะ ชาน..

 

ไม่เป็นไรแล้วนะครับ

 

ฮึก! เรากลัว

 

อ้อมแขนแกร่งโอบกอดเรือนกายบอบบางที่โถมกายเข้ามาหาราวกับเด็กน้อยที่ตกใจกลัวยามที่หกล้ม เสียงสะอื้นแผ่วเบาทำให้ฝ่ามือหนาลูบลงบนแผ่นหลังเล็กเพื่อปลอบประโลมคนในอ้อมกอด พร้อมกับเสียงทุ้มเข้มที่กระซิบบอกคนขวัญเสียซ้ำๆ ว่าไม่เป็นอะไรแล้ว

                          

แมรี่ที่ยังยืนอยู่ตรงนั้นมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกหลากหลายที่แทบจับต้นชนปลายไม่ถูก เหมือนกับว่าเธอเดินหลงอยู่ในเขาวงกตที่มองไม่เห็นแม้แต่ทางออก ทว่าความรู้สึกหนึ่งที่ชัดเจนที่สุดคงเป็นความรู้สึกเห็นใจผู้เป็นเจ้านาย ซึ่งเธอก็ได้แต่หวังว่าสักวันคุณใหญ่ของเธอจะหลุดพ้นจากวังวนนี้เสียที

 

 

 

 

 

 

 

 

ลมหวนของเหมันต์พัดผ่านมาเยือนยังผืนป่า แวะทักทายใบไม้หลากสีสันที่พากันเสียดสีไปตามแรงลม หยอกล้อกับยอดหญ้าสีขาวที่แม้ถูกสะกิดเพียงนิดก็พร้อมจะปลิวออกจากกิ่งก้าน ยอมที่จะพัดไหวไปกับสายลมจนฟุ้งกระจายไปทั่วทั้งผืนพนา

 

บานกระจกใสถูกเปิดเอาไว้เพื่อต้อนรับสายลมที่พัดเข้ามาจนผืนผ้าม่านบิดปลิว กระทบเข้ากับผิวกายของผู้เป็นเจ้าของห้องอย่างเซฮุนที่ทิ้งตัวลงนั่งบนเปลไม้สานซึ่งผูกอยู่นอกระเบียง โดยที่ข้างกายมีร่างเล็กบางของแบคฮยอนนั่งอยู่เคียงข้างกัน

 

กลิ่นหอมอ่อนๆ ของกุหลาบขาวที่ปลูกอยู่ริมรั้วไม่ได้ให้ความรู้สึกผ่อนคลายกับคนที่ไม่ชอบกลิ่นของมันเลยแม้แต่น้อย ความงดงามของมันที่ใครต่อใครต่างก็เยินยอยกให้เป็นราชินีของเหล่าบุปผา ทว่าสำหรับเซฮุนมันคือดอกไม้ที่แฝงไว้ด้วยหนามแหลมคมที่พร้อมจะทิ่มแทง

 

และถึงแม้ว่าความงามของมันจะเป็นที่กล่าวขานมากสักแค่ไหน หากแต่พิษจากหนามแหลมของมันก็ร้ายกาจมากมายเช่นเดียวกัน

 

เล็กไม่ชอบดอกกุหลาบที่สุด.. โดยเฉพาะกุหลาบสีขาวเสียงทุ้มนุ่มที่เอ่ยแผ่วเบาเรียกสายตาของคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ให้หันมามอง ทว่าแบคฮยอนกลับไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาและทำเพียงแค่เป็นผู้ฟังที่ดี

 

แมรี่น่ะชอบตัดมันมาประดับแจกัน ทั้งๆ ที่ถูกหนามของมันทิ่มแทงทุกครั้งเวลาที่อยากจะสัมผัสกับกลีบดอกบางๆ นั่น

 

เพราะว่ามันสวยน่ะสิครับ ใครๆ ก็ชอบสิ่งที่สวยงามทั้งนั้น

 

แต่เล็กไม่, ความสวยงามพวกนั้นน่ะมันจอมปลอม

 

แบคฮยอนไม่อาจรู้ได้ว่าเด็กน้อยข้างกายของตนกำลังคิดอะไรอยู่ ฝ่ามือเล็กบางจึงทำได้แค่เพียงเอื้อมไปวางลงบนฝ่ามือของอีกฝ่ายและกุมมันเอาไว้เท่านั้น

 

แล้วคุณเล็กชอบดอกไม้อะไรเหรอครับ

 

นัยน์ตาเรียวคมซึ่งเคยทอดมองผืนป่ากว้างที่จรดกับขอบฟ้าหันกลับมามองคนข้างกายก่อนจะยกยิ้มบางๆ ทว่านั่นก็เพียงพอแล้วสำหรับคนที่พยายามทำให้เจ้าตัวกลับมาเป็นเด็กซนที่มีแต่รอยยิ้มสดใสเหมือนเดิมอย่างแบคฮยอน

 

เล็กชอบดอกสุ่ย ความหมายของมันคือความรักที่บริสุทธิ์ รักที่ไม่หวังสิ่งใดเหมือนกับที่เล็กรักพี่ใหญ่ รักแมรี่ รักซูซูกับเจ้าซัน เหมือนกับที่เล็กรักแบคฮยอน

 

แบคฮยอนยิ้มบางให้กับคำตอบที่แสนใสซื่อของเซฮุน ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ เมื่อเจ้าเด็กดื้อทิ้งกายลงนอนหนุนตักของตน เสียงหวีดหวิวของสายลมยังคงดังแว่วผละแผ่ว เคล้าคลอไปกับเสียงวิหคน้อยที่โผบินอยู่ในผืนป่า บรรยากาศอบอวลไปด้วยมวลแห่งความสุขจางๆ ที่เป็นเพียงโลกใบเล็กๆ ของคนสองคน

 

ฝ่ามือเล็กบางของแบคฮยอนลูบลงบนกลุ่มผมนิ่มของคนที่นอนอยู่บนตัก ซึ่งคนที่ได้รับสัมผัสแสนอบอุ่นนั้นก็หลับตาพริ้มอย่างมีความสุข อาจไม่มีใครรับรู้แม้กระทั่งพี่ชายอย่างชานยอลว่าเซฮุนโหยหาความรักมากแค่ไหน โดยเฉพาะความรักจากผู้ที่ได้ชื่อว่ามารดา

 

ฝ่ามือของแม่คงจะอุ่นเหมือนของแบคแน่ๆ

 

ประโยคแผ่วเบาที่เอ่ยออกมาจากคนที่หลับตาพริ้มอยู่บนตักทำให้แบคฮยอนละสายตาจากผืนฟ้าเพื่อก้มลงมอง ทว่าแบคฮยอนก็ยังเลือกที่จะเงียบเพื่อฟังในสิ่งที่เซฮุนกำลังเอ่ย

 

แม่เสียไปตั้งแต่เล็กยังไม่ถึงขวบ เล็กจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าหน้าตาของแม่เป็นยังไง เสียงของแม่เพราะแค่ไหน เพราะไม่มีใครเอ่ยเล่าเรื่องของท่านให้เล็กฟังเลยแม้แต่คนเดียว

 

แบคฮยอนขมวดคิ้วทันทีที่ได้ฟังประโยคแสนเศร้าของเด็กน้อยที่ตนเอ็นดู คุณเล็กของป้าแมรี่ที่มีรอยยิ้มสดใสให้เขาทุกวันแท้จริงแล้วเก็บงำความเศร้าเอาไว้มากมาย และมันอาจจะมากเสียจนเด็กอายุสิบเก้าคนนึงจะแบกรับได้ไหวด้วยซ้ำ

 

ส่วนพ่อ..

 

น้ำเสียงคลอเศร้าเอ่ยออกมาอีกครั้ง ทว่าในครานี้แบคฮยอนกลับสัมผัสได้ถึงความแข็งกร้าวที่แฝงอยู่ในนั้น อีกทั้งฝ่ามือบางที่วางทาบอยู่บนอกก็กำแน่นเหมือนกับว่าอีกฝ่ายพยายามอดกลั้นบางสิ่งเอาไว้

 

เล็กมีความทรงจำมากมายเกี่ยวกับเขา เพียงแต่เล็กไม่อยากนึกถึงมัน

 

แบคฮยอนทำเพียงแค่เงียบเพราะเขาไม่ได้รู้เรื่องราวเกี่ยวกับครอบครัวปาร์คเลยไม่รู้ว่าควรจะเอ่ยอะไรออกมา เพราะตั้งแต่มาถึงที่นี่แบคฮยอนรู้แค่ว่าครอบครัวปาร์คมีกันอยู่แค่สองคนพี่น้องเท่านั้น

 

แล้วคุณลู่หานล่ะครับ

 

“…”

 

เขาเป็นใคร

 

เซฮุนเปิดเปลือกตาเพื่อมองหน้าคนที่ตนนอนตักอยู่ทันที ก่อนหน้านี้เซฮุนเคยกังวลและคิดว่าสักวันแบคฮยอนจะต้องเอ่ยถามมันออกมา ซึ่งมันเป็นคำถามที่เซฮุนไม่อยากตอบถึงแม้ว่าจะรู้คำตอบนั้นเป็นอย่างดี

 

ทว่าพอมาคิดดูแล้วเซฮุนก็พบว่าไม่เห็นจะเป็นอะไรเลยถ้าหากจะบอกความจริงให้แบคฮยอนได้รับรู้ เพราะเรื่องบางเรื่องมันก็เป็นแค่อดีตไปแล้ว

 

คนๆ นั้นก็แค่เคยเป็นแม่นางของปางไม้เติมฝัน

 

และอดีตไม่ควรมายุ่งวุ่นวายกับปัจจุบัน

 

 

 

 

 

 

 

 

ค่ำคืนที่ดาวไม่เต็มฟ้า .. คืนที่แสงจันทร์พ่ายแพ้ให้กับเมฆหมอกหนาที่เคลื่อนมาบดบัง ความมืดมิดแผ่กระจายไปทั่วผืนป่า ปกคลุมไปทั่วทุกหย่อมหญ้าที่นภาเคลื่อนผ่าน บรรยากาศอันแสนสงบเงียบจนแว่วได้ยินเสียงหรีดหริ่งรำไร เงียบเสียจนได้ยินเสียงจังหวะหัวใจที่ขยับไหวอยู่ใต้แผ่นอก

 

เข็มชั่วโมงเคลื่อนทับที่เลขสิบเอ็ดบ่งบอกว่าเวลาในยามนี้ย่ำดึกมากขึ้นทุกที เสียงติ๊กๆ ของนาฬิกาไม้เรือนใหญ่ที่แขวนอยู่บนผนังดังสะท้อนไปทั่วโถงกว้าง คลอเคล้าไปกับเสียงลมหายใจเข้าออกของคนที่นั่งอยู่ในบริเวณนั้น

 

งืม..

 

เสียงงึมงำที่ดังแว่วเข้ามาในหูทำให้แบคฮยอนผละสายตาจากเรือนนาฬิกามายังคนที่นอนหนุนอยู่บนตัก เรือนกายโปร่งที่นอนเหยียดยาวอยู่บนโซฟาตัวสวยขดตัวเข้าหาผ้านวมผืนหนาที่คลุมอยู่บนกาย นั่นก็เพราะว่ายิ่งดึกมากเท่าไหร่ความหนาวเหน็บก็ยิ่งกัดกินผิวกายมากขึ้นทุกที

 

ป้าอยู่รอคนเดียวก็ได้นะคะคุณแบคฮยอน คุณกับคุณเล็กไปพักผ่อนเถอะค่ะ

 

แมรี่เอ่ยบอกผู้เป็นนายอย่างเกรงใจที่อีกฝ่ายทนนั่งหนาวอยู่ด้วยกันมาร่วมหลายชั่วโมง เพราะถึงแม้ว่าในโถงกว้างนี้จะจุดเตาผิงให้ความอบอุ่นเอาไว้ก็ตาม แต่มันคงจะดีกว่าถ้าผู้เป็นนายทั้งสองได้นอนอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาภายในห้องนอนอุ่นๆ

 

ให้ผมอยู่เป็นเพื่อนคุณป้าเถอะครับ อีกอย่างผมก็เป็นห่วงคุณลู่หานเหมือนกัน

 

เสียงนิ่มเอ่ยบอกอย่างจริงใจ ก่อนจะลูบฝ่ามือลงบนกลุ่มผมนิ่มของเด็กดื้อเมื่อเห็นว่าเจ้าตัวขยับกายยุกยิกอีกครั้ง โดยที่ใบหน้าหวานก็ประดับไว้ด้วยรอยยิ้มเอ็นดูยามที่ทอดมองใบหน้าของคนที่นอนขดตัวอยู่บนตักของตน

 

เข็มเวลาเคลื่อนผ่านไปรอบแล้วรอบเล่า ทว่าคนสองคนที่ออกไปจากปางตั้งแต่บ่ายเพื่อไปโรงพยาบาลก็ยังไม่กลับมาเสียที ความเหนื่อยล้าจากการทำงานบ้านมาทั้งวันเริ่มคืบคลานเข้าสู่ร่างกายของแมรี่จนฝ่ามืออวบยกขึ้นปิดปากหาววอดใหญ่ ซึ่งท่าทางเหล่านั้นก็ตกอยู่ในสายตาของแบคฮยอนตลอดเวลา

 

คุณป้าไปนอนเถอะครับ เดี๋ยวผมอยู่รอพวกเขาเองแบคฮยอนเอ่ยบอกคุณป้าร่างท้วมด้วยความเป็นห่วง ทว่าแมรี่ที่ได้ยินเช่นนั้นกลับส่ายหัวปฏิเสธทันที

 

ป้าจะทิ้งให้คุณนั่งรอคนเดียวได้อย่างไรกันคะ อีกอย่างถ้าหากพ่อเลี้ยงกลับมาแล้วไม่เห็นป้า ป้าต้องโดนดุแน่ๆ

 

แบคฮยอนยกยิ้มบางให้กับสีหน้าหวาดกลัวแบบไม่จริงจังนักของป้าแมรี่ที่แสดงออกมาหลังเอ่ยจบ ก่อนที่เจ้าตัวจะขออนุญาตไปชงกาแฟในครัวเพราะทนความง่วงไม่ไหว ซึ่งแบคฮยอนก็ทำเพียงยิ้มรับพร้อมกับเอ่ยปฏิเสธความหวังดีที่อีกฝ่ายจะชงมาเผื่อตน

 

ความเงียบสงัดโอบล้อมผืนป่าในยามที่จันทราลอยเด่นอยู่กลางนภา เรียวตาคู่สวยทอดมองผ่านความมืดมิดไปยังที่ที่ไกลแสนไกล แบคฮยอนทำเพียงแค่นั่งมองมันนิ่งๆ ถึงแม้จะไม่รู้ว่าสิ่งที่ตนกำลังมองหาอยู่นั้นคืออะไรก็ตาม

 

อาจเป็นผืนฟ้ามืดที่ไร้แสงดาว หรือไม่ก็เป็นเพียงแค่ความว่างเปล่าที่ไร้รูปร่างเท่านั้น

 

กริ๊งงงง~

 

เสียงหวีดร้องของโทรศัพท์บ้านที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบผลักให้แบคฮยอนหลุดจากภวังค์พร้อมกับสะดุ้งเล็กน้อย เรียวตารีสวยเบนทิศทางมายังโทรศัพท์บ้านซึ่งวางอยู่ไม่ไกล และมันก็ใกล้พอที่เรียวแขนขาวจะเอื้อมไปหยิบถึง

 

สวัสดีครับเสียงหวานกรอกลงไปในสายทันทีที่ยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหู ก่อนจะต้องเอ่ยรูปประโยคเดิมซ้ำอีกครั้งเมื่อปลายสายยังคงเงียบตอบกลับมา

 

สวัสดีครับ, ไม่ทราบว่าต้องการเรียนสายกับใครครับ

 

‘(นั่นใคร)

 

เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านมาทางปลายสายทำให้หัวใจดวงน้อยขยับไหวในจังหวะที่แปลกไปเล็กน้อย เรียวตารีสวยกลอกไปมาคล้ายกำลังสับสนและไม่รู้ว่าควรจะเอ่ยตอบเช่นไร และก็เหมือนจะเป็นโชคดีของแบคฮยอนที่คนปลายสายเอ่ยขึ้นเสียก่อน

 

‘(แบคฮยอน?)

 

คะ.. ครับแม้หัวใจจะสั่นไหวไปบ้างที่ได้ยินชื่อของตัวเองจากปลายเสียงทุ้ม ทว่าแบคฮยอนก็พยายามเอ่ยตอบคนในสายให้ปกติที่สุด

 

‘(ทำไมยังไม่นอนอีก แล้วป้าแมรี่ไปไหน)

 

คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันเล็กน้อยยามที่ได้ยินคำถามจากอีกฝ่าย แต่จะให้ตอบว่าที่ยังไม่นอนเพราะรอเจ้าตัวกลับมาก็คงจะกระไรอยู่ แบคฮยอนจึงเลือกที่ตอบแค่คำถามหลังกลับไปเท่านั้น

 

ป้าแมรี่ชงกาแฟอยู่ในครัวครับ

 

‘(..อืม)

 

แล้วคุณ.. จะกลับมาตอนไหนครับ

 

เสียงหวานเอ่ยถามเสียงแผ่วเพราะกลัวว่าจะก้าวก่ายเรื่องของอีกฝ่ายมากเกินไป ทว่าแบคฮยอนคงไม่มีวันรู้ว่าคนปลายสายที่ได้ยินคำถามนั้นกำลังยกยิ้มบางโดยที่เจ้าตัวก็ไม่รู้ตัว

 

‘(คืนนี้คงไม่ได้กลับ ลู่หานต้องนอนที่โรงพยาบาล)

 

คุณลู่หานเป็นอะไรมากไหมครับ

 

‘(ไม่หรอก, แต่หมออยากให้รอดูอาการพรุ่งนี้อีกครั้งน่ะ)

 

แบคฮยอนพยักหน้ารับหงึกหงักทั้งๆ ที่รู้ว่าปลายสายไม่มีทางเห็น จนกระทั่งความเงียบโอบล้อมพวกเขาทั้งคู่เอาไว้อีกครั้งเพราะไม่มีใครเอ่ยอะไรออกมา ก่อนจะเป็นพ่อเลี้ยงแห่งผืนป่าที่เป็นคนทลายความเงียบนั้นก่อนคนแรก

 

‘(ฝากบอกป้าแมรี่ด้วยนะ)

 

อ่า, ครับ

 

‘(ฉันคงจะเข้าปางพรุ่งนี้สายๆ ส่วนนายก็..)

 

“…”

 

‘(ไปนอนได้แล้ว)

 

สัญญาณจากปลายสายถูกตัดไปนานแล้ว ทว่าหัวใจดวงน้อยที่สั่นระรัวอยู่ในอกเล็กกลับไม่ยอมหยุดเกเรเสียที แบคฮยอนทาบฝ่ามือลงบนแผ่นอกของตัวเองพร้อมกับปรามเจ้าก้อนเนื้อเล็กๆ นั่นให้หยุดเต้นในจังหวะที่แปลกๆ ได้แล้ว แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ค่อยเชื่อฟังเจ้าของเลยแม้แต่นิดเดียว

 

อาการแปลกๆ ที่เกิดขึ้นในอกทำให้แบคฮยอนจมอยู่กับภวังค์จนไม่ทันสังเกตเห็นความผิดปกติของคนที่นอนหนุนอยู่บนตัก นัยน์ตาเรียวคมที่เคยปิดสนิทค่อยๆ ปรือเปิดหลังจากที่เสียงคุยโทรศัพท์ของแบคฮยอนเงียบไป และในแววตาคู่นั้นมันก็เต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลายที่พันกันจนยุ่งเหยิง

 

อุบัติเหตุที่ไม่มีใครคาดคิดว่ามันจะเกิดขึ้นกับคนที่เดินไม่ได้และทำได้แค่นั่งอยู่บนวีลแชร์ อุบัติเหตุที่ป้าแมรี่เป็นคนเดียวที่เห็นเหตุการณ์ตอนที่ร่างบนวีลแชร์คันนั้นล้มอยู่ที่เชิงบันได อุบัติเหตุที่ไม่มีใครสักคนรู้ว่าสาเหตุที่แท้จริงมันเกิดจากอะไร

 

พลาดตกบันไดเพราะความไม่ระวังอย่างนั้นเหรอ?

 

ช่างน่าขันนักที่ใครต่อใครก็คิดเช่นนั้น จะมีคนฉลาดสักกี่คนกันที่รู้ว่าตัวเองเดินไม่ได้แล้วไปอยู่ใกล้ๆ บันได จะมีคนฉลาดสักกี่คนกันที่เดินไม่ได้แล้วเลือกตรงไปที่บันไดแทนที่จะเป็นทางลาดที่ใช้เป็นประจำ

 

และจะมีคนโง่สักกี่คนกันที่เชื่อว่าเรื่องที่เกิดขึ้นมันเป็นแค่อุบัติเหตุ

 

แต่หนึ่งในนั้นต้องไม่ใช่ปาร์ค เซฮุน

 

เขาคือคนที่เห็นทุกอย่างและทุกการกระทำ .. เห็นตั้งแต่ตอนที่ร่างบนวีลแชร์นั่นพยุงตัวเองลุกขึ้น ก่อนจะผลักตัวเองตกบันได

 

 

 

 

 

 

 

 

(11 years ago)

 

บ่ายวันหนึ่งในปลายเหมันต์ ยอดหญ้าสีเหลืองอ่อนไหวเอนไปตามสายลมคล้ายกับจะทิ้งทวนวาระสุดท้ายของมัน ฤดูใบไม้ผลิกำลังจะกลับมาเยือนอีกครั้งตามการหมุนเปลี่ยนของเวลา และมันก็มาพร้อมกับการมาเยือนของใครบางคน

 

สวัสดี, พี่ชื่อลู่หานนะครับ

 

นั่นเป็นครั้งแรกที่ปาร์ค เซฮุนในวัยแปดขวบได้พบกับเจ้าของดวงตากลมโตดุจกวางป่าที่มีเรือนเขาแสนงดงาม รอยยิ้มสดใสราวกับแสงของดวงอาทิตย์ในฤดูใบไม้ผลิทำให้เซฮุนเขินอายจนต้องแอบอยู่หลังพี่ชายของตน โดยที่ปลายเท้าเล็กก็ขัดกันไปมาอย่างทำตัวไม่ถูก

 

ท่าทางเอียงอายของน้องชายตัวเล็กทำให้ชานยอลที่ยืนเป็นเกราะกำบังอยู่เบื้องหน้าระบายยิ้มเอ็นดู เจ้าเด็กแสบที่เคยพูดจ้อไม่หยุดเวลาอยู่กับคนในครอบครัวมักจะกลายเป็นเด็กขี้อายเสมอเมื่ออยู่ต่อหน้าคนแปลกหน้า ซึ่งเซฮุนจะเป็นแบบนี้แทบทุกครั้งจนชานยอลแอบหวั่นใจ

 

และสาเหตุก็คงเป็นเพราะเซฮุนเติบโตมาด้วยการเลี้ยงดูของชานยอลเพียงลำพังจึงทำให้เจ้าตัวกลายเป็นเด็กเก็บตัว เพราะด้วยอายุที่ห่างกันมากทำให้ชานยอลต้องรับผิดชอบอะไรหลายๆ อย่างจนไม่ค่อยมีเวลาให้กับน้อง อีกทั้งยังเป็นห่วงจนไม่ปล่อยให้น้องได้ออกไปเล่นกับเด็กคนอื่นๆ เพื่อนเล่นของเซฮุนจึงมีเพียงแค่ลูกวัวในฟาร์มเท่านั้น

 

บอกชื่อเรากับพี่เขาสิเจ้าเล็ก

 

นัยน์ตาเรียวคมที่ฉายแววระริกไหวอย่างคนขาดความมั่นใจช้อนตามองพี่ชายตัวสูงของตนทันทีที่ได้ยินเสียงทุ้ม ก่อนที่ใบหน้าน่ารักจะหันกลับไปมองคนแปลกหน้าด้วยท่าทางเกร็งๆ

 

ซะ เซฮุน แต่เรียกละ.. เล็กก็ได้ฮะ

 

เสียงเล็กใสที่เอ่ยออกมาอย่างกล้าๆ กลัวๆ ทำให้ชานยอลระบายยิ้มบาง ก่อนที่ใบหน้าหล่อเหลาจะหันไปยิ้มให้กับเพื่อนสนิทที่ยืนอยู่ข้างๆ กัน ซึ่งลู่หานก็ยิ้มตอบกลับมาพร้อมกับนั่งชันเข่าลงตรงหน้าเด็กน้อยขี้อาย

 

เซฮุนคนเก่งชอบกินขนมไหมครับ

 

ชะ ชอบฮะ

 

งั้นเราไปกินขนมด้วยกันดีไหม

 

ฝ่ามือบางที่ยื่นมาตรงหน้ากับรอยยิ้มสดใสเหมือนกับพระอาทิตย์ดวงโตทำให้คิ้วเรียวขมวดมุ่นเล็กน้อยอย่างขบคิด ปาร์คคนเล็กเงยหน้ามองพี่ชายของตนคล้ายจะขอความคิดเห็นซึ่งชานยอลก็พยักหน้าตอบกลับมาพร้อมด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน และนั่นก็ทำให้เซฮุนยอมเปิดใจรับใครอีกคนเข้ามาในโลกใบเล็กๆ ของตน

 

ไปฮะ

 

โลกใบเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยสีขาว .. เหมือนกับหัวใจที่แสนบริสุทธิ์ของเด็กน้อยผู้ไร้เดียงสา

 

กาลเวลาเคลื่อนผ่านจากวันเป็นเดือน จากเดือนจวบจนจรดแรมปี ทุกความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นเริ่มเปลี่ยนแปลงไปตามเข็มทิศของโชคชะตา จากเกลียดกลายเป็นรัก และจากรักแปรเปลี่ยนเป็นความชิงชัง

 

ทุกความรักล้วนเกิดขึ้นจากความสัมพันธ์ ทว่าบางความสัมพันธ์กลับเปราะบางเหมือนกับผลึกแก้วที่พร้อมจะแตกสลาย และบางความรักก็แปรเปลี่ยนไปเพราะความบิดเบี้ยวของใจคน

 

กุหลาบสีขาวที่ริมรั้วเริ่มเบ่งบานแข่งกับเยอบีร่าที่เคยงดงามที่สุดในช่วงเวลาหนึ่ง ทว่าพอเวลาผันผ่านความงดงามของมันก็ถูกแทนที่ด้วยกลีบดอกสีขาวบาง เพียงเพราะเจ้าของเรือนชื่นชอบในกุหลาบซ่อนหนามมากกว่าเยอบีร่าที่ไร้หนามแหลมคม

 

กลีบดอกสีขาวผลิบานรับแสง สะท้อนเป็นประกายงดงามที่ใช้เป็นกับดักหลอกล่อแมลง เหล่าภมรตัวจ้อยที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวมักบินหลงเข้ามาติดบ่วงอันแสนสวยงามนี้ ก่อนที่พวกมันจะสิ้นใจลงอย่างช้าๆ เพราะทนพิษของหนามแหลมคมไม่ไหว

 

สุดท้ายพวกมันก็เป็นได้แค่เศษซากของปุ๋ยที่เพิ่มความงดงามให้แก่กุหลาบขาว โดยที่ไม่ได้ดมดอมจุมพิตน้ำหวาน หรือแม้แต่เฉียดใกล้เจ้าดอกไม้ที่แสนใจร้ายนั่นเลย

 

ทำไมพี่ลู่หานถึงชอบกุหลาบสีขาวล่ะฮะ

 

เสียงใสของเด็กน้อยช่างถามเรียกรอยยิ้มจากคนที่กำลังลิดหนามออกจากก้านกุหลาบสวยได้เป็นอย่างดี ลู่หานเงยหน้าขึ้นมองเด็กชายตัวเล็กที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามก่อนจะยื่นดอกกุหลาบสีขาวให้พร้อมด้วยรอยยิ้มใจดี ซึ่งเซฮุนก็รีบรับมันเอาไว้โดยที่ไม่ทันได้ระวัง


โอ๊ะ! เจ็บ..

 

หยดเลือดสีแดงสดไหลเป็นทางยาวเต็มฝ่ามือเล็กเพราะถูกพิษร้ายของกุหลาบรังแก เซฮุนก็เหมือนกับภมรตัวจ้อยที่ไม่รู้ว่าดอกไม้สวยๆ ที่ถูกยื่นมาให้นั้นมันเต็มไปด้วยหนามแหลมคม และความคมของมันก็สร้างความเจ็บปวดให้กับเจ้าตัวเป็นอย่างมากจนน้ำตาคลอ

 

เจ็บมากไหมหืม

 

เล็ก ฮึก.. เจ็บแค่นิดเดียวฮะ

 

เด็กน้อยพยายามกลั้นสะอื้นเพราะไม่อยากให้พี่ชายคนโปรดเห็นความอ่อนแอของตน ทว่าคนที่อายุมากกว่าเกือบสิบห้าปีกลับมองออกทุกความรู้สึกของเด็กน้อยตรงหน้าอย่างทะลุปุโปร่ง ซึ่งนั่นทำให้ลู่หานรู้ดีว่าทายาทคนเล็กของตระกูลปาร์คมีความรู้สึกเช่นไรกับตน

 

ชื่นชอบ ชื่นชม และผูกพัน

 

เซฮุนอยากรู้สินะว่าทำไมพี่ถึงชอบกุหลาบสีขาว

 

เด็กน้อยที่กลั้นสะอื้นจนหน้าแดงทำเพียงแค่พยักหน้ารับและจ้องตอบกลับมาตาแป๋ว ความไร้เดียงสาที่สะท้อนอยู่ในแววตาคู่เล็กเรียกรอยยิ้มบางจากลู่หานได้เป็นอย่างดี เด็กน้อยยังไงซะก็ยังเป็นแค่เด็กน้อยอยู่วันยังค่ำ แต่อีกไม่นานหรอกที่ผ้าขาวผืนนี้จะแปดเปื้อนไปด้วยสีดำยามที่ได้รับรู้ความโสมมของโลกใบนี้

 

และมันจะไม่มีวันกลับมาบริสุทธิ์ได้เหมือนดังเดิม

 

ที่พี่ชอบกุหลาบสีขาวเพราะว่ามันบริสุทธิ์และงดงาม แต่ก็ยังมีหนามที่ทำให้รู้ว่ามันไม่ได้บอบบางและอ่อนแอ

 

เหมือนกับกุหลาบขาวที่ยังไม่ได้ลิดหนามดอกนั้นที่บาดฝ่ามือเล็กๆ ของเซฮุนที่หมายเพียงแค่จะจับต้องมัน

 

 

 

 




tbc.

 

ทุกความงดงามล้วนซ่อนอันตรายมากมายเอาไว้

#ซคกด

 

 

 


S
N
A
P
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 432 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,072 ความคิดเห็น

  1. #2063 galaxy_fanfan12 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 มีนาคม 2564 / 01:47
    อดีตแม่นางคือยังไงน้อ
    #2,063
    0
  2. #1985 Pinkkaboo (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2563 / 17:00
    ร้ายลึกสินะเธอน่ะ
    #1,985
    0
  3. #1934 @_@ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2563 / 22:29

    ที่ว่าอดีตแม่นางนี่เพราะลู่หานเปนเมียใหม่พ่อชานฮุนรึป่าวววววววววววว

    ตอนนี้นางดูหวงก้าง เพราะชานยอลต้องแต่งกะแบค

    นางเลยใช้ความเจ็บป่วยมาเรียกร้องความสนใจค้าาาาาาาาาาา

    นุ้งงุนน่าจะหยิบมือถือมาถ่ายวีดีโอไว้เปนหลักฐานนะคะ

    #1,934
    0
  4. #1913 หนูเน่าา (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2563 / 21:41
    เห้ยยย เซฮุนเห็น ผมนี่ขนลุกเลยครัชช ลากลูหทนมาแม่จะตบให้เอง อิจัดๆ5555
    #1,913
    0
  5. #1912 หนูเน่าา (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2563 / 21:37
    บอกเลยว่าเรารักคุณเล็กมาก เพราะคนเล็กเป็นคนที่ตาสว่างที่สุดแล้ว อันนี้เราเดานะ5555
    #1,912
    0
  6. #1819 Chi_Yeol (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 16:23
    ทำเป็นเรียกร้องความสนใจจากพี่ชาน
    หืมมมม หมั่นไส้ 55555 #อิน
    #1,819
    0
  7. #1780 pcy921 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 เมษายน 2563 / 23:05
    แหมมมลู่หาน ร้ายนัก
    #1,780
    0
  8. #1722 B_hundred_Beam (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 10:53
    ร้ายมากนะ สงสารเซฮุนจัง
    #1,722
    0
  9. #1690 bbblueskyy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2562 / 13:02
    คือไม่คิดว่าลู่จะร้ายขนาดนี้ ตกกะใจ
    #1,690
    0
  10. #1507 IsadaBewbam (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2562 / 19:03
    ลู่หานน่ากลัวอ่ะ
    #1,507
    0
  11. #1144 oom3456789 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 02:16
    คนแบบลู่หานน่ากลัวจริงๆนะ คาดเดาไม่ได้และยากที่จะเห็นธาตุแท้
    #1,144
    0
  12. #1136 Alice-J (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 20:54
    ร้ายจริงร้ายจัง
    #1,136
    0
  13. #1113 purnploy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 17:12
    ลู่หานเข้ามาทำอะไร แล้วทำไมถึงเป็นอดีตแม่นางอ่ะ งงมากกก
    #1,113
    0
  14. #1106 NATNAREE2604 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 10:10
    ลู่ห่านร้ายกาจ
    #1,106
    0
  15. #1101 kaslovely (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2561 / 21:35
    .......... คือกินจุดไปเรยยย
    #1,101
    0
  16. #1078 cuttt (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2561 / 16:59
    ร้ายกาจจจ
    #1,078
    0
  17. #944 Jammie-Lee (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 14:59
    โอ้วววว อดีตแม่นางนี่เอง ร้ายกาจจจจจจ
    #944
    0
  18. #910 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 กันยายน 2561 / 18:15
    ร้ายยยนนย
    #910
    0
  19. #833 faniikris (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 08:37
    เซฮุนต้องเจออะไรมาแน่ๆ
    ไปต่อค่ะ!!!!
    #833
    0
  20. #804 s.silver_magic (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:07
    ลู่หานน ทำไมร้ายนัก
    #804
    0
  21. #779 เจ้าบี๋ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2561 / 02:10
    โอ๊ยยยย กลัวเลยเด้อ พวกเจ้าแผนการเนี่ย
    #779
    0
  22. #725 ❤ Little "B" ❤ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 20:57
    ลู่ร้ายจริงๆสินะ ทำให้ตัวเองตกบันไดเพื่อเรียกร้องความสนใจจากพ่อเลี้ยง
    #725
    0
  23. #718 graya_gg (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 มกราคม 2561 / 18:01
    ดูเหมือนจะฉลาดนะชานยอล แต่ทำไมพ่อเลี้ยงโง่จังคะ อ่านแล้วหงุดหงิดโว้ยยย อะไรนักหนา จะเอาแบคมาอยู่ด้วยทำไมถ้าจะแคร์ลู่ขนาดนั้นวะ ไม่คิดถึงแบคบ้างวะว่าจะรู้สึกไงเวลารู้ว่าแม่งเป็นอดีตแม่นางอะ นี่โง่หรือโง่ เกลียด!
    #718
    0
  24. #682 Aunchiree (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 03:51
    ยังดีที่แบคมีเซฮุน ไม่งั้นคงเหงา
    #682
    0
  25. #660 YoJun (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 23:09
    ยอมทำให้ตัวเองเจ็บตัว เพื่อจะได้สิ่งๆนั้นกลับมา ใช่ไหม??
    #660
    0