(E-BOOK) SECRET GARDEN | CHANBAEK KAIHUN

ตอนที่ 3 : 03 | Mirror on the wall

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,941
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 480 ครั้ง
    3 พ.ค. 62




03 | Mirror on the wall

แสงขาวลอดผ่านเหลี่ยมปริซึม

สะท้อนเป็นเฉดหลากสี

คล้ายจริง คล้ายมายา

Secrets of Garden




 

 

ย่างเข้าสู่วันที่ห้าแล้วที่นกน้อยโผบินสู่อ้อมกอดของผืนป่า ทุกเช้าของเมืองในหุบเขายังคงหนาวเหน็บเหมือนเช่นทุกวันที่ผ่านมา ตามแบบฉบับของเมืองท่ามกลางเกร็ดหิมะอย่างแท้จริง

 

ทว่าพายุหิมะที่เพิ่งหยุดตกไปเมื่อเย็นวานทำให้อุณหภูมิในวันนี้อบอุ่นกว่าทุกวัน หยาดน้ำค้างที่เคยพร่างพรมจึงไม่หนาพอที่จะก่อตัวเป็นกลุ่มหมอก ซึ่งนั่นทำให้แสงสีทองของรุ่งอรุณสาดมาเยือน ณ ผืนป่าจนอากาศอบอุ่นเย็นสบาย

 

ภายในห้องครัวกว้างที่ครบครันไปด้วยอุปกรณ์ทำครัว เรือนกายบางของแบคฮยอนกำลังง่วนอยู่กับหม้อซุปที่กำลังเดือดปุดๆ ซุปฟักทองซึ่งถูกพิถีพิถันขึ้นจากฝีมือของพ่อครัวจำเป็นส่งกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วห้อง ซึ่งนั่นก็สร้างความแปลกใจให้กับแมรี่และเด็กรับใช้ในครัวที่ไม่คิดว่าบุรุษเพศจะปรุงอาหารได้เลิศรสเท่ากับสตรีอย่างพวกเธอ

 

คุณแบคฮยอนคงจะเก่งงานครัวมากเลยนะคะเนี่ย

 

แมรี่อดที่จะชื่นชมแขกคนสำคัญของเจ้านายไม่ได้เมื่อได้เห็นท่าทางคล่องแคล่วของอีกฝ่าย เพราะนอกจากท่าทางจะดูชำนาญแล้ว รสชาติก็ถือว่าดีมากเลยทีเดียว

 

คุณแม่ของผมชอบเรียกให้เข้าไปช่วยในครัวบ่อยๆ น่ะครับ

 

แสดงว่าคุณหญิงท่านต้องทำอาหารอร่อยมากแน่ๆ เลยใช่ไหมคะ

 

ครับ

 

แบคฮยอนยิ้มรับคำพูดของแมรี่โดยที่ในห้วงคำนึงก็หวนนึกถึงผู้เป็นแม่ที่คงจะง่วนอยู่ในครัวเหมือนอย่างทุกวัน ซึ่งมันทำให้หัวใจดวงน้อยบีบแน่นยามที่คิดถึงอาหารฝีมือของอีกฝ่ายที่เคยได้ทานมาตั้งแต่เด็ก

 

ทว่าในยามนี้แบคฮยอนทำได้เพียงแค่คิดถึง และก็ไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหนที่จะได้กลับไปทานอาหารฝีมือแม่อีกครั้ง

 

ตึก ตึก ตึงตัง!

 

เสียงฝีเท้าที่ลงน้ำหนักไม่เบานักเรียกให้แบคฮยอนหลุดจากภวังค์ ก่อนที่ร่างเล็กบางจะสะดุ้งตกใจจนตัวโยนเพราะเสียงร้องของคุณป้าแมรี่ และนาทีต่อมาหลังจากนั้นร่างสูงโปร่งของเด็กดื้อประจำบ้านก็วิ่งหน้าระรื่นเข้ามาในครัวโดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองได้ทำอะไรผิดไป

 

บอกว่าอย่าวิ่งในเรือนไงคะคุณเล็ก!

 

เสียงดุของป้าแมรี่ส่งผลให้รอยยิ้มกว้างบนใบหน้าน่ารักหุบลงทันที ปาร์คคนเล็กกอดอกฉับตามแบบฉบับเด็กดื้อพร้อมกับกระทืบเท้าไปมาเพราะไม่ชอบที่ถูกขัดใจตั้งแต่เช้า ทว่าท่าทางเหล่านั้นกลับใช้ไม่ได้ผลกับแมรี่ที่ครั้งนี้ตั้งใจว่าจะปราบเด็กดื้ออย่างจริงๆ จังๆ เสียที

 

หยุดกระทืบเท้าเดี๋ยวนี้เลยค่ะ มันไม่สุภาพ

 

 หึ่ย!

 

ห้ามส่งเสียงดังด้วยค่ะ

 

แมรี่!

 

เสียงนิ่มแผดลั่นทันทีเพราะถูกขัดใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ใบหน้าน่ารักง้ำงอจนคนที่เอ็นดูอย่างแบคฮยอนอดไม่ได้ที่จะสงสาร เพราะดูเหมือนว่าครั้งนี้คุณป้าแมรี่จะเอาจริง

 

คุณป้าอย่าดุคุณเล็กเลยนะครับแบคฮยอนเดินเข้าไปลูบแขนอวบของคุณป้าแม่บ้านหวังให้เธอใจเย็นลง ก่อนจะหันไปเอ่ยเสียงอ่อนกับเด็กน้อยเอาแต่ใจที่ตอนนี้คงกำลังงอนได้ที่

 

คุณเล็กมานั่งที่โต๊ะก่อนนะครับ, วันนี้ผมทำซุปฟักทองด้วย อยากทานไหมเอ๋ย

 

คนที่ถูกเอาใจมาตั้งแต่เด็กเหลือบตามองคนตัวเล็กที่ตนตามติดแจอย่างลังเลเพราะยังถือทิฐิของตัวเองอยู่ ทว่าหน้าท้องแบนที่ร้องหาสารอาหารก็ดูจะเอนเอียงไปทางคำพูดของอีกฝ่ายไปเสียแล้ว อีกทั้งน้ำเสียงหวานๆ ที่แฝงไว้ด้วยความใจดีนั่นอีกที่ทำให้เด็กดื้อปฏิเสธไม่ลง

 

เล็กเห็นแก่แบคหรอกนะ เชอะ!

 

หันไปสะบัดหน้าอย่างงอนๆ ใส่คุณป้าแม่บ้านหนึ่งทีถ้วน ก่อนจะทิ้งร่างโปร่งของตัวเองกระแทกลงบนเก้าอี้ให้แมรี่ได้อ่อนใจยิ่งกว่าเดิม ทั้งๆ ที่ก็พร่ำสอนมาตั้งแต่เด็กแต่ไม่รู้ว่าทำไมถึงได้แข็งกระด้างเป็นไม้สนที่ดัดยากเสียขนาดนี้

 

แบคฮยอนที่เห็นว่าเด็กน้อยของตนยอมทำตามอย่างว่าง่ายแล้วค่อยๆ แย้มยิ้มออกมาอย่างพอใจ ก่อนจะหันไปบอกให้เด็กรับใช้ตักซุปฟักทองใส่ถ้วยมาให้เด็กดื้ออย่างเอาอกเอาใจเพราะกลัวว่าจะแผลงฤทธิ์ออกมาอีกรอบ

 

อ้าวคุณหมอ กลับมาจากสัมมนาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?”

 

ทว่าซุปฟักทองแสนอร่อยที่กลืนลงท้องยังไม่ถึงครึ่งก็เป็นอันไม่น่ากินไปเสียเดี๋ยวนั้นเพราะสรรพนามไม่เข้าหูจากปากของป้าแมรี่ นัยน์ตาเรียวคมตวัดไปมองยังหน้าประตูห้องครัวก่อนจะส่งเสียงเหอะในลำคอด้วยอารมณ์ไม่ชอบใจ ซึ่งมันก็ดังพอให้ผู้มาใหม่ได้ยินอย่างชัดเจน

 

กลับมาเมื่อสามวันก่อนครับคุณป้า

 

คิม จงอินเอ่ยตอบคุณป้าแม่บ้านที่ตนเคารพก่อนจะหันไปยิ้มให้เด็กดื้อที่นั่งหน้าบึ้งอยู่บนโต๊ะทานข้าว พร้อมกับยักคิ้วยียวนสร้างความไม่พอใจให้กับคนเด็กกว่ามากขึ้นกว่าเดิม

 

งั้นเหรอคะ, ว่าแต่ทำไมถึงมาที่เรือนใหญ่ตั้งแต่เช้าแบบนี้ล่ะคะ ถ้าคุณหมอจะมาหาพ่อเลี้ยงล่ะก็ ท่านไปทำธุระที่ต่างเมืองยังไม่กลับมาเลยค่ะ

 

คิ้วเข้มของคุณหมอหนุ่มขมวดเข้าหากันทันทีที่ได้ยินว่าเพื่อนสนิทไม่ได้อยู่ที่ปาง ก็ไหนโทรตามให้เขารีบกลับจากออสเตรียเพราะมีเรื่องด่วนให้ช่วยจัดการไง แล้วทำไมตัวเองถึงไม่อยู่ล่ะเนี่ย

 

ถ้างั้นไว้ผมมาหาพ่อเลี้ยงวันหลังก็ได้ครับ

 

ค่ะ ถ้าท่านกลับมาป้าจะรีบแจ้งไปที่ฟาร์มนะคะ, ว่าแต่คุณหมอทานข้าวเช้าหรือยังคะ ป้ากำลังจะตั้งโต๊ะให้คุณๆ เขาพอดี ทานด้วยกันไหมคะ

 

เรียวปากหยักยกยิ้มกริ่มทันทีที่ได้ยินคำชวนแสนถูกอกถูกใจ จงอินรีบพยักหน้ารับอย่างไม่อิดออดพร้อมกับเดินตามหลังป้าแมรี่เข้ามาในห้องครัว ก่อนจะหันไปยิ้มทักทายแบคฮยอนซึ่งเคยพบกันที่ฟาร์มเมื่อสองวันก่อน

 

เรือนกายสูงสมส่วนทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับเด็กดื้อของป้าแมรี่ตามคำเชิญชวนของแบคฮยอน ก่อนที่มื้อเช้าจะเริ่มขึ้นอีกครั้งท่ามกลางความขุ่นมัวในใจของคนเด็กสุดบนโต๊ะอาหาร

 

เวลาผ่านไปได้สักพัก, จงอินก็วางช้อนลงในถ้วยซุปที่เกลี้ยงสะอาดจนแทบไม่เหลือติดก้นถ้วย ฝ่ามือหนายกผ้าเช็ดปากที่วางอยู่บนตักขึ้นมาซับมุมปาก ก่อนที่รอยยิ้มสวยจะประดับบนใบหน้าคมอีกครั้งพร้อมกับเสียงทุ้มนุ่มที่เอื้อนเอ่ย

 

ซุปอร่อยมากเลยครับ

 

ผมเป็นคนปรุงเองครับ

 

แบคฮยอนอมยิ้มน้อยๆ เมื่อได้รับคำชมจากคุณหมอผิวเข้ม ซึ่งฝ่ายจงอินก็ยกยิ้มตอบอย่างนึกชื่นชมคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม เสียงของทั้งคู่ที่ดูเหมือนว่าจะคุยกันถูกคอจึงดังขึ้นอย่างต่อเนื่องหลังจากนั้น ทว่านั่นกลับสร้างความไม่พอใจให้กับใครบางคนที่เอาแต่จิ้มขนมปังลงในถ้วยซุปอย่างเอาเป็นเอาตาย

 

จริงเหรอครับเนี่ย, อย่างนี้ผมต้องมาฝากท้องกับคุณแบคฮยอนบ่อยๆ ซะแล้ว

 

ถ้าคุณจงอินสะดวกก็เชิญมาได้ตลอดเวลาเลยนะครับ

 

ผมมาจริงๆ นะครับ

 

เหอะ!

 

สุ้มเสียงที่แสดงออกถึงความไม่พอใจเรียกสายตาจากคนสองคนที่กำลังคุยกันอย่างออกรสให้หันไปมองได้ไม่ยาก แบคฮยอนที่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นถึงทำให้คุณเล็กไม่พอใจก็ได้แต่มองใบหน้าน่ารักของคนเด็กกว่าอย่างเป็นกังวล ต่างจากคิม จงอินที่กดยิ้มมุมปากเพราะรู้ดีว่าตนคือสาเหตุของความไม่พอใจนั้น

 

ขนมปังขึ้นราหรือไงครับถึงได้หงุดหงิดแบบนั้น

 

หึ! ถามอะไรโง่ๆ ถ้ามันขึ้นรานายจะกินเข้าไปได้หรือไง

 

อ่า.. ถ้างั้นก็คงเป็นซุปฟักทองที่ไม่อร่อย

 

ไม่ใช่นะ!!

 

เด็กน้อยที่กลัวว่าคำพูดของคนที่ตนไม่ชอบขี้หน้าจะทำให้คนที่ตนชอบเข้าใจผิดรีบโพล่งออกมาทันที ก่อนจะหันไปจับมือของคนที่นั่งอยู่ข้างๆ เขย่าไปมาอย่างร้อนใจ

 

อย่าไปฟังคำพูดของคนอื่นนะแบคจงใจหันไปเน้นคำว่าคนอื่นกับสัตวแพทย์หนุ่ม ก่อนจะหันกลับมาเอ่ยเสียงหวานกับคนข้างกาย ซุปของแบคอร่อยมาก เล็กอยากทานทุกวันเลยครับ

 

แบคฮยอนที่ถูกออดอ้อนก็ยิ่งเอ็นดูคุณเล็กของตนมากกว่าเดิมจนต้องดึงอีกฝ่ายเข้ามากอด ซึ่งเซฮุนก็แทบจะโถมทั้งตัวใส่คนตัวเล็กกว่าทันทีเพราะชอบที่ถูกเอาใจ

 

แบคเชื่อเล็กใช่ไหม

 

ครับ, ผมเชื่อคุณเล็ก

 

เมื่อได้ยินคำตอบที่พอใจ เด็กแสบที่ยังไม่สิ้นลายในอ้อมกอดของแบคฮยอนก็หันไปยักคิ้วให้กับคนที่ตนไม่ชอบขี้หน้าอย่างเหนือกว่า ซึ่งท่าทางแสนดื้อรั้นนั้นก็เรียกรอยยิ้มจากมุมปากหยักให้ยกสูงขึ้นมากกว่าเดิมด้วยความเอ็นดู

 

จงอินที่เห็นว่าเด็กดื้อได้ใจที่ตนเป็นฝ่ายชนะในศึกครั้งนี้ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา เอาเป็นว่าปล่อยให้เด็กน้อยได้ใจไปก่อนก็แล้วกัน เพราะถ้าถึงเวลาที่ผู้ใหญ่อย่างเขาเอาคืนเมื่อไหร่

 

เขาจะเล่นให้หนักจนดื้อไม่ออกเลยคอยดู ;)

 

 

 

 

 

 

 

 

สายลมยามสายพัดผ่านมาเยือน ณ ผืนป่า โอบล้อมบรรยากาศอันร่มรื่นให้จมดิ่งสู่ศูนย์กลางของธรรมชาติที่แสนงดงาม กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าโชยมาตามลมก่อนจะแตะลงบนปลายจมูกโด่งสวย คละเคล้าไปกับกลิ่นชื้นของผืนดินที่ชุ่มฉ่ำไปด้วยหยาดน้ำค้างที่ร่วงพรมลงมาเมื่อคืน

 

หลังจากที่ปลีกตัวออกมาจากมื้อเช้าแสนอร่อยบนเรือนไม้หลังงาม จงอินก็ต่อสายหาพ่อเลี้ยงจอมเอาแต่ใจทันทีด้วยความข้องใจ เสียงสัญญาณรอสายดังอยู่นานหลายนาทีทว่าก็ไม่มีวี่แววว่าคนปลายสายจะกดรับ แต่ถึงจะเป็นแบบนั้นจงอินก็ยังพยายามกดโทรออกซ้ำๆ ชนิดที่ว่าเอาให้สายไหม้กันไปเลย

 

ตรู๊ด .. ตรู๊ด

 

เสียงสัญญาณที่ดังแว่วอยู่ในหูซ้ำแล้วซ้ำเล่าส่งผลให้เสียงทุ้มสบถต่ำในลำคอด้วยความหงุดหงิด ช่วงขายาวตวัดขึ้นบนหลังอาชาตัวเขื่อง, ซึ่งเป็นพาหนะที่พาเขามาที่เรือนใหญ่เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน และมันก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ปลายสายกดรับพอดี

 

ธุรกิจมันรัดตัวหรือยังไงครับพ่อเลี้ยง ถึงไม่ว่างแม้แต่จะกดรับสายเพื่อนจงอินอดไม่ได้ที่จะเอ่ยแขวะเพื่อนสนิทตัวดีที่เอาแต่ใจตัวเองเป็นที่หนึ่ง ไม่แปลกใจเลยที่น้องชายก็ได้มาเต็มๆ

 

‘(กูไม่มีเวลาว่างให้มึงมากวนหรอกนะ มีอะไรก็รีบพูดมา)

 

กลีบปากหยักเบ้ออกทันทีที่ได้ฟังคำพูดน่าหมั่นไส้ของพ่อเลี้ยงแห่งผืนป่า มันพูดเหมือนกับว่าเขานี่ว่างมากเลยงั้นแหละ

 

เออพ่อคนงานเยอะ, ที่กูโทรหาเนี่ยก็เพราะว่ามึงเองไม่ใช่หรือไงที่โทรตามให้กูรีบกลับปาง แล้วมึงดันหายหัวนี่หมายความว่าไง?”

 

จงอินอดบ่นไม่ได้กับความเอาแต่ใจของเพื่อนสนิทที่ควบตำแหน่งเจ้านาย เมื่ออาทิตย์ก่อนเขาไปสัมมนาที่ออสเตรียซึ่งคนที่ส่งตัวเขาไปก็คือไอ้พ่อเลี้ยงนี่แหละ แต่แล้วมันก็โทรตามให้เขากลับมาที่ปางทั้งที่ยังสัมมนาไม่เสร็จเพราะบอกว่ามีเรื่องสำคัญให้ทำ ทว่าพอเขารีบกลับมามันกลับไม่อยู่ที่ปาง แบบนี้มันใช้ได้ที่ไหนกัน

 

‘(โทษที กูติดธุระสำคัญจริงๆ)

 

สำคัญกว่าคนที่รอมึงอยู่ที่ปางอีกเหรอ

 

‘(กูไม่เข้าใจที่มึงพูด)

 

หึ คนฉลาดอย่างมึงเข้าใจที่กูพูดอยู่แล้ว คงไม่ต้องให้กูพูดซ้ำหรอกมั้ง

 

จงอินเอ่ยออกไปอย่างไม่จริงจังนักแต่เขาเชื่อว่าคนในสายเข้าใจความหมายของมันเป็นอย่างดี กับบางเรื่องคนนอกก็ได้แต่เอ่ยเตือนเท่านั้นเพราะมันเป็นเรื่องของคนสองคน เพราะนอกจากเฝ้ามองอยู่ห่างๆ ก็ทำอะไรไม่ได้ไปมากกว่านั้นอีกแล้ว

 

กูจะไม่ก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของมึง ว่าแต่มึงเหอะมีเรื่องสำคัญอะไรถึงให้กูรีบกลับมา

 

จงอินเลือกที่จะเปลี่ยนเรื่องเพราะไม่มีความจำเป็นใดที่เขาจะต้องพูดอะไรอีก ซึ่งดูเหมือนว่าคนในสายจะคิดเห็นเช่นเดียวกัน

 

‘(กูได้รับรายงานจากลุงชาร์ลีว่ามีแม่วัวล้ม ตอนแรกกูคิดว่าจะกลับไปทันแต่พอดีว่าทางนี้มีปัญหานิดหน่อยเลยอยากให้มึงช่วยดูให้หน่อย)

 

อ๋อเรื่องนั้นเองเหรอ, มึงไม่ต้องเป็นห่วงกูดูให้แล้วแหละ แม่วัวไม่ได้เป็นอะไรมากแค่เท้าหลังเป็นแผลเพราะถูกหิมะกัด

 

‘(อืม ขอบใจมึงมาก)

 

มันเป็นหน้าที่ของสัตวแพทย์อย่างกูอยู่แล้วไหมล่ะ ว่าแต่มึงจะกลับปางเมื่อไหร่

 

‘(วันนี้..)

 

จงอินพยักหน้ารับแม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายไม่เห็นก็ตาม หลังจากนั้นพวกเขาก็คุยกันอีกสองสามประโยคก่อนจะเป็นจงอินที่ขอวางสายเพราะคนงานในฟาร์มโทรมาตามพอดี ก่อนที่อาชาตัวใหญ่จะทะยานออกไปจากหน้าเรือนไม้หลังงาม มุ่งหน้าสู่ฟาร์มโคนมของปางไม้เติมฝัน

 

 

 

 

 

 

 

 

เนื่องด้วยอุณหภูมิในวันนี้ที่ไม่ได้หนาวเย็นอย่างเช่นทุกวัน ส่งผลให้ช่วงเวลาในตอนบ่ายแก่ๆ เย็นสบายเหมาะแก่การพักผ่อน สายลมอ่อนๆ พัดผ่านผิวกายเพียงแผ่วเบาคล้ายท่วงทำนองเพลงหวานที่ดังแว่วมาจากที่แสนไกล ไพเราะเพราะพริ้มชวนให้หัวใจเคลิบเคลิ้ม

 

และเพราะอากาศที่แสนเย็นสบายทำให้เด็กดื้อประจำบ้านหาเรื่องซนเข้าจนได้ เซฮุนพยายามยื้อร่างของพี่ชายตัวเล็กให้ลงไปแหวกว่ายในธารน้ำใสด้วยกันอย่างนึกสนุก ทว่าแบคฮยอนที่ไม่ค่อยชอบว่ายน้ำก็พยายามขืนตัวเองเอาไว้ไม่ให้ปลิวไปตามแรงดึงของเด็กดื้อ

 

ตู้ม!

 

แต่ด้วยขนาดร่างกายที่เล็กบางกว่าอีกคนอยู่มาก ทำให้แบคฮยอนแพ้เซฮุนราบคาบจนต้องจำใจเล่นน้ำเป็นเพื่อนเด็กไม่ยอมโต เสียงหัวเราะที่ดังแว่วมาจากลำธารกว้างที่ไหลผ่านด้านหลังตัวบ้านเรียกรอยยิ้มของเหล่าสาวใช้ที่ทำความสะอาดอยู่ในบริเวณนั้นได้เป็นอย่างดี พวกเธอต่างก็รับรู้ได้ถึงความมีชีวิตชีวาที่ไม่ได้เกิดขึ้นมานานแล้วบนผืนป่าแห่งนี้

 

ว่ายน้ำแข่งกันนะแบค!

 

ประโยคร้องขอแกมออกคำสั่งอย่างเอาแต่ใจของปาร์คคนเล็กทำให้แบคฮยอนส่ายหัวอย่างอ่อนใจในความดื้อของอีกฝ่าย แต่หลังจากนั้นคนใจดีก็พยักหน้ารับเพราะคิดว่าไหนๆ ก็เปียกไปทั้งตัวแล้วก็เล่นให้คุ้มไปซะเลย

 

ใครว่ายถึงตรงนู่นก่อนชนะ ส่วนคนแพ้ต้องสระผมให้คนชนะเป็นเวลาสามวัน, โอเคนะ

 

ขี้เกียจสระผมเองก็บอกมาเถอะครับ

 

อื้อ~” แบคฮยอนได้แต่ยิ้มบางอย่างอ่อนใจกับเด็กเจ้าเล่ห์ที่พยักหน้ายอมรับอย่างไม่คิดจะเถียง ก่อนที่ทั้งคู่จะออกตัวว่ายจากจุดเริ่มต้นไปยังอีกฝั่งของลำธาร

 

หลังจากที่แหวกว่ายอยู่ในธาราใสจนเริ่มเหนื่อย .. แบคฮยอนก็ว่ายกลับมายังฝั่งซึ่งมีท่าน้ำที่ทำจากไม้โอ๊กโดยยื่นออกมาในลำธาร สะโพกกลมทิ้งน้ำหนักลงบนแผ่นไม้สีเข้มโดยปล่อยเรียวขาทั้งสองข้างจุ่มลงในน้ำก่อนจะกวัดแกว่งมันไปมา ดูคล้ายกับปลายหางของมัจฉาที่แหวกว่ายอยู่ในห้วงวารี

 

แสงขาวที่ทอประกายอ่อนๆ ในยามบ่ายส่องกระทบลงบนผิวน้ำเกิดเป็นประกายระยับคล้ายหมู่ดาว ความใสของธาราสะท้อนให้เห็นทุกสิ่งไม่เว้นแม้แต่ใบหน้าเรียวได้รูปของแบคฮยอน และภาพที่สะท้อนอยู่ในนั้นก็ช่างดูเศร้าสร้อยโดยเฉพาะแววตา

 

แสงสีขาวส่องผ่านปริซึมทรงแปดเหลี่ยม ยามที่มันตกกระทบทำมุมกับเหลี่ยมทั้งแปดจากสีขาวกลายเป็นเฉดหลากหลายสีสันละลานตา บ้างเหลืองอ่อน บ้างสีฟ้า .. คล้ายภาพมายาที่สวยสดและงดงาม

 

ผิดกับความงดงามที่สะท้อนอยู่ในแก้วตาสวย สิ่งที่ฉายชัดอยู่ในนั้นมันไม่ใช่เฉดหลากสีหากแต่เป็นความหมองเศร้าที่เกาะกินอยู่ในหัวใจ มันอาจกินพื้นที่เพียงเศษเสี้ยวในคราแรก ทว่าพอนานวันเข้ามันก็ค่อยๆ ขยายพื้นที่กว้างมากขึ้นเรื่อยๆ ราวกับพญาปลวกที่แทะเล็มแผ่นไม้

 

ลอบรังแก ทำร้าย .. โดยที่ไม่ทันได้ตั้งตัว

 

อ๊ะ..”

 

หยดน้ำเย็นเฉียบที่กระทบโดนใบหน้าดึงรั้งจิตใจที่จมดิ่งลงสู่ห้วงลึกให้กลับมายังสายธาราเบื้องหน้าอีกครั้ง แบคฮยอนหันไปมองตัวการที่กำลังขำคิกคักอยู่ไม่ไกลด้วยสายตาคาดโทษ ทว่าเด็กดื้อก็ไม่คิดจะเกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย แถมยังสาดน้ำใส่กันอีกรอบอย่างนึกสนุก

 

ลงมาเล่นน้ำกับเล็กเร็วแบค

 

ผมเริ่มหนาวแล้วครับ ไม่ละอ๊ะ! คุณเล็ก!

 

แบคฮยอนเสียท่าให้กับเด็กแสบอีกรอบเมื่อข้อเท้าเล็กถูกรวบด้วยมือทั้งสองข้างของเซฮุน ก่อนที่เจ้าตัวจะดึงให้ลงมาเล่นน้ำด้วยกัน สุดท้ายแบคฮยอนก็ต้องยอมตามใจคนเด็กกว่าเหมือนเช่นทุกครั้งเพราะเหนื่อยเกินกว่าจะหาข้ออ้างเพื่อหลีกหนี

 

สองคู่ซี้ต่างวัยยังคงสนุกสนานกับการแหวกว่ายอยู่ในลำธารใสที่ปกคลุมไปด้วยทิวไม้ร่มรื่น เสียงหัวเราะเคล้าไปกับเสียงเสียดสีของทิวสนคล้ายจังหวะดนตรีที่ถูกรังสรรค์จากธรรมชาติ และนั่นทำให้ทั้งคู่ไม่ได้ยินเสียงคำรามของเครื่องยนต์หลายร้อยแรงม้าที่มาหยุดอยู่หน้าเรือนไม้หลังงาม

 

โฟล์คสวาเกน ซีรอคโคจอดสนิทอยู่หน้าตัวเรือนโดยมีเด็กรับใช้สองคนออกมาต้อนรับผู้เป็นนาย ประตูฝั่งคนขับเปิดออกในเวลาถัดมา พร้อมกับปรากฏเรือนกายสูงกำยำของพ่อเลี้ยงแห่งปางไม้เติมฝัน

 

ใบหน้าของเขาประดับไว้เพียงความเรียบนิ่งเหมือนเช่นทุกครั้ง ทว่าหน่วยตาคมดุจเหยี่ยวกลับอ่อนแสงลงยามที่เปิดประตูรถฝั่งข้างคนขับเพื่อรับร่างของใครอีกคนลงมาจากรถ

 

รอยยิ้มบางถูกจุดขึ้นเหนือริมฝีปากของทั้งคู่ ก่อนที่เรือนกายบอบบางภายใต้อ้อมกอดแกร่งจะถูกวางลงบนวีลแชร์คันเล็กที่รอรับอยู่ไม่ไกล เสียงหวานนิ่มเอ่ยขอบคุณเจ้าของกายสูงที่ย่อตัวนั่งคุกเข่าอยู่เบื้องหน้า ซึ่งคำตอบรับที่ได้กลับคืนมาก็เรียกรอยยิ้มหวานจากคนบนรถเข็นได้เป็นอย่างดี

 

เปลี่ยนจากคำขอบคุณเป็นมื้อค่ำอร่อยๆ แทนได้ไหม

 

ลู่หานแย้มยิ้มรับเพียงเล็กน้อยตามแบบฉบับของเจ้าตัว ทว่าในความรู้สึกของคนที่ทอดมองมันช่างหวานจับใจ ราวกับดอกกุหลาบสีขาวที่แสนอ่อนหวานและงดงามตราตรึง

 

ฮ่าๆ น้ำเข้าหูเล็กแล้วนะ!

 

เสียงหัวเราะสดใสที่ดังแว่วมาจากลำธารเรียกให้คิ้วเข้มของผู้เป็นเจ้าของเรือนขมวดเข้าหากันทันที ห้วงความคิดเมื่อครู่แตกสลายกลายเป็นฟองคลื่นเพราะมีบางสิ่งที่ดึงความสนใจได้มากกว่า และบางสิ่งนั้นก็แสนคุ้นเคยจนสามารถคาดเดาได้ทันทีว่าเจ้าของเสียงนั้นคือใคร

 

เดี๋ยวเราไปจัดยาให้นะ, พาคุณลู่หานเข้าไปพักผ่อนในเรือนประโยคแรกเอ่ยบอกคนที่นั่งอยู่บนวีลแชร์เสียงนิ่ม ก่อนจะหันมาเอ่ยประโยคหลังกับสาวใช้เสียงเข้มจนเธอต้องรีบกุลีกุจอเข้ามาเข็นวีลแชร์เข้าไปในตัวเรือนตามคำสั่งของผู้เป็นนาย

 

หลังจากที่เห็นว่าวีลแชร์คันเล็กหายลับเข้าไปในเรือนเรียบร้อยแล้วเรือนกายสูงใหญ่ก็หมุนปลายเท้าไปยังบริเวณลำธารทันที คิ้วเข้มขมวดเป็นปมมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อยิ่งเดินเข้ามาใกล้ก็ยิ่งได้ยินเสียงหัวเราะชัดเจน ทว่ามันกลับไม่ได้มีเพียงเสียงของคนๆ เดียวอย่างที่ตนเข้าใจในตอนแรก

 

ผมว่าเราขึ้นฝั่งกันเถอะครับ อากาศก็เริ่มเย็นลงแล้วด้วย

 

แต่เล็กยังอยากว่ายน้ำอยู่เลยน้า~”

 

คิ้วเข้มขมวดเป็นปมอย่างยุ่งเหยิงเช่นเดียวกันกับความคิดของผู้เป็นเจ้าของ ปาร์ค ชานยอลหรือพ่อเลี้ยงแห่งปางไม้เติมฝันจำได้ดีว่าเจ้าของเสียงในประโยคหลังคือน้องชายตัวแสบของตน ทว่าเจ้าของเสียงหวานในประโยคแรกนั่นล่ะ 

 

แบคฮยอนใจร้ายจัง

 

ปลายเท้าหนาหยุดชะงักทันทีที่ได้ยินชื่อของใครบางคนในบทสนทนา ก่อนที่ความคิดภายในหัวจะตีรวนขึ้นมาอีกครั้งจนไม่สามารถแยกได้ว่าความคิดไหนที่ดังมากกว่ากัน ทว่าสุดท้ายแล้วก้อนเนื้อเย็นชืดในอกข้างซ้ายก็สั่งการให้สมองทำในสิ่งที่มันคุ้นชิน

 

ขึ้นมาจากน้ำเดี๋ยวนี้ .. ทั้งคู่

 

ด้วยการแสดงออกอย่างเย็นชา .. ราวกับว่าในอกแกร่งนั่นไม่มีอยู่ซึ่งสิ่งที่เรียกว่าหัวใจ

 

 

 

 

 

 

 

 

หยดน้ำขนาดเล็กหยดแล้วหยดเล่าหยดลงบนพื้นไม้โอ๊กที่ก่อขึ้นเป็นท่าน้ำแข็งแรง เรือนกายเปียกซกของคนสองคนยืนก้มหน้ามองมือตัวเองที่ผสานกันอยู่เบื้องหน้าด้วยความประหม่า ไม่ต่างอะไรกับหัวใจดวงน้อยในอกที่รัดแน่นไปด้วยความตื่นกลัว

 

เสียงลมหายใจที่ผ่อนเข้าออกคล้ายพยายามระงับอารมณ์ส่งผลให้ร่างกายที่หนาวเนื้อจากสายน้ำและลมหนาวยิ่งสั่นเทามากกว่าเดิม โดยเฉพาะร่างเล็กบางของแบคฮยอนที่รู้สึกถึงความกดดันซึ่งส่งมาจากคนตัวโตที่ยืนอยู่ตรงหน้า

 

จากน้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาทำให้แบคฮยอนนึกฉงนในใจเพราะมันไม่เหมือนกับที่ตนคิดเอาไว้ ฟังจากน้ำเสียงแล้วพ่อเลี้ยงของปางไม้เติมฝันไม่ได้มีอายุอย่างที่แบคฮยอนเข้าใจ และดูเหมือนว่าจะยังหนุ่มด้วยซ้ำ

 

ใครจะเป็นคนอธิบายเรื่องนี้

 

เสียงเข้มดุดันราวกับเสียงคำรามของเจ้าป่าส่งผลให้คนตัวเปียกสะดุ้งพร้อมๆ กัน สายตาที่ทอดมองแต่ปลายเท้าของตัวเองสั่นไหวไปด้วยความเกรงกลัวเนื่องจากรู้ตัวดีว่าตนทำผิด เพราะถึงแม้ว่าอากาศจะเย็นสบาย แต่มันก็ไม่ควรอย่างยิ่งที่จะลงไปแช่ในน้ำซึ่งอุณหภูมิต่ำคล้ายน้ำแข็งที่ละลายอยู่ในแก้ว

 

จะไม่มีใครปริปากพูดใช่ไหม

 

ผมเป็นคนชวนคุณเล็กเองครับ

 

แบค..

 

เซฮุนหันขวับไปมองคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้างกายทันทีอย่างไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่หูได้ยิน มันใช่เรื่องเหรอที่แบคฮยอนจะออกรับแทนกันทั้งๆ ที่ตัวเองต่างหากที่เป็นคนถูกชวน แถมยังกล้ายอมรับผิดต่อหน้าพี่ชายจอมโหดของเขาอีก ฆ่าตัวตายชัดๆ

 

ชานยอลทอดมองคนตัวเล็กที่ยืนก้มหน้านิ่งด้วยสายตาที่ไม่มีใครสามารถคาดเดา หน่วยตาคมมองสำรวจตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าที่ขัดกันไปมาบ่งบอกว่าเจ้าของมันกำลังประหม่ากลัว ทว่ากลับมีความกล้าที่จะเอ่ยรับผิดต่อหน้าเขา .. ผู้ซึ่งเป็นใหญ่ที่สุดในผืนป่าแห่งนี้

 

กฎข้อหนึ่งของที่นี่คืออะไรรู้ไหม

 

“…”

 

คนทำผิดต้องได้รับโทษอย่างสาสมกับความผิดที่กระทำ

 

แบคฮยอนรู้สึกลำคอแห้งผากทันทีที่ได้ยินเสียงกดต่ำของเจ้าของเรือนกายสูงที่ยืนอยู่เบื้องหน้า ความใจกล้าที่คิดจะเงยหน้ามองใบหน้าของอีกฝ่ายเป็นอันติดลบไปเลยทันทีเพราะรู้สึกกลัวคนตัวสูงจับใจ ใบหน้าหวานเลยได้แต่ก้มมองพื้นอยู่แบบนั้นชนิดที่ว่าแทบไม่ขยับกายเลยแม้แต่นิดเดียว

 

ในเมื่อยอมรับผิด ฉันจะลด—”

 

เล็กเป็นคนชวนแบคฮยอนเองครับพี่ใหญ่!

 

เสียงตะโกนแทรกของเจ้าน้องชายตัวแสบทำให้ชานยอลผละสายตาจากใบหน้าหวานเพื่อหันกลับมามองน้องชายของตน หน่วยตาคมดุจ้องหน้าเซฮุนนิ่งจนเด็กดื้อของป้าแมรี่กลืนน้ำลายอึกใหญ่อย่างเกรงกลัว เพราะคนที่สามารถปราบเด็กดื้ออย่างเซฮุนได้ก็คือปาร์ค ชานยอลคนนี้คนเดียวเท่านั้น

 

เมื้อกี้พูดว่าอะไรคนเล็ก

 

ละ เล็กเป็นคนชวนแบคฮยอนมาเล่นน้ำครับ ถ้าหากพี่ใหญ่จะลงโทษคนผิดจริงๆ คนๆ นั้นก็คือเล็กครับ

 

หน่วยตาคมกล้าทำเพียงทอดมองใบหน้าของน้องชายนิ่งหลังจากที่ได้ยินคำสารภาพจากตัวการที่แท้จริง ใช่ว่าชานยอลจะไม่รู้ว่าเจ้าเด็กดื้อคนนี้ซุกซนแค่ไหน แต่ที่เอ่ยถามก็เพราะอยากให้คนผิดสารภาพออกมาเองก็เท่านั้น

 

ทว่าผิดคาดที่คนไม่ผิดบางคนกลับเอ่ยรับโทษแทนคนผิดที่แท้จริง

 

กักบริเวณสักเดือนนึงดีไหมปาร์ค เซฮุน

 

มะ.. ไม่นะพี่ใหญ่เซฮุนครางแผ่วอย่างน่าสงสารหลังจากที่ได้ฟังคำพิพากษาจากศาลผู้ยิ่งใหญ่ ถ้าหากจะกักบริเวณกันจริงๆ ก็เอามีดมาแทงเซฮุนตอนนี้เลยเถอะ

 

ถ้าไม่อยากให้พี่กักบริเวณก็อย่าเล่นซนแบบนี้อีก ถึงอากาศจะอุ่นกว่าทุกวัน แต่ถ้ามีใครคนนึงเป็นตะคริวขึ้นมาจะทำยังไง

 

เล็กขอโทษครับพี่ใหญ่น้ำเสียงอ่อยของน้องชายที่ตนเลี้ยงดูมาตั้งแต่เด็กทำให้ชานยอลเริ่มอ่อนลง เพราะถึงแม้จะปราบเด็กดื้อคนนี้ได้ก็จริง แต่ไอ้เรื่องตามใจก็ไม่แพ้ป้าแมรี่เหมือนกันนั่นแหละ

 

ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าได้แล้วไป แล้วก็อย่าลืมหายากินด้วยล่ะ

 

ครับ

 

เด็กดื้อของป้าแมรี่จ๋อยลงถนัดตาเมื่อถูกผู้ปกครองดุด้วยน้ำเสียงจริงจัง ก่อนที่ใบหน้าน่ารักที่มักมีความขี้เล่นจะหันไปจับมือคนข้างกายและพากันเดินออกมาจากตรงนั้น ท่ามกลางหน่วยตาคมที่ทอดมองตามแผ่นหลังบางของทั้งคู่ไปจนสุดสายตา

 

สายลมเย็นพัดผ่านมาเฉกเช่นเดียวกันกับธาราที่ไม่เคยหยุดไหล ธาราเอ๋ยเจ้าจะไหลไปยังที่แห่งใด แล้วเจ้าจะไหลย้อนคืนมา ณ ที่ที่เจ้าเคยผ่านไปหรือไม่

 

ช่างเป็นคำถามที่คล้ายกับปริศนาของหัวใจ .. ที่ยากแท้จะหยั่งถึง

 

 

 




 

tbc.

 

พ่อเลี้ยงของอิฉันเย็นชาเหลือเกินค่ะ พ่อคุณขา~

#ซคกด

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


S
N
A
P
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 480 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,072 ความคิดเห็น

  1. #2071 FAHS♡ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 เมษายน 2564 / 11:56
    พ่อเลี้ยงต้องมีความหลังอะไรกับน้องแน่ๆเลยยย
    #2,071
    0
  2. #2060 galaxy_fanfan12 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 มีนาคม 2564 / 01:19
    อร้ายยยยยย ภาษาสวยมากกกก
    #2,060
    0
  3. #1982 Pinkkaboo (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2563 / 15:33
    เย็นชาเหมือนอากาศซะจริงงงง
    #1,982
    0
  4. #1931 @_@ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2563 / 17:21

    ทำเปนเก๊กทำเปนเข้มจังเลยค่ะพ่อเลี้ยง

    #1,931
    0
  5. #1923 Cup_Cakeks (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2563 / 22:03
    รักน้องแหล่ะ แต่ทำไมแรกพบถึงเย็นชากับน้องนักล่ะพ่อออออ
    #1,923
    0
  6. #1922 PAM_17 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2563 / 17:53
    พ่อเลี้ยงอยู่เมืองหนาวมานานเลยติดจะเย็นชาาา
    #1,922
    0
  7. #1816 Chi_Yeol (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 03:55
    ดุจังเลยค่ะ กลัวล๊าววว

    -"-
    #1,816
    0
  8. #1812 ChungWila (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 05:48
    อิหยังแนน้
    #1,812
    0
  9. #1777 pcy921 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 เมษายน 2563 / 15:21
    พ่อเลี้ยงชอบลู่หานอะ
    #1,777
    0
  10. #1718 B_hundred_Beam (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2562 / 07:46
    แหม ดุจังนะพี่ชานยอล
    #1,718
    0
  11. #1687 bbblueskyy (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2562 / 12:44
    ดุเหลือเกินพ่อเลี้ยง
    #1,687
    0
  12. #1644 GBright˙ω˙ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 17:07
    งื้อออพ่อเลี้ยงสายโหด
    #1,644
    0
  13. #1471 LMEDT (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 02:03
    พ่อเลี้ยงดุจังค่ะ ;-;
    #1,471
    0
  14. #1192 vivivenus (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 16:16
    สายโหด
    #1,192
    0
  15. #1141 oom3456789 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 23:01
    พ่อเลี้ยงเอ็นดูลูกชั้นหน่อยสิ!! ดุจังวุ้ย
    #1,141
    0
  16. #1110 purnploy (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 16:39
    เย็นชามากกกก พ่อเลี้ยงใจร้ายยย
    #1,110
    0
  17. #1075 cuttt (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2561 / 15:44
    ดุเว่อร์
    #1,075
    0
  18. #941 Jammie-Lee (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 14:07
    โหหหหห ดุจังงงงงงงง
    #941
    0
  19. #907 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 กันยายน 2561 / 17:38
    เย็นชาจังเลยนะ
    #907
    0
  20. #847 anna96422 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 23:49
    พ่อเลี้ยงมาแล้ว แง่งงอย่าใจร้ายกับแบคนะ
    #847
    0
  21. #830 faniikris (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 07:46
    พ่อเลี้ยงดุนะ  แต่มันเหมือนมีอะไรบ้างอย่าง
    ไปต่อค่ะ
    #830
    0
  22. #820 เยลลี่เหลืองอ๋อย (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 03:02
    ชอบภาษาไรต์มากเลยอ่ะฮื้ออละมุน
    #820
    0
  23. #809 ParkMild (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 มีนาคม 2561 / 14:44
    กลัวลู่หานร้าย
    #809
    0
  24. #776 เจ้าบี๋ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:37
    ตกลงลู่หานนี่ยังไงงงง
    #776
    0
  25. #722 ❤ Little "B" ❤ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 20:37
    ทำไมพ่อเลี้ยงดูอ่อนโยนกับลู่หานจัง
    #722
    0