(E-BOOK) SECRET GARDEN | CHANBAEK KAIHUN

ตอนที่ 26 : 26 | Come morning light

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,985
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 601 ครั้ง
    20 ต.ค. 62




26 | Come morning light

อรุณรุ่งยามเหมันต์

เหน็บหนาว อ้างว้าง ทว่าตราตรึง

Secrets of Garden




 

 

( flashback )

 

ย้อนกลับไปเมื่อเกือบสองอาทิตย์ก่อน หญิงสาวร่างเล็กแอบย่องออกจากบ้านในเวลาย่ำค่ำ แสงแดดยามใกล้ลาลับย้อมสีของท้องฟ้าเป็นสีน้ำเงินเข้มชวนให้หม่นหมอง สกุณาตัวจ้อยเริ่มโผบินคืนรัง

 

รถยุโรปคันเล็กเคลื่อนตัวออกจากไร่ชาในยามที่ดวงตะวันคล้อยต่ำ ใบหน้าสะสวยเรียบนิ่งราวกับผืนน้ำ ผิดกับนัยน์ตาคู่สวยที่หมุนวนไปด้วยพายุอารมณ์ที่ทั้งรุนแรงและหลากหลาย

 

เธอกำลังเต็มตื้นไปด้วยความหวัง หากแต่ก็หวาดกลัวและกังวล

 

ครืด ครืดด

 

แรงสั่นจากสมาร์ทโฟนที่วางอยู่เบาะข้างคนขับทำให้หญิงสาวสะดุ้งตัวโยน ฝ่ามือบางลูบหน้าอกตัวเองเพื่อปลอบโยน ก่อนจะเอื้อมมือไปรับมาแนบหูและกรอกเสียงลงไปแผ่วเบา

 

ค่ะ

 

‘(เธออยู่ที่ไหนไอรีน)’

 

ฉันกำลังไปหาคุณค่ะ

 

‘(หึ แล้วเจอกันครับ)’

 

เสียงหัวเราะต่ำในลำคอที่ดังขึ้นจากปลายสายทำให้ไอรีนมือสั่น หญิงสาวเม้มปากแน่นด้วยความรู้สึกตกประหม่า หากแต่ความหวังที่วาดฝันเอาไว้ในอนาคตก็ทำให้เธอเหยียบคันเร่งจนมิดไมล์

 

ปางไม้เติมฝันในเวลาย่ำค่ำให้ความรู้สึกเงียบเหงาอย่างน่าประหลาด ไอรีนกวาดสายตามองไปรอบๆ เป็นระยะเมื่อรถคันเล็กเคลื่อนเข้ามาใกล้ท้ายปางมากขึ้นทุกที ความเปล่าเปลี่ยวและวังเวงที่รายล้อมอยู่ด้านนอกทำให้เธอเผลอกลั้นหายใจอย่างหวาดกลัว

 

เพียงไม่นานรถยนต์คันเล็กก็เคลื่อนมาถึงปลายทาง แสงไฟจากเรือนไม้หลังเล็กที่ซ่อนตัวอยู่ในพงไพรสะท้อนสู่นัยน์ตาคู่สวย ริมฝีปากรูปกระจับยกยิ้มบางสวนทางกับมือที่สั่นพร่าขณะเอื้อมไปเปิดประตูรถ

 

เชิญค่ะ

 

“..!!”

 

เสียงเล็กแหลมที่จู่ๆ ก็ดังขึ้นจากด้านหลังทำให้ร่างบางสะดุ้ง ไอรีนหันขวับไปมองอย่างหวาดระแวงก่อนจะถอนหายใจเมื่อเห็นว่าเป็นใคร แก้วตากลมสวยกวาดมองร่างอวบกลมของอีกฝ่ายอย่างระแวดระวัง

 

เจ้านายของฉันรอคุณอยู่นานแล้วอเดลที่เห็นสายตาของคนตรงหน้าเอ่ยเสียงแข็ง แววตาแข็งกร้าวกลอกมองบนอย่างเหนื่อยหน่าย

 

น่ะ.. นำไปสิ

 

เหอะ

 

หญิงรับใช้ผู้แสนซื่อสัตย์เดินนำแขกของเจ้านายเข้าสู่ตัวบ้านที่แสนเงียบเหงา บรรยากาศเย็นๆ ของลมหนาวและบรรยากาศของตัวบ้านทำให้ไอรีนขนลุก แขนเรียวเล็กยกขึ้นกอดตัวเองพร้อมกับกวาดมองไปรอบกาย

 

มาแล้วหรือ

 

ค่ะ

 

พาแขกเข้ามาสิเดล

 

น้ำเสียงราบเรียบทว่าให้ความรู้สึกเยือกเย็นทำให้ไอรีนเริ่มวิตกกังวล หากถามว่าเธอรู้จักคนๆ นี้มากแค่ไหนคำตอบคือแทบไม่รู้อะไรเลย ตัวตนจริงๆ ของอีกฝ่ายเป็นยังไง จะสวยงามเหมือนรอยยิ้มบนใบหน้าสวยนั่นไหม เธอไม่รู้เลยจริงๆ

 

เชิญนั่งครับ

 

ไอรีนมองรอยยิ้มหวานหยดของคนตรงหน้าก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งอย่างเกร็งๆ ฝ่ามือทั้งสองข้างประสานอยู่บนตักพร้อมกับบีบแน่น ท่าทางหวาดกลัวนั้นอยู่ในสายตาของคนที่ทอดมองมาเป็นอย่างดี

 

ลู่หานกระตุกยิ้มก่อนจะเลื่อนถ้วยชาไปให้คนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม รอยยิ้มหวานยังคงประดับอยู่บนใบหน้าสวย ผิดกับดวงตากลมโตที่ไม่ฉายแววยินดียินร้ายสิ่งใด

 

ผมจะไม่อ้อมค้อม เธอ, ต้องการเป็นแม่นางของผืนป่าแห่งนี้จริงๆ ใช่ไหม

 

ฉัน..

 

ตอบว่าใช่หรือไม่แค่นั้นครับ

 

แม้รอยยิ้มจะยังงดงามเหมือนเช่นที่เคยเป็น หากแต่แววตาที่ทอดมองมากลับน่ากลัวอย่างที่ไอรีนไม่เคยเห็นมาก่อน ราวกับคนตรงหน้าคือดอกกุหลาบที่แสนสดสวยและสง่างาม ทว่าเต็มไปด้วยหนามที่อาบย้อมด้วยยาพิษ

 

ใช่ค่ะ ฉันต้องการ ฉัน.. รักพ่อเลี้ยง

 

หึ แล้วเธอจะสมหวังในทุกสิ่งที่ต้องการ

 

แม้ใจจะหวาดกลัวและกังวลมากเพียงใด แต่ด้วยกิเลสที่มากล้นของมนุษย์ก็บดบังทุกสิ่งแม้แต่ความผิดบาป ไอรีนคลี่ยิ้มบางเมื่อนึกถึงอนาคตที่ได้ยินอยู่ข้างกายคนที่รัก ทว่าทุกสิ่งย่อมต้องแลกมาด้วยราคาที่แพงกว่าเสียไป

 

หญิงสาวที่มองเห็นแต่ด้านสวยงามของความรักตกลงไปในหลุมกับดักของคนที่รู้จักความรักในด้านที่เลวร้าย หัวใจที่บิดเบี้ยวของลู่หานนำพาความสูญเสียมากมายมหาศาล ความแค้นข้นคลั่กยากเหลือเกินจะถูกชะล้าง

 

ไอรีนทำตามคำชักนำของลู่หานโดยการแอบเข้ามาวางเพลิงที่ฟาร์มโคนมของปางไม้เติมฝัน ลงมือพังรั้วกั้นคอกของลูกวัวจนเจ้าซันของแบคฮยอนวิ่งเตลิดเข้าป่า ก่อนจะตามไปดูความสำเร็จของตัวเองเพื่อไม่ให้เกิดข้อผิดพลาด

 

ทว่าคนร้ายที่ซุ่มรอทำร้ายแบคฮยอนกลับเลวทรามกว่าที่คาดคิด หลังจากที่พวกมันหัวเสียเพราะขืนใจแบคฮยอนไม่สำเร็จ หญิงสาวโชคร้ายที่เจอพวกมันคือไอรีนที่แอบตามเข้ามาในป่า

 

เธอดิ้นรนต่อสู้เพื่อหาทางรอดจากเดรัจฉานในคราบมนุษย์จนถูกหนึ่งในพวกมันพลั้งมือบีบคอจนสิ้นใจ ร่างไร้วิญญาณของเธอถูกกลบฝังอย่างน่าสงสาร เหลือทิ้งไว้เพียงเสียงหวีดหวิวของลมหนาวที่ฟังคล้ายเสียงร่ำไห้ของผู้หญิง

 

 

 

 


 

 

 

 

ไดอารี่เล่มเล็กถูกปิดลงด้วยฝ่ามือสั่นเทา ปลายนิ้วหยาบกร้านลูบลงบนหน้าปกสีชมพูอ่อนที่เปื้อนไปด้วยหยดน้ำตา มอร์แกนโอบสมุดซึ่งเปรียบเสมือนตัวแทนของหลานสาวที่รักเข้าสู่อ้อมกอดพร้อมกับพยายามกลั้นเสียงสะอื้น

 

เรื่องราวมากมายภายในสมุดเล่มน้อยทำให้ชายวัยกลางคนสะท้อนใจ เขาได้แต่โทษตัวเองว่าดูแลและให้ความรักกับหลานไม่มากพอ หลานสาวของเขาจึงไขว่คว้าหาความรักที่ไม่เห็นทางสมหวังจนต้องจบชีวิต

 

ถ้อยคำอัดอั้นและหวาดกลัวที่ถูกเขียนเอาไว้ตรงกับคำสารภาพของโจรใจทรามที่บอกกับตำรวจ พวกมันถูกว่าจ้างหากแต่ทำไม่สำเร็จ และคนที่อยู่เบื้องหลังคือคนๆ เดียวกันกับชื่อที่ถูกเขียนเอาไว้ในไดอารี่เล่มนี้

 

ก๊อก ก๊อก

 

เสียงเคาะประตูทำให้มอร์แกนรีบปาดน้ำตาออกจากใบหน้า แม้หัวใจจะเจ็บปวดจนแทบแหลกสลาย แต่ด้วยความทะนงในศักดิ์ศรีทำให้หนุ่มใหญ่ไม่อยากให้ใครได้เห็นว่าตนนั้นกำลังอ่อนแอ

 

เข้ามา

 

ประตูห้องนอนของหลานสาวถูกเปิดเข้ามาด้วยลูกน้องคนสนิท ร่างสูงกำยำเดินเข้ามาหาผู้เป็นนายก่อนจะประสานมือไว้ด้านหน้าด้วยท่าทางนอบน้อม

 

สารวัตรเมสันมาแล้วครับนาย

 

ใบหน้ามีริ้วรอยพยักหน้ารับก่อนจะเดินออกไปจากห้องตามด้วยลูกน้องคนสนิท ทั้งคู่ลงมาที่ห้องรับแขกของบ้านซึ่งมีแขกคนสำคัญนั่งรออยู่ ทว่าทันทีที่เดินเข้ามาภายในห้องมอร์แกนก็เบิกตากว้างเมื่อเห็นแขกอีกคนที่ไม่คาดคิดว่าจะได้พบ

 

พ่อเลี้ยงปาร์ค?” น้ำเสียงของคนอายุมากที่สุดในห้องมีทั้งความตกใจและประหลาดใจ หากแต่คนถูกเอ่ยเรียกทำเพียงยกยิ้มน้อยๆ ก่อนจะยืนขึ้น

 

สวัสดีครับคุณเบย์

 

แม้จะเป็นบ้านใกล้เรือนเคียงที่ไปมาหาสู่กันบ้างเป็นครั้งคราว หากแต่เรื่องที่เกิดขึ้นก็ทำให้มอร์แกนรู้สึกผิดจนไม่กล้าพบหน้าพ่อเลี้ยงแห่งปางไม้เติมฝัน แม้เรื่องคดีจะเกี่ยวพันกันแต่ก็ไม่คาดคิดว่าจะได้พบกันเร็วขนาดนี้

 

ผมไม่คิดว่าพ่อเลี้ยงจะมาที่นี่

 

เราเป็นเพื่อนบ้านกันนะครับ ที่สำคัญผมควรมาแสดงความเสียใจกับการสูญเสียที่เกิดขึ้นกับคุณ

 

มอร์แกนนับถือน้ำใจของชายหนุ่มตรงหน้าจนพูดไม่ออก หน่วยตาคมที่มองสบมาเต็มไปด้วยความเห็นใจและเข้าใจ เพราะอีกฝ่ายเองก็พบเจอกับความสูญเสียเช่นเดียวกัน

 

ขอบคุณ.. ขอบคุณจริงๆ ที่อโหสิกรรมให้หลานสาวของผม

 

ชานยอลทำเพียงยกยิ้มบางโดยไม่ได้เอ่ยสิ่งใดออกมา แม้ในใจของเขาจะโกรธหลานสาวของคนตรงหน้าที่เป็นหนึ่งในสาเหตุที่ทำให้เขาสูญเสียลูกน้อย หากแต่เธอก็จากไปแล้วจึงทำได้แค่ปล่อยวางและอโหสิกรรมให้

 

ผมว่าเรานั่งคุยกันเถอะครับสารวัตรหนุ่มที่เห็นว่าบรรยากาศอึมครึมค่อยๆ จางหายเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ ซึ่งอีกสามชีวิตในห้องนี้ก็พยักหน้าก่อนจะทิ้งตัวลงนั่ง

 

ถ้าอย่างนั้นผมขอเข้าเรื่องสำคัญเลยนะครับ

 

คนที่มาทำหน้าที่ของตนเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง ซึ่งคำพูดนั้นก็ทำให้ทั้งชานยอลและเจ้าบ้านอย่างมอร์แกนเผลอกำมือแน่นเพื่อระงับความรู้สึกกรุ่นโกรธและเกลียดชัง

 

จากคำสารภาพของสองคนร้ายและการสอบปากคำเพิ่มเติมจากคนงานในปางทำให้ทางเราทราบชื่อของผู้ว่าจ้างแล้วครับ แต่หลังจากที่ผมแจ้งเรื่องนี้ให้พ่อเลี้ยงทราบกลายเป็นว่าผู้ต้องหาได้หายตัวไปจากปาง

 

ผู้ต้องหาที่นายบอกชื่อว่าอะไร

 

อเดลครับ เป็นเด็กรับใช้ในเรือนของชานยอล

 

หึ ลุงว่ายังมีอีกคน

 

เมสันขมวดคิ้วอย่างฉงนเพราะไม่เข้าใจในสิ่งที่เพื่อนสนิทของบิดาพูด หากแต่เมื่อฝ่ามือหนายื่นไดอารี่เล่มหนึ่งมาให้ด้วยแววตาหมองเศร้า ชายหนุ่มก็รีบรับมาเปิดอ่านด้วยสัญชาตญาณตำรวจทันที

 

นัยน์ตาคมกวาดสายตาอ่านทุกบรรทัดบนหน้ากระดาษที่ถูกคั้นเอาไว้ จากเรียวคิ้วที่ขมวดเป็นปมค่อยๆ กลายเป็นผูกแน่นก่อนที่นัยน์ตาคมจะเบิกกว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่อ่าน ใบหน้าคมสันเงยขึ้นสบตากับคนที่นับถือเป็นลุงซึ่งมอร์แกนก็จ้องตอบมาด้วยแววตาจริงจัง

 

ผมไม่อยากจะเชื่อแววตาสับสนของเพื่อนร่วมรุ่นสมัยไฮสคูลทำให้ชานยอลขมวดคิ้ว ฝ่ามือหนาเอื้อมไปแตะไหล่ของเมสันก่อนจะแบมือเป็นเชิงขอไดอารี่ในมือของอีกฝ่าย

 

ส่งมันมาให้ฉัน

 

ไอ้พ่อเลี้ยง..”

 

แม็กซ์

 

น้ำเสียงจริงจังนั้นทำให้เมสันไม่อาจปฏิเสธได้ ไดอารี่เล่มเล็กถูกเปลี่ยนมาอยู่ในมือของชานยอลซึ่งเจ้าตัวก็ก้มลงอ่านทันที ทุกตัวหนังสือที่ปรากฏบนเนื้อกระดาษทำให้ฝ่ามือหนากำแน่นเช่นเดียวกับหน่วยตาคมที่สั่นระริกไปด้วยความโกรธ

 

“..ลู่หาน

 

เสียงคำรามที่ถูกเอ่ยลอดไรฟันออกมาไม่อาจปกปิดความโกรธจัดที่แสดงออกผ่านน้ำเสียง หน่วยตาคมกริบแดงก่ำไปด้วยความรู้สึกชิงชัง ฟันซี่คมขบแน่นจนสันกรามได้รูปปรากฏชัด

 

สายหมอกหนาไม่อาจคงอยู่นิรันดร์ตราบใดที่แสงแห่งอรุณรุ่งสาดมาเยือน เช่นเดียวกับความลับที่ไม่เคยมีอยู่จริงบนโลกที่แสนโสมมใบนี้

 

 

 

 


 

 

 

 

แลนด์โรเวอร์คันใหญ่วิ่งผ่านสายหมอกไปตามแนวเขาแบบเขาพับผ้า ลมหนาวของเหมันต์พัดเข้ามาทางช่องหน้าต่างที่ถูกเปิดเอาไว้ทั้งสองด้าน คลอไปกับเสียงนุ่มที่เริ่มทุ้มตามวัยที่ฮัมเพลงเบาๆ อย่างอารมณ์ดี

 

เซฮุนที่เพิ่งมีวันหยุดยาวหลังจากเปิดภาคเรียนในเทอมที่สองมาร่วมสองเดือนยิ้มกว้างจนเต็มแก้ม หัวกลมภายใต้เส้นผมนิ่มโยกไปมาตามจังหวะเพลง ปลายคางได้รูปวางแนบลงบนขอบกระจกรับสายลมเย็นๆ ในยามสาย

 

จะแวะจัตุรัสใช่ไหม

 

อื้ม~

 

จะซื้ออะไรหืม

 

จงอินเอ่ยถามคุณหนูของตนด้วยน้ำเสียงเอ็นดู หลังจากที่ปรับความเข้าใจกันในเรื่องเข้าใจผิดในครั้งนั้นความสัมพันธ์ของพวกเขาก็ก้าวไปอีกขั้น จากนี้ก็แค่รอเวลาที่เหมาะสมเท่านั้นในการขยับสถานะ

 

ว่าจะไปเดินดูเสื้อผ้าเด็กน่ะ

 

เสื้อผ้าเด็ก? อย่าบอกนะครับว่า..”

 

ใช่แล้ว ฉันจะไปดูเสื้อผ้าให้หลานไง

 

รอยยิ้มกว้างที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นของเด็กหนุ่มทำให้จงอินไม่กล้าเอ่ยขัด สัตวแพทย์ผิวเข้มอยากจะบอกเหลือเกินว่าหลานของเจ้าตัวน่ะเพิ่งจะมีขนาดเท่าเม็ดถั่วเท่านั้น

 

จะซื้อสีอะไรดีล่ะ เด็กผู้ชายก็ต้องสีฟ้า แต่ถ้าเป็นเด็กผู้หญิงก็ต้องสีชมพู

 

ผมว่าให้หลานคลอดก่อนค่อยมาซื้อก็ยังทัน

 

ไม่ได้! นายนี่ไม่รู้อะไรเลย เด็กตัวเล็กๆ ที่เพิ่งคลอดน่ะเขาผิวบางมาก แล้วอากาศของที่นี่ก็หนาวจะตายชัก ถ้าเกิดหลานฉันโดนความหนาวของหิมะกัดผิวจะทำยังไง

 

ประโยคร่ายยาวของปาร์คคนเล็กทำให้จงอินอยากจะยกมือขึ้นกุมขมับ ใจหรือก็อยากจะเถียงออกไปเหลือเกินว่ากว่าหลานจะคลอดก็เข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิแล้ว

 

โอเคครับ แวะดูเสื้อผ้าเด็กเนอะ

 

ตามนั้น

 

เมื่อถูกตามใจอย่างที่ต้องการเด็กดื้อก็ยกยิ้มกว้าง เรียวตาคมแอบเหลือบมองคนขับรถที่หน้าม่อยก่อนจะหัวเราะคิก ฝ่ามือเรียวเอื้อมไปคว้าท่อนแขนแกร่งมากอดพร้อมกับแนบหน้าลงไปอย่างออดอ้อน

 

เป็นอะไรครับคุณหนูตัวแสบ

 

เปล่า, แค่อยากขอบคุณนายเฉยๆ

 

ขอบคุณผม?”

 

อื้อ ขอบคุณนะที่ตามใจกัน

 

จงอินคลี่ยิ้มบางก่อนจะกดจูบลงบนขมับเด็กดื้อหากแต่แสนน่ารักสำหรับตน ระยะห่างของช่วงวัยทำให้พวกเขาต้องค่อยๆ เรียนรู้ซึ่งกันและกัน จงอินพยายามทำความเข้าใจในด้านเด็กๆ ของเซฮุน เหมือนกับเซฮุนที่พยายามจะเป็นผู้ใหญ่ที่ดีและเอาแต่ใจให้น้อยลง

 

ล่วงเลยมาจนถึงบ่ายคล้อยแลนด์โรเวอร์คันใหญ่จึงมาจอดเทียบที่หน้ารั้วสีขาว เรือนไม้หลังงามที่จากไปร่วมเดือนชวนให้คิดถึงจนเซฮุนรีบเปิดประตูลงจากรถ เรือนกายสูงโปร่งวิ่งเข้าไปในบ้านอย่างไม่รอคนที่ขับรถไปรับถึงมหาวิทยาลัย

 

คุณเล็ก!? มายังไงคะเนี่ย

 

งื้อออ คิดถึงแมรี่ที่สุดในโลก~

 

เสียงโวยวายที่ดังออกมาจากตัวเรือนทำให้คนที่กำลังขนของลงจากรถอดหัวเราะไม่ได้ จงอินส่ายหัวเบาๆ อย่างนึกเอ็นดูทั้งเด็กซนและคุณป้าแม่บ้าน ตอนนี้คงกอดกันกลมจนน้ำตาซึมกันทั้งคนแก่คนเด็ก

 

ว่าแต่มายังไงคะยังไม่บอกป้าเลย

 

จงอินไปรับน่ะครับ

 

หือ? แล้วตอนนี้คุณหมอคิมอยู่ไหนคะ

 

อ่า.. น่าจะขนของให้เล็กอยู่ล่ะมั้ง

 

จงอินได้ยินเสียงร้องของปาร์คคนเล็กซึ่งคงจะถูกหยิกเอวแน่ๆ และก็จริงเพราะเด็กแสบของเขาเดินหน้ามุ่ยมาหาที่รถโดยด้านหลังมีป้าแมรี่เดินตามออกมาด้วยใบหน้าเชิงดุ

 

ปล่อยให้คุณหมอขนของอยู่คนเดียวได้ยัง ป้าไม่เคยสอนให้เอาเปรียบคนอื่นเลยนะคะ

 

เล็กเปล่าเอาเปรียบสักหน่อย

 

ยังจะเถียงอีกค่ะ

 

อย่าดุน้องเลยครับจงอินที่เห็นท่าไม่ดีรีบเอ่ยห้ามคุณป้าแม่บ้านเสียงนุ่ม ฝ่ามือที่ยกขึ้นเตรียมหยิกเอวเด็กดื้อจึงลดลงแนบลำตัวตามเดิม

 

เห็นแก่คุณหมอนะคะ, แล้วนี่ขนอะไรมาเยอะแยะคะคุณเล็กหันไปถามเด็กน้อยของตนด้วยน้ำเสียงกึ่งดุ ซึ่งคนที่ซื้อของให้หลานเพลินก็หัวเราะเสียงแห้ง

 

เอ่อ.. เสื้อผ้ากับของเล่นเล็กๆ น้อยๆ ของหลานน่ะครับ

 

คำว่าเล็กๆ น้อยๆ เทียบไม่ได้เลยกับปริมาณที่แทบจะล้นออกมาจากถุงกระดาษขนาดใหญ่ แมรี่ถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อนกับความเอาแต่ใจบวกความเห่อหลานของปาร์คคนเล็ก ก่อนจะหันไปดุผู้ใหญ่อีกคนที่ยืนอยู่ตรงนี้ที่ตามใจเด็กซนจนเคยตัว

 

คุณหมอก็อย่าตามใจคุณเล็กมากสิคะ เดี๋ยวก็ดื้อจนปรามกันไม่ไหวหรอก

 

ฮ่าๆ ผมก็แค่—

 

คุณป้า! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ!!”

 

เสียงตะโกนร้องของเด็กรับใช้ในเรือนคนหนึ่งที่วิ่งกระหืดกระหอบมาทำให้บทสนทนาหยุดลง ใบหน้าซีดเซียวของหญิงสาวร่างเล็กทำให้คนแก่อย่างแมรี่ใจไม่ดี เจ้าของร่างท้วมรีบปรี่เข้าไปหาเด็กในปกครองพร้อมกับเอ่ยถามเสียงเครียด

 

มีเรื่องอะไรถึงได้ส่งเสียงโวยวายแบบนี้

 

มะ มีคนงาน พบ.. พบศพขึ้นอืดที่บึงท้ายปางค่ะ!”

 

ว่ายังไงนะ!!”

 

ร่างท้วมแทบล้มทั้งยืนจนจงอินและเซฮุนรีบเข้ามาประคองเอาไว้ ทุกคนต่างตกใจกับสิ่งที่ได้ยินจนแทบหายใจไม่ออก ไม่มีใครคาดคิดว่าจะเกิดเรื่องเลวร้ายขึ้นอีกครั้งที่ปางไม้เติมฝันซึ่งเคยมีแต่ความเงียบสงบ

 

เป็นใครรู้ไหมจงอินที่ยังมีสติที่สุดเอ่ยถามสาวใช้ร่างเล็ก ซึ่งเธอก็เอ่ยตอบปากคอสั่น

 

มะ ไม่ทราบค่ะคุณหมอ ตะ แต่เสื้อผ้าที่ศพใส่เป็นยูนิฟอร์มแบบเดียวกับหนู

 

สีหน้าของทุกคนตกตะลึงเพราะไม่คิดว่าจะเป็นคนใกล้ตัว ทุกคนต่างรู้ดีว่ามีคนๆ นึงหายตัวไปจากปางไม้เติมฝัน

 

อเดลหายไปอย่างไร้ร่องรอย .. ราวกับหยาดน้ำค้างยามฟ้าสางที่ระเหยหายเมื่อถูกแสงแดดโลมเลีย

 

 

 

 

 

 

 

 

แบคฮยอนไม่ต้องไปหรอก อยู่กับคุณเล็กที่นี่แหละ

 

แต่ว่า..”

 

เชื่อผมเถอะนะ

 

แบคฮยอนสบตากับหน่วยตาคมที่สะท้อนความเป็นห่วงอย่างชัดเจน อ้อมแขนเล็กกระชับกอดคุณโชแน่นเพราะรู้สึกใจไม่ดี บางสิ่งบางอย่างกำลังเดินทางมาถึงจุดเริ่มต้นและจุดจบในคราวเดียวกัน

 

เรียวตาคู่สวยช้อนมองสัตวแพทย์หนุ่มที่นับถือเป็นพี่ชายด้วยความกังวล ซึ่งจงอินก็คลี่ยิ้มบางก่อนจะยื่นมือมาลูบลาดไหล่เล็กแผ่วเบา

 

ผมจะอยู่ข้างๆ มันเองไม่ต้องเป็นห่วง

 

ฝากคุณจงอินด้วยนะครับ

 

เจ้าของผิวสีน้ำผึ้งยิ้มรับก่อนจะเบนสายตาไปมองเด็กหนุ่มตัวสูงที่ยืนก้มหน้าอยู่ข้างกายแบคฮยอน ตั้งแต่ที่ได้ยินว่ามีคนพบศพที่บึงน้ำท้ายปางคุณเล็กของทุกคนก็เงียบไปเลย คล้ายกับว่าร่างกายกำลังปกป้องหัวใจจากความเจ็บปวดจนชัตดาวน์ตัวเอง

 

ทุกอย่างกำลังจะจบแล้วเด็กดีจงอินเดินเข้ามากอดเด็กซนไว้แนบอก เสียงทุ้มนุ่มกระซิบแผ่วทว่าเปี่ยมล้นไปด้วยความปลอบโยน

 

เขา อึก.. จะไม่ทำร้ายใครอีกแล้วใช่ไหม

 

ไม่แล้วครับ มันจะไม่มีเรื่องเลวร้ายแบบนั้นอีกแล้ว

 

เด็กคนนึงที่เติบโตขึ้นมาโดยมีบาดแผลขนาดใหญ่ประทับอยู่บนหัวใจย่อมหวาดกลัวเรื่องราวเลวร้ายที่เคยเกิดขึ้นในอดีต รอยเลือดและคราบน้ำตายังเด่นชัดเหมือนไม่เคยจางหาย และเซฮุนไม่อยากพบเจอกับช่วงเวลาเหล่านั้นอีกแล้ว

 

ผมจะรีบกลับมา คุณเล็กอยู่ดูแลพี่แบคฮยอนที่นี่ได้ใช่ไหม

 

อะ อื้ม

 

เก่งมากครับ

 

ฝ่ามือหนาลูบลงบนกลุ่มผมนิ่มก่อนจะผละออก จงอินหันกลับไปยิ้มให้แบคฮยอนอีกครั้งก่อนจะหันหลังเดินไปขึ้นรถที่จอดอยู่ไม่ไกล ก่อนที่แลนด์โรเวอร์คันใหญ่จะเคลื่อนไกลออกไปจวบจนสุดสายตา

 

สายลมหนาวพัดแผ่วหันเหอุณหภูมิในอากาศให้ลดต่ำลง สุริยาดวงโตเริ่มโน้มต่ำเพื่อลาลับ หมู่เมฆทยอยข้ามฟ้าเปลี่ยนเฉดสีตามกาลเวลาที่หมุนผ่าน

 

เสียงกระซิบของพงไพรดังแว่วมาตามระลอกลม ดอกหญ้าริมทางลู่ไหวโอนอ่อนราวกับปีกผีเสื้อที่กำลังเต้นระบำ ยามสนธยาใกล้จะเคลื่อนทับ กลบแสงร้อนแรงของดวงอาทิตย์ในอีกไม่ช้า

 

รถยนต์คันใหญ่เคลื่อนผ่านสายหมอกจางด้วยความเร็วมากกว่าที่เคย เพียงไม่นานคิม จงอินก็มาถึงบริเวณท้ายปางซึ่งมีเรือนไม้หลังเล็กแอบซ่อนตัวอยู่ หากแต่สัตวแพทย์หนุ่มก็ยังช้ากว่ากลุ่มคนกลุ่มหนึ่งที่มาถึงก่อนหน้านี้ร่วมสิบนาที

 

ชายหนุ่มร่างสูงเจ้าของผิวสีน้ำผึ้งรีบก้าวลงจากรถด้วยความร้อนรน แผ่นหลังกว้างคุ้นตาที่ตั้งตรงจนแข็งเครียดทำให้หน่วยตาคมเบิกกว้าง ช่วงขายาวรีบสาวเข้าไปหาเจ้าของแผ่นหลังนั้นผู้ซึ่งเป็นทั้งเพื่อนสนิทและเจ้านาย

 

“..ชานยอล

 

เสียงทุ้มต่ำที่ตั้งใจจะเอ่ยเรียกเพื่อนสนิทให้หันมากลายเป็นผะแผ่วเมื่อได้เห็นภาพเบื้องหน้า จงอินทั้งสับสนและมึนงงจนจับต้นชนปลายไม่ถูก หากแต่ยังไม่ทันได้เอ่ยถามออกไปเสียงกรีดร้องก็ดังขึ้นจากร่างผอมบางที่นั่งอยู่บนวีลแชร์

 

ฮึก.. กรี๊ดดดดด!!!”

 

เสียงหวีดแหลมที่ไม่เคยได้ยินจากคนตรงหน้าทำให้จงอินสะดุ้ง หน่วยตาคมกลอกไปมาอย่างเลิ่กลั่กก่อนจะเอื้อมมือไปรั้งท่อนแขนของชานยอลที่ทำเพียงยืนมองนิ่งๆ

 

เกิดอะไรขึ้นไอ้พ่อเลี้ยง

 

ฮ่าๆๆ ฮึก ฉันนี่แหละ ฮ่าๆ ฉันฆ่าพวกมันเอง! ฮือออ

 

ยังไม่ทันที่จงอินจะได้คำตอบ ร่างโอนเอนที่นั่งก้มหน้าอยู่บนรถเข็นไฟฟ้าก็หัวเราะลั่นก่อนจะสะอื้นไห้ราวกับจะขาดใจ และนั่นทำให้สัตวแพทย์หนุ่มเริ่มเข้าใจสถานการณ์ตรงหน้า

 

หลังจากที่ชานยอล เมสัน และมอร์แกนมาถึงเรือนเล็กท้ายปาง ลู่หานซึ่งตกเป็นผู้ต้องสงสัยก็ถูกเค้นถามอย่างหนักถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น สารวัตรหนุ่มแทบไม่อ่อนข้อแม้ว่าจะเห็นอาการผิดปกติของลู่หาน ซึ่งหลังจากที่ทนรับแรงกดดันไม่ไหวอีกฝ่ายก็เป็นอย่างที่เห็น

 

เขาเป็นแบบนี้นานหรือยังเป็นเสียงของเมสันที่เอ่ยถามสาวใช้ร่างเล็กที่ยืนอยู่ไม่ไกล เธอผู้นี้ถูกส่งมาจากเรือนใหญ่ให้มาดูแลคนที่เรือนเล็กหลังจากที่คนรับใช้ประจำหายตัวไป

 

เอ่อ ตอนแรกที่หนูมาถึงที่นี่คุณลู่หานยังปกติดีค่ะ เพียงแต่คุณเขาทานอาหารน้อยลงจนเริ่มซูบผอม แต่ช่วงสองสามวันนี้คุณลู่หานเอาแต่เก็บตัวอยู่ในห้อง ไม่ยอมทานข้าว แล้วก็บางครั้งหนูก็ได้ยินคุณเขาหัวเราะ บางครั้งก็ร้องไห้ แต่บางคราวก็อาละวาดขว้างปาข้าวของจนพังไปหมด

 

เธอได้เข้าไปดูเขาในห้องไหม

 

หนู เอ่อ.. หนูไม่กล้าเข้าไปค่ะ หนูกลัว

 

เมสันหันมาสบตากับชานยอลและจงอินที่ยืนอยู่ข้างกันอย่างขอความคิดเห็น ก่อนจะหันไปมองมอร์แกนซึ่งยืนอยู่อีกฝั่งเพราะอีกฝ่ายแตะบ่าของตน

 

เราจะเชื่อคนๆ นี้ได้จริงหรือแม็กซ์ เขาอาจจะกำลังแสดงละครหลอกพวกเราอยู่

 

นัยน์ตาเรียวแหลมแฝงด้วยอำนาจฉายแววเคียดแค้นอย่างไม่ปิดบัง หากฉีกเนื้อของคนตรงหน้าได้โดยไม่ผิดบาปมอร์แกนคงทำไปแล้วโดยไม่นึกลังเล

 

คงต้องให้แพทย์เฉพาะทางด้านจิตเวชวินิจฉัยครับ เพราะผมเองก็ยังไม่ปักใจเชื่อเหมือนกัน

 

บทสนทนาของทั้งสองดังก้องอยู่ในหัวของคนที่ยืนเงียบมาตั้งแต่ต้น หน่วยตาคมดุยังคงทอดมองภาพตรงหน้าอย่างไม่ละสายตา และในแววตาคู่นั้นไม่หลงเหลืออีกแล้วซึ่งความรู้สึกผูกพันแม้ในฐานะเพื่อนคนหนึ่ง

 

ชานยอลกำหมัดแน่นตั้งแต่ที่ได้รู้ความจริงจวบจนกระทั่งมายืนอยู่ตรงนี้ คนตรงหน้าที่เคยอ่อนหวานและสง่างามในอดีต ณ ตอนนี้กลายเป็นใครสักคนที่เขาไม่รู้จัก เป็นใครก็ไม่รู้ที่กล้าทำเรื่องต่ำทรามบนผืนป่าของเขา

 

ศพที่พบในบึงน้ำน่าจะเป็นอเดลที่หายตัวไป แต่ผมจะส่งให้ฝ่ายนิติเวชชันสูตรเพื่อยืนยันอีกที

 

เสียงของสารวัตรหนุ่มที่พูดคุยกับมอร์แกนและจงอินยังคงดังอยู่ตลอดเวลา หากแต่ชานยอลกลับปล่อยให้มันไหลผ่านร่างกายที่แสนเย็นชืดของเขาไป ช่วงขายาวค่อยๆ ก้าวเข้าไปหาร่างผอมบางที่นั่งอยู่บนวีลแชร์ ซึ่งคนที่เหมือนจะหลุดไปในโลกอีกใบก็คล้ายจะได้สติขึ้นมา

 

ชะ.. ชาน

 

“…”

 

มา ฮึก มาหาเราสักที

 

ดวงตากลมโตที่เคยงดงามบัดนี้แดงก่ำและขอบตาลึกโบ๋จนน่ากลัว ริมฝีปากเรียวบางคลี่ยิ้มหวานหากแต่มันไม่ได้น่ามองเหมือนเช่นแล้วมา ท่อนแขนซูบผอมจนแทบจะเหมือนหนังหุ้มกระดูกค่อยๆ ยื่นมาหาอย่างอ่อนแรง

 

ชาน.. เรา อึก รอชาน มาหา ทะ.. ทุกวันเลยนะ

 

“…”

 

พะ พรุ่งนี้หมอ.. หมอนัดนะ ชาน ยะ.. อย่าลืมล่ะ

 

“…”

 

หมอบอก เรา กะ.. ใกล้จะหาย.. แล้ว

 

ชานยอลเบนสายตามองสองมือซูบซีดที่กำลังลูบขาทั้งสองข้างของตัวเองด้วยแววตาราบเรียบ ครั้งหนึ่งเขาเคยโทษตัวเองว่าเป็นต้นเหตุที่ทำให้คนตรงหน้าพิการ และตลอดเวลาหลายปีที่ผ่านมาเขาเฝ้าภาวนาขอให้คนตรงหน้ากลับมาเดินได้อีกครั้ง

 

ทว่าลู่หานไม่มีทางกลับมาเดินได้อีกแล้ว ลู่หานไม่มีวันหายจากความพิการ

 

เพราะไม่ใช่เพียงร่างกายที่ทุพพลภาพ แต่เป็นหัวใจของคนตรงหน้าที่บิดเบี้ยวและพิการกว่าขาทั้งสองข้างนั้น

 

ชะ

 

จิตใจของนายช่างน่ารังเกียจ

 

“..!!”

 

น่ารังเกียจกว่าร่างกายที่พิการอยู่ตอนนี้เสียอีก

 

กรี๊ดดดดดดด ไม่!! ออกไป!!! ฮือออ อึก! ฮ่าๆๆๆๆ

 

ดวงตากลมโตแดงก่ำกวาดมองไปรอบกายอย่างหวาดกลัว หยดน้ำตาไหลเปื้อนแก้มหากแต่ริมฝีปากกลับฉีกยิ้มและปล่อยเสียงหัวเราะลั่น สองแขนปัดป่ายไปทั่วร่างกายก่อนจะทุบขาทั้งสองข้างที่ไร้ความรู้สึก ฝ่ามือซูบผอมดึงทึ้งผมของตัวเองก่อนจะทอดมองกระจุกผมนั้นด้วยแววตาหลงใหลระคนรังเกียจ

 

แกตายไปแล้วนี่เดล!! ฮ่าๆๆๆ แกก็ด้วย! ฮืออออ ไอ้เด็กบ้าอย่ามาจับขาฉัน!!! ฮ่าๆๆๆ ฮึก ฮือออ

 

ลู่หานกำลังดำดิ่งสู่ความเวิ้งว้างว่างเปล่าที่ไร้แสงสว่างใดๆ ในความสิ้นหวังนั้นมีเพียงเสียงร้องเรียกอย่างโกรธแค้นจากทุกคนที่ต้องจบชีวิตเพราะตน จมลงสู่มหาสมุทรที่แสนมืดมิดและเหน็บหนาว

 

แหวกว่าย เวียนวน .. จมดิ่งสู่ห้วงแห่งเวรกรรม

 

 

 

 

 

 

 

 

เหมันต์อันหนาวเหน็บเริ่มโรยราเมื่อกาลเวลาหมุนเปลี่ยนอีกครั้ง ดอกไฮยาซินธ์ที่เคยแย้มกลีบบานค่อยๆ ร่วงโรยหลุดจากกิ่งก้าน เมล็ดเล็กๆ ถูกสายลมพัดพาไปยังสถานที่แห่งใหม่ เฝ้ารอเวลาให้หยาดฝนพร่างพรมเพื่อเบ่งบานอีกครั้งในรอบปี

 

อุณหภูมิในอากาศเริ่มอุ่นขึ้นหากแต่ก็ยังเย็นเยือกตามแบบฉบับเมืองหนาว เวลาล่วงผ่านแปรผันหลายสิ่งหลายอย่าง หากแต่บางสิ่งกลับยังคงเดิม

 

พายุหิมะเคลื่อนตัวผ่านฟากฟ้าไปแล้วตามคำบอกเล่าของสาวสวยจากข่าวพยากรณ์อากาศ สายลมอุ่นๆ จากทางเหนือเริ่มพัดลงมาตามช่องเขา เฮลเวเทียกำลังย่างเข้าสู่เทศกาลแห่งความสุขและสนุกสนานที่ผู้คนต่างรอคอย

 

ต้นคริสต์มาสปีนี้จะต้องสูงและใหญ่กว่าทุกปีที่ผ่านมา!!”

 

เสียงตะโกนลั่นพร้อมกับแขนข้างหนึ่งที่ชูขึ้นเหนือหัวของปาร์คคนเล็กเรียกเสียงหัวเราะจากแบคฮยอนได้เป็นอย่างดี ต่างจากแมรี่ที่ส่ายหน้าอย่างอ่อนอกอ่อนใจกับนิสัยเหมือนลิงทะโมนของคุณหนูของตน

 

ต้นเก่าเมื่อปีที่แล้วยังเก็บเอาไว้ในห้องเก็บของอยู่เลยนะคะ

 

ต้นนั้นมันเล็กไปนะแมรี่

 

สูงกว่าคุณเล็กตั้งคืบมันเล็กตรงไหนกันแมรี่บ่นงึมงำเหมือนพูดกับตัวเอง ทว่าแบคฮยอนที่นั่งอยู่ข้างๆ กลับได้ยินจนอดหัวเราะไม่ได้

 

มาช่วยพี่จัดดอกไม้ดีกว่าครับเสียงนุ่มเอ่ยบอกคนเด็กกว่าอย่างอ่อนโยน ก่อนจะยื่นดอกไฮเดรนเยียสีม่วงอ่อนไปให้คนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

 

เล็กจัดไม่สวยหรอกแบค อีกอย่างคือขี้เกียจอ่า

 

หัดทำบ่อยๆ ก็สวยแล้วครับ ที่สำคัญจะได้จัดใส่แจกันให้คุณหมอไปวางไว้ที่บ้านพักไม่ก็ห้องทำงานในฟาร์ม

 

อ่า.. แบคว่าหมอนั่นจะชอบไหม

 

แน่นอนครับ เวลาเหนื่อยๆ แล้วได้มองดอกไม้จะช่วยให้สดชื่น

 

เด็กแสบกัดริมฝีปากตัวเองอย่างใช้ความคิด ท่าทางราวกับเรื่องที่กำลังขบคิดมันหนักหนาทำให้แบคฮยอนหัวเราะเบาๆ เรียวตาคู่สวยที่ทอดมองน้องชายของสามีเต็มไปด้วยความรักใคร่และเอ็นดู

 

งั้นลองสักนิดก็ได้

 

โอเคครับ, คุณเล็กดูที่พี่ทำก่อนแล้วลองทำตามนะครับ

 

อื้ม~

 

เสียงเจื้อยแจ้วของเซฮุนดังคลออยู่ตลอดช่วงเช้าของวันที่อากาศแสนอบอุ่น แจกันหลายขนาดถูกตกแต่งด้วยบุปผชาติหลากสีสัน ดอกทิวลิปสีเหลืองส้มแซมด้วยดอกเดซี่สีขาวในแจกันลายหินอ่อน ข้างกันคือแจกันใบใสที่ภายในเต็มไปด้วยดอกรักเร่สีแดงเข้ม

 

ยามเช้าของวันหมดไปกับการจัดแจกันดอกไม้ตามมุมต่างๆ ของบ้าน เสียงขับขานของวิหคน้อยใหญ่ดังแว่วมาจากพงไพร คล้ายกับเป็นสัญญาณที่บ่งบอกว่าผืนป่ากลับคืนสู่ความสงบสุขอีกครั้ง

 

บนชั้นสองของเรือนไม้หลังใหญ่ แว่วยินเสียงหัวเราะมาจากห้องนอนทางปีกขวาของเรือน ผู้เป็นเจ้าของห้องกำลังหยอกเย้าภรรยาที่รักด้วยความมันเขี้ยว จมูกโด่งคมเอาแต่ซุกซบลงบนหน้าท้องกลมด้วยอายุครรภ์ร่วมห้าเดือนเศษ

 

ตื่นเต้นไหมหืมเจ้าก้อนของแด๊ดเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามเจ้าก้อนกลมที่นอนหลับปุ๋ยอยู่ในท้องของคนรัก ฝ่ามือหนาลูบหน้าท้องนูนก่อนจะจุมพิตแผ่วเบา

 

ลูกไม่ตื่นเต้นหรอกครับ คนที่ตื่นเต้นเห็นจะเป็นคุณแดดดี้มากกว่า

 

ก็พี่อยากเห็นหน้าลูกนี่นา

 

ต้องน่ารักมากๆ อยู่แล้วครับ

 

แบคฮยอนเอ่ยบอกผู้เป็นสามีอย่างเอ็นดู ถ้าถามว่าในปางไม้เติมฝันใครเห่อเจ้าก้อนกลมในท้องของเขามากที่สุด คำตอบก็คือว่าที่คุณพ่อและว่าที่คุณอาของเจ้าตัวเล็กเขานั่นแหละ

 

ปาร์คคนเล็กอย่างเซฮุนวางแผนจะทำห้องใหม่ให้หลานโดยที่ตนสามารถเข้าไปนอนด้วยได้ แต่ที่ยิ่งกว่าคือปาร์คคนโตอย่างชานยอลที่แทบจะสร้างเรือนหลังใหม่ให้ลูกเพราะกลัวว่าพื้นที่วิ่งเล่นจะไม่พอ

 

ไปอาบน้ำได้แล้วครับ เดี๋ยวเลยเวลานัดคุณหมอนะแบคฮยอนเอ่ยบอกคนที่ยังนอนคุยกับลูกอย่างไม่มีทีท่าว่าจะผละออกไป ซึ่งชานยอลก็อิดออดเล็กน้อยแต่ก็ยอมลุกไปอาบน้ำแต่โดยดี

 

วันนี้พ่อเลี้ยงหนุ่มเข้าไปตรวจงานในปางตั้งแต่เช้าตรู่ ก่อนจะกลับมาที่เรือนในเวลามื้อเที่ยงเพื่อทานข้าวกับภรรยา และเพื่อเตรียมตัวไปโรงพยาบาลในช่วงบ่ายตามที่คุณหมอนัด

 

บ่ายวันนี้ว่าที่คุณพ่อคุณแม่มือใหม่มีนัดอัลตร้าซาวน์ประจำเดือนเพื่อตรวจสุขภาพของเจ้าก้อนกลม ทว่าครั้งนี้เป็นครั้งที่ทั้งคู่ตื่นเต้นที่สุดเพราะจะได้รู้เพศของลูกน้อยเป็นครั้งแรก

 

ไม่รู้ว่าเจ้าก้อนจะเป็นเจ้าชายหรือเจ้าหญิงกันแน่

 

แล้วพี่ชานยอลอยากได้ลูกชายหรือลูกสาวครับ

 

พี่ยังไงก็ได้ ถ้าคนนี้เป็นผู้หญิง คนต่อไปค่อยเป็นผู้ชาย หรือว่าจะแฝดไปเลยดีนะ อืม.. สี่คนกำลังดี

 

ประโยคหลังคนตัวสูงคล้ายจะพึมพํากับตัวเอง ทว่าหน่วยตาคมที่ทอดมองมาด้วยแววเจ้าเล่ห์ก็ทำให้แบคฮยอนรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้พูดเล่น

 

ไปอาบน้ำครับ

 

หึๆ

 

เสียงหัวเราะต่ำที่ดังแว่วมาส่งผลให้ผิวแก้มใสขึ้นสีแดงระเรื่อ แบคฮยอนนั่งเม้มปากอยู่บนเตียงนอนหลังกว้างด้วยความเคอะเขิน ก่อนที่ฝ่ามือบางจะลูบลงบนหน้าท้องกลมของตนพร้อมกับก้มลงไปฟ้องลูกน้อยว่าแดดดี้กำลังเกเร

 

ครึ่งชั่วโมงต่อมา บีเอ็มดับเบิลยูสีขาวปลอดก็เคลื่อนตัวออกจากปางมุ่งหน้าสู่โรงพยาบาลในตัวเมือง อุณหภูมิของเฮลเวเทียในบ่ายวันนี้เย็นสบายจนอดไม่ได้ที่จะลดกระจกลงเพื่อสัมผัสกับธรรมชาติ เทือกเขาแอลป์ยังคงทอดตัวยาวมองเห็นอยู่ไม่ไกล ภูผาสูงตระหง่านถูกย้อมด้วยแสงแดดอ่อนๆ ตัดกับสีขาวของหิมะที่ยังไม่ละลาย

 

เพลงคันทรี่ในจังหวะช้าๆ ดังคลอไปกับเสียงทักทายของสายลม ชานยอลคลี่ยิ้มบางด้วยหัวใจที่เต้นรัวไปด้วยความสุข ฝ่ามือหนาข้างหนึ่งผละจากพวงมาลัยรถก่อนจะเอื้อมไปจับหลังมือบางขึ้นมาแนบกับริมฝีปาก

 

อัลตร้าซาวน์เสร็จแล้วไปเดินดูเสื้อผ้ากับของใช้ให้ลูกดีไหม

 

คำถามของคนตัวสูงเรียกรอยยิ้มบางจากแบคฮยอน หากแต่คนถูกถามกลับไม่ได้เอ่ยตอบในสิ่งที่ผู้เป็นสามีถาม เพราะในใจของว่าที่คุณแม่มีเรื่องบางอย่างที่จำเป็นต้องทำมากกว่านั้น

 

แบคฮยอนขบคิดเรื่องนี้มาหลายวันแล้วและเชื่อว่าการตัดสินใจในครั้งนี้คือสิ่งที่ดีที่สุด ไม่ใช่เพื่อใครแต่เพื่อตัวเองและทุกคนที่ตนรัก เพราะการเริ่มต้นใหม่ไม่ใช่เพียงเดินจากไปและทิ้งอดีตเอาไว้เบื้องหลัง แต่เป็นการก้าวผ่านอดีตเหล่านั้นเพื่อจดจำไว้เป็นบทเรียน

 

ผมขอไปเยี่ยมคุณลู่หานได้ไหมครับ

 

ไม่

 

พี่ชานยอล..”

 

แบคฮยอนเอ่ยเรียกคนรักเสียงอ่อน เรียวตาคู่สวยช้อนมองคนที่ขับรถอยู่อย่างออดอ้อนวอนขอ ใบหน้าหวานเอนซบท่อนแขนแกร่งก่อนจะถูไถไปมา

 

พี่ไม่อยากให้เราไปเจอคนแบบนั้นชานยอลกำลังกลัวซึ่งแบคฮยอนก็รู้ดี ใบหน้าหวานจึงคลี่ยิ้มบางพร้อมกับยื่นหน้าไปกดจูบลงบนผิวแก้มสากแผ่วเบา

 

ผมรู้ว่าพี่ชานยอลโกรธเขามากจนแม้แต่หน้าก็ยังไม่อยากเห็น ผมเองก็เหมือนกัน

 

แล้วเราอยากไปทำไม

 

ผมแค่อยากไปเห็นกับตาว่าเขาได้รับผลกรรมที่ทำไว้แล้วจริงๆ ผมอยากพบเขาเพื่อให้ความรู้สึกโกรธและแค้นที่สุมอยู่ในใจเบาบางลง ผมไม่อยากเก็บความรู้สึกไม่ดีนี้ไว้ อย่างน้อยก็อยากอโหสิกรรมต่อกัน

 

“…”

 

เราควรปล่อยให้ความโกรธความแค้นตายไปกับความทรงจำที่เลวร้าย อย่าให้มันยึดติดอยู่ในใจของเราจนตัวเราเองเป็นทุกข์เลยนะครับ

 

คำพูดของคนที่อยู่เคียงข้างกายมาตลอดทำให้ชานยอลได้สติ หัวใจที่เคยเกลียดชังใครคนนั้นค่อยๆ ถูกเจือจาง และเพียงวินาทีที่หันไปมองรอยยิ้มหวานที่แสนคุ้นเคย ความโกรธแค้นที่เคยอัดแน่นอยู่ในใจก็จางหายไปราวกับสายหมอกยามต้องแสงอาทิตย์

 

เราจะผ่านมันไปด้วยกัน

 

ครับ, เราจะผ่านมันไปด้วยกัน

 

อรุณรุ่งยามเหมันต์นำพาความหนาวเหน็บและอ้างว้างมาสู่จิตใจ ทว่าในความเยือกเย็นนั้นกลับยังคงงดงามและตราตรึงใจเสมอ ตราบใดที่ร่างกายและหัวใจถูกโอบกอดด้วยอ้อมแขนของบุคคลอันเป็นที่รัก

 

 

 

 




tbc.

 

ตอนหน้าจะได้รู้เพศของเจ้าก้อนแล้วค่ะ

เตรียมของรับขวัญหลานกันด้วยนะจ๊ะ

Ps. ใครที่ไปคอนก็ดูแลตัวเองกันด้วยเน้อ  

ส่วนเราโซนนั่งปาดน้ำตาอยู่หน้าคอมเหมือนทุกปี (ಥ)

คิดถึงเสมอ :)

#ซคกด

 


S
N
A
P
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 601 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,072 ความคิดเห็น

  1. #2006 PPruedee (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2563 / 12:07
    ขอโทษที่คิดแบบนี้ แต่บอกตรงๆว่าไอรีนสมควรตาย เจ้าซันก็มีชีวิต ไหนจะลูกในท้องแบค เพราะเอาจริง ถ้าไม่วางเพลิง เจ้าซันวิ่งไปในป่าจนโดนยิง แบคก้คงไม่ต้องมาเป็นงี้อะ ชีวิตเดียวชดใช้ให้สองชีวิตมันไม่พอหรอกนะ ฮึ่ยยยย
    #2,006
    0
  2. #1954 @_@ (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2563 / 17:42


    น้องแบคช่างจิตใจสูงส่งละเกิน ฮือออออออออออ

    #1,954
    0
  3. #1839 Chi_Yeol (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2563 / 14:55
    ผ่านเรื่องร้ายๆไปแล้วนะ เริ่มต้นกันใหม่ๆ
    #1,839
    0
  4. #1800 pcy921 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 01:58
    แบคมีความเป็นผู้ใหญ่มากค่ะ เวลาคับขันก็ดูมีสติด้วย
    #1,800
    0
  5. #1713 ไพลอท (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 11:07
    อยากให้เจ้าก้อนเป็นผู้หญิงๆๆ คุณแด๊ดต้องดีใจแล้วก็เห่อหนักมากเลยแน่ๆ555555555
    #1,713
    0
  6. #1710 bbblueskyy (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2562 / 15:44
    เขินแด๊ดดี้ที่สุดเลยยย จัดไปอีกสี่คนเลยจ้าพ่อ
    #1,710
    0
  7. #1659 bb_cb (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 22:11
    เจ้าตัวน้อยจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายนะ
    #1,659
    0
  8. #1657 GBright˙ω˙ (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 23:11
    ฮือออมันดีมากแงงงที่สุดจริงๆอบอุ่นผ่านไปด้วยกันนะฮืออออ
    #1,657
    0
  9. #1643 Star_Singto (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 15:02
    ดีที่สุดเลยเว้ยแก
    #1,643
    0
  10. #1642 Jammie-Lee (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 03:04

    ช่ายยยย ผ่านมันไปด้วยกันนนนน

    #1,642
    0
  11. #1639 PNS_KSHY (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 22:23
    แงงง อบอุ่นมาก ชอบมากๆเลย ส่วนลู่หาน ในที่สุดก็ได้รับผลกรรมซักที เป็นคนโหดเ-้ยมอำมหิตมากอะ
    #1,639
    0
  12. #1624 Malila. (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 11:09
    เขินแด๊ดดี๊เล่นกับลูกในท้อง 5555555
    #1,624
    0
  13. #1623 Circle Icetherz (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 02:07
    รอเลยค่ะ อยอุ่นมาก อยากมีบ้านแบบชานยอล มีไรสวยๆฟินสุดๆเลย
    #1,623
    0
  14. #1622 mam_sukanya35 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 20:58
    แด๊ดดี้เห่อลูกขั้นสุด เป็นครอบครัวที่น่ารักมากๆเลย
    #1,622
    0
  15. #1620 Aunbyunb (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 00:06

    เจ้ากัอนต้องเป็นเจ้าชายแน่เลย

    #1,620
    0
  16. #1619 Little JS (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 17:25
    ลู่หานสมควรได้รับผลกรรมที่ตัวเองทำจริงๆ

    แต่เหนือสิ่งอื่นใดแดดดี้น่ารักมากกก เห่อลูกหนักมาก! รอเจ้าก้อนเลยค่ะ จะผู้หญิงหรือผู้ชายกันนะ ไรท์รับสมัครแม่นมไหมคะ5555
    #1,619
    0
  17. #1618 Pratchinya (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 15:43

    รอไรท์นะคะ//ปาดน้ำตาอยู่หน้าจอเหมือนกันค่ะ ติดสอบ
    #1,618
    0
  18. #1617 OOh_Pang (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 14:51
    โอ้ยยยยอบอุ่นมาก

    พายุผ่านไปแล้วนะ
    #1,617
    0
  19. #1616 BBBP (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 11:53
    ขอบคุณไรท์ที่มาอัพฟิคในวันคอนนะคะ เราก็โซนหน้าคอมเหมือนกัน อยากสมัครเป็นแม่นมของเจ้าก้อนค่ะ
    #1,616
    0
  20. #1615 22646irin (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 09:32
    เจ้าก้อนน่ารักอยากรู้เพศเร็วเเล้ว
    #1,615
    0
  21. #1614 CParkBByun (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 08:06
    อยากเลี้ยงหลานแล้วว
    #1,614
    0
  22. #1613 mythang (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 20 กันยายน 2562 / 23:04
    ในที่สุดน้องก็ผ่านมาได้!
    #1,613
    0
  23. #1612 tttttttttttn (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 20 กันยายน 2562 / 19:50
    เจ้าก้อนนน
    #1,612
    0
  24. #1611 bb_cb (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 20 กันยายน 2562 / 10:22
    อยากรู้เพศของเจ้าตัวน้อยแล้ววววววววว😍♥
    #1,611
    0
  25. #1610 พี่แบคน้องโด้ (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 20 กันยายน 2562 / 09:21
    แด๊ดดี้กับหม่ามี้ก้คือน่ารักมาก เจ้าก้อนน้อยขวัญใจคนใหม่ของปาง คุณอาตัวแสบคืออยากเข้าไปนอนกับหลานด้วย555 ไม่ค่อยจะเห่อกันเล้ยย
    #1,610
    0