(E-BOOK) SECRET GARDEN | CHANBAEK KAIHUN

ตอนที่ 25 : 25 | Blood and Tears

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,889
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 429 ครั้ง
    20 ต.ค. 62




25 | Blood and Tears

กุหลาบขาวแสนบริสุทธิ์

แปดเปื้อนด้วยรอยเลือดและตราบาป

Secrets of Garden




 

 

ภายในห้องสอบสวนที่ชวนให้รู้สึกอึดอัดและหม่นหมอง มีร่างของชายสองคนในชุดสีส้มซึ่งเป็นเครื่องแบบของนักโทษ คนนึงมีใบหน้าหวาดหวั่นและกวาดตามองไปรอบๆ ด้วยท่าทางหวาดกลัว ส่วนอีกคนมีใบหน้าราบเรียบทว่าเหงื่อกาฬไหลซึมสองข้างขมับ

 

ผู้ต้องหาในคดีทำร้ายร่างกายทั้งสองคนยังไม่ยอมปริปากพูดว่าใครคือผู้ว่าจ้างหรือลงมือทำด้วยตนเอง หลักฐานที่มีคือคำให้การของผู้เสียหายอย่างแบคฮยอนและภาพสเก็ตช์คนร้าย ทว่านั่นก็เพียงพอแล้วสำหรับพ่อเลี้ยงปาร์คที่ต้องการเอาผิดพวกมันให้สาสมที่สุด

 

นายต้องใจเย็นๆ นะพ่อเลี้ยงสารวัตรหนุ่มตบบ่ากว้างของเพื่อนตัวสูงเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำหมัดแน่น ใบหน้าคมเข้มเต็มไปด้วยความคลั่งแค้นจนน่ากลัว

 

ถ้าพวกมันยังไม่ยอมพูด ฉันก็ไม่รับปากว่าจะยังใจเย็นได้เหมือนตอนนี้

 

นายทำแบบนั้นไม่ได้เว้ยเพื่อน

 

หึ..”

 

รอยยิ้มมุมปากของปาร์ค ชานยอลทำให้สารวัตรหนุ่มหวั่นใจ เมสันกลัวเหลือเกินว่าเพื่อนของเขาจะพุ่งเข้าไปหักคอผู้ต้องหาถึงในห้องถ้าการสอบสวนยังไม่คืบหน้าเสียที

 

ถ้าพวกนายยอมพูด โทษหนักอาจจะกลายเป็นเบาได้นายตำรวจที่ทำหน้าที่สอบสวนเอ่ยกับผู้ต้องหาทั้งสองอย่างใจเย็น ผิดกับคนด้านนอกที่ได้ยินทุกอย่างที่แทบจะทุบกระจกเพราะเริ่มไม่พอใจ

 

คดีทำร้ายร่างกายคุณปาร์ค แบคฮยอนมีหลักฐานมัดตัวพวกนายแน่นหนา ยังไงพวกนายก็ไม่มีทางรอดแต่ถ้า—

 

อ๊ากกก!!!! ออกไป! กลัวแล้ว!!”

 

เสียงหวีดร้องที่จู่ๆ ก็ดังขึ้นทำให้ทุกคนที่อยู่ในบริเวณนั้นตกใจ สายตาทุกคู่จ้องมองไปที่ใบหน้าหวาดกลัวของหนึ่งในนักโทษที่ยกมือขึ้นกุมหัวตัวเอง ลำตัวคู้ต่ำไปกับเก้าอี้ราวกับจะหลบซ่อนจากบางสิ่ง

 

อย่าเข้ามา!! ออกไป!!!”

 

มึงเป็นบ้าอะไรวะ!!”

 

นักโทษอีกคนที่เหมือนจะอายุมากกว่าสบถดังลั่นเมื่อเห็นอาการของเพื่อน ใบหน้าที่รกไปด้วยหนวดเครากวาดมองไปรอบๆ อย่างหวาดระแวง ก่อนที่นัยน์ตาดำคล้ำจะเบิกกว้างและจ้องเขม็งไปที่มุมห้อง

 

ยะ.. อย่า

 

อ๊ากกกก!!”

 

กู กูไม่ได้ตั้งใจ พวก.. พวกนั้นมันสั่ง กูไม่ได้ทำ!!”

 

ใครสั่งนายตำรวจที่เห็นว่าคนร้ายกำลังสารภาพรีบเค้นถาม แน่นอนว่าจิตใจที่ไม่อยู่กับร่องกับรอยทำให้เจ้าตัวพูดออกมาอย่างไม่รู้ตัว

 

ผู้หญิง.. ในปาง

 

ชื่ออะไร

 

กลัวแล้วๆๆ อ๊ากกกก

 

อาการผิดปกติของสองนักโทษทำให้ชานยอลขมวดคิ้วอีกทั้งยังขนลุก หน่วยตาคมกริบหันไปสบตากับเพื่อนตำรวจที่ยืนอยู่ข้างกาย ซึ่งเมสันเองก็มีท่าทีไม่ต่างกัน

 

แม็กซ์, นายคิดว่ามีเรื่องเหลือเชื่อแบบนั้นจริงๆ หรือ

 

ฉันก็ไม่รู้ แต่ฉันเชื่อในผลของการกระทำ

 

ทั้งคู่สบตากันท่ามกลางความรู้สึกดำดิ่งที่วิ่งวนอยู่ในหัว มีหลายสิ่งที่เกิดขึ้นโดยหาเหตุผลอธิบายไม่ได้ ล้านพันทฤษฎีที่เรียงร้อยไม่อาจคลอบคลุมถึงความลับของจักรวาล

 

หากแต่มีสิ่งหนึ่งที่เป็นจริงเสมอและมีให้เห็นอยู่ทุกวัน นั่นคือ..

 

กรรมหรือผลของการกระทำใดที่ก่อ ย่อมย้อนคืนเมื่อถึงเวลา

 

 

 

 

 

 

 

 

ชานยอลกลับมาถึงปางในเวลาบ่ายคล้อยด้วยหัวใจที่หนักอึ้งไปด้วยหลากหลายความรู้สึก ชายหนุ่มทั้งโกรธแค้นและผิดหวังกับสิ่งที่ได้รับรู้ หัวใจราวกับถูกทำลายให้แตกร้าวอีกครั้งด้วยน้ำมือของคนที่เคยไว้ใจ

 

คำสารภาพด้วยเสียงแหบพร่าของสองคนร้ายที่ยังสะท้อนอยู่ในหัวทำให้ฝ่ามือหนากำพวงมาลัยรถแน่น เรียวคิ้วเข้มขมวดเป็นปมบนใบหน้าที่เต็มไปด้วยความรู้สึกยุ่งเหยิง หน่วยตาคมมีหยาดน้ำคลอเพราะความอัดอั้นที่ล้นทะลักอยู่ในใจ

 

ก๊อก ก๊อก

 

ทว่าหมอกควันแห่งความคลั่งแค้นที่ฉายอยู่ในแววตาก็ค่อยๆ เลือนหายเมื่อชานยอลหันไปเห็นใบหน้าของบางคนที่ยืนอยู่นอกตัวรถ รอยยิ้มหวานราวกับน้ำทิพย์ช่วยชโลมจิตใจที่ร้อนรุ่มให้กลายเป็นฉ่ำเย็น ราวกับแสงแดดอุ่นๆ ในยามเช้าที่สาดส่องลงมาในวันที่แสนหนาวเหน็บ

 

ใบหน้าหวานยามต้องแสงสีส้มอ่อนของบ่ายคล้อยทำให้ชานยอลรีบเปิดประตูลงจากรถ ท่อนแขนแกร่งคว้าร่างเล็กบางเข้ามากอดทันทีที่ระยะห่างแนบชิด ก่อนจะกดปลายจมูกลงบนขมับบางด้วยความรู้สึกรักใคร่และหวงแหน

 

มายืนตากลมทำไมหืม ถ้าไม่สบายขึ้นมาจะทำยังไง

 

คำถามที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงทำให้แบคฮยอนเผยยิ้มบาง ฝ่ามือบางวางแนบลงบนท่อนแขนแกร่งที่โอบกอดกันอยู่ก่อนจะลูบแผ่วเบา

 

ผมเห็นพี่ชานยอลจอดรถอยู่นานแล้วเลยออกมาดูน่ะครับ

 

พี่คิดอะไรเพลินไปหน่อย

 

มีเรื่องอะไรไม่สบายใจหรือเปล่าครับ บอกผมได้นะ

 

ใบหน้าหวานที่สะท้อนความเป็นห่วงเรียกรอยยิ้มจากชานยอล ชายหนุ่มแนบหน้าผากของตนกับหน้าผากมนของผู้เป็นภรรยาก่อนจะกดจูบแผ่วเบาลงบนปลายจมูกรั้น

 

ไม่มีอะไรหรอกครับคนดี

 

จริงนะครับ

 

จริงสิ, พี่ว่าเราเข้าบ้านกันดีกว่า ตัวเล็กของแดดดี้หนาวแล้วมั้งเนี่ย

 

ฝ่ามือหนาที่ลูบลงบนหน้าท้องที่นูนขึ้นเล็กน้อยทำให้แบคฮยอนหัวเราะเบาๆ ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินโอบกันเข้าไปด้านในตัวเรือนที่เต็มไปด้วยกลิ่นไอของความรักและความอบอุ่น

 

ในค่ำวันเดียวกันนั้น เกิดเสียงซุบซิบดังขึ้นในครัวจากเหล่าเด็กรับใช้ภายในเรือน ใบหน้าของแต่ละคนเต็มไปด้วยความตกใจและไม่คาดคิด บทสนทนาดังแว่วอยู่หลายสิบนาทีและดูเหมือนว่าจะยังไม่จบลงง่ายๆ

 

ท่ามกลางสายลมหวีดหวิวที่แสนหนาวเหน็บของเหมันต์ ภาพหิมะสีขาวโพลนที่ร่วงหล่นพรมผืนป่า ไม่นานกลับถูกย้อมด้วยสีแดงฉานจากหยาดโลหิต

 

ฉันบังเอิญไปได้ยินคุณท่านคุยกับคุณจงอินที่สวนหลังเรือน

 

แกแน่ใจนะว่าไม่ได้หูฝาด

 

ไม่มีทาง ฉันได้ยินชัดๆ เต็มสองหูสาวใช้ร่างเล็กเอ่ยอย่างออกรส ท่ามกลางสายตาอยากรู้อยากเห็นของสาวใช้อีกสองคนที่ยืนอยู่ในครัว

 

แต่จะเชื่อคำพูดของคนเลวๆ แบบนั้นได้แน่หรือ

 

ฉันก็ไม่รู้ แต่ที่ได้ยินมาคือพวกมันสารภาพว่าผู้หญิงที่ทำงานอยู่ที่นี่จ้างให้มาทำร้ายแม่นาง

 

ใคร? แกได้ยินชื่อไหม

 

คำถามของเพื่อนร่วมอาชีพทำให้สาวใช้ร่างเล็กกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง ก่อนที่เสียงเล็กจะเอ่ยออกมาแผ่วเบา

 

ก็อเดลไง, คนสนิทของคุณลู่หาน

 

แม้ประโยคนั้นจะเอ่ยออกมาไม่ดังมากเพราะกลัวว่าจะมีคนได้ยิน ทว่าคนที่ยืนแอบอยู่หลังเสาต้นใหญ่กลับได้ยินมันชัดเจน ใบหน้าขาวอวบที่เคยมีเลือดฝาดซีดเผือดราวกับคนป่วย เหงื่อเม็ดใหญ่ซึมบนขมับและไรผม ฟันซี่คมกัดลงบนริมฝีปากจนได้กลิ่นคาวเลือด

 

อเดลที่มาเรือนใหญ่เพื่อเอาของให้เจ้านายถึงกับตัวสั่นเมื่อได้ยินในสิ่งที่ไม่คาดคิด ตราบาปที่ฝังลึกอยู่ในจิตใจกำลังถูกกระตุ้น และนั่นคือสิ่งที่สร้างภาพหลอนซึ่งตามหลอกหลอนเธอมาตลอดหลายคืน

 

เสียงร่ำไห้และรอยเลือดไหลนองพื้นทำให้หญิงสาวร่างอวบรีบวิ่งออกไปจากตรงนั้น ขาทั้งสองข้างก้าวไปข้างหน้าอย่างสะเปะสะปะไร้ทิศทาง ก่อนที่ร่างอวบจะล้มลงและกลิ้งไถลไปกับพื้น

 

ฮึก! กลัว.. กลัวแล้ว

 

เสียงสะอื้นที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวดังแผ่วและมันก็ถูกกลบด้วยเสียงหวีดหวิวของสายลม ท้องฟ้ามืดมิดด้านบนกำลังปั่นป่วนเพราะพายุลูกใหญ่ และมันไม่ใช่เพียงหยาดฝนที่จะพร่างพรมลงมา

 

แต่เป็นพายุหิมะที่แสนหนาวเหน็บและเย็นเยียบจนถึงขั้วหัวใจ

 

อึก..”

 

ร่างอวบล้มลุกคลุกคลานมาจนถึงเรือนไม้หลังเล็กได้สำเร็จ บริเวณท้ายปางในเวลานี้เงียบสนิทจนแว่วได้ยินเสียงหวีดร้องของสรรพสัตว์ที่ออกหากินในเวลากลางคืน บรรยากาศในคืนที่เมฆก่อตัวเป็นเงาทะมึนชวนให้รู้สึกเงียบเหงาและวังเวง

 

อเดลรีบวิ่งเข้ามาด้านในตัวเรือนพร้อมกับปิดประตูหน้าต่างจนมิดชิด ดวงตาสั่นไหวกวาดมองไปรอบกายตลอดเวลาด้วยท่าทางหวาดกลัว ก่อนที่ร่างอวบจะสะดุ้งจนตัวโยนเมื่อกรอบสายตาเห็นบางอย่างตรงมุมบันได

 

เป็นอะไร

 

ทว่าเสียงนุ่มหวานที่แว่วมาก็ทำให้สาวใช้ร่างอวบคลี่ยิ้มกว้างและถลาเข้าไปหาผู้เป็นนาย ท่อนแขนอวบกอดขาของคนที่นั่งอยู่บนวีลแชร์พร้อมกับซบหน้าลงบนตัก เสียงสะอื้นดังขึ้นคลอไปกับประโยคบอกเล่าในสิ่งที่ได้ยินมา

 

พะ พวกนั้นมันสารภาพกับตำรวจ ฮึก! เดลได้ยินคนในเรือนใหญ่คุยกัน คุณ.. คุณท่านรู้แล้วว่าเป็นเดล

 

“…”

 

เดลกลัว ฮึก.. ช่วยเดลด้วยนะคะคุณลู่หาน

 

เสียงร่ำไห้อย่างคนหวาดกลัวสุดหัวใจดังก้องไปทั่วเรือนไม้หลังเล็ก ใบหน้าที่บิดเบี้ยวเพราะหยาดน้ำตาซบอยู่กับตักของเจ้านายเพราะเป็นที่พึ่งเพียงหนึ่งเดียว หากแต่ดวงตากลมสวยที่ทอดมองลงมากลับว่างเปล่า

 

ฝ่ามือบางที่ลูบลงบนกลุ่มผมทำให้อเดลคลี่ยิ้มเพราะรู้สึกอุ่นใจ ทว่าวินาทีต่อมาใบหน้าอวบขาวกลับกลายเป็นบิดเบี้ยวเพราะเล็บคมที่จิกลงบนผิวเนื้อ แรงขย้ำค่อยๆ ทวีขึ้นจนเสียงแหบพร่าครางออกมาด้วยความเจ็บปวด

 

คุณ อึก.. คุณลู่หาน

 

เจ็บหรือไงหืม

 

เจ็บ.. ฮึก ค่ะ เดลเจ็บ

 

รอยยิ้มหวานของเจ้านายในยามนี้ไม่ได้น่ามองเหมือนเช่นที่ผ่านมา เพราะสำหรับอเดลมันเย็นเยียบเสียยิ่งกว่ายืนอยู่ท่ามกลางพายุหิมะ ดวงตากลมสวยไร้แววความปรานี คนตรงหน้าเธอตอนนี้ราวกับมัจจุราชที่พร้อมปลิดชีพมนุษย์ตัวเล็กจ้อย

 

คุณลู่— อึก!”

 

ลำคอขาวอวบถูกฝ่ามือบอบบางของผู้เป็นนายที่เธอเคารพรักบีบแน่นจนเต็มแรง กลีบปากห้อเลือดอ้าออกเพื่อโกยอากาศเข้าปอด หยาดน้ำตารินไหลจากหางตาที่บวมช้ำ ความหวาดกลัวสะท้อนอยู่ในแววตาที่ค่อยๆ ปรือปิด

 

ดึกแล้วอเดล ได้เวลาเข้านอนแล้ว

 

อึก!”

 

ฝันดีนะเด็กดี

 

ร่างไร้วิญญาณค่อยๆ ร่วงหล่นสู่พื้นราวกับใบไม้แห้งที่ปลิดปลิวไปตามแรงลม ลำคอแดงช้ำถูกรัดรึงด้วยผ้าพันคอผืนหนาซึ่งผูกติดกับล้อข้างหนึ่งของวีลแชร์ไฟฟ้า ก่อนที่รถเข็นเหล็กจะเคลื่อนตัวออกไปจากตรงนั้น และปลายทางคือบึงน้ำลึกที่ซ่อนตัวอยู่หลังตัวเรือน

 

ทิ้งไว้เพียงความเศร้าโศกและเสียงสะอื้นของสายลม

 

 

 

 

 

 

 

 

สกุณาตัวจ้อยบินมาเกาะราวระเบียงยามที่แสงแรกของวันอาบย้อมผืนป่า เสียงเจื้อยแจ้วดังเป็นทำนองรับกันกับเสียงใบไม้ขยับไหว จุมพิตของน้ำค้างยังคงทิ้งร่องรอยเอาไว้บนกลีบบุปผาที่ผลิบานอยู่ริมรั้ว

 

สัมผัสแผ่วเบาของสายลมที่แวะผ่านมาทักทายปลุกร่างบางให้ตื่นจากนิทรา เรียวตารีสวยค่อยๆ ปรือเปิดรับแสงแดดอ่อนๆ ของดวงตะวัน ก่อนที่ฝ่ามือเรียวบางจะวางแนบลงบนหน้าท้องนูนและลูบแผ่วเบา

 

อรุณสวัสดิ์ครับตัวเล็ก

 

เสียงนุ่มหวานเอ่ยบอกเจ้าตัวน้อยที่คงยังหลับพริ้มอยู่ในท้อง ฝ่ามือบางลูบหน้าท้องไปมาโดยที่ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้ม มันเป็นรอยยิ้มที่เต็มตื้นไปด้วยความสุขและความรู้สึกรักจนหมดหัวใจ

 

รักหนูนะครับ

 

แล้วก็คิดถึง..

 

แบคฮยอนเอ่ยคำนั้นในใจถึงเจ้าตัวเล็กอีกคนที่อยู่ไกลแสนไกล คนตัวบางได้แต่หวังว่าเจ้าหญิงของเขาจะวิ่งเล่นอยู่ในทุ่งแดนดิไลออนนั้นอย่างมีความสุข ได้แต่ภาวนาให้สายรุ้งและปุยเมฆคอยอยู่เป็นเพื่อนในยามเหงา และภาวนาให้สายลมคอยกล่อมเจ้าตัวเล็กให้หลับฝันดี

 

เหตุการณ์ที่ผ่านพ้นมากลายเป็นเพียงอดีตที่จะสลักลึกอยู่ในลิ้นชักแห่งความทรงจำ ยามนึกถึงบางครั้งก็เจ็บปวดจนหยาดน้ำตารินไหล หากแต่บางครั้งก็งดงามจนอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา

 

คิดอะไรอยู่หืม ยิ้มหวานเชียวเสียงทุ้มที่กระซิบแผ่วข้างหูเรียกให้ใบหน้าหวานหันไปมอง แบคฮยอนหลุดจากภวังค์หากแต่รอยยิ้มหวานยังคงประดับอยู่บนใบหน้า

 

คิดถึงลูกครับ

 

พี่..”

 

แบคฮยอนใช้ปลายนิ้วแตะลงบนกลีบปากหยักทันทีเมื่อรู้ว่าคนตรงหน้าจะโทษตัวเองอีกแล้ว ดวงหน้าหวานส่ายเบาๆ ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้ใบหน้าคมเข้มและกดจูบลงบนปลายคาง  

 

อย่าโทษตัวเองอีกเลยนะครับ ผมแค่คิดถึงลูก และมันไม่ได้เจ็บปวดแล้ว

 

รอยยิ้มของคนในอ้อมกอดทำให้ชานยอลค่อยๆ เผยยิ้มตาม พวกเขาสบตากันและสิ่งที่สะท้อนอยู่ในนั้นมีเพียงความสุข ร่องรอยของความเจ็บปวดและหยดน้ำตาค่อยๆ เลือนหาย แทนที่ด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเข้าใจและเชื่อใจซึ่งกันและกัน

 

เช้านี้คุณแม่อยากทานอะไรเป็นพิเศษไหมครับแบคฮยอนหัวเราะเบาๆ กับคำถามของสามี วันนี้อากาศหนาวส่งผลให้คนตัวบางอยากทานอะไรร้อนๆ

 

อยากทานซุปหัวหอมครับ

 

อ่า.. พี่จะทำได้ไหมเนี่ย

 

เสียงพึมพําของว่าที่คุณพ่อเรียกรอยยิ้มเอ็นดูจากว่าที่คุณแม่ได้เป็นอย่างดี แบคฮยอนนึกมันเขี้ยวสามีตัวสูงของตนจนอดไม่ได้ที่จะบีบปลายจมูกโด่งเบาๆ

 

เดี๋ยวผมเข้าครัวเอง พี่ชานยอลอยากทานอะไรครับ

 

ไม่ได้สิ พี่ถามแบคฮยอนเพราะว่าจะทำให้เราทานต่างหาก

 

จะเหนื่อยหรือเปล่าครับ

 

ไม่ครับ, พี่อยากดูแลเราบ้าง

 

แบคฮยอนพยักหน้าเบาๆ เป็นเชิงยอมแพ้ให้คนที่เอาใจกันเก่งเหลือเกิน แน่นอนว่ามันทำให้ชานยอลแย้มยิ้มกว้างก่อนจะกดจูบลงบนกลีบปากบางแทนคำขอบคุณ

 

งั้นเราอาบน้ำเลยนะ เดี๋ยวพี่จะลงไปที่ครัวก่อน

 

ครับ

 

ชานยอลประคองร่างที่เริ่มอวบของภรรยามาส่งถึงห้องน้ำ โดยไม่ลืมเอ่ยทิ้งท้ายเอาไว้ด้วยความเป็นห่วง

 

อาบน้ำอุ่นนะครับที่รัก

 

เข้าใจแล้วครับแดดดี้

 

คำเรียกนั้นทำให้หัวใจของคนตัวโตถึงกับแกว่ง หน่วยตาคมมองประตูห้องน้ำที่ปิดสนิทด้วยแววตาเป็นประกายลึกล้ำ ในใจก็ได้แต่พร่ำเพ้อขอให้ลูกน้อยออกมาเผชิญโลกกว้างในเร็ววัน ก่อนที่คนเป็นพ่อจะอดใจไม่ไหวรังแกแม่ของเจ้าตัวเล็กเสียก่อน

 

หลังจากที่ยืนสงบอารมณ์อยู่หน้าห้องน้ำร่วมห้านาที ร่างสูงใหญ่ของพ่อเลี้ยงหนุ่มก็ก้าวออกจากห้องนอนและลงมาที่ครัว กลิ่นหอมของกาแฟที่เพิ่งชงใหม่ทำให้มุมปากหยักกดยิ้ม ก่อนที่ช่วงขายาวจะเดินเข้าไปหาเครื่องชงกาแฟเป็นอันดับแรกเมื่อก้าวเข้ามาในครัว

 

ต้องการอะไรหรือคะพ่อเลี้ยง

 

ประโยคคำถามของป้าแมรี่ที่เตรียมมื้อเช้าอยู่ไม่ไกลเรียกใบหน้าคมให้หันไปมอง ชานยอลส่ายหัวแทนคำตอบก่อนจะนึกบางอย่างขึ้นมาได้

 

ป้าครับ ในครัวมีหัวหอมไหม

 

เล็กหรือใหญ่คะ

 

อ่า.. ที่ใช้ทำซุปน่ะครับ

 

อ๋อ หอมหัวใหญ่นะคะ, มีค่ะ

 

เอ่ยจบคุณป้าแม่บ้านก็หันไปที่ตู้เย็นก่อนจะหยิบหอมหัวใหญ่ออกมา จากนั้นร่างท้วมก็เดินเข้ามาหาผู้เป็นนายซึ่งกำลังจ้องเขม็งมาที่ของในมือของเธอ ท่าทางเช่นนั้นทำให้คนแก่อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบาๆ

 

อยากทานซุปหัวหอมหรือคะ

 

เปล่าครับ แต่ผมจะทำให้แบคฮยอนทาน

 

คำพูดนั้นทำให้คนที่เอ็นดูคนตรงหน้าเหมือนลูกคลี่ยิ้มบาง เมล็ดพันธุ์ของความรักกำลังเติบโตที่ผืนป่าแห่งนี้ และเธอเชื่อว่ามันจะผลิบานอย่างงดงามอย่างแน่นอน

 

ถ้าต้องการอะไรเพิ่มบอกป้าได้นะคะ

 

ขอบคุณครับ

 

แมรี่ถอยออกมาเพื่อให้เจ้านายตัวสูงของเธอได้ทำมื้อเช้าให้ภรรยาของเขา ท่ามกลางอุณหภูมิในอากาศที่เย็นลงกว่าเมื่อวาน มวลความอบอุ่นกลับอบอวลไปทั่วห้องครัวเล็กๆ จนไม่ว่าใครก็สัมผัสได้

 

ผ่านไปสิบนาที คนที่มุ่งมั่นจะทำอาหารเป็นครั้งแรกให้ภรรยาก็ต้องชะงักเพราะความผิดปกติที่เกิดขึ้นกับตัวเอง หน่วยตาคมคลอไปด้วยหยดน้ำที่ใกล้จะไหลอยู่รอมร่อ อาการเคืองหัวตาอีกทั้งยังแสบจมูกทำให้เจ้าของร่างสูงจามออกมาเสียงดัง

 

ไม่สบายหรือเปล่าคะพ่อเลี้ยง

 

เปล่านะครับ แต่ผมแสบตาแสบจมูกแปลกๆ ครับป้า

 

อาการของพ่อเลี้ยงหนุ่มทำให้แมรี่เข้าใจทันทีว่ามาจากสาเหตุอะไร ก็คุณเขาเอาแต่จ้องหัวหอมเสียจนใกล้ขนาดนั้นไม่แสบตาจนน้ำตาไหลก็คงแปลกแล้ว

 

มีอะไรกันหรือเปล่าครับ

 

หากแต่แมรี่ยังไม่ทันได้บอกเจ้านายของเธอ ร่างเล็กบางของใครบางคนก็เดินเข้ามาในครัวเสียก่อน และทันทีที่ชานยอลได้ยินน้ำเสียงคุ้นหู ร่างสูงก็หันไปหาคนตัวเล็กกว่าทันที

 

พี่เป็นอะไรไม่รู้แบคฮยอน แสบตาจนเหมือนจะร้องไห้อยู่แล้ว

 

ใบหน้าคมที่หันมามองกันโดยที่น้ำตาเม็ดโตกำลังไหลทำให้แบคฮยอนหัวเราะเบาๆ ช่วงขาเรียวก้าวไปหาร่างสูงพร้อมกับใช้ปลายนิ้วปาดน้ำตาบนแก้มสาก รอยยิ้มเอ็นดูประดับอยู่บนดวงหน้าหวานยามที่ทอดมองคนตรงหน้า

 

ไอหัวหอมคงเข้าตาน่ะครับ อีกสักพักก็หายครับ

 

อ่า แย่จริงๆชานยอลบ่นพึมพํากับอุปสรรคที่เกิดขึ้น แค่จะทำมื้อเช้าให้เมียกินทำไมมันถึงยุ่งยากขนาดนี้

 

เอาแบบนี้ดีไหมครับ มื้อเช้าวันนี้เราสองคนช่วยกันทำดีไหม

 

แต่พี่อยากทำให้เราทาน

 

ช่วยกันทำสนุกกว่าครับ นะครับ

 

น้ำเสียงนุ่มหวานกับใบหน้าออดอ้อนของคนตัวเล็กมีหรือที่ชานยอลจะไม่ใจอ่อน ในเมื่อรักหมดทั้งใจไปแล้วทำไมเรื่องแค่นี้จะตามใจอีกฝ่ายไม่ได้ มื้อเช้าในวันที่อากาศหนาวเหน็บจึงเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของคู่สามีภรรยา

 

ที่ในอีกไม่ช้าจะกลายเป็นคุณพ่อคุณแม่มือใหม่

 

 

 

 

 

 

 

 

ณ ไร่ชาซึ่งมีอาณาเขตเชื่อมกับปางไม้เติมฝัน บนระเบียงบ้านชั้นสองมีร่างค่อนเจ้าเนื้อของเจ้าของไร่ยืนมองภาพพระอาทิตย์ตกดิน แสงสีทองของทินกรฉาบทาใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวล ก่อนที่น้ำตาหยดหนึ่งจะร่วงหล่นจากแววตาหมองเศร้า

 

มอร์แกน เบย์ทอดมองรูปถ่ายในกรอบไม้ที่เขาหยิบติดมือมาจากในห้อง รอยยิ้มของหลานสาวที่เขารักเหมือนลูกที่สะท้อนอยู่ในรูปยิ่งทำให้ชายวัยกลางคนโศกเศร้า หัวใจที่เต้นอยู่ใต้แผ่นอกราวกับถูกแทงซ้ำๆ จากมีดที่มองไม่เห็น

 

ไอรีน เบย์หายตัวไปจากไร่ได้อาทิตย์กว่าแล้ว คนเป็นลุงอย่างมอร์แกนทั้งออกตามหาด้วยตัวเอง จ้างนักสืบ แม้กระทั่งแจ้งตำรวจทว่าก็ยังไม่มีใครพบ เหมือนกับว่าเธอจางหายไปกับสายหมอก

 

..หายไปตลอดกาล

 

นายครับ, มีตำรวจมาขอพบครับ

 

คำพูดของลูกน้องคนสนิททำให้ร่างท้วมแทบจะวิ่งออกไปจากห้องของหลานสาว ช่วงขายาวรีบก้าวเข้าไปในห้องรับแขกซึ่งมีตำรวจสองนายนั่งรออยู่ หนึ่งในนั้นคือสารวัตรหนุ่มที่คุ้นหน้าคุ้นตากันเป็นอย่างดี

 

ไม่ได้พบกันนานเลยนะครับคุณลุง

 

แม็กซ์

 

แม้จะรู้สึกยินดีที่ได้พบหน้าลูกชายของเพื่อนสนิท หากแต่อีกใจกลับหวาดกลัวการมาเยือนของอีกฝ่าย มอร์แกนมองใบหน้าของชายหนุ่มที่เปรียบเสมือนหลานชาย ซึ่งแววตาที่มองตอบกลับมาก็ทำให้ฝ่ามือหนาสั่นไหวอย่างไม่อาจควบคุม

 

คุณลุงนั่งก่อนดีไหมครับเมสันเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้มบางเบา ซึ่งมอร์แกนก็พยักหน้ารับก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาฝั่งตรงข้าม

 

คุณลุงสบายดีนะครับ

 

ลุงสบายดี, เราล่ะ

 

ก็เรื่อยๆ ครับ งานตำรวจบางครั้งก็ยุ่งจนแทบไม่มีเวลาส่วนตัว

 

เมสันเอ่ยด้วยน้ำเสียงสบายๆ ก่อนที่ใบหน้าคมจะแปรเปลี่ยนเป็นจริงจัง แววตาที่เคยขี้เล่นตามนิสัยของเจ้าตัวบัดนี้ฉายแววแข็งกร้าวทว่ากลับแฝงไว้ด้วยความเศร้าหมอง และนั่นไม่อาจรอดพ้นสายตาของคนที่มองอยู่ตลอดเวลา

 

มอร์แกนเหมือนจะรู้แล้วว่าเหตุผลที่หลานชายซึ่งไม่ได้พบกันนานมาหาตนที่ไร่ทำไม หากแต่หัวใจที่เคยคิดว่าคงเข้มแข็งพอกลับสั่นรัวจนเจ็บหน้าอก หยดน้ำตาคลอที่หน่วยตาคู่คมและมันกำลังจะร่วงหล่นราวกับหยาดฝน

 

คุณลุงใจเย็นๆ นะครับ

 

พูดออกมาเถอะ

 

ใบหน้าที่เหมือนคนเตรียมใจเอาไว้อยู่ก่อนแล้วทำให้เมสันผ่อนลมหายใจ สารวัตรหนุ่มรู้ดีว่ามันเป็นเรื่องที่หนักอึ้งและเจ็บปวด เพราะแม้แต่เขาเองยังรู้สึกเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น

 

ผมบังเอิญได้อ่านบันทึกข้อความของคุณลุงที่แจ้งความไว้เมื่ออาทิตย์ก่อน

 

“…”

 

ตอนแรกผมก็ตกใจและตั้งใจว่าจะตามเรื่องให้ แต่พอดีว่าคดีที่ผมรับผิดชอบมีเรื่องเข้ามาพอดีเมสันถอนหายใจแผ่วเบาก่อนจะเอ่ยต่อ คุณลุงน่าจะพอทราบเรื่องที่ภรรยาของพ่อเลี้ยงปาร์คถูกทำร้าย

 

หมายความว่ายังไง

 

ตอนนี้ผมจับคนร้ายในคดีของพ่อเลี้ยงปาร์คได้แล้วครับ พวกมันยอมรับสารภาพทำให้คดีใกล้จะปิดแล้ว เพียงแต่ว่า..”

 

“…”

 

มีคนนึงสารภาพว่าพลั้งมือฆ่าผู้หญิงและฝังศพของเธอไว้ในป่า

 

ไม่.. ไม่จริง

 

เมสันมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดของคนอายุมากกว่าอย่างเห็นใจ ไม่ว่าใครก็ไม่พร้อมทั้งนั้นกับการรับรู้ถึงความสูญเสีย

 

ผมพาลูกน้องไปที่ป่าตามที่คนร้ายบอก

 

ได้โปรด.. อึก

 

คุณลุงครับ

 

“…”

 

ไอรีน.. น้องไม่ได้อยู่กับเราแล้วนะครับ

 

อึก!”

 

ผมเสียใจด้วย เสียใจด้วยจริงๆ ครับ

 

หยาดฝนที่พร่างพรมลงมาบนผืนป่าที่แห้งแล้งคือสิ่งมหัศจรรย์ที่ทำให้เมล็ดพันธุ์เล็กๆ ได้งอกเงย ทว่าหยาดฝนที่พร่างพรมลงบนหัวใจที่บอบช้ำเปรียบเสมือนหยดน้ำตาที่รินไหลจนแทบจะกลายเป็นสายเลือด

 

ก้อนเนื้อขนาดเท่ากำปั้นคล้ายถูกทำลายจนกลายเป็นชิ้นเนื้อไร้รูปร่าง ความแตกร้าวที่ค่อยๆ แหลกสลายจากข้างในจนกระทั่งกัดกินทั้งจิตวิญญาณ

 

ก่อนที่มันจะถูกแปรเปลี่ยนเป็นความอาฆาตและคลั่งแค้น

 

 

 

 




tbc.

 

กรรมใดใครก่อ ย่อมได้รับผลกรรมนั้นกลับคืน

คอมเมนต์บอกกันสักนิดน้าว่าชอบไหม กดหัวใจให้กันก็ยังดีจ้ะ

คิดถึงเสมอ :)

#ซคกด

 

 

 

 

 

 

 

 

 


S
N
A
P
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 429 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,072 ความคิดเห็น

  1. #2050 damnernkit (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2564 / 20:39
    โอ้มายก้อดดดกขนลุกมากตอนบรรยายลู่หานนำศพอเดลไปทิ้งไม่ไหวแล้วจ้ะ เธอต้องไปรพ.แล้วล่ะ ส่วนมอร์แกนเธอจะแค้นใครก่อนนนตั้งสติก่อนนะ
    #2,050
    0
  2. #1953 @_@ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2563 / 16:42

    นังลู่! นังคนเลว! ฆ่าคนได้เลือดเย็นขนาดนี้แกมันไม่ใช่คนแล้ว!

    แล้วไอรีนไปโผล่อยุ่ตรงนั้นได้ยังไง บังเอิญเหรอ? คนร้ายบอกพลั้งมือ แสดงว่าไม่ได้ตั้งใจงั้นเหรอ?

    #1,953
    0
  3. #1846 วันเดอร์ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2563 / 17:50
    สนุกมากค่าาาา
    #1,846
    0
  4. #1838 Chi_Yeol (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 21:54
    ลู่จิตใจเทอทำด้วยอะไร
    #1,838
    0
  5. #1799 pcy921 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 01:51
    อ่าวเกิดอะไรขึ้นทำไมถึงพลั้งมือฆ่าไอรีนอะคะ ไม่ใช่พวกเดียวกันเหรอ
    #1,799
    0
  6. #1709 bbblueskyy (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2562 / 15:28
    สนุกมากๆ รอติดตามบทสรุปคนแบบลู่หานนะคะ
    #1,709
    0
  7. #1640 AingByun96 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 27 กันยายน 2562 / 01:00
    ไอรีนไปเผาคอกวัวแน่เลย ละวิ่งหนีเข้าไปในป่าแล้วไปเจอคนกำลังทำร้ายแบคฮยอนอยู่ ที่บอกว่ากรรมใดใครก่อนี่ ใช่แน่เลย นี่ก็มั่วปายยย55555555 // สนุกมากค่ะ ชอบมากกกก ฮื่ออออ
    #1,640
    0
  8. #1608 ` peachypeach (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 20 กันยายน 2562 / 08:57
    ลู่หานน่ากลัวมากกก งือ
    #1,608
    0
  9. #1573 22645 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 01:49
    ลุ้นต่อไปปปป

    สงสารไอรีนที่โดนฆ่า เหมือนนางจะเห็นเหตุการณ์รึเปล่าถึงโดนฆ่าปิดปาก แล้วที่คนร้ายเห็นน่าจะเป็นไอรีน
    #1,573
    0
  10. #1566 Seasunshine (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 00:30
    พิการทั้งตัวทั้งใจเลยลู่ห่าน
    #1,566
    0
  11. #1565 bb_cb (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 14:53
    กลับมาต่อไวๆนะคะแอด สนุกมากกกกกกกกกก
    #1,565
    0
  12. #1564 CHANBAEK_KEY (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 00:36

    นั่นไง เดาแล้วว่าต้องเป็นไอรีน แหะๆ แต่ไม่กล้าฟันธงเพราะอาจจะเป็นจอยก็ได้ แบบนี้น่าสงสารคุณลุงมากๆเลยค่ะ เลี้ยงมากับมือ จริงๆมันเป็นอาชญากรรมที่โหดร้ายนะคะ ลู่หานก็คือกู่ไปไม่กลับแล้ว จะโป๊ะแล้วไปให้สุด แบคกับชานสู้เพื่อน้องนะ เราเชื่อว่าน้องอีกคนจะกลับมาในเวลาที่เหมาะสม


    ปล.ติดตามไรท์มาตั้งแต่ C's airlineแล้วค่า ชอบภาษาการบรรยายการผูกเรื่องต่างๆ รอKing cbด้วยนะคะ เราอยากซื้อเก็บไว้ทั้งKing ทั้งSecret garden เลย แต่ว่าควอีกนานเลยแงงง ไรท์มาอัพบ่อยๆนะคะนะๆๆๆๆ อาทิตย์ละ50%ก็ได้ พลีสสสสสส อยากอ่านมากๆ

    #1,564
    0
  13. #1562 Jammie-Lee (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 10:55
    ทำไมลู่หานดูเ-้ยมโหด ถถถถถถ
    #1,562
    0
  14. #1560 tttttttttttn (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2562 / 23:50
    จะเป็นยังไงต่ออ่ะะะ รอนะค้าาา
    #1,560
    0
  15. #1559 Ying (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2562 / 16:13

    รอติดตามตอนต่อไปนะคะไรท์
    #1,559
    0
  16. #1558 CY_byun (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2562 / 13:29
    ฮือออออ เพิ่งอ่านจบ ดำเนินเรื่องดีมากเลยย รอนะคะ
    #1,558
    0
  17. #1557 Sep23 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 16:24
    ตามอ่านจนครบแล้วเย้ !
    ชอบมากๆๆๆๆ ทั้งการดำเนินเรื่องทั้งการบรรยายต่างๆ เราเห็นภาพหมดเลย ทั้งหวานทั้งอบอุ่นทั้งอยากให้ลู่หานโป๊ะซักที ถถถถ ติดตามนะคะ สู้ๆค้าบ ชอบมากๆ
    #1,557
    0
  18. #1556 totwo.22 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2562 / 02:16
    รอติดตามนะคะ
    #1,556
    0
  19. #1554 ไพลอท (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 21:59
    ชอบมากค่าาาฮื่อ เมื่อไหร่ลู่หานจะได้รับผลกรรมนะ คงอีกไม่นานหรอกเนอะ ให้อยู่ดีๆไม่อยู่ชิ เป็นกลจ.ให้ไรท์นะคะชอบมากๆๆ
    #1,554
    0
  20. #1552 Star_Singto (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2562 / 09:16
    ที่สุดเลย
    #1,552
    0
  21. #1550 BBBP (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2562 / 23:38
    ลุ้นมากๆค่ะ รอติดตามเสมอ
    #1,550
    0
  22. #1549 ctpctp (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2562 / 22:35
    ลุ้นๆ ต่อไปจะเป็นยังไงนะ//มาต่อเร็วๆนะคะ
    #1,549
    0
  23. #1548 shubiep (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2562 / 20:18
    สงสารไอรีน ลู่หานจะต้องได้ชดใช้!
    #1,548
    0
  24. #1547 PookieChan (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 23:21
    เดาว่าไอรีนน่าจะเห็นตอนคนร้ายลงมือทำร้ายแบคและยิงน้องลูกวัวที่แบคเลี้ยงคนร้ายเลยปิดปาก ถึงคราวที่ลู่หานต้องชดใช้แล้วค่ะทำแย่ไว้มากเลย
    #1,547
    0
  25. #1546 Aunbyunb (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 20:45

    ทำไมไอรีนถึงโดนฆ่า อะไรยังไง ลู่สั่งหรือพวกโจรทำเอง พลั้งมือนี่น่าจะทำเอง แต่ไอรีนทำไมถึงถูกฆ่า โอ๊ยยย อยากรู้แล้ว

    #1,546
    0