(Ficexo) Anymore - hunbaek

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 9,931 Views

  • 400 Comments

  • 682 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    194

    Overall
    9,931

ตอนที่ 11 : Anymore } 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 815
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 79 ครั้ง
    31 ก.ค. 61


Anymore Part 10





          “หิมะแรกตกแล้วนะครับ อย่าลืมห่มผ้าหนา ๆ ”


               ร่างเล็กออกมายืนบริเวณริมระเบียงสระว่ายน้ำพื้นที่ส่วนกลางของบ้าน มือเรียวยกโทรศัพท์ขึ้นมาค้างไว้ตรงหน้าเพราะกำลังสนทนาเฟสไทม์อยู่กับสาว


     “เมื่อเช้าอากาศเย็นลง ผมไปมหาลัยเกือบสายเลยอะ ทำอะไรก็เชื่องช้าไปหมด” เขารู้สึกสบายใจทุกครั้งที่ได้เล่าเรื่องราวทั่วไปในชีวิตให้อีกฝ่ายฟัง


     [ไอ้ลูกหมาของแม่นี่เก่งจริง ๆ ไม่ร้องงอแงอยากกลับบ้านเหมือนตอนที่แม่ไปส่งหน้าโรงเรียนแล้ว]


          ตอนนั้นผมเป็นเด็กวัยกำลังกินกำลังนอนหนิครับ แต่สงสัยจะนอนนานไปหน่อยเลยตื่นไม่ทันทานข้าวเช้าทุกที  ร้องเพราะกินข้าวไม่อิ่มอะ ไม่เคยเป็นกันเหรอ


     “คิดถึงนะครับ คิดถึงพ่อกับแม่”


     [พวกเราก็คิดถึงลูก] เสียงปลายสายตอบกลับมาเหมือนในทุกครั้งที่ผมเอ่ยคิดถึง ภาพในจอโทรศัพท์ที่ได้เห็นยิ่งทำให้ผมรู้สึกคิดถึงมากขึ้นไปอีก


     “ผมอยากกินซุปไก่ตุ๋นฝีมือแม่จัง อยากกินมาหลายวันแล้ว”


     [ไว้ถ้าน้องแบคกลับบ้านเมื่อไหร่ แม่จะจัดอาหารชุดใหญ่ไว้รอเลย ปลานึ่งด้วยดีไหมที่หนูชอบกิน]


     “ดีครับ ผมกลับบ้านวันพรุ่งนี้เลยได้ไหม”


     [นั่นไงเริ่มงอแงซะแล้ว]


     “ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ” พอได้คุยกันทุกวันแบบนี้ ความเหงาก็ทำร้ายผมได้แค่ช่วงแรก ๆ เท่านั้นแหละ


     [เงินพอใช้ไหมลูก]


     “พอครับ แม่ไม่ต้องส่งมาเพิ่มแล้วนะฮะ วันนี้แบคพึ่งได้งานพาร์ทไทม์ ทายซิงานอะไรเอ่ย”


     [พึ่งพูดไปเมื่อวาน วันนี้ได้งานละ อะ ๆ ขอทายว่างานใส่ชุดมาสคอตหน้าร้านขายไก่]


     โหย รู้ได้ไงยังไม่ทันบอกเลย สมกับเป็นมนุษย์แม่จริง ๆ


     “ชุดมาสคอตที่ไหนล่ะครับนั่นหมวกกันน็อค ผมได้งานส่งไก่เดลิเวอรี่ต่างหาก”


     [แม่เห็นน้องแบคถ่ายเซลฟี่ลงไอจี น่ารักเชียว ว่าแต่คนในรูปนั่นใคร]


     “อ๋อ จงอินเป็นเพื่อนที่มหาลัยฮะ เค้าเป็นคนพาแบคไป”


     [ดีแล้วล่ะ มีเพื่อนพึ่งพาได้แม่ก็สบายใจ ถ้าเงินไม่พอใช้บอกแม่เลยนะ หนูห้ามอดเด็ดขาด]


     ยังไงซะ


     แม่ก็คือแม่


     คนที่คอยเป็นห่วงเราอยู่เสมอแต่ในเมื่อผมตัดสินใจมาอยู่ที่นี่เพียงลำพัง ผมก็ต้องหัดรับผิดชอบชีวิตตัวเองให้เป็น


     “แม่ไม่ต้องห่วงนะครับ แบคทำใจอดข้าวไม่ได้หรอก ดูแก้มผมสิ” ผมว่าพลางบีบแก้มตัวเองแล้วทำปากจู๋เรียกเสียงหัวเราะชอบใจจากอีกฝ่าย


     [อยู่ที่นั่นก็ตั้งใจเรียนละลูก แม่ไม่มีอะไรจะให้นอกจากความรู้นี่แหละที่แม่จะให้หนูได้ มันจะอยู่ติดตัวหนูไปจนตายใครก็ขโมยมันไปไม่ได้ มีโอกาสเรียนก็เรียนมันให้ดีที่สุด]


     “น้องแบคจะตั้งใจเรียน จะเก็บ A รัว ๆ ให้แม่เลย”


     [ได้ยินแบบนี้พ่อกับแม่ก็ชื่นใจ เดี๋ยวเพิ่มปลานึ่งให้อีกตัว]


     “อย่าพูดถึงอาหารตอนนี้สิครับ ผมเริ่มหิว”


     [ฮ่า ๆ ๆ ๆ คุยกับมงรยงหน่อยไหม]


     “มงรยง! มงรยง!


     [โฮ่ง! โฮ่ง!] ทันใดนั้นหน้าลูกสุนัขคอร์กี้ก็โผล่มาเต็มจอ


     “ฉันคิดถึงแกจัง หมาน้อยคิดถึงฉันไหม”


     [โฮ่ง! ]


     “ออกกำลังกายบ้างนะ แกอ้วนใหญ่แล้ว”


     [โฮ่ง!  โฮ่ง! โฮ่ง! โฮ่ง!]


     “เห่าเก่งนักนะไอ้ตูดหมึก ร้องหิวข้าวล่ะสิ”


     [โฮ่ง!  โฮ่ง! โฮ่ง! โฮ่ง!] แล้วมันก็วิ่งสะบัดก้นหายไปจากหน้าจอทันทีเมื่อได้ยินเสียงพ่อเรียนกินข้าว ไวเชียวข้าวสำคัญกว่านายแกสินะ


     หลังจากนั้นผมก็กลับมาเห็นหน้าสวย ๆ ของแม่อีกครั้ง โดยมีฉากหลังเป็นท่านพ่อที่กำลังเดินเกาพุงผ่านไป


     [คุณเซฮุนเจ้าของบ้านเขาดีกับน้องแบคไหม]


     “ก็ดีล่ะมั้งครับ”


     [ทำไมตอบอย่างนั้นล่ะ เกิดเขามาได้ยินเสียใจเข้าจะเสียใจเอาน้า]


     “ก็เขาชอบแกล้งผมอะ โรคจิตป่ะ ชวนทะเลาะเรื่องเข้าห้องน้ำอยู่ได้ทุกวัน” ไอ้เราก็ตะโกนถามไปแล้วไม่มีเสียงตอบกลับเลยคิดว่าไม่มีคนอยู่ แต่พอเปิดไปเท่านั้นแหละต้องหัวเสียออกมาทุกที


     [เขาหล่อไหมลูก แม่เห็นรูปในอินเตอร์เน็ตเขาล้อหล่อ]


    ทำไมเราถึงเปลี่ยนมาคุยเรื่องนี้กันได้ล่ะเนี่ย


     “ตัวจริงก็งั้น ๆ แหละครับ หน้าตาบ้าน ๆ ”


     [แต่เท่าที่แม่เห็นอยู่ตอนนี้ เขาออกจะหล่อมากเลยนะลูก]


     ".............." ไม่ใช่อย่างที่คิดใช่ไหมว่าไอ้เงาแว๊บ ๆ ที่มุมกล้องเมื่อกี้เป็น “คุณเซฮุนเหรอครับ?” ทว่าพอผมหันหลังกลับไปดูเงานั่นก็หายไปแล้ว


     “จ้ะ เขามาแอบมองลูก”


     “ไม่ม้างงงงงงงง เขาแค่ผ่านมารึเปล่า”


     “ไม่ใช่หรอก แม่เห็นเขายืนอยู่นานแล้วล่ะ”


     เดี๋ยวนะ


     แล้วทำไม่แม่ไม่บอกผม


     งี้ก็หมายความว่าเขาได้ยินสิ่งที่ผมพูดไปทั้งหมด


     ตั้งแต่เมื่อไหร่น่ะ


     ฉิพหายแล้นนน

 

 

 




          หลังจากแบคฮยอนเดินกลับมาในบ้าน เขาก็ยังเห็นร่างสูงนั่งดูทีวีอยู่ในท่าเดิม ทั้งที่แอบฟังคนอื่นคุยโทรศัพท์แท้ ๆ แต่กลับทำเนียนเหมือนไม่เคยลุกไปไหน มองแล้วก็รู้สึกมั่นไส้


          ไม่นานแรงยุบตัวบนโซฟาเบาะนุ่มก็ทำให้เซฮุนละความสนใจจากซีรี่ส์ตรงหน้า แบคฮยอนกำลังทำสีหน้ากวน ๆ มองเขาอยู่อีกฝากของโซฟา


     “ดึกแล้วไม่ไปนอนรึไง”


     “ผมยังไม่ง่วง พรุ่งนี้ผมไม่มีเรียน”


          จบบทสนทนาแค่นี้ ต่างฝ่ายต่างเงียบไป


          แต่ผืนน้ำก็นิ่งได้ไม่นานนักเมื่อการถูกจ้องมองอย่างจงใจทำให้เซฮุนต้องหันมาเอ่ยปากอย่างนึกรำคาญ


     “ว่างมากทำไมไม่ไปอ่านหนังสือ”


     “วันนี้ผมอยากดูซีรี่ส์อะ ดูด้วยคนนะครับ”


      "แต่เท่าที่เห็น นายไม่ได้ดูอะไรอย่างที่ว่ามาเลย หน้าฉันเหมือนพระเอกซีรี่ส์รึไง”


     “…..” อีกฝ่ายไม่ตอบทำเบนสายตาไปสนใจจอทีวีตรงหน้าแทน และนี่แหละคือวิธีการกวนประสาทฉบับแบคฮยอน


     ความเงียบสงบกัดกินเวลาไปได้สักระยะก่อนแรงกระตุกผ้านวมผืนหนาจะทำให้เซฮุนขมวดคิ้ว


     “อะไร?


     “แบ่งผ้าห่มให้ผมบ้างสิครับ ผมหนาว”


     “หนาวก็ขยับเข้ามา อย่าดึง”


     “…….


     “แบคฮยอน ฉันบอกว่าอย่าดึง”


     “ก็ผมหนาวหนิ” ร่างเล็กไม่ว่าเปล่าเอาตัวเข้ามาห่ออยู่ในผ้าห่ม


     “ผ้าก็ผืนแค่นี้จะมาแย่งฉันทำไม ไปเอาของตัวเองมาห่มสิ”


     “ผมขี้เกียจไปเอา”


     แล้วกัน


     “งั้นนายก็ขยับเข้ามาจะได้ห่มได้ทั้งคู่”


     “แบบนี้ก็ห่มได้”


     “ได้นายคนเดียวน่ะสิ เอาผ้าฉันมา” เซฮุนออกแรงดึงชายผ้าห่มในขณะที่ร่างเล็กเอาพันตัวเป็นสาหร่ายห่อซูชิกินพื้นที่ไปเกือบครึ่ง


     “คุณเซฮุน” เมื่อความอยากเอาชนะของแต่ละฝ่ายเพิ่มมากขึ้นจึงกลายเป็นสงครามช่วงชิงความอบอุ่นทันที


          แน่นอนว่าแรงดึงของเซฮุนนั้นทำให้แบคฮยอนเริ่มต้านไม่อยู่เขาจึงลุกขึ้นจากโซฟาหวังตั้งท่าให้ถนัด


     ทว่า เหวอ! ร่างเล็กกลับสะดุดชายผ้าห่มล้มหงายหลังตึ้งลงไปนอนอยู่ที่พื้นซะเอง


      ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ” หลังจากนั้นเสียงหัวเราะดังลั่นก็ตามมาอย่างไม่ต้องถามว่าเสียงใคร “กรรมก็ตามทันแบบนี้แหละ”


     “คุณเซฮุน!” แบคฮยอนพยายามลุกขึ้นนั่งครั้งแล้วครั้งเล่าแต่ดูเหมือนว่าโชคจะไม่เข้าข้างเขาเอาซะเลยเพราะผ้าที่พันตัวเขาอยู่ และในจังหวะเดียวกันที่เซฮุนดึงข้อเท้าร่างเล็กให้ไถลตัวเข้าหาก่อนจะใช้ต้นแขนล็อคคออีกฝ่ายไว้


     “เป็นเด็กหัดรู้จักฟังผู้ใหญ่ซะบ้าง บอกอะไรทำไมต้องดื้อ” เขาใช้มืออีกข้างยีหัวทุยด้วยความมั่นไส้อย่างแรงจนกระทั่งตัวเองลงไปนั่งกองอยู่ที่พื้นกับแบคฮยอน


     “คุณปล่อยผมนะ! ทำบ้าอะไรเนี่ย” คนตัวเล็กเองก็พยายามดิ้นหนีสุดฤทธิ์ทั้งที่ถูกอีกฝ่ายดึงให้ขึ้นมานั่งบนตัก


          เสียงทุ้มหัวเราะชอบใจดังผสานเสียงร้องโวยวายภายในห้องนั่งเล่น


     “ปล่อยผม!”


     “ไม่ง่ายอย่างนั้นหรอกแบคฮยอน” ร่างสูงตอบกลับพร้อมแรงกอดรัดที่เพิ่มมากขึ้น


          ในเมื่อแขนขาถูกเก็บหมดก็เหลือแต่หัวแล้วล่ะที่พอจะใช้เป็นอาวุธ ร่างเล็กคิดได้ดังนั้นจึงเอนตัวไปข้างหน้าตั้งท่าแล้วเหวี่ยงศีรษะกระแทกเข้าหน้าของอีกฝ่ายทันที


     ทว่าเขาพลาด


     “จะทำอะไร หืม” เสียงทุ้มดังอยู่ข้างหู เซฮุนเบี่ยงใบหน้าหลบเข้าที่ไหล่เล็กอย่างรู้ทันเท่านี้ก็เล่นเอาลำคอระหงขนลุกเกรียว

     “ยอมแล้ว ๆ ผมเหนื่อย” เสียงหายใจเหนื่อยหอบของแบคฮยอนและปฏิกิริยาที่นิ่งไปทำให้เซฮุนอ่อนกำลังลง


     “อะไรกัน แค่นี้ยอมแล้ว? ฉันยังไม่ได้ออกแรงเลย”


     “ก็ผมเสียเปรียบคุณอยู่อะ ยังจะแกล้งผมอีก”


     “หนาวไม่ใช่เหรอ ในเมื่อบอกให้ขยับเข้ามาดี ๆ แล้วไม่ฟัง ฉันก็จะขยับเข้าหานายเอง เป็นไงอุ่นขึ้นรึยังล่ะ”


     “ไม่โวย อึดอัด แกล้งผมสนุกนักรึไง คุณมันไอ้โรคจิต”


     “ถึงขนาดต้องฟ้องแม่ ขี้ฟ้องนักนะ”


     “โห นี่สารภาพแล้วใช่ปะว่าแอบฟังคนอื่นคุยโทรศัพท์”


     “แล้วจะทำไม นี่มันบ้านฉัน” คนฟังถอนหายใจแรง ร่างสูงก็อ้างแบบนี้ตลอด แล้วเขาจะทำอะไรได้


     “ปล่อยผมไปเถอะ ผมเหนื่อยจะเล่นกับคุณแล้ว”


     “ง่วงแล้วรึไง ไหนบอกพรุ่งนี้ไม่มีเรียน”


     “แต่ผมมีธุระต้องไปทำ”


     “ธุระอะ


     !!!


     “นั่นจงอินหนิ! จงอินอยู่ในทีวี”


          สิ้นเสียงใสหน้าจอโทรทัศน์หลังใหญ่ก็ดับฉับทันที เซฮุนคลายแรงออกจากร่างเล็กพร้อมลุกขึ้นยืน


     “ฉันง่วงแล้ว แยกย้ายไปนอนซะ” คิ้วหนาขมวดจอดกันด้วยสีหน้านิ่งตึงคือภาพสุดท้ายก่อนร่างสูงจะเดินจากไปทิ้งให้อีกคนมองตามแผ่นหลังอย่างงง ๆ


     คิดจะปล่อยก็ปล่อยง่าย ๆ อย่างนี้เลย?


     อะไรของเขาวะ




#ห้องเช่าฮุนแบค

 



 -------------------------------

โปรดติดตามตอนต่อไป

จะสิ้นเดือนแบบนี้ ต้องยอมกัดก้อนเกลือกินเก็บเงินมาจ่ายค่าตัวให้พระเอก เพราะตอนที่แล้วมันขัดจายยย

โอนคอมเม้นท์กันเข้ามา ไรท์จะได้เอาไปต่อทุนแต่งตอนต่อไป

(26/07/2561)



KIM DONG HAN - 새벽전화



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 79 ครั้ง

14 ความคิดเห็น

  1. #302 Miiwxx (@loveka) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 02:27
    พี่ฮุนออกอาการหึงน้องซะแล้ว มีกอดด้วย ฟินน
    #302
    0
  2. #152 mackle (@oily23) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 16:18
    หึงแน่ๆ ที่บ้านเรียกว่าหึง พระเอกของเราหึงคะ
    #152
    0
  3. #143 Pepii922 (@faiineryx) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 16:37
    โง้ยน่ารักมากเยย เขินๆๆ .///.
    #143
    0
  4. #132 tawal (@tawaln04) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 01:09
    เซฮุนไม่พอใจไรกันคะ แค่เรียกชื่อเพื่อนเองน้า 5555
    #132
    0
  5. #131 sunshinyi19 (@sunshinyi19) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2561 / 23:32
    ฮืมมมม จากการวิคราะห์อาการหมอว่าน่าจะหึงงงงนะคะ555
    #131
    0
  6. #130 MMhZo (@MMhZo) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2561 / 18:42
    เซฮุนหึงน้องแบคหรอคร้าบ อิอิ น่ารักอ่ะ
    #130
    0
  7. #129 Sebaek9404 (@Sebaek9404) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2561 / 18:30

    เซฮุนเปนไรอะหึงเค้าเหรออออวร้ายยยยๆ555สนุกชอบมากๆรอนะคะสู้ๆ

    #129
    0
  8. #128 chucha_p31 (@chucha_p31) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2561 / 12:35
    สนุกมากกกกกเลย
    #128
    0
  9. #127 Bam_Cha (@Bam_Chamaiporn04) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2561 / 11:27
    หึงงงงง แม้กระทั่งพระเอกในหนังงง ถถถถ
    #127
    0
  10. #126 bbh_bbh (@bbh_bbh) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2561 / 08:19
    โถ่พระเอกของเรางอนซะแล้ว น้องแบคก็ดันไม่รู้ตัวเอกว่าทำเค้างอน ไม่รู้จะสงสารใครดี
    #126
    0
  11. #125 Darling02 (@noo-ping) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2561 / 07:46
    กวนกันไปกวนกันมา 55555 เซฮุนหึงแบคใช่เปล่า เห็นแบคพูดถึงจงอินปุ๊ปไปเลยนะ
    #125
    0
  12. #124 Tippybutterfly (@thipkesoneh) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2561 / 04:23
    หึงชะแล้ว 55 ถ้าเห็นคุยกันสนิทสนมจะเป็นไงน้าเชฮุนนน
    #124
    0
  13. #123 oshbbh (@shbc) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2561 / 01:25
    ชอบตอนฟัดกันอย่างนี้อะ สนุกดี กวนทั้งคู่ โอ้ยย55555555555555555
    #123
    0
  14. #122 oshbbh (@shbc) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2561 / 01:25
    เอ้าาาาาหึงเขาน่ะรู้ตัวมั้ยยย
    #122
    0