(Ficexo) Anymore - hunbaek

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 10,175 Views

  • 432 Comments

  • 683 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    438

    Overall
    10,175

ตอนที่ 10 : Anymore } 9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 0
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 75 ครั้ง
    31 ก.ค. 61


Anymore Part 9






     “ไม่กินแตงกวาเหรอ”


     “อือ ฉันไม่ชอบกลิ่นมันน่ะ”


     “งั้นเอามานี่ แลกกับไข่ต้มของฉัน” จงอินคีบไข่ต้มของเขาใส่จานให้ผม แล้วคีบแตงกวาดองจานผมไปใส่จานของตัวเอง


      ผมจึงไม่รอช้าจัดการยัดไข่ต้มทั้งฟองใส่ปากเพื่อไม่ให้เป็นการเสียน้ำใจ “ขอบใจนะจงอิน” เคี้ยวมันจนแก้มทั้งสองข้างขยายตัว “อะไร?


     “เปล่าหนิ”


     “เปล่าอะไร สายตานายกำลังมองฉันเหมือนเด็กสามขวบอยู่ชัด ๆ”


     “แล้วใช่ไหมล่ะ”


     “ไม่ใช่โว้ยยย”


          ผมกับจงอินกำลังนั่งทานข้าวอยู่ที่โรงอาหารของมหาลัยหลังจากเลิกเรียนในเวลาเที่ยงวัน ถือว่าพวกเรานสนิทกันเร็วอาจเพราะนิสัยกวนติงของอีกฝ่ายล่ะมั้ง แต่ผมก็มีเพื่อนคนอื่น ๆ นะครับ ระดับมนุษย์สัมพันธ์กับเพื่อนร่วมคลาสไปได้ดีแบบสุด ๆ  ทว่ากับจงอินเหมือนเจอเพื่อนที่นิสัยเข้ากันได้ ผมเลยมักไปไหนมาไหนกับเขามากกว่าเพื่อนคนอื่น ๆ


     “ฉันอยากจะหางานพาร์ทไทม์ทำล่ะ นายพอจะมีที่ไหนแนะนำฉันไหม”


     “งานพาร์ทไทม์เหรอ มีสิ” คำตอบของจงอินทำให้ผมตาเป็นประกายอย่างมีความหวัง


     “งานอะไรเหรอแนะนำฉันหน่อย”


     “พวกงานตามร้านอาหาร สนใจไหนล่ะ”


     “สน ๆ จงอินพาฉันไปหน่อยนะ พลีสสส”


     “ทำตาอ้อนเป็นพุซ อินบู๊ทส์ คิดว่าน่ารัก?”


     “ไม่ได้คิดว่าน่ารัก คิดว่าจงอินจะต้องพาเราไป”  ทำตาใสอ้อนอีกฝ่ายสุดฤทธิ์


     “แล้วไม่คิดว่าจะไม่พาไปบ้างเหรอ”


     “ว่าอะไรนะจงอิน นายอยากตายใช่ไหม” ผมกดเสียงต่ำกำมือกรอบแกรบ วอร์มนิ้วทั้งสิบ


     “ฮา     ใจเย็นก่อน” 


     “นายไม่มีสิทธิปฏิเสธ”


     “ถ้าพาไปแล้วจะได้อะไร”


     ว่าละ คนอย่างหมอนี่ไม่ยอมเสียเปรียบใครจริง ๆ


     “อยากได้อะไรก็ว่ามา” พูดยังไม่ทันจบผมก็ต้องเอนตัวไปข้างหลังเพราะอีกฝ่ายยื่นหน้าเข้ามาใกล้


     “ยังไม่บอก”


     กวนติง!


     “บอก ๆ มาเลยเหอะ อย่างนี้ฉันจะไว้ใจนายได้ยังไง”


     “ไม่บอก”


     “ทำไมไม่บอก!”


     “ยังไม่อยากบอก”


     “เออ! ยังไม่อยากบอกก็ยังไม่ยากฟังก็ได้ เพลียจะเถียงกับนายแล้ว กรุณาเอาหน้าขี้เหร่ ๆ ถอยห่างออกไป”


     “หึ ตาบอดไปแล้วแน่ ๆ ถึงมองไม่เห็นความหล่อของฉัน” เสียงบ่นพึมพำก่อนจงอินจะยอมถอยกลับไปนั่งตามเดิม


     “กินข้าวเสร็จเราไปกันเลยนะ”


      “รีบ? ร้อนเงิน?


     “เปล่า ไม่ได้ร้อนเงิน ช่วงว่าง ๆ ฉันแค่อยากมีงานทำเฉย ๆ” เพราะผมเองก็ไม่ใช่คนที่จะพูดธุระขอร้องใครบ่อย ๆ อย่างไม่รู้สึกเกรงใจ ถึงได้ขอให้เขาพาไปเลยจะได้ไม่ต้องขอร้องให้พาไปอีกทีหลัง จริง ๆ ก็กลัวอีกฝ่ายลืมนั่นแหละ 


     “ถ้าร้อนเงินก็บอกฉันได้นะ” จงอินพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจริงจังราวกับห่วงใยผม


     นี่แหละเพื่อนแท้


     “นายจะให้ฉันยืมเหรอ”


     “เปล่า จะพาไปกู้กับเจ้าหนี้ดอกเบี้ยถูก ๆ”


     “เก็บความหวังดีของนายไว้เถอะ!


     “ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ


          ผมเบ้ปากมองบนมองให้กับความไร้สาระและเสียงหัวเราะประหลาด ๆ ที่เล่นซะใหญ่ สะใจอะไรขนาดนั้นครับ มุกกาก ๆ ก็ยังจะเล่น

 

 

     “นี่จงอิน บรรยากาศมันดูแปลก ๆนายว่าไหม ทำไมพวกเขาถึงเอาแต่มองเราแบบนั้นล่ะ” ผมเอ่ยอย่างอึดอัดกับสายตาสนอกสนใจของผู้คนที่เดินผ่านตลอดทางมาลานจอดรถ


     “ไม่รู้เหมือนกัน เอ้านี่! สวมไว้” ร่างหนาว่าพลางยื่นหมวกกันน็อคใบใหญ่ให้ในขณะที่ผมยืนตกลงปลงใจ จะเรียกว่าทำใจก็ได้ที่ต้องซ้อนท้ายลูกชายของจงอิน 


     “ขอบใจ” แม้รู้ว่าเป็นความเสียสระหมวกกันน็อคใบเดียวของอีกฝ่ายแต่ผมก็รับมันมาสวมไว้อย่างไม่คิดจะปฏิเสธเพราะผมเองก็ไม่อยากหน้าชาตอนปะทะกับลมคั่วโลกเหนือเหมือนกัน




     หนาวจะตายชัก ในที่สุดก็มาถึงร้านอาหารที่ว่าเสียที ผมแหงนคอมองป้ายหน้าร้านสีแดงขนาดใหญ่ก็พบว่ามันคือ


     “ร้านไก่ทอด”


     “อืม ร้านนี้อร่อยมากเลยนะ ย่านนี้ใคร ๆ ก็รู้จัก”


     เอาล่ะ กลิ่นมันหอมเตะจมูกสุด ๆ ไปเลย จนผมต้องเอามือลูบท้องตัวเอง


     “หิวเหรอ พึ่งกินข้าวมาแท้ ๆ”


     “ย่อยแล้วจงอิน รถนายมันทำอาหารฉันย่อยไปหมดแล้ว ว่าแต่นายรู้จักร้านพิซซ่าอร่อย ๆ บ้างไหม”


     “อยากทำงานร้านพิซซ่ามากกว่าเหรอ”


     “เปล่า ฉันอยากกินพิซซ่า ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ยังไม่ได้กินเลย” เหมือนชีวิตขาดสายอาหารจำเป็นหล่อเลี้ยงร่างกายมานานแรมปี


     ที่จริงไม่ขนาดนั้นหรอกครับผมกินล่าสุดคือตอนเลี้ยงส่งก่อนมาโซลนั่นแหละ


     “ไว้วันหลังเดี๋ยวพาไป” ประโยคของจงอินทำในหัวของผมมันมีแต่ พิซซ่า! พิซซ่า! พิซซ่า! พิซซ่า! พิซซ่า!


     “พูดแล้วห้ามคืนคำนะโวย”


     “เออ เข้าไปข้างในกันเถอะ ฉันจะแนะนำให้รู้จักเจ้าของร้าน” ผมพยักหน้าก่อนจะเดินตามหลังผู้นำทางเข้าไปด้านใน


          ร้านไก่ทอดแห่งนี้มีพื้นที่ไม่ใหญ่มากนักลักษณะเป็นร้านที่อยู่ขั้นกลางระหว่างตึกแถว และหลังจากจงอินยืนคุยอย่างเป็นกันเองกับคุณป้าที่น่าจะเป็นเจ้าของร้านบริเวณเค้าเตอร์เขาก็หันมาคุยกับผม


     “โอเคมั้ย”


     “เอ่อ อืม คนเยอะดี” ถึงจะมีโต๊ะเพียงไม่กี่ตัว แต่กลับมีลูกค้ายืนเรียงรายต่อแถวยาวออกมาถึงหน้าประตูด้านนอกโน้น ดูท่าจะอร่อยจริง ๆ อย่างคำโฆษณาและจงอินคงเป็นลูกค้าประจำของที่นี่


     “ลูกค้าที่นี่ส่วนใหญ่ไม่กินที่ร้านหรอก มักซื้อกลับบ้านหรือไม่ก็ให้ไปส่งน่ะ อย่างที่เห็นร้านมันแคบ”


     “อือ” แคบโคตร


      “ฉันฝากนายทำงานที่นี่แล้วนะ พวกเขายินดีต้อนรับนาย”


      ผมหันไปโค้งแนะนำตัวกับคุณลุงคุณป้าที่ส่งยิ้มมาอย่างเป็นมิตร


     “สวัสดีครับ ผมชื่อแบคฮยอน”


     “สวัสดีจ้ะ ฉันชื่อจินจู ส่วนตาแก่นี่ชื่อโทซอง ว่าแต่พ่อหนุ่มขับรถมอเตอร์ไซค์เป็นไหม”


     “เป็นครับ”


     “ดี จะได้ให้พ่อหนุ่มไปส่งไก่ตามบ้าน พอไหวไหม”


     “เอ่อ


     “หรือจะลองทอดไก่แบบข้าดูล่ะ” คุณลุงร่างท้วมเอ่ยขึ้นขณะแขนทั้งสองข้างรวมถึงใบหน้าของแกขึ้นสีแดงเป็นปื้นเพราะโดนความร้อนปะทะเข้าอย่างจังจากการทอดไก่หน้ากระทะใบโต เล่นเอาผมอดจะรู้สึกแสบผิวแทนไม่ได้


     “ให้ทอดไก่คงไม่น่าไหว พอจะมีงานอื่นให้แบคฮยอนทำอีกไหมครับ คือเขาพึ่งย้ายมาอยู่ที่นี่ ผมเกรงว่า ผมคว้าจับแขนจงอินเอาไว้ส่งสายตาเชิงห้าม


     “ทำได้ครับ เดี๋ยวนี้เค้ามี GPS นำทางง่ายจะตายไป” ว่าพลางยิ้มแฉ่งให้ผู้ใหญ่ทั้งสองในขณะที่จงอินหันมองผมอย่างไม่เชื่อใจเท่าไหร่ว่างานนี้จะไปได้สวย


     .

     .

     .

     .



     “ไปส่งไก่นี่แหละดีแล้ว ถ้าให้ฉันไปทอดไก่พังพินาศแน่ ๆ”


     “ถ้าทำไม่ได้ทั้งสองอย่างก็ไม่ต้องทำ” จงอินลากผมออกมานอกร้าน เขาดูจะไม่เห็นด้วยกับผมซะแล้ว


     “ได้ไงฉันยังไม่ได้ลองทำอะไรสักอย่างเลย”


     “ทำเป็นพูดดีไปเดี๋ยวนายก็รู้”


     .

     .

     .

     .


          หมวกกันน็อครูปหัวไก่ถูกสวมอยู่บนศีรษะของคนขับมอเตอร์ไซค์และคนซ้อนท้ายเลยดูเหมือนว่ามีไก่ตัวใหญ่สองตัวกำลังขี่ยานพาหนะสีเหลืองแป๋นแว้นไปบนถนน


     โป๊ก! โป๊ก! โป๊ก!


          เสียงไก่ตัวด้านหลังจิกหัวไก่ตัวหน้าทุกครั้งที่รถเบรกหรือเร่งเครื่องเนื่องจากจุดศูนย์ถ่วงไม่ค่อยดี แรงกระทบเลยทำให้จงอินโดนจิกหัวอยู่ตลอดเวลา แต่ก็เพราะเขาแกล้งกำเบรคเองนั่นแหละ


     “โอ้ย! จงอิน นายช่วยขับให้มันดี ๆ หน่อยได้ไหม”


     “ดีที่สุดแล้วเนี่ย เกาะไว้แน่น ๆ ดิเดี๋ยวตกหรอก”


     “ก็เกาะอยู่นี่ไง นายคิดว่าฉันไม่กลัวตายเรอะ”


        หลังจากจงอินชวนผมออกมาลองส่งไก่เป็นครั้งแรก งานก็ไม่น่ากังวลอย่างที่คิด ผมน่าจะมาส่งคนเดียวได้สบายมาก


     “นั่นซอยบ้านฉันหนิ” ในขณะที่รถจอดติดไฟแดงผมก็เริ่มคุ้น ๆ เส้นทางแถวนี้


     “นายอยู่แถวนี้เหรอ”


     “อืม ในซอยฝั่งตรงข้ามนั่นไง”


     “จะลงตรงนี้เลยไหมล่ะ”


     “เฮ้ย! ได้ไง เดี๋ยวคุณลุงกับคุณป้ามองฉันไม่ดี มาฝากตัววันแรกแท้ ๆ”


     “ไม่เป็นไรหรอกน่า ขี้เกียจกลับมาส่งแล้ว ส่งตรงนี้เลยละกัน” จงอินว่าก่อนจะขับมาจอดเทียบฟุตบาทริมทางให้ผมลง


     “ไม่เป็นไรแน่นะ”


     “อือ ยังไม่เริ่มทำงานสักหน่อย แค่ลองมาเซิฟ ๆ ดูก่อน คุณลุงไม่จับนายลงไปทอดในกระทะหรอก”


     “โอเค ฉันลงตรงนี้แหละ” ผมลงจากรถแล้วถอดหมวกกันน็อคหัวไก่ยื่นให้อีกฝ่าย เล่นซะปวดคอเลย “นายพักอยู่แถวไหนเหรอ”


     “หอพักแถวมหาลัยนั่นแหละ”


     “อ๋อ งั้นก็กลับดี ๆ ละกัน ฉันไปละ”


     “เดี๋ยวก่อน”


     “ฮึ? ผมก้าวถอยกลับมาที่เดิมเพราะถูกจงอินคว้าจับแขนไว้


     “เอ้านี่!” เขาหยิบถุงไก่ทอดในกระเป๋าเก็บความร้อนออกมายื่นให้ผม “เอาไว้กิน”


     “เฮ้ย ของลูกค้าเอามาให้ฉันได้ไง”


     “ของนาย ฉันซื้อเอาไว้ให้ ร้านนี้อร่อยไปลองกินซะ”


     “โห ซึ้งนะเนี่ย อยากให้เพื่อนได้กินไก่ขนาดนี้เลย ขอบใจนะจงอิน” ผมยิ้มรับถุงไก่ทอดมาถือไว้ซาบซึ้งในน้ำใจของอีกฝ่าย


     “อืม ฉันไปแล้ว ข้ามถนนดูรถด้วย”


     “กลับดี ๆ น้า บ๊ายบาย”

 

 




‘94 Best for Seoul’


          ประตูไม้สีแดงบานใหญ่หน้าร้านอาหารเกาหลีชื่อดังบริเวณที่แบคฮยอนยืนอยู่นั้นช่างดูคลาสสิคเข้ากับโทนสีของร้านภายในที่ให้ความรู้สึกอบอุ่นด้วยการตกแต่งแบบสไตล์ยุโรป ถึงแม้ว่าจะปิดไปหลายวันหลังจากเกิดเรื่องแต่กลับมีลูกค้านั่งกันอยู่เนืองแน่นเต็มร้านไปหมด คึกคักเหมือนไม่เคยมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นมาก่อน


          ในขณะที่ร่างเล็กกำลังสนอกสนใจภาพเบื้องหน้าอยู่นั้น ใครบางคนก็เผอิญมาเห็นเข้าพอดี ด้วยความสงสันเธอจึงทำท่าด้อม ๆ มอง ๆ ตามเด็กหนุ่ม


     “มองหาใครอยู่จ๊ะ”


     “มองหาคุณคุณนาย!” ผมชะงักก่อนรู้ว่าเจ้าของเสียงคุ้นหูคือใคร “สวัสดีครับ” ผมโค้งศีรษะให้เธอมือหนึ่งยกขึ้นลูบท้ายทอยตัวเองทำยิ้มแก้เก้อ


     “สวัสดีจ้ะ แบคฮยอน พึ่งกลับมาจากเลิกเรียนเหรอ”


     “ใช่ครับ”


     “กินอะไรมารึยัง เข้าไปในร้านก่อนสิ”


     “ไม่ดีกว่าครับ พอดีผมมีไก่ทอดติดมือมาแล้ว”


     “โอ้ ไก่ทอดร้านไหนเหรอจ๊ะ อร่อยเหรอ”


     “ยังไม่เคยกินน่ะครับ เพื่อนผมให้มา”


     “คราวหลังบอกให้เซฮุนทำให้กินสิ เค้าทำอร่อยทุกอย่างเลยนะ”


     ถึงผมจะเห็นด้วย แต่ใครจะไปกล้า


     เปลี่ยนเรื่องคุยดีกว่าบรรยากาศชักเริ่มไม่ดี


     “เอ่อ คุณนายทำงานที่นี่เหรอครับ”


     “ใช่จ้า มาเป็นเชฟชั่วคราวแทนคยองซูที่ต้องพักงานไป”


     เธอหมายถึงคนที่โดนทำร้ายรึเปล่า


     “คนเยอะแบบนี้คงวุ่นวายกันมากเลยนะครับ”


     “อืม แต่เหมือนลูกชายฉัน เค้าดูจะชอบมันมากกว่าใคร ๆ ”


          ผมละสายตามองภาพผ่านกระจกใสเข้าไปในร้าน ร่างสูงกำลังยืนคุยกับลูกค้าด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มทำให้ผมรู้ว่าคุณเซฮุนตอนกำลังมีความสุขอยู่กับสิ่งที่ตัวเองรักเขาดูดีมากขนาดไหน


     “ผมไปก่อนนะครับ"


     “แบคฮยอน” ทว่าผมยังไม่ทันหันหลัง


     “ครับ?


     “มาใกล้ ๆ นี่มา”


     “?” ถึงจะงง ๆ แต่ผมก็ขยับเข้าหาเธอ ก่อนจะเห็นว่าคุณนายจับผ้าคุมไหล่สีหวานของตัวเองออกมาพันคอให้ผม


     “ลมเย็น ๆ เดี๋ยวไม่สบาย เดินกลับบ้านดี ๆ นะลูก”


     ทั้งที่ไม่จำเป็นเลยแท้ ๆ


     แต่การกระทำของผู้หญิงคนนี้กำลังทำให้ผมรู้สึกอบอุ่น


     ผมรู้แล้วล่ะว่าคุณเซฮุนเค้ามีดวงตาสวย ๆ ได้ใคร






#ห้องเช่าฮุนแบค






--------------------------------------
โปรดติดตามตอนต่อไป
พระเอกค่าตัวแพงค่ะตอนนี้
(22/07/2561)

 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 75 ครั้ง

13 ความคิดเห็น

  1. #415 @_@ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 16:14

    จงอินช่างเปนเพื่อนที่ดีอะไรอย่างนี้

    จะไปรับไปส่ง หางานให้ ซื้อไก่ให้ เปย์สุดดดดด

    แม่พิฮุนก็น่ารักจังงงง แง้งงงงงงง

    อยากได้แบคเปนสะใภ้ใช่มั้ยคะ5555555

    #415
    0
  2. #370 AuyRattanawali (@AuyRattanawali) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 14:17
    คุณแม่พี่ฮุนน่ารักจัง ;----;
    #370
    0
  3. #301 Miiwxx (@loveka) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 02:22
    จงอินคะแนนนำโด่งไปแล่วว
    #301
    0
  4. #162 mango-hb (@mango-hb) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 11:16
    พี่ฮุนสู้ ทำคะแนนเร็วว
    #162
    0
  5. #142 Pepii922 (@faiineryx) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 16:29
    เอ้าาา จงอินแต้มนำโด่งไปละจ้า พี่ฮุนอย่าปัยยอม!!
    #142
    0
  6. #121 JariyaCTun (@JariyaCTun) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2561 / 14:07
    ฮาตรง พระเอกค่าตัวแพง 555555 รอจ้าไรท์
    #121
    0
  7. #120 Sebaek9404 (@Sebaek9404) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2561 / 12:50

    รอนะคะชอบบๆส๔้ๆค่ะ

    #120
    0
  8. #119 KoiiArisa-Bbh (@KoiiArisa-b) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 08:38
    ไก่ทอดสื่อรักเหรอจงอิน
    #119
    0
  9. #118 Tippybutterfly (@thipkesoneh) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 03:31
    ถ้าเชฮุนเห็นจะเป็นไงน้า 555
    #118
    0
  10. #117 tawal (@tawaln04) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 00:18
    ผูกสัมพันธ์ด้วยไก่ทอด จงอินนี่จงอินจริง ๆ อ่ะค่ะ 5555 เริ่มไม่ใช่แค่เพื่อนแล้วมั้งคะ
    #117
    0
  11. #116 Darling02 (@noo-ping) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 00:06
    จงอินชอบแบคใช่ไหม แต่ดูท่าแบคคงจะไม่รู้ 55555 เซฮุนอย่าไปยอมนะ รีบๆจีบแบคสิ
    #116
    0
  12. #115 oshbbh (@shbc) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 23:46
    จงอินนี่ชอบแบคชัดๆเลยอ่ะ โอ้ยยย เซฮุนต้องรีบทำคะแนนได้แล้วววว อย่าโผล่มาแค่อยุ่หลังกระจกสิ555555
    #115
    0
  13. #114 bbh_bbh (@bbh_bbh) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 23:22
    คุณแม่น่ารักกับแบคฮยอนจัง เรียกแบคว่าลูกด้วย ส่วนพระเอกของเราโผล่มานิดนึง 5555
    #114
    0