ตราบฟ้ามีตะวัน [พิมพ์ครั้งที่ 3] [ผ่านพิจารณา ละครช่อง 3]

ตอนที่ 8 : บทที่ 4 เกลียด (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,764
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 205 ครั้ง
    12 ก.ค. 61




“แป้งโอเคค่ะคุณลุง ถ้าหากว่าคุณป้ากับพี่อาทิตย์ไม่สบายใจ แป้งจะไปอยู่บ้านพักคนงานก็ได้ค่ะ ที่นั่นน่าจะมีห้องว่างสักห้อง”

คำตอบของวันฟ้าใหม่ทำให้ครองประทีปหยุดความคิดทั้งหมดแล้วหันมาพินิจใบหน้าของหลานสาวให้แน่ใจว่าคนที่พูดนั้นคือวันฟ้าใหม่ที่เขารู้จัก และก็พบว่าเธอไม่ได้พูดไปด้วยประชดประชันหรือแกล้งพูดเพื่อเรียกร้องความเห็นใจ ตรงกันข้ามแววตาของหญิงสาวกลับสุกใสเปล่งประกายและจริงใจอย่างที่สุด

 

 

ไร่ตะวันฉายเป็นไร่องุ่นที่ใหญ่ที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีเนื้อที่เกือบสองพันไร่ เนื้อที่ส่วนมากเป็นไร่องุ่นทั้งสำหรับรับประทานสดและสำหรับแปรรูป พื้นที่บางส่วนปลูกผลไม้ตามฤดูกาล ผักออแกนิก และฟาร์มปศุสัตว์ที่เลี้ยงทั้งโคเนื้อและโคนม ที่พิเศษเลยก็คือโรงผลิตไวน์และบรั่นดีขนาดใหญ่ที่ดึงดูดนักท่องเที่ยวได้มากกว่าความงามของพืชพันธุ์ธรรมชาติเสียอีก

เรือนพักงานตั้งอยู่ห่างจากบ้านสุริยะสกุลแค่สามร้อยเมตร มีสองลักษณะ แบบแรกเป็นเรือนไม้ห้องแถว สำหรับคนงานทั่วไป และบ้านไม้เป็นหลังยกพื้นสูงสำหรับหัวหน้าคนงานหรือผู้จัดการ

วันฟ้าใหม่ได้พักเรือนของหัวหน้าคนงานซึ่งปลูกแยกออกมาเป็นสัดส่วนจากเรือนไม้ห้องแถว เวลานี้บ้านพักคนงานยังเงียบสนิทด้วยเพราะยังไม่ถึงเวลาเลิกงาน

“มีอะไรให้ผมช่วยอีกไหมครับคุณแป้ง” แสบวางกระเป๋าลงแล้วถามด้วยสีหน้าติดไปทางเรียบเฉย

วันฟ้าใหม่รู้ดีว่านายแสบไม่ค่อยอยากจะเสวนากับเธอเท่าใดนัก ตอนที่คุยกับครองประทีปที่เรือนใหญ่เธอก็เห็นว่าคนรับใช้ของบ้านสุริยะสกุลออกมายืนดูอยู่ตลอดเวลา ในแววตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกในทางลบอย่างไม่ปิดบัง

“ไม่มีอะไรแล้วค่ะพี่แสบ ขอบคุณนะคะ” เธอยกมือไหว้

แสบรีบพนมมือรับไหว้เก้ๆ กังๆ มองอดีตเจ้านายขาวีนอย่างอึ้งๆ วันฟ้าใหม่ขบขันอยู่ภายในหากแต่ไม่พูดอะไร เธอลากกระเป่าเข้าไปในบ้านแล้วทิ้งให้นายแสบยืนเกาหัวอยู่ตรงนั้น ไม่นานก็เดินลงบ้านไปโดยไม่พูดอะไร

ตะวันบ่ายคล้อยวันฟ้าใหม่นั่งลงที่ตั่งไม้ในห้องโถง มองไปรอบๆ ตัวเรือนบ้านอันว่างเปล่า ก็ได้ข้อสรุปว่าพรุ่งนี้เธอคงต้องเข้าตัวเมืองไปจัดการซื้อข้าวของอีกหลายอย่าง บ้านหลังนี้เป็นบ้านไม้ยกพื้นสูง ความกว้างของตัวบ้านประเมินจากสายตาแล้วน่าจะมีพื้นที่ไม่เกินห้าสิบตารางเมตร ภายในแบ่งเป็นหนึ่งห้องนอน หนึ่งห้องน้ำ และบริเวณที่เธอนั่งน่าจะเรียกได้ว่าห้องเอนกประสงค์ ไม่มีเครื่องอำนวยความสะดวกอื่นใดนอกจากเฟอร์นิเจอร์ไม่กี่ชิ้น

เธอคว้ากระดาษปากกามาจดเตือนความจำถึงสิ่งที่ต้องซื้อ ขณะที่กำลังคิดเรื่องจัดที่พักใหม่ อยู่ๆ แสงแดดอ่อนจากตะวันยามบ่ายก็ทำให้ดวงตากลมค่อยๆ ปรือลง เธอเอนตัวนอนแต่มือยังถือปากกากับกระดาษ

พักสายตาสักยี่สิบนาทีก็ดีเหมือนกัน

 

 

จากที่ตั้งใจพักสายตาแค่ยี่สิบนาทีปรากฎว่าวันฟ้าใหม่ตื่นมาพบกับสภาวะที่มืดสนิท ท้องฟ้ามืดแล้ว หญิงสาวสะดุ้งขึ้นมาคว้าโทรศัพท์ กดเปิดไฟฉายส่องหาสวิซต์ไฟ

“ตายเหอะ หลับไปตั้งสามชั่วโมง”

ร่างบางบิดไล่ความเมื่อยขบเพราะนอนบนพื้นแข็งๆ นานเกินไป เธอเดินสะลึมสะลือเข้าไปในห้องนอน คว้าผ้าเช็ดตัวแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป

พออาบน้ำเสร็จ ท้องที่ไม่ได้รับประทานอะไรมาตั้งแต่กลางวันเริ่มประท้วง มองออกไปจากตรงที่เธออยู่หนทางนั้นมืดสนิท บ้านเรือนคนงานที่อยู่ไม่ไกลปิดประตูเงียบเชียบ ที่นี่ไม่เหมือนหอพักของเธอที่พอเดินลงมาข้างล่างก็พบกับร้านขายอาหารตลอดข้างทาง หรือถ้าดึกกว่านั้นก็ยังมีร้านสะดวกซื้อที่เปิดตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง เธอสะเพร่าไปจริงๆ ที่ลืมคิดเรื่องนี้ไปสนิท 

ถึงอย่างไรก็คงหาอะไรกินวันนี้ไม่ทันแล้ว เธอคงต้องอดทนรอให้ถึงเช้า

“ได้มาม่าสักถ้วยก็คงดี”

คิดแล้วก็ปลงเพราะคงทำอะไรไม่ได้ หญิงสาวเดินกลับไปล้มตัวลงบนที่นอน ดีที่เมื่อครู่เธอเห็นกองผ้าห่มใหม่สะอาดวางอยู่ที่ระเบียง ครองประทีปคงให้คนจัดหามาให้ ทำให้เธอไม่ต้องนอนปวดหลังทั้งคืน แต่ใยผู้เป็นลุงจึงไม่ยักให้คนนำอาหารมาให้เธอด้วยเล่า ปัจจัยสี่ที่สำคัญกว่าเครื่องนุ่มห่ม

วันฟ้าใหม่ลืมตามองเพดานว่างเปล่าอยู่หลายนาทีก่อนจะหลับตาลง แต่เธอเพิ่งตื่นหลังจากงีบไปสามชั่วโมงจึงไม่สามารถนอนหลับได้โดยง่าย ซ้ำยิ่งพยายามนอนให้หลับยิ่งดูเหมือนเป็นการทำให้ความหิวแสดงตัวตนออกมามากกว่าเดิม  

ราวสองชั่วโมง...ความอดทนของคนหิวก็ต้องหมดลง เธอต้องกินอะไรสักอย่าง อะไรก็ได้...มิเช่นนั้นคืนนี้ต้องตายแน่ๆ

 

 

บ้านสุริยะสกุลเงียบเชียบไม่ต่างจากทุกอณาบริเวณในไร่ตะวันฉาย แสงไฟสีส้มที่เปิดเป็นบางดวงยามเมื่อสมาชิกในบ้านต่างแยกย้ายเข้าห้องนอนกันหมดแล้ว เธอรู้ว่าครองประทีปและทับทิมนอนเร็ว ไม่เกินสองทุ่มครึ่ง คงจะมีก็แต่ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของบ้านที่นอนดึกเป็นประจำและดูเหมือนว่าวันนี้เขาจะอยู่บ้าน

วันฟ้าใหม่ลงจากรถแล้วเดินอ้อมไปข้างหลังบ้านอันเป็นส่วนของห้องครัว เธออยู่ที่นี่สามปีรู้จักทุกซอกทุกมุม และรู้ว่าเวลานี้ทั้งบ้านไม่มีใครสนใจห้องครัวแล้ว หญิงสาวเดินตรงไปที่ตู้เย็น พอเปิดประตูตู้เย็นได้เธอก็คว้ากล่องน้ำผลไม้ออกมาก่อนอันดับแรก เทใส่แก้วใบใหญ่แล้วกระดกทีเดียวหมดไปครึ่งแก้ว พอน้ำผลไม้ช่วยคลายความหิวได้บ้างแล้วหญิงสาวก็คว้าถ้วยมาม่ามาเปิด เทน้ำใส่แล้วส่งมันเข้าไมโครเวฟ แต่แล้วขณะที่เธอกำลังรอให้ไมโครเวฟทำงานเสร็จก็นึกขึ้นได้ว่าถ้วยเดียวคงไม่พอจึงเดินไปหยิบอีกถ้วยมาเทน้ำใส่ พอถ้วยแรกเวฟเสร็จจึงส่งถ้วยสองเข้าไปแทนที่แล้วกดปุ่มทำงาน

อาหารที่เลิศรสที่สุดก็ไม่อร่อยเท่าอาหารธรรมดายามเมื่อท้องหิว

วันฟ้าใหม่ตักมาม่าร้อนๆ ใส่ปาก ความร้อนทำให้เธอเกือบคายมันออกมา แต่ทว่าสุดท้ายก็กลืนมันลงท้องไปได้ พอเริ่มชินกับความร้อนแล้วจากนั้นก็จัดการตักคำที่สอง สาม และสี่เข้าปากตามกันติดๆ

“คิดจะทำอะไรชั่วๆ อีกเหรอ”

เสียงที่ดังขึ้นโดยไม่มีปี่มีขลุ่ยนั้นทำให้วันฟ้าใหม่หันขวับไปมองทั้งที่เส้นมาม่ายังคาอยู่ที่ปาก เธอเบิกตากว้างเมื่อได้เห็นว่าเจ้าของเสียงเป็นใคร

พี่อาทิตย์ วันฟ้าใหม่ตะโกนก้องในใจเพราะพูดไม่ได้เนื่องจากปากเต็มไปด้วยเส้นมาม่า หญิงสาวตั้งสติชั่วครู่จึงจัดการกลืนมันลงท้องอย่างรวดเร็ว

ติ๊ง!

เสียงไมโครเวฟดังขึ้นเตือนว่ามาม่าอีกถ้วยสุกแล้ว เธอกัดริมฝีปากส่งสายตาลุแก่โทษให้เจ้าของบ้านที่ตอนนี้ยืนมองเธอเหมือนกำลังจะจับผู้บุกลุกสักคน คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันส่งให้ใบหน้านิ่งขรึมดุมากขึ้นไปอีก

“คิดจะทำอะไร” ร่างสูงหกฟุตเศษเดินเข้าไปหาผู้บุกรุก มองอย่างไม่ไว้วางใจ อย่าว่าแต่สี่ปีเลย ต่อให้อีกร้อยปีเขาก็ไม่มีทางลืมว่าวันฟ้าใหม่ร้ายกาจเพียงใด

วันฟ้าใหม่ยังหาเสียงตัวเองไม่เจอ เธอลอบกลืนน้ำลาย หัวใจเต้นโครมครามเหมือนว่ามันจะกระดอนออกมาจากอก

ไม่น่าเชื่อว่าเมื่อสี่ปีก่อนเธออยากได้ผู้ชายคนนี้เป็นสามี

หน้าตาเขาดุอย่างกับยักษ์...ไม่เห็นจะน่าพิศวาสตรงไหน  

“ฉันถาม เป็นใบ้หรือไง” เสียงเข้มดังขึ้นอีกจนเกือบเป็นตะคอก

จะดุหาอะไรกันนักกันหนา...วันฟ้าใหม่ตั้งสติรวบรวมความกล้าบอกกับเขาไปด้วยน้ำเสียงกระท่อนกระแท่น

“แป้ง มาหาอะไรกินค่ะ”

“โกหก” เสียงเข้มนั้นโพล่งออกมาทันที “จะโกหกก็ทำให้มันเนียนกว่านี้หน่อยนะ คนอย่างเธอมีแผนเสมอนั่นแหละ คิดว่าตัวเองแกล้งลืมความชั่วที่เคยทำไว้แล้วคนอื่นเขาจะลืมด้วยอย่างนั้นเหรอ อยากรู้จริงๆ ว่าหน้าเธอทำด้วยอะไรถึงได้ด้านขนาดกล้ากลับมาเหยียบที่นี่อีก” 

อะไรกัน (วะ)!

วันฟ้าใหม่อุทานอยู่ในอกเพราะไม่รู้จะหาถ้อยคำไหนมาตอบโต้ น่าแปลกที่ครั้งนี้อาจเป็นครั้งแรกที่เขาพูดกับเธอได้หลายประโยคกว่าที่ผ่านมา แต่ถ้าเลือกได้เธอจะขอให้เขามองผ่านแล้วเห็นเธอเป็นอากาศไปเหมือนครั้งอื่นๆ จะดีกว่า ไม่คิดเลยว่าภายใต้ใบหน้าหล่อเหลานั้นจะซ่อนไปด้วยวาจาร้ายกาจได้ถึงเพียงนี้  

“งั้น ถ้าแป้งรกหูรกตาพี่อาทิตย์มาก แป้งกลับบ้านพักก็ได้ค่ะ” เธอรู้ว่าการโต้เถียงกับเขาไม่ต่างจากเดินเข้าไปหาเรื่องเหยียบตะปู และคนมีชะนักติดหลังเช่นเธอควรหรือที่อยู่เผชิญหน้ากับคนที่แค้นตนขนาดนั้น   

วันฟ้าใหม่ไม่ลืมหันกลับไปหยิบมาม่าในไม่โครเวฟ ความร้อนจากถ้วยทำให้เธอต้องรีบวางมันลงบนเคาน์เตอร์ โชคดีที่ไม่ทำมันหกเลอะเทอะให้วุ่นวายไปมากกว่านี้ แต่ขณะที่กำลังสารวนกับอาหารมื้อเย็นที่ล่วงเลยมาจนดึกดื่น เธอก็พบว่ารังสีอำมหิตจากดวงตาของอีกคนยังไม่จางหายไป

อาทิตย์จ้องเธออย่างเอาเป็นเอาตาย วันฟ้าใหม่เพิ่งสังเกตว่าเขาส่วมเสื้อกล้ามสีขาวสะอาดกับกางเกงนอนขายาวสีเทาจั้มข้อเท้า กล้ามยักษ์ที่เด่นชัดนั้นทำให้เธออดประเมินไม่ได้ว่าถ้าเขาบีบคอเธอ เธอจะตายในกี่นาที

ตายล่ะ...เธอเขียนลายแทงบอกที่ซ่อนศพให้ปัณศรกับโภคินละเอียดดีหรือยังนะ  

แต่แววตาช่างสำรวจของเธอนั้นทำให้อาทิตย์เข้าใจไปอีกทาง เขาคิดว่าวันฟ้าใหม่กำลังรู้สึกบางอย่างกับร่างกายของเขา เธอมองเขาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า จากปลายเท้าขึ้นมาหยุดที่หน้าอก

“เลว”

หา...

วันฟ้าใหม่ใจกระตุกวูบ ก่อนความหวาดกลัวจะจางหายไปอย่างรวดเร็วกลายเป็นความกรุ่นโกรธเข้ามาแทนที่ เธอรู้ว่าตัวเองไม่ได้ดีอะไรนัก ออกจากทำเลวทรามมามากอย่างที่เขาพูดไม่ผิดเพี้ยน แต่ว่ากันขนาดนี้ก็ทำให้เธอเลือดขึ้นหน้าได้เหมือนกัน อย่างน้อยเขาก็ควรจะมีมนุษยธรรมสักนิด มาต่อว่ากันยามที่เธอกำลังหิวจนจะกินคนได้ทั้งคนได้อย่างไร

“พี่อาทิตย์ ว่ากันแรงเกินไปแล้วนะคะ”

“หึ เกินไปเหรอ น้อยไปเสียด้วยซ้ำ คนแบบเธอฉันไม่จับฆ่าหมกป่าก็ดีตั้งเท่าไหร่ สมบัติที่พ่อเธอทิ้งไว้ให้มันไม่พอให้เธอไปเริ่มต้นชีวิตที่อื่นเหรอ เธอใช้หมดแล้ว หรือว่า...อยากจะได้อะไรจากที่นี่มากกว่าเงินทอง”

“อะไรที่ว่าคืออะไรเหรอคะ”

“ไม่ต้องพูดก็น่าจะรู้อยู่แก่ใจ ฉันไม่พูดให้ปากสกปรกหรอก”

“ไม่พูดก็ไม่ต้องพูดค่ะ แป้งกลับได้หรือยังคะ” เธอคร้านจะต่อความเพราะไม่อยากรับศึกสองด้าน แค่ความหิวก็ทำร้ายเธอได้มากพออยู่แล้ว

เธอก้มมองถ้วยมาม่าก็เห็นว่าควันร้อนยังลอยออกมาเป็นจำนวนมาก

“ขอยืมกล่องใส่อาหารหน่อยนะคะ” วันฟ้าใหม่หันไปขออนุญาตโดยไม่สนใจอารมณ์ของอีกฝ่ายที่ดูเหมือนจะมีควันพวยพุ่งออกจากหูไม่ต่างจากบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปถ้วยนี้เท่าใดนัก  

วันฟ้าใหม่เทมาม่าใส่กล่องอาหาร ก่อนหันไปเปิดตู้เย็นหยิบกล้วย ส้ม ขนมปัง และไส้กรอกยัดใส่เข้าไปอีกกล่อง หลังจากนั้นเธอก็หอบกล่องอาหารเดินตัวลีบออกมา พอจะต้องผ่านร่างสูงเหมือนยักษ์นั่นหญิงสาวก็รีบโกยอ้าว อย่างไรก็ตาม เธอยังไม่อยากตายตอนนี้ อย่างน้อยก็ไม่ควรเป็นตอนที่ท้องเธอว่างแบบนี้  

เจ้าของร่างสูงมองตามร่างที่ร้อนรนออกไป ดวงตาสีน้ำตาลเป็นประกายวูบไหวคล้ายไม่แน่ใจบางอย่าง

“คิดจะมาไม้ไหน”


--------------------------------------------------------------------

//พี่อาทิตย์คะ โปรดเมตตาสัตว์โลกผู้หิวโหย//

ปล. ย้ายนิยายเรื่องนี้ไปหมวดยสยองขวัญได้ไหม
 มีการอยากฆาตกรรมกันตลอดเวลา



ข่าวสั้นวันนี้ "นิยายเรื่องนี้ตีพิมพ์และมีอีบุ๊คค่ะ" จบข่าว 555


ดีใจที่ถามเข้ามานะคะ ถามอีกได้ไม่เบื่อตอบจ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 205 ครั้ง

1,083 ความคิดเห็น

  1. #1036 fsn (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2561 / 14:56

    นางเท่ดีคะ อย่าได้สนใจ กองทัพเดินด้วยท้อง

    #1036
    0
  2. #967 mimoza23 (@mimoza23) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 กันยายน 2561 / 12:28
    ฮาๆๆ ชอบความ อ่อยไปได้ไงวะ
    #967
    0
  3. #878 Thittayaiem (@Chariyaiem) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 กันยายน 2561 / 16:39
    ที่แป้งทำไป ผีล้าเข้าสิง พอสติเข้าที่ถึงได้คิดว่า หน้าตาแบบนี้ไปอ่อยได้ไงนะ
    #878
    1
  4. #349 tom247 (@tom247) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 06:59
    นางเป็นผู้ใหญ่แล้ว
    #349
    0
  5. #76 _xxbell (@jingerbell24) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 22:25
    แป้งสู้ๆ
    #76
    0
  6. #75 nan (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 21:47

    ชอบน้องแป้งน่ารักดี

    #75
    0
  7. #74 เมเปิ้ล (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 20:52

    มาไม้ดีสิคะ มองแง่ดีบ้าง เพราะเท่าที่เห็นก็มองแป้งไม่ดีตั้งแต่โดนจับโดยผู้ใหญ่แล้ว แต่ๆๆๆๆนางน่ารักขนาดนี้อย่ามาหลงหละกัน

    #74
    0
  8. #73 Somying2525 (@Somying2525) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 20:51
    "เลว" นี่เป็นคำทักทายคำแรก หลังจากที่ไม่ได้เจอกันมา 4 ปี 555
    #73
    0
  9. #72 Kwanta Lorliam (@kwantal) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 20:47

    คนหิวพูดมากน่ารำคาญ

    #72
    0
  10. #71 kakfern23 (@kakfern23) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 20:38
    เข้าใจนางกำลังหิว5555
    #71
    0
  11. #69 Pun Arun (@A-Arungomes) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 20:28

    หิวตามเลย

    เดี๋ยวขอไปดู มาม่าในตู้ก่อน

    มีเหลือรึเปล่าน๊า

    #69
    0
  12. #68 aieng (@ojiaieng) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 20:25
    รอเปย์ค่า ไม่ได้กดดันเล้ยยยยยยย
    #68
    0
  13. #67 49040264 (@49040264) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 20:14
    ขออีกนิดนึ่ง
    #67
    0
  14. #66 pinzzz (@pp-pin) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 20:05
    ชอบความหิวของนางเอง มาม่าสองคัพไม่พอ 5555555
    #66
    0
  15. #65 Mini-fish (@Tooktick6) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 19:59
    หิวเหมือนกันToY
    #65
    2