หัวใจพ่ายรัก กับดักตะวัน (Reup)

ตอนที่ 8 : บทที่ 4 หนีไม่พ้นรัก (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 23,558
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 57 ครั้ง
    14 ส.ค. 62




               “เฮียเหนือใจเย็นๆ น่า” คนพูดจับไหล่พี่ชายก่อนจะหันไปพูดกับบิดา “พ่อครับ ให้เฮียได้หายใจบ้างนะครับ เฮียเหนือคงไม่นอนคอนโดทุกวันหรอก ใช่ไหมเฮีย” ประโยคหลังหันมาตั้งคำถามกับคนที่บัดนี้มีสีหน้าไม่สบอารมณ์
               “ผมจะพยายาม” เหนือตะวันตอบบิดาแล้วหันไปพูดกระแทกเสียงใส่ตัวปัญหา “แม้ว่าจะไม่อยากกลับมาก็ตาม!”
     

               ยี่สิบนาทีต่อมาเหนือตะวันก็ขับรถออกมาจากคฤหาสน์ปริยากรโสภณด้วยความโล่งใจ แม้ทุกคนจะไม่ค่อยเห็นด้วยเท่าใดนัก เพราะอันที่จริงแล้วบ้านกับที่ทำงานไม่ได้ไกลกันมาก ใช้เวลาขับรถไม่เกินสามสิบนาที แต่สาเหตุที่แท้จริงคือเขาไม่อยากอยู่ใกล้นิชาภัทร เขามั่นใจเหลือเกินว่าหล่อนต้องใช้มารยาหญิงยั่วให้เขาตกหลุมพรางอีกแน่ ครั้งแรกก็วางยา ครั้งนี้ก็ใส่ชุดนอนวาบหวิว ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปเขาอาจจะพลาดท่าจนต้องพ่ายแพ้เกมของบิดาได้ง่ายๆ

               นิชาภัทรมาทำงานด้วยจิตใจเบาโหวง ไพล่นึกไปถึงเรื่องคืนก่อนที่อยู่ดีๆ เหนือตะวันกับหล่อนก็มีความสัมพันธ์ทางกายกันเป็นครั้งที่สอง และแตกต่างกับครั้งแรกโดยสิ้นเชิง แต่คงไม่สำคัญเท่าใดนัก ในเมื่อเช้ามาเขาก็มีทีท่าขยะแขยงหล่อนเช่นเดิม แถมยังปักใจเชื่อเรื่องวางยาอีก บางทีอาจเป็นเพราะหล่อนเซ็กซี่มากเกินห้ามใจก็ได้นี่นา ไม่เห็นคิดถึงข้อนี้บ้าง
คนที่ไม่เคยรู้ฤทธิ์ยาปลุกเซ็กซ์เฝ้าคิดวนเวียนในหัว นี่ก็สี่วันแล้วที่เขาย้ายออกไปจากบ้าน หล่อนรู้สึกได้ว่าทางเดินข้างหน้าช่างมืดมนเสียเหลือเกิน เกินจะเข้าไปถึงหัวใจของเหนือตะวันได้ ถ้านอนห้องเดียวกันฉันสามีภรรยา แม้ว่าเขาจะเกลียดหล่อนแต่ก็ยังมีความสุขที่ได้เห็นใบหน้าคมคายใกล้ๆ ทุกวัน แต่เวลาหนึ่งปีกำลังลดลงเรื่อยๆ เพราะจากวันแต่งงานมาจนถึงตอนนี้อีกไม่มีกี่วันก็จะครบหนึ่งเดือน แต่หล่อนกับเขาไม่ได้ใกล้กันมากขึ้นเลย ตรงกันข้ามกลับยิ่งห่างออกไปทุกที
เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ปลุกหล่อนให้ตื่นจากภวังค์ นิ้วเรียวสวยกดรับสาย
               “ว่าไงจ๊ะ”
               “บอสคะ วันนี้ให้ดิฉันสั่งอาหารให้ไหมคะ หรือจะรับประทานข้างนอกคะ”
               “สั่งให้ฉันเลยก็ได้จ้ะ อาหารญี่ปุ่นก็แล้วกันนะ”
               นิชาภัทรเลี่ยงที่จะออกไปรับประทานอาหารข้างนอก เนื่องจากข่าวการให้สัมภาษณ์ของเหนือตะวันในวันแต่งงาน บวกกับเรื่องราวของหล่อนที่ถูกขุดคุ้ยเรียกความสนใจจากประชากรในโลกโซเชียลเป็นอย่างมาก หล่อนเดินไปไหนก็พบแต่สายตาแปลกๆ ที่มองมาชวนให้ขนหัวลุก ยิ่งได้อ่านความเห็นในโซเชียลมีเดียแล้วก็เดาความหมายของสายตาเหล่านั้นได้ไม่ยาก
               ผู้หญิงสมัยนี้นะ ด้านได้อายอด เธอเป็นตัวอย่างของความด้านจริงๆ มอบโล่ค่า
               หน้าตาก็สวยนะ แต่ผู้ชายไม่เอา ไม่ต้องบอกก็รู้ว่านิสัยเป็นยังไง
               สงสารคุณเหนือสุดหล่อจริงๆ มาซบอกหนูไหม แล้วจะรู้ว่าผู้หญิงดีๆ ยังมีอีกมาก
               ใครปล่อยแรดออกจากป่าคะ
               อยากรู้จริงๆ ว่าที่ต้องแต่งงานเป็นเพราะสาเหตุอะไร คงไม่ใช่เพราะวางยาแล้วแบล็กเมล์หรอกนะ
               ผู้ชายพูดขนาดนี้ เป็นฉันนะไม่หน้าทนอยู่หรอกค่ะ
               นึกถึงข้อความพวกนั้น ‘แรด’ ก็ได้แต่กุมขมับ ช่วงนี้หล่อนคงต้องเก็บตัวเงียบ โครงการหมูกระทะของนารีรัตน์ก็ต้องถูกพับไปด้วย เพราะเจ้าหล่อนไม่อยากนั่งเป็นเป้าสายตาให้อึดอัด หลังจากแวะไปกินอาหารกลางวันกับหล่อนแค่มื้อเดียวก็เข็ดขยาด
               โชคดีที่นิชาภัทรเป็นคนไม่ค่อยใส่ใจคนอื่นมากนัก นับจากวันที่อุบัติเหตุพรากชีวิตบิดากับมารดาของหล่อนไป ทำให้รู้ว่าหลายๆ อย่างในชีวิตอยู่เหนือการควบคุม โดยเฉพาะความคิดของมนุษย์ หล่อนจึงทำ พูดออกไปตามความรู้สึก แล้วถ้าคนอื่นจะวิพากษ์วิจารณ์หล่อนตรงๆ บ้างก็ไม่เห็นจะเป็นอะไร ถึงแม้ว่าบางคำพูดจะกระทบความรู้สึกก็ยังถือว่าพอรับได้ อีกอย่างความเครียดทั้งหมดทั้งมวลในตอนนี้อยู่ตรงผู้ชายที่หล่อนรัก...ป่านนี้ไปทำอะไรอยู่ที่ไหนกันนะ
               “บอสคะ” เสียงเรียกของเลขาฯ คู่ใจทำให้นิชาภัทรตื่นจากภวังค์
               “มาแล้วเหรอ ทำไมเร็วนัก”
               เลขาฯ สาววัยวัยสามสิบกะรัตวางข้าวกล่องญี่ปุ่นลงบนโต๊ะรับประทานอาหารเล็กๆ มุมห้อง 
               “อะไรกันคะบอส นี่ดิฉันไปตั้งเกือบชั่วโมงนะคะ”
               ได้ยินคำตอบของลูกน้องเจ้านายสาวถึงกับเปลี่ยนสีหน้า นี่หล่อนนั่งคิดเรื่องแค่นี้เกือบหนึ่งชั่วโมงเชียวหรือ มองนาฬิกาก็เห็นจริงดังที่ลูกน้องคนสนิทพูด
               “งั้นเหรอ” นิชาภัทรทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้อย่างหมดแรง สมองล้าไปหมด
               “บอสเป็นอะไรหรือเปล่าคะ หรือว่าเครียดเรื่องข่าว”
               ลูกปลายืนประสานมือนิ่ง แต่สายตาแสดงถึงความเป็นห่วง ในสายตาคนอื่น นิชาภัทรคือสาวเปรี้ยว มั่นใจในตัวเอง หล่อนสวย รวย และฉลาด เป็นผู้นำได้เป็นอย่างดี แต่นั่นเป็นเพราะภาระหน้าที่ที่ใหญ่เกินตัว ทำให้หญิงสาววัยยี่สิบสองปีดูเหมือนเป็นผู้ใหญ่เกินอายุ อีกอย่างตอนเรียนก็เรียนเร็วกว่าคนวัยเดียวกัน เพราะว่าไอคิวสูงจนสอบเทียบชั้นได้ถึงสองปีในตอนมัธยมปลาย และเรียนมหาวิทยาลัยเพียงแค่สามปีเท่านั้น แต่ใครจะรู้ล่ะว่าเจ้านายคนสวยของหล่อนยังเป็นเด็กอยู่มากทั้งยังอ่อนแอกว่าที่ใครหลายคนคิด บางครั้งก็ต้องการที่ปรึกษาและคำแนะนำที่ดี
               “เปล่า”
               “งั้นก็เรื่องที่ท่านรองประธานไม่ยอมกลับบ้าน แต่ย้ายมาอยู่คอนโด”
               เหมือนมีมีดแหลมทิ่มที่หัวใจ!
               “ทำไมคุณถึงรู้” ดวงตากลมโตเบิกกว้างเล็กน้อย ลูกปลารู้ แสดงว่าคนอื่นๆ ก็คงรู้ “แต่ช่างเถอะ มันเป็นเรื่องจริง”
               “แล้วทำไมบอสไม่ย้ายไปอยู่ด้วยกันล่ะคะ ยังไงคุณสองคนก็ทำงานที่เดียวกัน แถมเป็นสามีภรรยากันแล้วด้วย”
               “คุณลูกปลาน่าจะทราบว่าท่านรองของคุณลูกปลาไม่ได้มองว่าฉันเป็นภรรยาของเขา” นิชาภัทรเอ่ยเซ็งๆ มีใครในโลกนี้ไม่ทราบบ้าง
               เลขาฯ สาวเดินเข้ามาใกล้ ก่อนโน้มตัวลงกระซิบถามเบาๆ
               “แล้วคุณสองคน...ฟีเจอริงกันหรือยังคะ”
               คำถามนั้นทำเอาคนถูกถามหน้าแดงก่ำ เสมองทางอื่นด้วยความอาย ก่อนจะพยักหน้าสองครั้งแทนคำตอบ
               “ถ้าอย่างนั้น ไม่เป็นภรรยาจะให้เป็นอะไรล่ะคะ ถ้าเป็นดิฉัน ไม่ต้องขอด้วยซ้ำ ขนของมาเองเลยทีเดียว” 
               แววตาของเลขาฯ สาวหนักแน่น เจ้านายสาวที่อ่อนทั้งวัยอ่อนทั้งประสบการณ์รู้สึกเหมือนมีคนมาจุดเทียนในความมืดให้หล่อนได้เห็นทางออก 
               จริงสินะ หล่อนบอกกับตัวเองไว้ก่อนหน้านี้แล้ว ไม่ว่าจะอย่างไร ขอแค่ได้อยู่ใกล้ๆ ก็มีความสุขแล้ว

               เวลาเกือบสองทุ่ม บุรุษร่างสูงก้าวเข้ามาในบริเวณโถงคอนโดมิเนียมที่ตกแต่งไว้อย่างหรูหรางดงาม แต่ชายหนุ่มไม่มีกะจิตกะใจจะชื่นชม เขานัดเจอกับรสาเมื่อชั่วโมงที่แล้ว อยากอธิบายเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้ฟัง ทว่าหล่อนแค่รับรู้ แต่ไม่แสดงความคิดเห็นใดๆ ไม่สนใจข้อเสนอของเขาที่อยากสานสัมพันธ์ต่อ แม้ใจลึกๆ เขาจะไม่ได้รู้สึกต่อหล่อนมากเกินกว่าชอบและพึงพอใจ แต่เหตุการณ์นี้ก็ใกล้เคียงกับคำว่า ‘อกหัก’ ถ้าเป็นเมื่อก่อน เขาก็แค่สลัดความคิดทิ้งแล้วมองหาผู้หญิงคนใหม่ ซึ่งไม่ยากเย็นนักและอันที่จริงเขามักจะเป็นฝ่ายทำให้เหล่าสาวๆ อกหักเสียมากกว่า ทว่าตอนนี้เขาไม่ได้อยู่ในสถานะนั้นอีกต่อไป ทุกอย่างเปลี่ยนไปเพราะผู้หญิงหน้าด้านเพียงคนเดียว 
               ชายหนุ่มไขกุญแจเข้ามาในห้องที่ตกแต่งอย่างเรียบง่ายแต่ทันสมัยสไตล์มินิมัล เน้นโทนสีขาวเทา ภายในแบ่งออกเป็นสามส่วน คือห้องนอน ห้องรับแขก และห้องครัว เขาไม่ชอบห้องชุดที่กว้างจนเกินไป เพราะแค่ที่บ้านการจะเดินจากที่หนึ่งไปยังอีกที่หนึ่งยังใช้เวลามากพอควร ดังนั้นผู้ชายที่ชอบชีวิตง่ายๆ จึงเลือกห้องแบบชั้นเดียวที่มีพื้นที่ใช้สอยเพียงเก้าสิบตารางเมตร 
               หนือตะวันกลับมาถึงที่นี่เวลานี้ประจำ แต่มีบางสิ่งที่ผิดปกติ ตั้งแต่ไฟที่ถูกเปิดไว้และกลิ่นของอาหารที่เหมือนเพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ 
               “กลับมาแล้วหรือคะ” 
               ไม่ต้องคาดเดาอีกต่อไปเมื่อร่างเล็กของนิชาภัทรโผล่ออกมาจากผนังกั้นระหว่างห้องครัวกับห้องรับแขก ภาพตรงหน้าทำให้ชายหนุ่มกำมือแน่น ขบกรามจนเป็นสัน
               “เธอเข้ามาได้ยังไง” 
               ทะเลที่เงียบสงบมานานกำลังจะมีพายุรุนแรง เหนือตะวันไม่รอให้เป้าหมายตั้งตัว ชายหนุ่มก้าวเท้าครั้งเดียวก็ถึงตัวคนที่เขาอยากจะฉีกร่างออกเป็นชิ้นๆ มือแข็งแรงราวคีมเหล็กบีบต้นแขนเล็กโดยไม่ออมมือ จนอีกฝ่ายนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด ดวงตากลมโตคลอไปด้วยน้ำใส หล่อนทั้งตกใจและหวาดกลัว 
               “ปล่อยเพลงนะ” 
               “เมื่อไหร่! เมื่อไหร่ที่เธอจะออกไปจากชีวิตฉัน” 
               เหนือตะวันตะคอกใส่ร่างเล็ก นิชาภัทรตกใจจนน้ำตาร่วง เขาโกรธมากที่เห็นหล่อนอยู่ที่นี่วันนี้ เพราะถ้าเป็นวันอื่นเขาคงจะโกรธน้อยกว่า แต่มันเป็นวันนี้ วันที่เขาถูกรสาตัดความสัมพันธ์อย่างไร้เยื่อใย เขาต้องเสียคนที่รักไปอีกครั้งเพราะหล่อนเป็นตัวต้นเหตุ 
               “ฮึกๆ” 
               นิชาภัทรยกแขนข้างที่ไม่ถูกพันธนาการปาดน้ำตาลวกๆ อย่างน่าสงสาร แต่เหนือตะวันไม่ได้สงสารหล่อนแม้แต่นิด 
               “จะร้องไห้หาอะไร ฉันนี่สิต้องร้อง เธอทำชีวิตฉันพัง” 
               “แต่เราแต่งงานกันแล้วนะคะ ทำไมเพลงจะมาอยู่กับพี่เหนือไม่ได้” 
               “เฮอะ!” พายุร้ายผลักไหล่บอบบางออกห่าง เพียงแค่เบาๆ หญิงสาวร่างเล็กก็เซถลาไปไกล ระยะห่างยิ่งทำให้เขาได้เห็นเต็มตาว่าเจ้าหล่อนตั้งใจมายั่วเขาจริงๆ “ใส่ชุดแบบนี้มาเนี่ยนะ อีตัวชัดๆ” 
               เหนือตะวันกวาดตามองนิชาภัทรตั้งแต่ศีรษะจดปลายเท้า เสื้อกล้ามสีขาวคอคว้านลึกจนเนินอกโผล่ออกมาเกือบครึ่ง กางเกงยีนขาสั้นจู๋นั่นอีก 
               เมื่อเห็นสายตาของเขาที่มองอย่างหยาบคาย ทำให้คุณหนูสาวอดประหม่าไม่ได้ หล่อนยกมือขึ้นปิดหน้าอกอย่างลืมตัว ทั้งที่ตอนแรกหล่อนตั้งใจมายั่วยวนเขาแท้ๆ แต่กลับไม่มั่นใจเสียเอง 
               “ปิดทำไม ตั้งใจมาให้ฉันดูไม่ใช่หรือไง” 
               “พี่เหนือก็หยุดมองเพลงด้วยสายตาหยาบคายแบบนั้นี้สักทีสิคะ” 
               “จะให้มองแบบไหน ผู้หญิงอย่างเธอวันๆ คิดแต่จะหาผัว ทำได้ทุกอย่าง ไม่คำนึงถึงวิธีการ แต่งตัวมาให้ฉันมองไม่ใช่เหรอ ปิดทำไมล่ะ” ไม่พูดเปล่า มือแข็งแรงยังปัดมือเล็กที่กอดอกแน่นจนแขนที่ประสานกันหลุดออก เผยให้เห็นเนินอกอวบอิ่มที่ล้นออกมาจากเสื้อกล้าม 
               “เพลงขอโทษ ถ้าพี่เหนือไม่พอใจเพลงจะไม่แต่งตัวแบบนี้อีก” นิชาภัทรปาดน้ำตา ก่อนจะเดินฉับๆ ไปที่โต๊ะอาหาร ตักข้าว จัดโต๊ะ ทำเป็นไม่รู้เรื่องรู้ราวที่เขาโกรธ หล่อนรู้ว่ายิ่งต่อความยาวสาวความยืดกับเขามากเท่าไร จุดจบของการทะเลาะกันคงไม่พ้นหล่อนต้องกระเด็นออกไปข้างนอก ดังนั้นแกล้งทำเป็นไม่สนใจสิ่งที่เขาพูดดีที่สุด 
ทว่าการทำเป็นไม่รู้เรื่องของหล่อน กลับยิ่งกระตุ้นให้พายุร้ายทวีความรุนแรงมากขึ้น เหนือตะวันสุดโมโหกับความหน้าทนของหล่อนจนควบคุมอารมณ์ไม่ได้ เขาคว้าแก้วน้ำได้ก็ขว้างลงกลางโต๊ะอาหารจนแก้วแตกเป็นเสี่ยงๆ เศษแก้วกระจายไปคนละทิศคนละทาง
               สิ้นเสียงแก้วแตก ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ ตั้งแต่เล็กจนโตนิชาภัทรไม่เคยเห็นเหนือตะวันโมโหจนทำลายข้าวของแบบนี้ แค่คิดน้ำตาก็ร่วงเป็นสายเมื่อรู้ความจริงว่าเขาไม่ใช่เหนือตะวันคนเดิมของหล่อนอีกต่อไป 
               “พี่เหนือ” หล่อนเรียกเขาเสียงเบา
               ทุกอย่างเงียบ ไม่ใช่แค่หล่อนที่ตกใจ เขาก็ตกใจไม่น้อยที่ตัวเองโมโหจนขาดสติอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน และยิ่งตกใจมากขึ้นไปอีก เมื่อแขนข้างซ้ายของนิชาภัทรมีเลือดไหลออกมาเป็นทางจากแผลเล็กๆ ที่น่าจะเกิดจากเศษแก้วเมื่อครู่ 
นิชาภัทรรู้สึกแสบที่แขนแปลกๆ พอเห็นว่าเป็นเลือดสีแดงเข้มไหลเป็นทางยาว ทันในนั้นโลกก็หมุน ทุกสิ่งทุกอย่างดับวูบลงทันที ภาพสุดท้ายที่เห็นคือร่างสูงของคนเจ้าอารมณ์คว้าร่างหล่อนไว้ทันก่อนจะร่วงลงพื้น



               เหนือตะวันจ้องมองเจ้าของใบหน้าหวานที่ตอนนี้นอนหมดสติอยู่บนโซฟาตัวยาว ความโมโหยังเต็มสิบ แต่ความรู้สึกผิดแค่ศูนย์จุดหนึ่ง 
               เรื่องอะไรเขาจะรู้สึกผิด นี่ยังน้อยไปด้วยซ้ำถ้าเทียบกับความวุ่นวายที่หล่อนก่อขึ้นตลอดระยะเวลาแปดปี เขาทั้งอดทั้งทน เก็บระงับความโกรธ และพยายามทำความเข้าใจว่าหล่อนทำไปเพราะยังเด็ก แต่นับวันยิ่งหล่อนโตขึ้นสมรรถภาพในการก่อความไม่สงบก็มากขึ้นตามไปด้วย จนถึงขั้นต้องแต่งงานกัน ซึ่งมันเลยเถิดเกินกว่าที่เขาจะรับได้อีก ฉะนั้นนับแต่นี้ต่อไป เขาจะไม่มีวันเป็นพี่ชายที่แสนดีของหล่อนอีก แต่เขาจะกลายเป็นฝันร้าย เป็นซาตาน เป็นอะไรก็ได้ทีหล่อนจะต้องหลีกลี้หนีไปให้ห่าง 
               แล้วเหมือนคิดได้ อันที่จริงการที่นิชาภัทรมาอยู่กับเขาที่นี่อาจจะเป็นเรื่องดีมากกว่าร้าย เพราะเขาจะได้มีโอกาสสร้างนรกของจริงให้หล่อนได้เห็นเต็มตา ชนิดที่ว่าหล่อนจะต้องเจ็บปวดจนรีบวิ่งมาขอหย่าแทบไม่ทัน 
คนสลบไสลมากว่าชั่วโมงเริ่มขยับ ความเจ็บแสบที่แขนแล่นเข้ามาเฉียบพลัน รู้สึกมึนงงไปหมด แต่คำพูดแรกที่ได้ยินหลังจากฟื้นขึ้นมากลับทำให้หล่อนอยากจะหมดสติอีกรอบ 
               “แค่เห็นเลือดก็เป็นลม สำออยชะมัด” 
               “เพลงเป็นโรคกลัวเลือดมาตั้งแต่เด็ก พี่เหนือก็รู้” คนกลัวเลือดเถียงเสียงเบา 
               “ฉันไม่มีพื้นที่สมองไว้จดจำเรื่องของเธอ” พูดแค่นั้นดวงตากลมโตที่เพิ่งพักจากการร้องไห้กลับน้ำตาเอ่ออีกรอบ                     “หยุดร้องไห้ได้แล้ว น่ารำคาญ” 
               เหนือตะวันที่นั่งอยู่บนโซฟาตัวเล็กเบือนหน้าหนี ก่อนจะปรับอารมณ์แล้วหันมายื่นข้อเสนอตามแผนการ
               “เธออยากจะอยู่ที่นี่กับฉันใช่ไหม”      
               คำถามธรรมดาแต่แสนเยือกเย็นเหมือนน้ำแข็งขั้วโลก น่ากลัวและดึงดูดใจในเวลาเดียวกัน แต่มีหรือที่คนอย่างนิชาภัทรจะหวั่น ถ้าคนตรงหน้าอันตรายจริง แล้วอะไรบนโลกนี้ล่ะที่จะปลอดภัย 
               “อยากค่ะ เพลงอยากอยู่ดูแลพี่เหนือ” 
               “ถ้าอยู่ต้องอยู่ให้ตลอดรอดฝั่งนะ” เขาหรี่ตามองหล่อนอย่างประเมิน แต่ก็พบแค่แววตาสุกใสของคนตรงหน้า 
               “ได้เลยค่ะ เพลงสัญญาด้วยเกียรติของยุวกาชาด” นิชาภัทรยิ้มแป้น มือเล็กชูสามนิ้วให้คำมั่นสัญญา “เพลงจะไม่มีวันทิ้งพี่เหนือไปไหนเด็ดขาดเลยค่ะ” 
               “ดี” เหนือตะวันลุกขึ้นยืน คนตัวเล็กถึงกับต้องแหงนศีรษะมอง เขายกมือกอดอกแสดงความหนักแน่น “แต่เธอจะมาอยู่เฉยๆ ไม่ได้ ดังนั้นต่อไปนี้เธอมีหน้าที่เตรียมอาหารเช้ากับเย็น ฉันจะกินหรือไม่กินก็ได้ แต่เธอต้องเตรียมทุกวัน ตอนเช้าฉันตื่นหกโมง กินข้าวเจ็ดโมง ตอนเย็นทำไว้รอตั้งแต่หกโมงเย็น เธอต้องซักผ้า รีดผ้า ทำความสะอาดบ้าน ฉันจะเลิกจ้างแม่บ้านเพราะเธอคงทำได้ดีกว่าแน่ๆ ว่าไหม” เขาหันมาถามหล่อน แต่ไม่ทันรอคำตอบเขาก็เริ่มบรรยายต่อ 
               “เธอไม่มีสิทธิ์เข้าไปนอนในห้องนอนของฉัน จะนอนโซฟาหรือพื้นก็ได้ แต่ห้ามเข้าไปยุ่มย่ามในห้องนอนของฉันเวลาที่ฉันอยู่ ถ้าจะทำความสะอาด ทำตอนที่ฉันไม่อยู่เท่านั้น” 
               นิชาภัทรอึ้งกับข้อกำหนดของของเขาอยู่ราวห้าวินาที
               “เท่านี้ใช่ไหมคะ”
               “ยัง” ชายหนุ่มยื่นใบหน้าคมเข้มเข้ามาใกล้ๆ กลัวหล่อนจะไม่ได้ยินในสิ่งที่เขาพูด “เธอห้ามยุ่งเรื่องส่วนตัวของฉัน ห้ามถาม ห้ามพูด ห้ามส่งเสียงดังรบกวน ทำตัวให้เหมือนไม่มีตัวตนได้ยิ่งดี”
คราวนี้นิชาภัทรเบิกตากว้าง แบบนี้ก็ไม่ต่างกับคนรับใช้เลยสักนิด ถ้าไม่ใช่ก็คงเป็นวิญญาณเร่ร่อน
               “ทำได้ไหม” 
     -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

เปิดจองอีกแค่  7 วันเท่านั้นนะคะ ใครสนใจเข้าไปที่เพจ "อุณหภูมิปกติ" ได้เลยจ้า 
รีปริ้นท์รอบเดียวเท่านั้น ส่วนสายอีบุ๊คอัพให้อ่านเดิน ก.ย. นี้ค่า



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 57 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,184 ความคิดเห็น

  1. #4130 KumiiRainbow (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 20:46
    แอร๊าาาาาายยยยย พระเอกร้ายมาาาาากกก มาต่อไวๆนะคะ ไรท์ รอๆๆๆ
    #4,130
    0
  2. #4129 Jamilah (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 16:39
    ขอนางเอกเอาคืนแรงๆค่ะ😂
    #4,129
    0
  3. #4128 Kukkai12 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 09:42
    เกลียดนางเอกแบบนี้มากกลัวหาผัวไม่ได้หรือไงยอมทุกอย่างทำตัวเองทั้งนั้น
    #4,128
    0
  4. #29 แกลลอรี่ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2559 / 00:47
    มาอัพต่อไวๆๆนะไรต์ ชอบมากๆๆเลยค่ะ
    #29
    1
    • #29-1 อุณหภูมิปกติ(จากตอนที่ 8)
      18 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:56
      มาแล้วค่ะ ขอบคุณที่ติดตามนะคะ
      #29-1
  5. #28 watcharee252999 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:39
    หัวเราะทีหลังดังกว่านะนายเหนือ.ส้สู้ค่ะไรท์.ชอบๆมาทุกวันเลย
    #28
    1
    • #28-1 อุณหภูมิปกติ(จากตอนที่ 8)
      18 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:57
      ขอบคุณที่ติดตามนะคะ
      #28-1
  6. #27 dada (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:10
    ไม่เป็นไรค่ะพระเอกร้ายๆก็สนุกดี แต่ถึงตอนที่นางเอกเอาคืนก็ขอให้เอาคืนให้สมกับความร้ายของพระเอกด้วยนะคะ 555
    #27
    1
    • #27-1 อุณหภูมิปกติ(จากตอนที่ 8)
      18 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:57
      ขอบคุณที่ติดตามนะคะ
      #27-1