ฝันร้ายใต้เงารัก //..ตีพิมพ์ สนพ.ชูการ์บีท วางแผงปลายเดือน พ.ค.//

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 338,652 Views

  • 1,686 Comments

  • 3,124 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    353

    Overall
    338,652

ตอนที่ 8 : บทที่ 3 เหมือนฝัน (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4864
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    8 ก.พ. 60

 

                ใบหน้าอิดโรยแสดงถึงความตระหนกอย่างเห็นได้ชัด เมื่อเขมราชไม่ได้พาเธอไปส่งที่จอมนรีแต่กลับมาที่เรือนแสงอรุณแทน  เวลานี้ยังเช้ามากก็จริง แต่คนงานในฟาร์มก็เริ่มทยอยมาทำงานแล้ว บวกกับที่บางส่วนกำลังทยอยกลับจากการอยู่เฝ้าโรงปศุสัตว์เมื่อคืน  ดังนั้นจึงมีสายตาหลายคู่มองมาอย่างสนอกสนใจ  และคงจะถูกพูดกันปากต่อปากจนรู้กันทั่วภายในเวลาแค่ครึ่งวัน

                “คุณเขมทำไมไม่พาหอมไปส่งที่บ้านคะ”

                “เธอหายไปทั้งคืนแบบนี้  ยังไงแม่เลี้ยงมณีแดงก็ต้องมาตามเธอที่นี่”

                หอมนวลไม่ได้คิดถึงข้อนี้ แต่ก็เห็นด้วยกับเขา 

                “ก็ช่างสิคะ” เธอกระซิบ พลางมองคนงานที่เดินสวนไปมา  สายตาหลายคู่เงยหน้ามองเขาและเธอที่นั่งแนบชิดกันอยู่บนหลังเจ้าพยับหมอกด้วยความสงสัยใคร่รู้ “แต่ตอนนี้ หอมตกเป็นขี้ปากชาวบ้านเป็นที่เรียบร้อยแล้วค่ะ”

                พยายามพูดแต่คนที่บังคับม้ากลับไม่ได้สนใจข้อเรียกร้อง จนกระทั่งเจ้าพยับหมอกหยุดที่บันไดบ้านพอดี หอมนวลจึงหยุดความคิดที่จะร้องขออะไรจากเขาไว้แค่นั้น 

                เป็นอย่างที่เขมราชพูด เพราะเมื่อทั้งคู่มาถึงเรือนแสงอรุณก็พบกับร่างท้วมของแม่เลี้ยงมณีแดงกำลังสนทนากับกรองแก้วอย่างเคร่งเครียด  และทันทีที่เท้าเขมราชและหอมนวลสัมผัสกับพื้นไม้เย็นเฉียบของชาญเรือน หญิงสูงวัยทั้งสองก็หันมามองพร้อมกันโดยอัตโนมัติ 

                เขมราชยืนนิ่ง  มองตอบกลับไปด้วยแววตาที่หอมนวลก็คาดเดาความหมายไม่ได้  แต่สำหรับตัวเธอนั้นได้ก้มหน้าสำนึกผิด อยู่ ๆ น้ำตาที่กักเก็บไว้ก็ร่วงหล่น  สายตาที่ผู้เป็นป้ามองมาเหมือนกับพายุฝนที่เติมลงในเขื่อนที่ใกล้จะแตกเต็มที  เมื่อกักเก็บอะไรไม่ได้อีกต่อไปจึงต้องปล่อยให้น้ำตาช่วยบรรเทาความอึดอัดใจ  

               

 

                หลังจากกระบวนการสอบปากคำผ่านไปแล้ว  ผู้สอบสวนไม่ต้องใช้ความพยายามใดๆ ก็รู้ความจริงทุกอย่างจากคำให้การของจำเลยผู้เป็นสุภาพบุรุษเต็มขั้น

                “ผมจะรับผิดชอบหอมครับ” น้ำเสียงราบเรียบและเย็นเฉียบจนสะท้านไปถึงหัวใจคนฟัง 

                “ไม่ต้องหรอกค่ะ”  หอมนวลปฏิเสธทันควัน  ถึงเธอจะเป็นผู้หญิงที่ยึดมั่นเรื่องการรักนวลสงวนตัว แต่ก็ไม่หัวโบราณถึงขั้นให้ผู้ชายที่มีอะไรกับเธอด้วยความพลั้งเผลอต้องมารับผิดชอบด้วยการแต่งงาน  เธอก็เป็นเช่นผู้หญิงทุกคนที่อยากแต่งงานกับคนที่รักเธอ ไม่ใช่คนที่เธอรักเขาอยู่ข้างเดียว

                “เธอเสียหายนะหอม ชาวบ้านก็รู้กันทั่วว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น  แล้วฉันก็เป็นลูกผู้ชายพอ”

                “คุณเขมคะ  หอมไม่...”  ไม่ใช่ผู้หญิงที่คุณเขมรัก เธออยากพูดแต่พูดไม่ออก

                “ไม่อะไร”  เขมราชถาม

                หอมนวลยังไม่ทันได้ตอบอะไร กรองแก้วก็พูดขึ้นก่อน

                “ตาเขมทำถูกแล้วล่ะหนูหอม  เป็นลูกผู้ชายกล้าทำย่อมกล้ารับ  หนูก็ไม่ใช่เด็กสาวข้างถนนไม่มีหัวนอนปลายเท้านะ  แต่เป็นถึงหลานสาวของแม่เลี้ยงมณีแดง เจ้าของไร่จอมนรี ตาเขมจะมาทำมักง่ายไม่ได้” กรองแก้วพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย  ทว่าใครจะรู้ว่าภายในใจนั้นลิงโลดเพียงใด 

                เมื่อคืนกรองแก้วดีใจเป็นที่สุดเมื่อทราบว่าจันทร์นรีแต่งงานกับคนอื่นไปแล้ว  แม้จะเคยเอ็นดูว่าที่ลูกสะใภ้คนนี้มาตลอด  แต่วันที่จันทร์นรีปฏิเสธการสู่ขออย่างก้าวร้าวเมื่อสองปีก่อน ความเอ็นดูก็มลายหายไปสิ้น  ไม่นึกเลยว่ามาวันนี้จะได้รับข่าวที่น่ายินดียิ่งกว่า  คือการได้เด็กสาวที่เธอเอ็นดูอยู่เงียบๆ มาเป็นลูกสะใภ้  แม้ว่าจะเกิดขึ้นอย่างกะทันหันและผิดประเพณีไปบ้างก็ตาม

                ไม่ว่าใครจะมองว่าหอมนวลด้อยกว่าจันทร์นรีอย่างไร  แต่สำหรับเธอแล้วหอมนวลเหมาะสมมากกับลูกชายเธอที่สุด  และไม่นานทุกคนจะเห็นเหมือนที่เธอเห็น

                แม่เลี้ยงมณีแดงรับรู้ว่าเหตุการณ์เมื่อคืนเป็นความพลาดพลั้งของเขมราช  หญิงสูงวัยอยากโกรธที่เขมราชช้ำรักจากหลานสาวคนโตแล้วมาหยามเกียรติหลานสาวคนเล็ก  ทำเหมือนครอบครัวเธอไร้ศักดิ์ศรี  ถึงแม้ชายหนุ่มเอ่ยปากขอรับผิดชอบ  ทว่าภายในก็ขุ่นใจอยู่ดี 

                “แต่ยายหอมยังเด็ก” แม่เลี้ยงร่างท้วมเสียงแข็ง

                “ไม่แด็กแล้วนะคะพี่มณี  หนูหอมเรียนมหาวิทยาลัยแล้ว  ถึงแต่งงานก็ไม่กระทบกับเรื่องเรียนหรอกค่ะ”  กรองแก้วแย้ง พร้อมกับหันไปถามเจ้าตัว “หนูอายุเท่าไหร่แล้วละ หนูหอม”

                “ย่างยี่สิบเอ็ดค่ะ”

                “เห็นไหมล่ะ เด็กที่ไหนกัน”

                แม่เลี้ยงแม่มณีแดงนิ่งไป  ไม่ใช่เพราะคำพูดของกรองแก้ว แต่เพราะคำตอบของหอมนวลต่างห่างที่ทำให้หัวใจของนางแทบหยุดเต้น ย่างยี่สิบเอ็ดนี่เธอเลี้ยงดูหอมนวลมาจนวันนั้นใกล้มาถึงแล้วหรือ

                พินัยกรรมนี้จะมีผลก็ต่อเมื่อหนูหอมนวลอายุครบยี่สิบเอ็ดปี  เวลานั้นแหละ หมาป่าจะรุมทึ้งเธออย่างหิวกระหาย แม่เลี้ยงต้องปกป้องเธอ เชื่อผมเถอะ ว่าคนพวกนั้นไม่ปล่อยให้ทุกอย่างหลุดจากมือแน่

                คำพูดของทนายความดังก้องอยู่ในหู สีหน้าวิตกกังวลปรากฏชัดยิ่งขึ้น  เพราะไม่ได้เตรียมแผนไว้รับกับเหตุการณ์เลวร้ายที่อาจจะเกิดขึ้นกับหลานสาวเมื่อก้าวเข้าสู่วัยยี่เอ็ดปี  

                ถ้าเช่นนั้น หอมนวลก็ควรจะมีใครสักคนดูแล ใครสักคนที่มีอำนาจมากพอที่ศัตรูจะไม่กล้ามากล้ำกราย

                สมองที่เชื่องช้าไปบ้างเพราะความชราคิดหาทางออกได้ในวินาทีต่อมา

                “ถ้าเช่นนั้น  แค่จดทะเบียนสมรสก็พอ  เอาไว้ยายหอมเรียนจบเมื่อไหร่เราจะคุยเรื่องแต่งงานอีกครั้ง” แม่เลี้ยงผู้อาวุโสมองบุรุษหนุ่มนิ่ง  จ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีสนิมเพียงเพื่อต้องการรับรู้ถึงความเจ็บปวดของเขาที่ยังอาลัยรักในตัวจันทร์นรีอย่างเต็มเปี่ยม  “ถ้าวันนั้นคุณลืมยายลูกจันทร์ได้...และรักยายหอมด้วยหัวใจของคุณ”  

                เหมือนมวลอากาศที่ถูกอัดแน่นระเบิดออก  แรงกระแทกที่มองไม่เห็นทำเอาทั้งเขมราช  หอมนวลและกรองแก้วจุกจนเจ็บ  คนที่น่าสงสารที่สุดคงไม่พ้นหอมนวลที่ต้องกลายเป็นเงาของพี่สาวโดยไม่รู้ตัว    

                “ครับ ผมจะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย” 

                เขมราชรับคำอย่างง่ายดาย  หอมนวลยิ่งเจ็บร้าวในใจที่เขาไม่ปฏิเสธหรือโต้แย้งคำพูดของผู้เป็นป้าเลยสักนิด

                “ผมจะดูแลหอมอย่างดี”

                “สัญญาแล้วนะคะคุณเขม” แม่เลี้ยงมณีแดงถามย้ำ 

                “ครับ”   

                เขมราชรับคำหนักแน่น เขาสัญญาทั้งที่ไม่รู้ว่าวันข้างหน้าจะเป็นอย่างไร  สิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้หักเหจากภาพที่เขาเคยวาดไว้อย่างมากมาย  แต่เขาก็จำต้องรับผิดชอบอย่างลูกผู้ชาย ดวงตาสีน้ำตาลเขมมองเสี้ยวใบหน้าของภรรยาหมาดๆ ไม่ว่าอย่างไรก็หาเหตุผลของการกระทำของตัวเองไม่ได้  เขาเพ้อหาจันทร์นรี  แต่กลับมีอะไรกับหอมนวล มันเป็นเรื่องที่ผิดวิสัยของเขา และก็สาบานได้ว่าเมื่อคืนเขาไม่ได้มองหอมนวลเป็นจันทร์นรีอย่างแน่นอน  

                เกิดอะไรขึ้นกับเขากันแน่

                               

 


                       แม้จะเป็นคืนที่สาม  แต่ห้องนอนใหม่ยังไม่ทำให้หอมนวลคุ้นเคย  หญิงสาวย้ายมาอยู่กับเขมราชหลังการจดทะเบียนสมรสได้เพียงวันเดียว  เธอนอนห้องเดียวกับเขา แม้จะขอแยกห้องนอน แต่พ่อเลี้ยงของฟาร์มแสงอรุณก็ยุติข้อเรียกร้องของเธอด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด

                ‘นอนห้องเดียวกับฉัน อย่าเรื่องมาก

                ห้องนอนกว้างขนาดสามสิบห้าตารางเมตรถูกตกแต่งอย่างเรียบง่ายสไตล์บ้านเมืองเหนือ เฟอร์นิเจอร์คลุมโทนด้วยสีเบจและครีม  ผ้าม่านผืนยาวลายลูกไม้สีขาวโปร่งแสง ซ้อนทับด้วยผ้าม่านแบบทึบสีครีมให้ความรู้สึกนุ่มนวลชวนฝัน หอมนวลแปลกใจที่ผู้ชายเคร่งขรึมอย่างเขมราชใช้ผ้าม่านห้องนอนสีนี้ แต่เธอก็นึกได้ว่าเขามีมุมอ่อนหวานที่เธอพบเห็นอยู่บ่อยๆ เมื่อครั้งที่ยังรักกับจันทร์นรี แม้จะนานมากแล้วแต่เธอก็จำได้ หารู้ไม่ว่าจริงๆ แล้วเขมราชไม่ได้สนใจเรื่องสีของผ้าม่านเลยสักนิด มารดาเขาเป็นผู้สั่งซื้อและมักเปลี่ยนเอาตามใจชอบ

                หอมนวลหวนคิดถึงห้องนอนของเธอที่ไร่จอมนรีซึ่งเล็กกว่านี้เกือบสามเท่า การตกแต่งห้องไม่พิถีพิถันนัก โดยส่วนมากคงสภาพเดิมตั้งแต่เมื่อตอนที่เธอเป็นเด็ก ฝาผนังห้องนอนจึงมีแต่สติกเกอร์และภาพการ์ตูนที่เธอชื่นชอบ บนหัวเตียงก็เต็มไปด้วยตุ๊กตาหมีน้อยใหญ่ แค่คืนแรกเธอก็คิดถึงห้องนอนของเธอจะแย่ ถึงแม้จะไม่ได้สวยน่าอยู่แต่อย่างน้อยก็รู้สึกปลอดภัย ไม่มีผู้ชายตัวโตมาใช้ห้องร่วมกับเธอ

                “พรุ่งนี้มีเรียนหรือเปล่า”

                เขมราชเอนตัวพิงพนักเก้าอี้นวมท่าทีผ่อนคลาย ในขณะที่เจ้าสาวหมาดๆ นั่งตัวลีบอยู่บนเตียง

                ชายหนุ่มไม่ได้นอนบนเตียงกับเธอ  เขามีที่นอนแบบพับได้ปูนอนที่พื้น หอมนวลควรโล่งใจที่ไม่ต้องนอนร่วมเตียงกับเขา แต่เธอกลับรู้สึกอีกอย่าง...การกระทำของเขาย้ำให้เธอเข้าใจว่าชีวิตคู่ของเขากับเธอเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นเพียงแค่ชั่วคราวเท่านั้น 

                “มีค่ะ แค่ช่วงเช้า”

                “งั้นก็นอนได้แล้ว ฉันจะทำงานต่อ” 

                กล่าวจบคนตัวโตก็หมุนเก้าอี้ไปหาโต๊ะทำงานตัวใหญ่ที่เต็มไปด้วยเอกสารกองพะเนิน  ทว่าเขากลับให้ความสนใจแค่เพียงเอกสารแผ่นใหญ่ที่มีความกว้างเกือบล้นโต๊ะแค่แผ่นเดียว 

                หอมนวลเคยแอบเห็นแต่ไม่แน่ชัดว่าคืออะไร  เดาว่าคงเป็นโครงการใหม่ที่เขากำลังเร่งมือสร้างอยู่ตอนนี้  แผ่นหลังแข็งแรงกับไหล่สองข้างตั้งตรงทำให้เจ้าของแสงอรุณดูมีพลังอำนาจมากขึ้น ขณะเดียวกันเธอกลับตัวเล็กลงทุกที เป็นเพราะโลกของเธอกว้างขึ้น โลกที่ไม่ได้มีแค่เธอคนเดียวอีกต่อไป   

                “แล้วคุณเขมยังไม่นอนหรือคะ” หอมนวลถามโดยยังนั่งอยู่ท่าเดิม

                และเขมราชตอบเพียงสั้นๆ ว่า

                “ยัง”

                “ทำไมล่ะคะ”

                “ก็เพราะว่าฉันยังไม่ง่วง”

                เขมราชพยายามมุ่งความสนใจไปที่แบบแปลนของ แสงอรุณฮันนี่บันส์ไม่อยากสนใจเรือนร่างนุ่มนิ่มที่เขายังจำรสสัมผัสแม่นยำ ทั้งกลิ่นกายสาวก็หอมหวานอย่างที่ไม่เคยลิ้มรสที่ไหนมาก่อน ราวกับว่าผู้หญิงในคืนนั้นไม่ใช่เด็กหอมนวลที่สวมแว่นอันโต เนื้อตัวเลอะเทอะ ใบหน้ามอมแมมตลอดเวลา คืนวันนั้นแสงจันทร์คงจะลวงตาเขาให้เห็นอะไรผิดเพี้ยนไปแน่ๆ  เพราะถึงตอนนี้เขาก็ยังเห็นหอมนวลเป็นหอมนวล  เด็กแว่นคนเดิมที่ใบหน้าสะอาดสะอ้านขึ้นก็เท่านั้น

                “แล้วทำไมถึงไม่ง่วงล่ะคะ”

                “ก็เพราะว่ายังไม่ถึงเวลานอน”

                “แล้วเวลานอนของคุณเขมคือเมื่อไหร่คะ”

                คนถูกถามหลับตาลงเพื่อข่มอารมณ์  “จะถามอีกเยอะไหม”

                “ก็หอมสงสัยนี่คะ ทำไมคุณเขมถึงนอนดึกนัก ตื่นก็เช้า ทำงานหนักทั้งวัน กลับบ้านมาก็ยังจะทำงาน ทำงาน แล้วก็ทำงานจนดึก ซึ่งมันน่าจะง่วง แต่ทำไมคุณถึงยังไม่ง่วง”

                เขมราชหมดความอดทน ร่างสูงทะลึ่งลุกพรวด ก้าวยาวๆ ทีเดียวถึงตัวภรรยาผู้มากความสงสัย  

....................................................................................................................

//ขอบคุณรีดทั้งท่านใหม่และเก่านะคะ//

ติดตามกันต่อไปจ้า ตอนสุดท้ายที่ลงจะมีของที่ระลึกแจกด้วยนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #1436 YulSica (@0mygirl0) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 00:15
    คุณเขมทำตัวน่ารักหน่อยสิคะ
    #1436
    0
  2. #1378 Jimmie😊😊 (@Salakjai2527) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:35
    อยากได้อีบุ้คแล้วค่ะไรท์
    #1378
    1
  3. #14 chuthamatmas (@chuthamatmas) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2559 / 10:28
    นางเอกนิสัยน่ารักกกกกก
    #14
    0
  4. #13 Lazy_Girls (@zixka-zeza) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 20:50
    เดี๋ยวหอมสวยขึ้นมาอย่ามาหวงแล้วกัน ชิ
    #13
    1