ฝันร้ายใต้เงารัก //..ตีพิมพ์ สนพ.ชูการ์บีท วางแผงปลายเดือน พ.ค.//

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 339,523 Views

  • 1,686 Comments

  • 3,114 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    269

    Overall
    339,523

ตอนที่ 9 : บทที่ 4 ไม่คู่ควร (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5341
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    8 ก.พ. 60

                เขมราชพยายามมุ่งความสนใจไปที่แบบแปลนของ แสงอรุณฮันนี่บันส์ไม่อยากสนใจเรือนร่างนุ่มนิ่มที่เขายังจำรสสัมผัสแม่นยำ ทั้งกลิ่นกายสาวก็หอมหวานอย่างที่ไม่เคยลิ้มรสที่ไหนมาก่อน ราวกับว่าผู้หญิงในคืนนั้นไม่ใช่เด็กหอมนวลที่สวมแว่นอันโต เนื้อตัวเลอะเทอะ ใบหน้ามอมแมมตลอดเวลา คืนวันนั้นแสงจันทร์คงจะลวงตาเขาให้เห็นอะไรผิดเพี้ยนไปแน่ๆ  เพราะถึงตอนนี้เขาก็ยังเห็นหอมนวลเป็นหอมนวล  เด็กแว่นคนเดิมที่ใบหน้าสะอาดสะอ้านขึ้นก็เท่านั้น

                “แล้วทำไมถึงไม่ง่วงล่ะคะ”

                “ก็เพราะว่ายังไม่ถึงเวลานอน”

                “แล้วเวลานอนของคุณเขมคือเมื่อไหร่คะ”

                คนถูกถามหลับตาลงเพื่อข่มอารมณ์  “จะถามอีกเยอะไหม”

                “ก็หอมสงสัยนี่คะ ทำไมคุณเขมถึงนอนดึกนัก ตื่นก็เช้า ทำงานหนักทั้งวัน กลับบ้านมาก็ยังจะทำงาน ทำงาน แล้วก็ทำงานจนดึก ซึ่งมันน่าจะง่วง แต่ทำไมคุณถึงยังไม่ง่วง”

                เขมราชหมดความอดทน ร่างสูงทะลึ่งลุกพรวด ก้าวยาวๆ ทีเดียวถึงตัวภรรยาผู้มากความสงสัย 

                คนขี้สงสัยหมดความสงสัยในบัดดล  เธอแหงนมองหน้าเขมราช ที่ยืนค้ำศีรษะเธออยู่ตอนนี้อย่างเงียบกริบ หมดคำถามใดใด

                “ฉันง่วงแล้ว”  ชายหนุ่มทรุดตัวนั่งบนเตียง พร้อมกับคว้าร่างเล็กมากอดแล้วดึงเธอลงไปนอนพร้อมกัน “เธอจะได้เลิกสงสัยสักที”

                หอมนวลตัวแข็งทื่อเป็นท่อนไม้ ดวงตากลมโตกระพริบถี่จนขนตายาวเป็นแพกระพือ เขากำลังกอดเธอ กอดโดยที่มีสติสัมปชัญญะสมบูรณ์ ไม่ได้เมามายไร้สติเช่นวันนั้น

                “ถ้านอนตัวแข็งแบบนี้ฉันคงนอนไม่หลับ หัวใจเธอก็เต้นแรงเสียจนรบกวนสมาธิไปหมด”

                คำพูดของเขาทำเอาคนตัวแข็งรีบปรับท่าที  ทำตัวให้เป็นธรรมชาติเธอก็พอเสแสร้งทำให้ได้อยู่หรอก แต่ห้ามหัวใจไม่ให้เต้นแรงนี่สิ.... 

                “แล้ว...วันนี้คุณเขมไม่นอนข้างล่างหรือคะ”

                “ก็ว่าจะนอน แต่พอถูกเธอกวนใจมากๆ เข้า เลยเปลี่ยนใจ”

                “งั้นหอมไม่กวนแล้วก็ได้ คุณเขมไปทำงานต่อได้เลยค่ะ”

                “ไม่! ฉันง่วงแล้ว และถ้าเธอยังถามอีก ฉันจะทำอย่างอื่น”

                เขมราชไม่พูดเปล่า สองแขนแข็งแรงรั้งร่างบางให้แนบชิดกับเรือนกายแข็งแกร่ง ใบหน้าของเธอแนบอยู่กับแผงหน้าอกกำยำ เขาเอื้อมมือปิดสวิชไฟที่หัวเตียงที่เดียวไฟทุกดวงดับลงพร้อมกันจนทั้งห้องมืดสนิท

                ไม่นานคนตัวโตก็เคลิ้มหลับไปอย่างง่ายดาย โดยที่มือหนาโอบเอวเธอไว้แน่นจนแทบกระดิกตัวไม่ได้  ในขณะที่หอมนวลยังลืมโพลงในความมืด

                แล้วทีนี้จะหลับลงได้ยังไงล่ะ

                เธอปล่อยให้ตัวเองนอนอยู่ในอ้อมกอดของเขาต่อไป โดยที่ลมหายใจอุ่นของตัวเองยังรินรดหน้าอกกว้าง ใกล้ชนิดที่ลมหายของเธอสะท้อนกลับมาหาตัวเองได้  ใกล้จนแทบจะหลอมละลายเป็นร่างเดียวกัน

                               

 

               

                แสงอรุณยามเช้าลอดหน้าต่างมากระทบใบหน้าคร้ามคมจนร่างยักษ์ต้องตื่นจากนิทรา  เขาขยับตัวเพียงเล็กน้อยก็ปวดร้าวไปทั้งแขน เป็นเพราะคนในอ้อมกอดหนุนแขนเขาทั้งคืนจนเลือดแทบไม่เดิน และตอนนี้เจ้าตัวก็ยังหลับสบายไม่สนใจว่าตัวเองทำให้เขาแขนชาไปหมด

                “คนอะไร นอนหลับยังจะใส่แว่น”

                เขมราชพินิจใบหน้าเรียวใกล้ๆ พบว่าแว่นอันโตปิดใบหน้าเธอไว้เกือบครึ่ง มีเพียงที่สังเกตได้ชัดคือริมฝีปากเป็นกระจับสีชมพูระเรื่อ ความทรงจำคืนนั้นที่เรือนริมน้ำย้อนกลับมาอีกครั้ง เขมราชจำได้ว่าเขาจูบเธอ  จูบชนิดที่ไม่อยากถอนริมฝีปากออกเลยแม้แต่วินาทีเดียว  และแน่นอนรสหวานของจูบนั้นยังติดอยู่ที่ปลายลิ้นจนถึงวันนี้ ถ้าผู้หญิงคืนนั้นเป็นหอมนวลจริงๆ ไม่ใช่ผีสางนางไม้  รสจูบคงไม่เปลี่ยนไปจากเดิม อยู่ๆ เขาก็เกิดอยากพิสูจน์ขึ้นมาว่าหอมนวลในเวลานี้กับหอมนวลคืนนั้นเป็นคนเดียวกันหรือไม่    

                ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงไปจนเกือบได้ครอบครองริมฝีปากเป็นกระจับ แต่ด้วยลมหายใจของเขาทำให้คนกำลังถูกขโมยจูบตื่นขึ้นเสียก่อน

                “คุณเขม” หอมนวลตระหนก พยายามดันร่างออกจากตัวเขา แต่ทำไม่ได้เมื่อลำแขนของเขายังรัดเธอไว้แน่น “จะทำอะไรคะ”

                “ฉันก็จะจูบเธอไง” เขาพูดหน้าตาเฉย

                ยิ่งทำให้คนที่ตกใจอยู่แล้วยิ่งเบิกตากว้างจนกลัวว่าลูกตาจะหลุดออกมาจากเบ้า

                “จะบ้าเหรอคะ เดี๋ยวหอมก็ท้องหรอกค่ะ” 

                “นี่ เธอเรียนสุขศึกษาที่โรงเรียนไหนฮะ แค่จูบมันไม่ท้องหรอกนะ” เขมราชต้องหยุดการกระทำของตัวเองชั่วคราวเมื่อได้ฟังเหตุผลของคนในอ้อมกอด

                “รู้ค่ะ ว่าจูบไม่ท้อง แต่ว่าผู้ชายร้อยทั้งร้อย ลองคิดที่จะจูบผู้หญิงแล้วล่ะก็ ไม่มีทางหรอกที่จะไม่คิดทำเรื่องอย่างว่า”

                เขมราชปล่อยร่างบางพร้อมพลิกตัวไปนอนแผ่หลา ครุ่นคิดวุ่นวายอยู่ในหัว เขามีอะไรกับหญิงสาวอายุยี่สิบปีที่เหมือนเด็กยังไม่ประสีประสา  ผู้หญิงอย่างหอมนวลไม่ใช่ผู้หญิงที่เขาจะพิศวาสได้เลย

                “ฉันจะไปอาบน้ำ  ไม่อยากพูดกับเด็กไร้เดียงสาอย่างเธอ”

                หอมนวลมองร่างสูงหายลับเข้าไปในห้องน้ำด้วยหัวใจที่สับสน  เธอไม่อยากให้เขมราชมีสัมพันธ์กับเธอ ไม่ว่าจะลึกซึ้งหรือแค่ผิวเผินหากเขายังคิดถึงแต่จันทร์นรี  เธอไม่อยากเป็นเงาของผู้หญิงคนไหน  แม้รู้แก่ใจว่าถึงอย่างไรก็ไม่มีวันแทนที่จันทร์นรีได้ แต่เธอสัญญากับตัวเองว่าจะไม่ยอมเผลอไผลง่ายดายเหมือนเช่นคืนนั้นอีก

 

 

                หอมนวลกลับมาถึงฟาร์มแสงอรุณในเวลาบ่ายแก่ๆ แม้ว่าเลิกเรียนตั้งแต่เที่ยง เหตุเพราะขากลับเธอแวะเข้าไปเก็บของใช้จำเป็นที่ไร่จอมนรี  แล้วพลอยเถรไถลคุยกับคนนั้นทีคนนี้ทีจนเวลาล่วงเลยมาเกือบบ่ายสี่โมง  แม่เลี้ยงมณีแดงเห็นว่าเริ่มเย็นจึงไล่เธอกลับมาด้วยเหตุผลว่าเป็นสาวเป็นนางไม่ควรกลับบ้านเย็นมากนัก  ทำเหมือนกับว่าไร่จอมนรีไม่ใช่บ้านของเธออย่างนั้นแหละ 

                เมื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วหอมนวลจึงเดินรี่ไปที่คอกวัว เพื่อดูว่ามีอะไรที่พอจะช่วยได้บ้าง  เพราะว่าในครัวมีคนช่วยกันเยอะแยะไปหมดจนแทบไม่ที่จะยืน  หอมนวลจึงกลายเป็นส่วนเกินที่ทุกคนลงความเห็นว่าไปนั่งอยู่เฉยๆ ซึ่งแน่นอน เธอไม่มีทางทำแบบนั้นแน่

                ร่างสูงของเขมราชท่ามกลางคนงานกว่าครึ่งร้อยดูโดดเด่น  เขาสูงและตัวใหญ่กว่าทุกคนในที่ตรงนั้น  เธอไม่ต้องใช้ความพยายามก็มองเห็นเขาได้ทันทีท่ามกลางผู้คนมากมาย  หอมนวลมองภาพตรงหน้านิ่ง  หัวใจพองโตราวกับกำลังเสพภาพวาดของศิลปินเอก  สีหน้าจริงจังและคิ้วเข้มที่ขมวดแน่นทุกครั้งที่เคร่งเครียดกับงานเพิ่มเสน่ห์ให้น่าหลงใหลอีกเป็นเท่าตัว 

                ‘หล่อจนเธอไม่อาจละสายตาจากเขาไปได้เลย 

                “เร่งมือให้เสร็จนะ ฉันจะให้ค่าตอบแทนสองเท่าของวันนี้”

                สิ้นสุดคำพูดของเขมราช  เหล่าคนงานก็แยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตัวเองอย่างขะมักเขม้น หอมนวลเดาได้ทันทีว่าคงมีงานเร่งด่วนเข้ามาอีกตามเคย และเธอก็ไม่รีรอที่จะเสนอตัวเข้าไปช่วยด้วยความเต็มใจ 

                “มีอะไรให้หอมช่วยไหมคะ” หอมนวลทะลึ่งพรวดเข้าไปในกลุ่มคนงาน

                “ช่วยสิวะ แต่มาช้าไปหน่อยนะ รีบถามนายเลยว่าจะให้ทำอะไร งานด่วน! ช่วยกันทำ งานจะได้เสร็จทันเวลา”  คนงานชายอายุราวสี่สิบปลายๆ ตอบคำถามของเธอก่อน

                หอมนวลทำอะไรไม่ถูกเมื่อได้รับการสนทนาที่ค่อนข้างห้วนจึงรีบตะกุกตะกักตอบรับไป

                “เอ่อ...ได้ค่ะ”

                “เฮ้ย! น้า ไปพูดแบบนั้นกับนายหญิงได้ยังไง นั่นน่ะเมียนาย” ซอมพอซึ่งยืนอยู่ไม่ไกล  ได้ยินเข้ารีบปรี่มาชี้แจง

                “ฮะ!”  ชายคนเดิมออกอาการงงงวยมากกว่าตกใจ คิดว่าเป็นเรื่องล้อเล่น แต่ใครจะกล้าล้อเล่นกับเรื่องแบบนี้  ครั้นพลันเห็นสายตาของเจ้านายมองมาก็ยืนยันคำพูดของซอมพอได้ดี “ทำไม เมียนายถึงได้.....”

                เขมราชหน้าชา  เขามองทั้งคนงานและเมียตัวเองสลับกันไปมา  คนงานแต่ละคนดูกระอักกระอวล ทำหน้าไม่ถูกเมื่อได้เห็นนายหญิงของฟาร์มแสงอรุณผิดไปจากสิ่งที่คิดค่อนข้างมาก  ดูจากสายตาก็รู้ว่าคนพวกนั้นประหลาดใจเป็นที่สุด

                “ไม่ต้อง! เธอไม่ได้มีหน้าที่อะไรที่นี่” น้ำเสียงแข็งกร้าวเอ่ยด้วยความไม่พอใจ
...............................................................................................................................................

///ฝากติดตาม "กลรักจอมวายร้าย" ด้วยนะคะ กำลังทยอยอัพค่ะ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #1437 YulSica (@0mygirl0) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 00:20
    อย่ามาอะไรน้องหอมนะโว้ยยย รีดเข้าไปกระโดเตะนะ
    #1437
    0
  2. #26 อาม่า (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2559 / 19:16
    อร้ายยยย อยากเป็นนางเอกกกกด
    #26
    0