ฝันร้ายใต้เงารัก //..ตีพิมพ์ สนพ.ชูการ์บีท วางแผงปลายเดือน พ.ค.//

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 339,753 Views

  • 1,686 Comments

  • 3,115 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    153

    Overall
    339,753

ตอนที่ 7 : บทที่ 3 เหมือนฝัน (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4899
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    6 ก.พ. 60

เขมราชที่ตอนนี้สติสัมปชัญญะไม่เต็มร้อยเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ดื่มตั้งแต่เย็น  แหงนมองผู้มาเยือนราวกับพบเห็นสิ่งแปลกประหลาด  หอมนวลอยู่ในชุดนักศึกษา  หน้าตาเนื้อตัวก็สะอาดสะอ้านไม่เหมือนเด็กมอมแมมที่เขาเคยพบ ใบหน้ารูปไข่นวลเนียน  เมื่อแสงจันทร์ส่องกระทบก็ยิ่งชวนมอง  คิ้ว ตา จมูก ปาก รับกับใบหน้าอย่างพอดิบพอดีราวกับว่าหอมนวลไปหยิบยืมคนอื่นมาใช้  สะกดให้เขามองไม่วางตา  แม้แว่นตาอันใหญ่ก็ไม่ได้ปกปิดความน่ารักของเธอได้เหมือนที่เคย 

หรือว่าเขาเมาจนตาพร่ามัวไปหมดแล้ว

หอมนวลทรุดตัวลงนั่งกับพื้นใกล้ๆ กับคนร่างยักษ์โดยไม่รู้เลยว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่  โชคดีที่วันนี้เธอสวมกระโปรงพลีทยาวถึงเข่าจึงสามารถนั่งกับพื้นโดยไม่ลำบาก

คุณเขม

คงเป็นเพราะมัวมึนงงกับภาพที่เห็นจึงทำให้เขมราชลืมขานรับเสียงเรียกของหอมนวล  เขาสลัดศีรษะแรงๆ แต่ก็ไม่ช่วยทำให้อาการเมาสุราจางหายไปได้เลย

“หอมนวล”

“ก็ใช่นะสิคะ  ไม่ได้เจอกันแค่ไม่กี่วัน ลืมหอมอีกแล้วเหรอคะ” หอมนวลอดจิกกัดไม่ได้  เพราะเธอเคยถูกเขาลืมตั้งนานหลายปี  ไม่ใช่สิ! ไม่เคยอยู่ในความทรงจำเลยต่างหาก

เมื่อได้ยินน้ำเสียงของเธอ  สติของเขมราชก็กลับคืน  คำพูดยั่วโทสะเหมือนเคย แต่เขาไม่มีแก่ใจจะต่อปากต่อคำ  เวลานี้เขารู้สึกเหมือนโลกถล่มลงไปแล้วนับจากวันที่เขามั่นใจว่าจันทร์นรีหมดเยื่อใยแก่กัน 

หอม เธอรู้ใช่ไหมว่าทำไมลูกจันทร์ถึงไม่ยอมกลับมา เธอรู้ใช่ไหม...ว่าลูกจันทร์ตั้งใจไม่รับโทรศัพท์ฉันเพราะอะไร

คุณเขม” น้ำเสียงที่เปล่งออกไปแผ่วเบาจนเธอเองแทบไม่ได้ยินเสียงของตัวเอง ใจเธอก็เจ็บเมื่อเห็นว่าเขาเจ็บ

“ถ้าเธอรู้อะไรก็บอกฉันมาตามตรง ลูกจันทร์เป็นอะไร ทำไมถึงติดต่อไม่ได้  ฉันรู้ว่าลูกจันทร์ไม่ได้หายไปเฉยๆ” พ่อเลี้ยงหนุ่มผู้แข็งแกร่งในยามที่ต้องนำทัพในการบริหารแสงอรุณกล่าวอย่างเลื่อนลอยหมดคราบความสง่าผ่าเผย 

กับคำถามของเขา หอมนวลก็เพิ่งรู้แน่ชัดเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ เธอตั้งใจว่าจะไม่พูดหรือแสดงความคิดเห็นใดๆ เพราะจันทร์นรีเป็นพี่สาวของเธอ แต่ถึงอย่างไรเขมราชก็สมควรได้รับรู้การตัดสินใจของผู้หญิงที่เขารัก

“คุณเขม” หอมนวลใจกล้าคว้ามือใหญ่มือกุมไว้  ชายหนุ่มมองการกระทำนั้นอย่างงุนงง ยิ่งสัมผัสความร้อนวูบวาบจากมือเล็กนั้นยิ่งทำให้คนตัวโตเกิดความรู้สึกแปลกประหลาด “ถ้าหอมบอก คุณเขมสัญญานะคะว่าจะหยุดดื่มแล้วไปนอนพัก แล้วก็ต้องให้รอยยิ้มหอมด้วยหนึ่งยิ้มหล่อๆ”

หอมนวลยิ้มให้ชายหนุ่มจนตาหยี แต่ใบหน้าหล่อเหลาก็ยังเรียบตึง 

“คุณเขม”

“อย่าขอในสิ่งที่ฉันให้ไม่ได้เลยหอม  ฉันพอจะรู้คำตอบ จันทร์นรีคงเปลี่ยนใจไปแล้ว ถ้าเธอไม่บอก ฉันก็จะไปถามเองให้แน่ใจ ฉันจะไปวันพรุ่งนี้  ไปฟังความจริงจากปากของลูกจันทร์ด้วยตัวเอง”

“อย่าไปนะคะ”  หอมนวลรีบห้าม ถ้าไปเขาต้องเจ็บปวดใจมากกว่านี้หลายพันเท่า

“ทำไมล่ะหอม  เธอรู้อะไรก็บอกฉันมาสิ”

“คือว่า....” พอเอาเข้าจริงเธอกลับพูดไม่ออก  เธอกลัวที่จะต้องเห็นความเสียใจในดวงตาของเขมราช เธอเป็นห่วงความรู้สึกเขามากจริงๆ

“อะไรล่ะ  บอกฉันมาสิ” เขมราชคว้าต้นแขนเล็กทั้งสองข้างของหญิงสาว แววตาเจ็บร้าวมองลึกเข้าไปในดวงตาใสอย่างอ้อนวอนให้เธอพูดความจริง  “บอกมา  เธออยากให้ฉันเป็นคนโง่ไม่รู้อะไรแบบนี้ใช่ไหมหอม พูดสิ” 

“สงบสติอารมณ์ก่อนสิคะ”

“บอกมาหอม บอกมาเดี๋ยวนี้”

ความชอกช้ำใจและอาการมึนเมาทำให้เขาเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ ตามแรงอารมณ์  สองมือหนาบีบต้นแขนเล็กแล้วเขย่าร่างบางจนหัวสั่นคอน บีบคั้นให้หอมนวลโพล่งความจริงออกไปในที่สุด

“พี่ลูกจันทร์แต่งงานแล้วค่ะ เธอแต่งงานแล้วกับคุณอังเดร นักธุรกิจชาวต่างชาติ ตอนนี้เธอไม่ได้อยู่ไทยแล้ว แต่ย้ายไปอยู่กับสามีของเธอที่เยอรมัน”

ความจริงที่ได้ยินจากหอมนวลไม่ได้อยู่ในความคาดหมายของชายหนุ่ม ไม่ใกล้เลยสักนิด  เขาไม่ได้เตรียมใจไว้รับกับเรื่องแบบนี้  หัวใจเจ็บปวดรวดร้าวเหมือนถูกมีดอาบยาพิษแทงที่หัวใจ บาดแผลเกิดที่หัวใจแต่ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย  ยังดีที่ความแข็งแกร่งของลูกผู้ชายช่วยกักเก็บน้ำตาไว้ไม่ให้รินไหลมาประจานหัวใจที่ช้ำรักของเขา  แต่กระนั้นดวงตาที่เคยวาววับก็กลับแห้งผากเหมือนดินที่ขาดน้ำมานานนับปี มันแตกระแหงร้าวรานไปหมด

“แต่งงาน” 

“คุณเขม หอมช่วยอะไรคุณได้บ้างไหม” หอมนวลบีบมือเขาไว้ ถ่ายทอดความรักความห่วงใยจากใจให้เขาได้รับรู้ว่าไม่ถูกทอดทิ้งให้เดียวดาย 

เขมราชไม่ตอบอะไร ทุกอย่างเงียบงัน เสียงแมลงที่เคยร้องระงมก็พลอยเงียบหายไปด้วย และเป็นหอมนวลเองที่ร้องไห้  เธอเจ็บปวดราวกับว่าถูกทอดทิ้งเสียเอง คนอกหักมองหญิงสาวข้างกายอย่างซาบซึ้งใจ  เขาค่อยๆ ดึงแว่นอันใหญ่ออกแล้วซับน้ำตาให้แผ่วเบา

“ตกลงว่าเธอปลอบใจฉัน หรือว่าฉันที่ปลอบใจเธอกันแน่  ขี้แยเป็นเด็กไปได้”   

“ก็หอมสงสารคุณนี่” 

ครั้งแรกตั้งแต่เกิดเรื่องที่เขมราชยิ้ม แม้จะเป็นรอยยิ้มที่แห้งผากก็ตามที หอมนวลยกแขนปาดน้ำตาที่ไหลไม่หยุดลวกๆ พร้อมกับแหงนหน้ามองชายหนุ่มซึ่งเป็นจังหวะที่เขากำลังโน้มตัวลงมาพอดี 

จังหวะนั้นที่เจ้าของใบหน้าอ่อนวัยที่ชายหนุ่มไม่เคยชายตาแลแหงนรับกับแสงนวลของพระจันทร์  เขมราชถึงกับนิ่งงันเมื่อจับจ้องด้วยระยะห่างเพียงแค่คืบ  เขาเพิ่งเคยเห็นหอมนวลตอนไม่ใส่แว่น  เธอสวยจนเหมือนกับว่าไม่ใช่เธอ  ผิวขาวเนียนละเอียด ดวงตากลมโตเหมือนตากวางจับจ้องเขาด้วยสายตาหวานหยาดเยิ้ม ริมฝีปากเป็นกระจับแดงระเรื่อน่าสัมผัส  ชายหนุ่มเหมือนต้องมนตร์แม่มดสาวจนไม่อาจต้านทานแรงปรารถนาได้อีกต่อไป  ริมฝีปากหยักฉกฉวยผิวเรื่อแดงเหมือนผลมะเดื่อโดยที่คนถูกรุกรานไม่ทันได้ตั้งตัว  จูบหวานละมุนลุกล้ำเข้าไปถึงโพรงปากอ่อนนุ่ม  สองมือกอดกระชับเอวบอบบางเข้ามาแนบชิดกับร่างแข็งแกร่ง  นอกจากสวยแล้วยังหวานอีกด้วย เขาคิดเหมือนคนละเมอไม่อยากถอนริมฝีปากเลยสักวินาที

หอมนวลตกตะลึงกับสัมผัสที่รวดเร็วของเขา  แต่สมองก็ทื่อเกินกว่าจะคิดทำอะไรเพื่อเป็นการขัดขืน ร่างกายเธอโอนอ่อนผ่อนตามง่ายดายไม่เป็นตัวของตัวเอง สัมผัสที่ไม่เคยลิ้มรสมาก่อนทำให้เธอดำดิ่งลึกในห้วงอารมณ์วาบหวาม ยากเกินกว่าจะต้านทานได้

เขมราชกำลังจูบเธอ  เขาจูบโดยไม่ยอมปล่อยให้เธอได้มีโอกาสได้พูดหรือร้องขออะไรทั้งสิ้น แม้กระทั่งเมื่อลำแขนแข็งแรงช้อนร่างบอบบางขึ้น ริมฝีปากเขายังคลอเคลียอยู่ไม่ห่างใบหน้าหวานละมุน หอมนวลเคลิบเคลิ้มจนไม่รู้สึกตัวเลยว่าเขากำลังจะอุ้มเธอไปยังห้องนอน

กว่าจะรู้ตัวก็จนเมื่อแผ่นหลังของเธอสัมผัสกับเตียงนอนภายในห้องที่เธอออกแบบเพื่อเป็นรังรักของเขมราชกับจันทร์นรี ที่นอนควรอุ่นแต่เหตุไฉนเธอถึงรู้สึกว่ามันเย็นยะเยือกไปถึงขั้วหัวใจ ร่างสูงผละห่างจากกายสาวเพื่อปลดกระดุมเสื้อของตัวเองอย่างรวดเร็ว ภายในชั่วพริบตาร่างกายกำยำก็เหลือเพียงแค่กางเกงยีนสีเข้มเพียงตัวเดียว

จังหวะนั้นเขมราชเหมือนคนหน้ามืดตามัวหรือไม่ก็ถูกวางยาเสน่ห์ขนานแรงที่ทำให้ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้เลย

แผ่นอกเปลือยเปล่าของชายอกสามศอกทาบทับลงที่เรือนกายอ่อนนุ่มอีกครั้ง หญิงสาวผลักไสด้วยแรงอันน้อยนิด  แต่มันเบาจนเหมือนว่าเธอไม่ได้ออกแรงเลยสักนิด จิตใจด้านมืดของเธอมันน่ารังเกียจเหลือเกินที่ปรารถนาสัมผัสอันพิศวงจากเขา  

ร่างบางสะท้านไหวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เธอไม่เคยรู้เลยว่ากายของชายชาตรีน่าอัศจรรย์เช่นนี้  มันทำให้เธอหลงลืมตัวตน  ไม่เป็นตัวของตัวเอง เพราะมัวหลงระเริงอยู่กับความหวามไหวลืมหมดสิ้นซึ่งยางอาย ปล่อยให้ชายที่ไม่เคยเอ่ยคำว่ารักสัมผัสต้องการได้ตามอำเภอใจ  



....................................................เซนเซอร์..............................................................



ครั้งแรก....กับความรู้เจ็บปวดแทบขาดใจ  แต่หอมนวลคิดว่าคงเจ็บไม่เท่ากับหัวใจเธอตอนนี้ เธอกลายเป็นผู้หญิงที่เขมราชใช้เป็นที่ระบายความเจ็บช้ำจากจันทร์นรีผู้หญิงที่เขารักสุดหัวใจ 


                ร่างบางติดกระดุมเม็ดสุดท้ายอย่างเหม่อลอย  ดวงตาพร่ามัวเหม่อมองไร้จุดหมาย รับรู้แต่เพียงว่าใกล้รุ่งเช้าเพราะแสงจากดวงอาทิตย์ที่สาดส่องทั่วผืนดินกระทบเรื่อยมาจนถึงชานเรือน นำพาให้โลกสว่างไสว  แต่นอกนั้น...ทุกสิ่งกลายเป็นเพียงภาพมัวดูเลือนราง  บทรักครั้งแรกในชีวิตของเธอเกิดขึ้นกับชายที่ไม่ใช่คนรัก ชีวิตที่เคยวาดฝันไว้พังลงเพียงชั่วพริบตา  จากนี้ต่อไปเธอจะหลงเหลือคุณค่าอะไรอีกในเมื่อเธอสูญเสียสิ่งที่มีค่าที่สุดไปแล้ว 

ความเคลื่อนไหวเบื้องหลังทำให้หอมนวลรู้โดยไม่ต้องหันไปมอง  ชายร่างยักษ์ตื่นแล้ว เขาจะพูดอะไรกับเธอ เขาอาจจะขอโทษแล้วปล่อยผ่านเลยไป หรือไม่ก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกินขึ้น ซึ่งเป็นสิ่งหอมนวลเตรียมใจรับไว้นับตั้งแต่คลื่นกามอารมณ์ซัดผ่านไปและสติสัมปชัญญะกลับคืนมา

“หอม”  เขมราชพูดทั้งที่ร่างกายยังคงเปลือยเปล่า มีเพียงผ้าห่มปิดส่วนล่างไว้ เขาพูดอะไรไม่ออก ไม่เข้าใจตัวเองเลยด้วยซ้ำว่าทำไมถึงหักห้ามใจไม่ได้  ทั้งที่กับจันทร์นรีเขาไม่เคยเป็นแบบนี้เลย  คิดอย่างไรก็คิดไม่ออก เขาจึงสรุปง่ายๆ ว่าคงเป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ทำให้เขาทำอะไรโดยขาดสติ   

หญิงสาวยังคงนั่งนิ่ง  หยิบแว่นที่เพิ่งเดินไปเก็บมาจากระเบียงสวมทับใบหน้าเช่นเดิมโดยไม่พูดอะไรสักคำ ไม่กล้าแม้แต่จะหันไปมองหน้าเขา เธออยากร้องไห้แต่ร้องไม่ได้  เหตุการณ์เมื่อคืนเธอรู้อยู่แก่ใจว่าตนเองไม่ได้ขัดขืน แต่เป็นการสมยอมอย่างเต็มใจ มีแต่เขานั่นแหละ ที่ไม่เต็มใจแต่ทำไปเพราะความเมาจนขาดสติ

“ฉัน...คือว่าฉัน...” เขมราชเรียบเรียงคำพูดไม่ถูก ยิ่งเห็นรอยเลือดบนผ้าปูที่นอนลายดอกไม้สีอ่อนก็ยิ่งปวดหนึบในใจ  คาบเลือดของสาวพรหมจรรย์ที่ถึงแม้ไม่เห็นเขาก็รู้ว่าเป็นคนแรกของเธอ

“คุณเขมพูดไม่ออกก็ไม่ต้องพูดหรอกค่ะ หอมจะกลับบ้านแล้ว” ร่างในชุดนักศึกษาลุกขึ้นยืนแต่ถูกคนฉวยโอกาสดึงไว้

“อย่าเพิ่งไป  เดี๋ยวไปพร้อมกัน” 

                เขาไม่พูดอะไรจริงๆ แม้จะรู้อยู่แล้วว่าเขาอาจทำเหมือนเรื่องเมื่อคืนไม่เกิดอะไรขึ้น แต่พอเอาเข้าจริงเธอก็อ่อนไหว เจ็บร้าวลึกๆ ในใจอยู่ดี

                เขมราชคว้ามือหอมนวลแล้วออกแรงดึงให้เธอเดินตาม  หอมนวลไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าจะโอนอ่อนผ่อนตามเขาไปถึงเมื่อไหร่  ไม่ว่าเขาต้องการอะไรเธอก็ไม่เคยปฏิเสธเลยสักครั้ง  แม้กระทั่งร่างกายก็มอบให้เขาได้โดยไม่ต้องเอ่ยปากขอ  อย่างนี้ใช่ไหมที่เขาเรียกว่าผู้หญิงใจง่าย

                เพราะมัวแต่ก้มหน้าก้มตาตำหนิตัวเอง  รู้สึกตัวอีกทีเขมราชก็ขึ้นไปอยู่บนหลังเจ้าพยับหมอกเป็นที่เรียบร้อย เขาส่งมือให้เธอ  หญิงสาวหมดปัญญาที่จะขัดขืนอย่างใจคิด เธอส่งมือให้เขาและถูกดึงไปนั่งอยู่ในด้านหน้า ทำให้ดูเหมือนกับว่าเขากำลังกอดเธออยู่  หญิงสาวตัวแข็งทื่อไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ

                “เอ่อ...หอมนั่งข้างหลังเหมือนเคยดีกว่านะคะ”

                “ไม่ต้องหรอก เธอใส่กระโปรง จะนั่งแบบที่เคยได้ยังไง”

                “แต่ว่า...”

                “หยุดพูด”

                เขมราชไม่ยอมฟังคำพูดของหอมนวลอีก  แค่นี้เขาสับสนมากพออยู่แล้ว อย่าพูดอะไรให้เขาต้องว้าวุ่นไปมากกว่านี้เลย 

                เจ้าพยับหมอกควบไปข้างหน้าเป็นจังหวะไม่ช้าไม่เร็ว พาคนสองคนที่จมอยู่กับความคิดของตัวเองไปเพื่อให้ถึงจุดหมาย  ซึ่งอาจเป็นปลายทางที่พวกเขาทั้งสองไม่คาดคิดว่าจะได้ไปถึงเลยชั่วชีวิต

.........................................................................................................................................................................

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #1435 YulSica (@0mygirl0) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 00:07
    หอมมมม น่าสงสาร
    #1435
    0
  2. #1377 2182518 (@2182518) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:59
    นี่ขนาดเคยอ่านแล้วนะเนี่ย
    เขียนดีจริงๆ
    #1377
    0
  3. #1376 snoopy95 (@snoopy95) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:30
    จะรออ่านตอนต่อไปนะคะ มาอัพเร็วๆนะ
    #1376
    0
  4. #11 varanicha (@varanicha) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2559 / 08:08
    โถๆๆๆๆ หอมนวลลลช่างโชคดีจริงๆๆๆ
    #11
    1