ฝันร้ายใต้เงารัก //..ตีพิมพ์ สนพ.ชูการ์บีท วางแผงปลายเดือน พ.ค.//

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 338,672 Views

  • 1,686 Comments

  • 3,124 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    373

    Overall
    338,672

ตอนที่ 6 : บทที่ 3 เหมือนฝัน (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4717
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    5 ก.พ. 60

บทที่ 3 เหมือนฝัน


ยายหอมเป็นอะไรคะคุณเขม

ไม่เป็นอะไรหรอกครับคุณป้า เธอแค่เผลอหลับไป สงสัยจะเหนื่อยมาก  ผมไม่อยากปลุกน่ะครับก็เลยอุ้มเธอมาส่ง

เสียงพูดคุยโต้ตอบกันทำให้ร่างที่หลับใหลตื่นจากนิทรา ภาพเลือนรางที่ปรากฏในสายตาทำให้เธอต้องใช้สมาธิอยู่หลายนาทีปะติดปะต่อว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น ดวงตาพร่ามัวเบิกกว้างอย่างตระหนกเมื่อเห็นทุกอย่างกระจ่างชัด

คุณเขม ปล่อยหอมลงค่ะ

คนตัวโตอุ้มร่างบางไว้ด้วยสีหน้าเรียบเฉยราวกับกำลังอุ้มปุยนุ่น  ทำเหมือนไม่หนักเลยสักนิด  ในขณะที่แม่เลี้ยงมณีแดงมองหลานสาวในอ้อมแขนของชายหนุ่มผู้มาเยือนยามวิกาลสลับกับใบหน้าหล่อเหลาอย่างสับสน ส่วนหอมนวลน่ะหรือ สีหน้าของเธอเหมือนกำลังถูกผีหลอกยังไงยังงั้น

ฉันอุ้มเธอมานะ ไม่ปล่อยให้นอนตากน้ำค้างหนาวตายก็บุญนักหนาแล้ว ยังมาทำหน้าเหมือนฉันกำลังล่วงละเมิดเธออีก”  

ถึงบ้านแล้วก็ปล่อยหอมลงสิคะ หอมจะได้ขอบคุณได้ถนัด

เขมราชยอมวางหอมนวลลงแต่โดยดี เมื่อสองเท้าเล็กแตะถึงพื้นก็รีบถลาไปอยู่ข้างหลังร่างอวบของแม่เลี้ยงมณีแดงในทันที

ร่างสูงมองกิริยานั้นอย่างนึกขัน หอมนวลทำเหมือนกับว่าเขาเป็นผีปีศาจ เด็กอะไรแปลกจริงๆ บางครั้งก็กล้าแต่บางครั้งกลับกลัวจนตัวสั่น

ไหนล่ะคำขอบคุณของเธอชายหนุ่มแกล้งทวงบุญคุณ

ขอบคุณนะคะ ในความกรุณาที่คุณไม่ปล่อยให้หอมนอนตากน้ำค้างตายอยู่กลางเรือนหอของคุณผู้เป็นหนี้บุญคุณยกมือไหว้โดยไม่มองหน้า พร้อมกับพึมพำเบาๆ แต่ดังพอให้ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นจะได้ยินอย่างชัดเจนแค่นี้ก็ต้องทวงบุญคุณ

ผู้มีพระคุณได้แต่พยักหน้ายิ้ม ๆ

ไม่เป็นไร ที่ฉันทำไปก็เพราะว่ายังไม่อยากมีผีบ้านผีเรือนเป็นเด็กน้อยไม่ประสีประสา ใส่แว่นหนาแถมตัวเหม็นเหมือนเธอ

ไม่รู้ทำไม แทนที่หอมนวลจะโกรธ  แต่เธอกลับน้อยใจ หญิงสาวยืนนิ่งไม่โต้เถียงเช่นที่เคยจนผิดวิสัย เขมราชชักใจคอไม่ดี ถึงอย่างไรหอมนวลก็เป็นผู้หญิง เขาควรให้เกียรติเธอมากกว่านี้

“นี่เธอเป็นอะไรไป” เขมราชถาม พยายามชะโงกมองใบหน้าที่ก้มงุดอยู่เบื้องหลังหญิงสูงวัย  จนไม่ทันสังเกตเห็นแววตาเคลือบแคลงของแม่เลี้ยงมณีแดงที่มองมา “หอม ฉันขอโทษนะ ถ้าฉันพูดอะไรแรงเกินไป”

“ถ้าไม่มีอะไรแล้วป้าไปนอนก่อนนะคะคุณเขม  ยายหอมคุยเสร็จแล้วเรียกไอ้กล้าไปส่งคุณเขมด้วย ทางเดินมันมืด”  เมื่อกลายเป็นส่วนเกิน แม่เลี้ยงมณีแดงจึงบอกลาเขมราชก่อนหันไปสั่งหอมนวล  หญิงสูงวัยกังวลเรื่องจันทร์นรีจนไม่อยากมองหน้าชายหนุ่มนานๆ เธอรู้ว่าอีกไม่นานใบหน้าระรื่นที่เปี่ยมล้นไปด้วยความสุขเช่นนี้คงจะไม่ได้ให้เห็นอีกต่อไป 

“แขกก็จะกลับแล้วล่ะค่ะคุณป้า  งั้นหอมไปเรียกพี่กล้าเลยดีกว่านะคะ”  

                “หอม” 

                ไม่กี่ครั้งที่เขมราชเรียกชื่อเธอ  ชื่อจริงๆ ไม่ใช่ฉายาที่เขาตั้งให้  ร่างท้วมของแม่เลี้ยงมณีแดงหายเข้าบ้านไปแล้ว  หอมนวลจึงได้แต่ยืนเก้ๆ กังๆ อยู่กับชายหนุ่มผู้มีเสน่ห์ล้นเหลือ

                เขมราชเดินเข้ามาใกล้คนแสนงอนที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตา สองมือไพร่ไว้ข้างหลังแล้วโน้มตัวลงมาจนหน้าแทบชิด

                “เธองอนเหรอ” 

                คำถามของเขาทำเอาหัวใจหอมนวลกระตุกวาบ

                “บ้า...งอนทำไมคะ”

                “ช่างเถอะ ถึงยังไงฉันก็ต้องขอโทษเธอ อย่าโกรธเลยนะ ฉันไม่ได้คิดแบบนั้นจริงๆ หรอก เพราะเห็นว่าเธอเหนื่อยมาทั้งวันเลยไม่อยากปลุก  จะปล่อยให้นอนต่อก็กลัวจะไม่สบาย” เขมราชพูดทั้งที่ริมฝีปากห่างจากแก้มหอมนวลแค่คืบ “แล้วที่ฉันบอกว่าตัวเธอเหม็นน่ะ ไม่ใช่หรอกนะ  แต่หอมมากต่างหาก” 

                ประโยคสุดท้ายดึงให้หอมนวลแหงนมองใบหน้าคมเข้มด้วยความรู้สึกหวามไหว  เหมือนกับว่ามีใครบางคนผลักเธอให้ร่วงหล่นจากหน้าผาสูงชันแล้วดึงขึ้นมาเมื่อตัวเธอใกล้กระทบกับพื้นดิน ทำเช่นนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนเริ่มกลัวว่าตัวเธอจะทรงตัวไม่อยู่แล้วเป็นลมล้มพับลงไปได้

                “ไม่ต้องพูดเอาใจขนาดนั้นก็ได้ค่ะ เรือนหอก็ตกแต่งเสร็จแล้ว หอมไม่มีประโยชน์อะไรกับคุณเขมแล้วล่ะค่ะ”

                “ฉันพูดจริงนะ ตัวเธอหอม ขนาดทำงานตากแดดทั้งวันยังหอมอยู่เลย” แววตามั่นคงยืนยันว่าพูดจริง

                เป็นวินาทีแรกที่หอมนวลเกิดอิจฉาจันทร์นรีอย่างจริงจัง  มันเป็นความริษยาที่เลวร้ายที่สุดสำหรับหอมนวล สองเท้าก้าวถอยหลังอัตโนมัติก่อนจะย้ำเตือนตัวเองว่าผู้ชายตรงหน้าไม่ใช่คนที่เธอจะรักได้ เขาเป็นคนรักของพี่สาวที่เธอรักมากที่สุด และแน่นอนว่าเขาไม่มีวันรักเธอ

อีกไม่ถึงเดือนก็ครบกำหนดที่พี่ลูกจันทร์ขอเวลาไว้แล้ว  คุณเขมคุยกับพี่ลูกจันทร์หรือยังคะ ว่าเธอจะกลับมาเมื่อไหร่หญิงสาวย้ำตัวเองด้วยการถามถึงจันทร์นรี

เขมราชก็เพิ่งนึกได้ เขาไม่ได้คุยกับจันทร์นรีเลยตลอดช่วงสองสัปดาห์ที่ผ่านมา

จริงสิ ฉันมัวแต่ยุ่งกับเรือนหอจนแทบไม่ได้คุยกับลูกจันทร์เลย เอาเป็นว่าพรุ่งนี้ฉันจะโทรไปหาเธอ

หอมนวลพยักหน้าเข้าใจ

ดึกแล้วคุณเขมกลับได้แล้วมั้งคะ เดี๋ยวหอมจะให้พี่กล้าไปส่งที่แสงอรุณ

ฉันเดินกลับเองได้ ระยะทางแค่นี้คงไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอก เธอก็ไปนอนเถอะเหนื่อยมาทั้งวัน”

เขมราชหมุนตัวกลับ หอมนวลมองแผ่นหลังแข็งแรงที่ไหวเอนตามช่วงจังหวะการเดินอย่างสะท้อนใจ  คำพูดของจันทร์นรียังดังก้องอยู่ในหัวของเธอ  สลัดเท่าไหร่ก็สลัดไม่ออก คนที่น่าสงสารที่สุดก็คือ เขา ผู้ชายที่รักจันทร์นรีหมดหัวใจ

เดี๋ยวค่ะคุณเขม

เขมราชหยุดเดินแล้วหันมามองคนเรียกอีกครั้ง

ถ้าพี่ลูกจันทร์กลับมาแล้ว คุณเขมต้องเอาใจเธอให้มากๆ นะคะ ผู้หญิงทุกคนชอบให้คนที่รักเอาอกเอาใจและปฏิบัติต่อเธอเหมือนเธอเป็นเจ้าหญิง หอมขออวยพรล่วงหน้าให้คุณเขมกับพี่ลูกจันทร์มีชีวิตคู่ที่มีความสุขค่ะ

เขมราชส่งยิ้มจริงใจให้กับหญิงสาวที่กลายมาเป็นคู่หู  แววตาสุกสดใสแสดงให้เห็นถึงหัวใจที่เปี่ยมล้นไปด้วยความสุข  โดยไม่รู้เลยว่าไม่นานความสุขของเขาก็จะมลายหายไปจนไม่หลงเหลือแม้แต่เศษเสี้ยว



เขมราชกดโทรศัพท์จนมือแทบพังเมื่อปลายสายเป็นเสียงตอบรับอัตโนมัติว่าไม่มีสัญญาณ  กดซ้ำแล้วซ้ำอีกด้วยหวังว่าวินาทีหลังจากนั้นเจ้าของเบอร์ที่เขาโทรหาอาจเปิดเครื่องขึ้นมาพอดี เขาเฝ้าพยายามติดต่อลูกจันทร์มาหลายวันแต่ก็ยังติดต่อไม่ได้  เหมือนกับว่าเธอไม่ได้ใช้เบอร์โทรนี้อย่างไรอย่างนั้น ทุกอย่างดูผิดปกติไปหมด ครั้นสอบถามไปที่ไร่จอมนารีก็ได้คำตอบที่คลุมเครือ จนชายหนุ่มชักเริ่มไม่แน่ใจในสถานการณ์ที่เป็นอยู่ 

“ขอสายจันทร์นรีหน่อยครับ” เมื่อไม่สามารถรู้ความจริงจากปากคนไร่จอมนรีได้ ชายหนุ่มจึงตัดสินใจโทรไปถามที่ทำงาน แต่คำตอบจากคนปลายสายก็ทำให้หัวใจเขาหล่นวูบไปอยู่ที่พื้น

“คุณจันทร์นรีลาออกไปเดือนนึงแล้วนะคะ”

“เดือนนึงแล้วเหรอครับ”

“ใช่ค่ะ” ปลายสายไม่ได้อธิบายอะไรไปมากกว่านี้ เพราะเป็นเรื่องของพนักงานเก่าที่ไม่ได้สลักสำคัญอะไร

เขมราชวางสายแล้วรีบตรงไปที่บ้านของคนรัก เขาพบกับแม่เลี้ยงมณีแดง บอกเล่าทุกอย่างให้ฟังด้วยใบหน้าอิดโรยจากการไม่ได้นอนเต็มอิ่มมาหลายคืน

“แม่เลี้ยงทราบไหมครับ ว่าลูกจันทร์ไปอยู่ที่ไหน”

หญิงร่างท้วมหายใจไม่ทั่วท้อง ทำไมเธอจะไม่รู้ เพียงแต่ถ้าบอกไปตรงๆ แล้วชายตรงหน้าจะรับได้หรือไม่ ที่สำคัญหลานสาวของเธอยังให้โกหกเขมราชไปว่าเธอยังทำงานอยู่ที่กรุงเทพฯ เดี๋ยวถึงเวลาจะกลับมาเอง แม้ไม่เห็นด้วยแต่ก็จำต้องทำตาม ด้วยหวังว่าอะไรๆ อาจจะดีขึ้นมา บางทีการที่จันทร์นรีไม่บอกความจริงอาจเป็นเพราะยังลังเลอยู่ก็เป็นได้ ไม่แน่ว่าเธออาจจะเปลี่ยนใจกลับมาหาเขมราชในที่สุด

“คุณเขมคะ รออีกสักพักเถอะนะคะ ยายลูกจันทร์จะติดต่อกลับมา”

“ทำไมล่ะครับ ผมไม่เข้าใจ เธอมีปัญหาอะไรงั้นเหรอครับ”

แม้จะคาดคั้นให้ตายก็ไม่ได้คำตอบ ทว่าสัญชาตณาณบอกเขาว่ามีบางอย่างผิดปกติ ไม่ใช่แค่การที่จันทร์นรีขาดการติดต่อไป และไม่ใช่แค่อาการอึกอักของแม่เลี้ยงมณีแดง แต่รวมถึงการหลบหน้าหลบตาของหอมนวลตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมาด้วย

ความพยายามติดต่อคนรักล่วงเลยเข้าสู่เดือนที่สอง ชายผู้ผ่านประสบการณ์รักมาบ้างก็เริ่มเข้าใจอะไรๆ มากขึ้น การที่คนรักขาดการติดต่อในลักษณะนี้ไม่มีทางเป็นอย่างอื่นไปได้ 

นอกจากหัวใจของจันทร์นรีอาจเปลี่ยนไปจากเขาแล้ว   

 

 

บ้านริมน้ำที่เคยตั้งใจให้เป็นเรือนหอกลายเป็นที่พักของคนช้ำรักอย่างเขมราชไปโดยปริยาย ทุกเย็นเขาใช้เวลาหมดไปกับการนั่งคิดถึงจันทร์นรีโดยมีเครื่องดื่มสีอำพันเป็นเพื่อนคู่หูคนใหม่ จมอยู่กับความทุกข์อยู่อย่างนั้น เหมือนเป็นหุ่นยนต์ที่ไร้วิญญาณ  จริงอยู่ว่าคนฐานะเช่นเขาย่อมตามหาผู้หญิงตัวคนเดียวได้ไม่ยาก ทว่าที่รออยู่ก็เพียงหวังว่าอะไรๆ จะดีขึ้น แต่ยิ่งนับวันก็ยิ่งดูว่าจะไม่เป็นเช่นนั้น

หรือว่ามันถึงเวลาแล้วจริงๆ ที่จะต้องทำให้ทุกอย่างจบลงเสียที

หอมนวลยืนมองร่างที่นอนเหยียดยาวอยู่บนระเบียงกว้างของเรือนจันทร์นรีอย่างเศร้าใจ เรือนไม้หลังเล็กที่ถูกสร้างด้วยความรักที่มั่นคงของชายคนหนึ่ง บัดนี้ได้กลายเป็นเรือนขังความเจ็บช้ำของชายคนเดียวกัน บรรยากาศที่เต็มไปด้วยความโรแมนติดูรันทดหดหู่จนน่าใจหาย 

คุณเขม

เขมราชที่ตอนนี้สติสัมปชัญญะไม่เต็มร้อยเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ดื่มตั้งแต่เย็น  แหงนมองผู้มาเยือนราวกับพบเห็นสิ่งแปลกประหลาด  หอมนวลอยู่ในชุดนักศึกษา  หน้าตาเนื้อตัวก็สะอาดสะอ้านไม่เหมือนเด็กมอมแมมที่เขาเคยพบ ใบหน้ารูปไข่นวลเนียน  เมื่อแสงจันทร์ส่องกระทบก็ยิ่งชวนมอง  คิ้ว ตา จมูก ปาก รับกับใบหน้าอย่างพอดิบพอดีราวกับว่าหอมนวลไปหยิบยืมคนอื่นมาใช้  สะกดให้เขามองไม่วางตา  แม้แว่นตาอันใหญ่ก็ไม่ได้ปกปิดความน่ารักของเธอได้เหมือนที่เคย 

หรือว่าเขาเมาจนตาพร่ามัวไปหมดแล้ว 


.............................................................................................................................

//ถามเข้ามาเยอะว่า "ฝันร้ายใต้เงารัก" วางแผงเมื่อไหร่ แจ้งให้ทราบนะคะ >< นิยายเรื่องนี้วางแผงงานสัปดาห์หนังสือค่ะ E-Book ก็ไร่เรี่ยกันนะคะ ฝากติดตามจ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #1593 sweetleejongsuk (@sweetleejongsuk) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2560 / 01:08
    เนื้อเรื่องสนุกมากค่
    #1593
    0
  2. #1433 YulSica (@0mygirl0) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 00:01
    น้องเป็นสาวแล้ว
    #1433
    0
  3. #10 NooN_222528 (@NooN_222528) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2559 / 22:42
    นอค่ะรอออออออ
    #10
    0