สะพานซ้อนกล

ตอนที่ 54 : วิกฤติ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    11 ส.ค. 63

“เป็นไงคะพี่เขต ง้อเลขาไปถึงไหนแล้ว” ขวัญจิราสนทนากับคนที่เธอนัดพบในเย็นวันหนึ่ง ณ ร้านอาหารแห่งเดิมที่พัทธดนย์เคยแอบสะกดรอยตามมา

 “ก็เหมือนจะดีขึ้นนะ อย่างน้อยตอนนี้มิ้นท์ก็ยอมคุยกับพี่แล้ว” รัฐเขตตอบคำถามอย่างขัดใจนิดหน่อย ก็ขวัญจิราอุตส่าห์ขอนัดพบเขาส่วนตัวเพราะบอกว่ามีธุระสำคัญต้องการคุยด้วย แต่เมื่อเจอหน้ากัน หญิงสาวกลับถามถึงเพื่อนสนิทก่อนเสียนี่ 

“คุยทุกเรื่องเลยไหมคะ” เธอถามเสียงใส

รัฐเขตส่ายศีรษะเล็กน้อยอย่างเหนื่อยใจเมื่อคิดถึงเลขาเฉพาะกิจของเขา “ไม่เลย มิ้นท์ชอบทำหน้านิ่งๆ แล้วพูดกับพี่เฉพาะเรื่องงาน เรื่องอื่นให้ดาวช่วยพูดแทนหมด” 

“เอ้า แล้วพี่เขตง้อยังไงเนี่ย” อีกฝ่ายเกาหัวแกรก ขัดใจที่ความสัมพันธ์ของรัฐเขตและมนสิชาไม่ได้ดีขึ้นนัก

“พี่เรียกเขามาปรับความเข้าใจกันใหม่ ขอโทษก็แล้ว ยิ้มให้ก็แล้ว พยายามชวนเขาคุยทุกวัน แต่ไม่รู้ทำไมเขายังไม่หายโกรธพี่อีก พี่ทำขนาดนี้แล้วเพื่อนเรายังใจแข็งอยู่ได้ แล้วนี่...มิ้นท์ได้คุยกับขนมเรื่องพี่บ้างหรือเปล่า”

“คุยค่ะ” คนอ่อนวัยกว่าพักจิบน้ำแตงโมปั่นให้ชื่นใจก่อนต่อความ “เขาบอกว่าทุกอย่างปกติดี ไม่มีอะไร”

“ปกติตรงไหนเนี่ย ขนมรู้ไหมว่าทุกวันนี้ดาวต้องมาเป็นตัวกลางให้ นี่ถ้าวันไหนดาวลานะ พี่ก็เหมือนคนบ้าที่พูดอยู่คนเดียว” รัฐเขตไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่มนสิชาบอก เขาดูไม่ค่อยสุขุมเหมือนทุกทีจนขวัญจิราอดหัวเราะไม่ได้

“ไม่ต้องหัวเราะเลย ขนมต้องช่วยพี่นะ พี่ต้องทำยังไงให้มิ้นท์ไม่หลบหน้าพี่ คุยกับพี่มากกว่านี้ หรืออย่างน้อยก็ยิ้มให้พี่ เหมือนที่เขาทำกับทุกคน”

คนฟังนิ่งไปครู่หนึ่ง พยายามทบทวนสิ่งที่เคยคุยกับเพื่อนสนิท “ที่ผ่านมาพี่เขตคิดว่ามิ้นท์ทำงานดีไหมคะ”

“ยอมรับนะว่าเรียนรู้ไว ใส่ใจรายละเอียดดี แล้วก็ดูแลเรื่องส่วนตัวให้พี่ดีมาก ทั้งที่เพิ่งขึ้นมาทำได้ไม่นาน”

“ถ้าอย่างนั้นพี่เขตก็ชมเขาหน่อยสิคะ มิ้นท์จะได้มั่นใจ” ที่เสนอแบบนั้นเพราะขวัญจิราพอจับทางได้ว่ามนสิชามีความกังวลอยู่ลึกๆ ว่าจะทำหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายได้ไม่ดีพอ

“ฝากขนมไปบอกมิ้นท์หน่อยได้ไหม ว่าพี่...ชม” ดูเหมือนรัฐเขตกลับเหนื่อยใจมากกว่าเดิม

“ไม่ได้ค่ะ ต้องชมเจ้าตัวต่อหน้าสิคะ พี่เขตก็แปลก ชวนเขาคุยได้ทุกวัน แต่พอเรื่องแบบนี้ทำไมต้องฝากคนอื่นล่ะ” 

“พี่...เอ่อ พี่ไม่ชินที่ต้องพูดเรื่องความรู้สึกให้คนอื่นรู้ ยิ่งถ้าต้องพูดกับเจ้าตัวเองด้วย...พี่ก็ยิ่งไม่ค่อยอยากพูดเท่าไหร่” ขนาดเรื่องความรู้สึกที่มีต่อขวัญจิรา เขาก็ยังไม่กล้าพูดกับใครเลย

“เขินเหรอคะ” เธอเย้า “ก็พี่เขตเป็นซะแบบนี้แล้วเมื่อไหร่จะมีแฟนซะทีล่ะ”

หญิงสาวถามจี้ใจเขาจนตอบยากเหลือเกิน จึงได้แต่ก้มหน้าตอบอ้อมแอ้ม “เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนก็ได้ พี่ไม่รีบ แต่เรื่องมิ้นท์...ถ้าพี่ชมแล้วมิ้นท์จะหายโกรธจริงๆ เหรอ”

“หนมว่าน่าจะดีขึ้นนะคะ แต่พี่เขตต้องชมอย่างจริงใจ ให้มิ้นท์รู้สึกว่าพี่คิดแบบนั้นจริงๆ ไม่ใช่ทำไปเพราะแค่อยากให้เขาคุยด้วย แต่ถ้าทำแล้วยังไม่ได้ผลก็คงต้องใช้ไม้ตาย”

“อะไร?” ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย

“พาไปเลี้ยงไอติมค่ะ รสอะไรก็ได้ มิ้นท์กินได้หมด มันชอบมากด้วย หนมใช้วิธีนี้ตอนมิ้นท์มันเครียดๆ ก็ได้ผลดีทุกทีนะคะ” ขวัญจิรายิ้มมุมปากน้อยๆ เหมือนมีเลศนัย

รัฐเขตยอมรับว่าไม่เคยเห็นเธอยิ้มเจ้าเล่ห์แบบนี้มาก่อนเลย...ไม่รู้ว่าเธอไปเอามาจากใครกัน แต่ไม้ตายที่คนตรงหน้าเสนอก็ไม่ได้มีอะไรเสียหาย เขาจึงรับไว้พิจารณา

“เหรอ ถ้างั้นพี่จะลองดูนะ ว่าแต่เราเถอะ นัดพี่มาเพราะแค่จะมาถามเรื่องมิ้นท์เนี่ยเหรอ”

“ไม่ใช่หรอกค่ะ งั้น...เข้าเรื่องเลยนะคะ ที่หนมนัดพี่เขตวันนี้ก็เพื่อจะ...มาหักหนี้ค่ะ” 

ขวัญจิราส่งหลักฐานการโอนเงินให้เขาดูผ่านโทรศัพท์มือถือในทันทีที่พูดจบ แต่อีกฝ่ายกลับมองเธออย่างสงสัย เพราะคราวนี้ลูกหนี้ของเขามาแปลกกว่าทุกที

“ไปเอาเลขบัญชีพี่มาจากไหน พี่ไม่เคยให้ขนมซะหน่อย”

“เดี๋ยวนี้โอนเงินไม่ต้องใช้เลขบัญชีแล้วค่ะ แค่เบอร์มือถือก็ได้แล้ว” ลูกหนี้อธิบายเสียงแจ๋ว “แต่ที่นัดมาเจอกัน เพราะกลัวพี่เขตจะลืมหักยอดหนี้ให้หนมต่างหาก”

ให้ตายเถอะ เขาอุตส่าห์หาทางพบหน้าเธอโดยยกเอาการหักหนี้มาเป็นเงื่อนไข แต่ขวัญจิรากลับใช้เทคโนโลยีอำนวยความสะดวกเสียจนเกือบจะไม่มีช่องทางให้เขาได้ใกล้ชิดเธอ ต่อไปถ้าเขาตอบรับการหักหนี้ผ่านโทรศัพท์ได้ คงหาข้ออ้างมาเจอหน้ากันยากกว่านี้...คิดแล้วมันน่าโกงลูกหนี้หัวหมอนัก

แต่ก็นั่นแหละ เขาไม่ใจแข็งพอที่จะทำแบบนั้น

“พี่ไม่โกงเราหรอกน่า” รัฐเขตบอกแล้วก้มดูจำนวนเงินที่หญิงสาวโอนเข้ามาก็ถึงกับตาค้าง “ขนมไปเอาเงินมาจากไหนตั้งมากมายขนาดนี้”

ขวัญจิราเคี้ยวอาหารไปเรื่อยๆ อย่างไม่เดือดร้อน พอกลืนลงคอแล้วจึงตอบ “หนมได้เงินพิเศษจากการช่วยงานคุณดนย์ค่ะ รอรวมกับเงินเดือน ถึงได้โอนให้พี่นี่แหละ”

“พัทธดนย์ใช้งานขนมหนักหรือเปล่า ทำไมเขาถึงจ่ายให้เราเยอะนัก”

“มันก็แล้วแต่งานค่ะ บางงานก็ต้องใช้ความคิดเยอะ บางงานก็หนักใจหน่อย แต่รวมๆ แล้วก็ดีนะคะ ถ้าไม่เกิดปัญหากับบริษัทขึ้นมาซะก่อน”

“ช่วงนี้ที่ Spell คงยุ่งมากใช่ไหม” รัฐเขตเขี่ยอาหารในจานไปมา แต่ไม่มีอารมณ์กิน

“ก็เอาเรื่องอยู่ค่ะ ตั้งแต่มีข่าวเครื่องระเบิด ยอดขายก็ตกไปเยอะ แต่ที่คุณดนย์เขาแถลงข่าวเมื่ออาทิตย์ก่อนก็น่าจะช่วยให้ Spell For Play กลับมาขายดีขึ้นนะคะ”

“พี่เห็นข่าวอยู่เหมือนกัน แต่สรุปสาเหตุว่าเครื่องระเบิดเพราะใช้งานผิดวัตถุประสงค์นี่มันยังไง”

สัปดาห์ก่อน พัทธดนย์จัดงานแถลงข่าว เพราะได้รับผลตรวจสอบเครื่องที่นายโก้อ้างว่าระเบิดจากหน่วยงานที่เชื่อถือได้ ซึ่งก็ได้ข้อสรุปถึงสาเหตุที่แน่ชัดว่าเครื่องถูกเผาไหม้โดยความร้อนจากภายนอกตัวเครื่อง ไม่ใช่การลัดวงจรจากภายในตามที่นายโก้บอก แต่ทว่าพัทธดนย์กลับพูดชัดเจนแบบนั้นในการแถลงข่าวไม่ได้ เนื้อหาหลักที่มาจากการแถลงข่าวจึงเป็นการยืนยันมาตรฐานของตัวเครื่องซะมากกว่า ฉะนั้น การที่รัฐเขตถามแบบนั้นจึงไม่น่าแปลกใจเลย

“จะพูดให้ง่ายกว่านั้นก็คือความจริงแล้วเครื่องไม่ได้ระเบิดค่ะ แต่ถูกไฟไหม้” หญิงสาวเฉลย

“อ้าว แปลว่าคู่กรณีคนนั้นเข้าใจผิดไปเองเหรอ”

“หนมได้ยินคุณดนย์บอกว่าคู่กรณีคงเอาเครื่องไปเผาไฟ แล้วสร้างเรื่องทำลายชื่อเสียง Spell ก็เลยจะฟ้องเรียกค่าเสียหายจากฝ่ายนั้น ถึงตอนนี้คู่กรณีจะถอนแจ้งความไปแล้วก็ตาม”

“งั้นเหรอ” รัฐเขตชะเง้อมองไปรอบๆ บริเวณพลางว่า “แล้วนี่...พัทธดนย์ไม่ตามเรามาอีกหรือไง” 

“ไม่ค่ะ รับรองเลยว่าวันนี้เขาไม่แอบตามมาแน่” ขวัญจิรายิ้มมีเลศนัยโดยไม่รู้ตัวอีกแล้ว

“ทำไมขนมถึงมั่นใจขนาดนั้น”

“ก็หนมบอกเขาตรงๆ เลยว่าจะมาเจอพี่เขต นี่ยังชวนเขามาด้วยกันด้วยนะคะ แต่เขาไม่ยอมมา”

รัฐเขตเบิกตากว้าง ไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน “หา! เขารู้ว่าขนมจะมาหาพี่เหรอ แล้วก็ยอมปล่อยให้มาเนี่ยนะ เดี๋ยวนี้พัทธดนย์ไม่ระแวงเราแล้วเหรอ”

“คงงั้นมั้งคะ ตั้งแต่เปิดตัว For Play เขาก็ให้อิสระหนมมากขึ้น ยอมให้รู้เห็นกระบวนการทำงาน มาให้ช่วยคิด มาขอความเห็นบ่อยๆ ทั้งที่ก่อนหน้านั้นดุยิ่งกว่าจงอางหวงไข่ หนมเฉียดคอมฯ เขายังไม่ได้เลย”

รัฐเขตรู้สึกอย่างไรก็อธิบายไม่ถูก ยามได้ฟังขวัญจิราเล่าถึงชายหนุ่มอีกคนด้วยน้ำเสียงใสและรอยยิ้ม ทำไมเขาถึงใจคอไม่ดีเอาเสียเลย “พี่ไม่เข้าใจว่าทำไมขนมถึงกล้าบอกพัทธดนย์ว่าจะมาเจอพี่”

“หนมคิดว่าคงไม่มีอะไรจะรับมือกับเขาได้ดีไปกว่าการพูดความจริงค่ะ ถ้าเราอยากได้ความจริงจากเขา เราก็ต้องพูดความจริงกับเขาเหมือนกัน”

คำพูดของหญิงสาวตรงหน้าทำให้พ่อมดแห่ง Wish ชะงักไปครู่ “พี่ถามจริงๆ นะ พัทธดนย์ทำอะไร ขนมถึงเชื่อใจเขาได้ขนาดนี้”

“ก็แผลนี่แหละค่ะ ต้นเหตุ” เธอเลิกไรผมที่ปกปิดร่องรอยบางอย่างออก “หนมหัวแตกเพราะยื้อโทรศัพท์กับโจรที่ริมถนน คุณดนย์ผ่านมาเจอเข้าก็เลยพาหนมไปส่งโรงพยาบาล”

“ตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมพี่ไม่เคยรู้”

“หนมเองก็เพิ่งรู้ไม่นานนี้เองค่ะ แล้วตอนที่เกิดเรื่องพี่เขตก็ยุ่งๆ กับบริษัท ไหนยังจะเพิ่งย้ายบ้านอีก หนมก็เลยไม่ได้บอกพี่”

“อย่างนี้เองเหรอ” รัฐเขตหลับตานิ่งคล้ายคิดอะไรบางอย่าง หรือไม่ก็ปลงตก “แล้วถ้าวันนี้พัทธดนย์ไม่ยอมให้มาหาพี่ล่ะ ขนมจะกล้าขัดเขาไหม”

“ไม่รู้เหมือนกันค่ะ แต่หนมคงจะไม่ทำอะไรที่ทำให้สถานการณ์ระหว่างพี่เขตกับคุณดนย์แย่ลงไปกว่านี้”

“ถ้าให้พี่เดานะ ตอนนี้พี่คงเป็นผู้ต้องสงสัยของเขาอยู่ใช่ไหม”

“พี่เขตรู้?” คราวนี้กลับเป็นขวัญจิราที่อึ้งตาค้าง

“ก็ไม่แปลกที่พัทธดนย์จะคิดแบบนั้น แต่พี่ยืนยันนะ ว่าพี่ไม่ได้ทำ”

“หนมเชื่อค่ะ แต่คุณดนย์ก็ยังสงสัยพี่อยู่ดี ที่วันนี้หนมชวนเขามาด้วยกันก็เพราะอยากให้พี่เขตกับเขาเปิดใจคุยกันนี่แหละ”

ว่าพัทธดนย์แปลกที่ยอมปล่อยให้ขวัญจิรามาพบเขาทั้งที่ยังระแวง แต่คนที่แปลกว่าพัทธดนย์ก็คงจะเป็นคู่สนทนาของเขานี่แหละ

“ขนมอยากให้พี่กับเขาร่วมมือกันงั้นเหรอ”

“ค่ะ มันพอจะเป็นไปได้ไหมคะ หนมไม่อยากให้พี่สองคนเป็นคู่แข่งที่เอาแต่ระแวงกันอยู่แบบนี้ แต่บางทีหนมก็รู้สึกเหมือนว่าพี่เขตกับคุณดนย์เหมือนจะมีเรื่องในใจกันทั้งคู่”

“พี่...ก็ไม่ได้มีอะไรนี่”

เสียงเขาเบาลงไปมากเมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้ เบาจนขวัญจิราลงความเห็นว่าผิดปกติ จึงส่งสายตาอยากรู้ อยากเข้าใจบางอย่างให้มากขึ้น

“แล้ว...พี่เขตกับคุณดนย์เคยรู้จักกันมาก่อนหรือเปล่าคะ”

“พี่ยอมรับว่าเคยรู้จักเขา เพราะพัทธดนย์เป็นลูกชายของคุณภูวดล เศรษฐภากร เจ้าของบริษัทไอทีที่พี่ทำงานตอนที่เพิ่งเรียนจบใหม่ๆ”

“อะไรนะคะ” ความจริงจากปากพ่อมดไฮเทคเกินความคาดหมายของคนถามไปไกลจนไม่อยากเชื่อ

“พี่รู้จักเขา แต่คิดว่าเขาคงจำพี่ไม่ได้หรอก ก็ตอนนั้นพัทธดนย์ยังเรียนไม่จบ แล้วเขาก็แค่แวะเวียนมาเรียนรู้ธุรกิจของพ่อบ้างเท่านั้น”

“พี่เขตก็เลยจำเขาได้เหรอคะ”

“ใช่ พี่รู้ตั้งนานแล้วว่าเจ้าของ Spell คือพัทธดนย์ ไม่ใช่นักธุรกิจต่างชาติอย่างข่าวที่ลือกัน”

“แล้วทำไมพี่ไม่บอกเรื่องนี้ตอนที่เขาซื้อตัวหนมล่ะคะ ปล่อยให้หนมด่าเขาซะยับเลย”

“พี่ขอโทษที่ไม่ได้บอกก่อน เพราะพี่คิดว่ามันไม่จำเป็น แล้วที่พี่ยอมให้ขนมไปทำงานกับเขา เพราะพี่เชื่อว่าพัทธดนย์จะไม่ทำอันตรายอะไรเรา”

ขวัญจิราลูบแขนตัวเองเล่นอย่างใช้ความคิด เธออยากจะบอกบุรุษตรงหน้าเหลือเกินว่าสิ่งที่เขาเชื่อไม่ได้ถูกต้องทั้งหมด พัทธดนย์ไม่เป็นอันตรายต่อกายเธอน่ะใช่...แต่อันตรายต่อใจเหลือเกิน

 “ตอนนี้หนมมั่นใจว่าเขาไม่ใช่คนเลวนะคะ ถึงแม้ว่าจะเจ้าแผนการและชอบเอาชนะ ถ้าหนมท้วงหรือขออะไร เขาอาจจะรั้นบ้าง ดึงดันบ้าง แต่ก็ยอมฟังและทำตาม ทั้งที่หลายอย่างมันก็ขัดใจเขา”

“แล้วเรื่องที่ขอให้พี่กับเขาร่วมมือกัน ขนมเคยขอพัทธดนย์ไหม”

“เคยค่ะ เขาไม่รับปาก แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ หนมว่าเขาคงมีอะไรคาใจอยู่แน่ๆ พี่เขตพอทราบไหมคะ” ขวัญจิราปรึกษา

“ไม่มีใครตอบคำถามนี้ได้ดีเท่าเจ้าตัวหรอกขนม” รัฐเขตยิ้มแล้วกล่าวอย่างเอ็นดู

“เออ นั่นสิคะ” เธอแอบต่อว่าตัวเองที่ถามรัฐเขตไปเรื่อย เรื่องนี้ต้องถามพัทธดนย์ถึงจะถูก เธอต้องรู้ให้ได้ว่าอะไรคือสิ่งที่ค้างคาในใจเขา เพื่อจะได้หาทางทลายปราการที่ขว้างกั้นมิตรภาพระหว่างบุรุษทั้งสองคนนี้

เสียงเตือนข้อความเข้าขัดจังหวะการสนทนาอย่างเหมาะเจาะ รัฐเขตเปิดอ่านดูก็พบข่าวน่าสนใจ น่าสนใจมากเกินไปซะด้วย

“เรื่องใหญ่แล้วขนม รันส่งลิงค์ข่าวมา มือถือ Spell ระเบิดอีกแล้ว”

“อะไรนะคะ หนมขอดูหน่อยได้ไหม” ขวัญจิราไม่รอช้ารีบแบมือหลาขออุปกรณ์สื่อสารจากบุรุษตรงหน้า แล้วเขาก็ส่งให้อย่างไม่หวง เพียงปาดดูหัวข่าว หัวใจคนอ่านก็ไม่เป็นสุข

‘โทรศัพท์รุ่นดังระเบิดซ้ำ ผู้บริโภคร้องสื่อ วอนให้ผู้ผลิตรับผิดชอบ’

รายงานข่าวบอกเล่าถึงเหตุการณ์เกิดขึ้น ว่าผู้ใช้ Spell รุ่น For Play ได้รับบาดเจ็บเพราะถูกเครื่องระเบิดใส่อย่างรุนแรง และมีรูปประกอบเป็นโทรศัพท์ที่ไหม้เกรียม แหลกละเอียด กับชายวัยรุ่นพันผ้าพันแผลที่แขนทั้งสองข้าง และพื้นที่บางส่วนบนใบหน้า ซ้ำยังมีคราบเลือดซึมออกมาให้เห็นด้วย

ขวัญจิราอ่านต่อไป เพื่อเก็บรายละเอียดของข่าวให้มากขึ้น ก็พบว่าสื่อได้ตั้งข้อสังเกตว่าสถานการณ์และอนาคตทางธุรกิจของ Spell คงจะตกที่นั่งลำบาก เพราะเพิ่งแถลงข่าวชี้แจงกรณีเดิมได้ไม่ถึงสัปดาห์ก็เกิดเหตุซ้ำรอยอีก แต่สิ่งที่เธอรู้สึกเสียดในใจลึกๆ ก็การเหน็บแนมเชิงตั้งคำถาม ว่าผู้บริโภคจะเชื่อถือผลการตรวจสอบคุณภาพของโทรศัพท์เครื่องอื่นๆ ที่บริษัทผู้ผลิตและจำหน่ายยืนยันว่ามีมาตรฐานได้อยู่จริงหรือไม่

“พี่ว่าคราวนี้ Spell คงแย่แน่ จะออกแถลงข่าวแบบเดิมก็ไม่น่าจะได้ผลแล้ว” รัฐเขตพูดแต่ดูเหมือนคู่สนทนาของเขาจะไม่ได้ฟัง เพราะตอนนี้เธอเอาแต่กดโทรศัพท์เพื่อต่อสายหาใครบางคน

“รับสิ” ขวัญจิราพึมพำลอดไรฟัน แล้วเคาะโต๊ะรัวๆ ราวกับมันจะช่วยเร่งให้ปลายสายรับโทรศัพท์เร็วขึ้น จนชายหนุ่มที่นั่งฝั่งตรงข้ามมองภาพนั้นอย่างตื่นตะลึง

อะไรกัน...ท่าทางร้อนรน ร้อนใจแบบนั้น มันคืออะไรกัน

“คุณดนย์ อ่า...เห็นข่าวหรือยังคะ” เธอกรอกเสียงสั่นเครือลงไปในทันทีที่พัทธดนย์รับสาย ใจร้อนเป็นไฟจนแทบจะลุกขึ้นยืนคุยโทรศัพท์เสียให้ได้

“ข่าว? อะไรเหรอ”

“มีข่าวว่า For Play ระเบิดอีกแล้วค่ะ เว็บข่าวเพิ่งโพสต์เมื่อไม่กี่นาทีนี้เอง”

“ส่งมาให้ผมดูหน่อยได้ไหม”

“ค่ะ...ได้” ขวัญจิราหันซ้ายหันขวาเหมือนทำอะไรไม่ถูก แล้วกล่าวกับบุรุษตรงหน้าทั้งที่ยังไม่ได้วางสาย “พี่เขตช่วยส่งลิ้งค์ให้คุณดนย์...เอ่อ...ให้หนมหน่อยนะคะ”

ผู้ถูกไหว้วานพยักหน้า แล้วคว้าเอาโทรศัพท์ของตัวเองไปทำตามที่หญิงสาวร้องขอ ในขณะที่ปลายสายอีกด้านก็เกิดเอะใจอะไรบางอย่าง

“รัฐเขตบอกเรื่องนี้กับคุณเหรอ”

“ค่ะ” เธอยอมรับกับพัทธดนย์ตามตรง

“แล้วเขารู้เรื่องนี้ได้ยังไง”

น้ำเสียงที่พัทธดนย์ใช้ตั้งคำถามทำให้เธอรู้ว่าเขากำลังติดใจสงสัยอะไร “พี่รันส่งลิ้งค์มาให้ แต่มันเป็นเรื่องปกตินะคะ เวลามีข่าวอะไรน่าสนใจในแวดวงไอที Wish ก็จะส่งข้อมูลกันแบบนี้อยู่แล้ว”

ราวกับรู้ใจ เพราะปลายสายก็รู้ว่าเหตุใดขวัญจิราจึงละล่ำละลักบอกเขาแบบนั้น “อย่าพยายามเลยขนม ตราบใดที่ยังจับคนร้ายตัวจริงไม่ได้ เขาก็ยังเป็นผู้ต้องสงสัยของผมอยู่ดี”

“ค่ะ หนมรู้ แล้วคุณจะทำยังไงต่อ”

“ผมขออ่านและสืบข้อมูลเพิ่มก่อนนะ ถ้าคิดอะไรออกแล้วจะบอกคุณ”

“คุณดนย์...” หญิงสาวรั้งจอมเวทหนุ่มเอาไว้ ไม่ยอมให้วางสาย แต่สุดท้ายกลับไม่พูดอะไรกับเขาต่อ

“ครับ มีอะไรหรือเปล่าขนม ทำไมเงียบไป”

ขวัญจิรายังคงเงียบ...เงียบเพราะไม่รู้จะพูดอะไรในสถานการณ์แบบนี้ ทั้งที่อยากให้กำลังใจเขา อยากเสนอตัวช่วยเหลือเขา อยากบอกว่าเป็นห่วงเขา แต่จะทำทั้งหมดนั่นต่อหน้ารัฐเขตได้ไหม

“เอ่อ...ไม่มีอะไรค่ะ งั้นเดี๋ยวเราค่อยคุยกันนะ” สุดท้ายเธอจึงตัดสินใจกลบเกลื่อนทุกสิ่งที่คิดและรู้สึกทั้งที่เสียงยังสั่นเครือ

ขวัญจิราบรรเทาความร้อนใจของตัวเองลงได้ก็เมื่อพัทธดนย์วางสายไปแล้ว เธอสูดหายใจเข้าออกอย่างช้าๆ เหมือนจะเรียกสติให้กลับมา แล้วพบว่าตัวเองยังไม่ได้รับในสิ่งที่ร้องขอจากรัฐเขต

“พี่เขต ยังไม่ได้ส่งลิ้งค์ให้หนมเลยนะคะ”

“พี่ส่งไปแล้ว” เขาตอบ “ส่งให้พัทธดนย์โดยตรงเลย”

“ค่ะ ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวกะพริบตาถี่ๆ อย่างสงสัย “พี่เขตติดต่อกับคุณดนย์โดยตรงได้ด้วยเหรอคะ”

“ได้สิ พี่แลกคอนแทกต์กับเขาตอนประชุมโครงการกรีนไอทีนั่นแหละ เพราะยังไงก็ต้องทำงานด้วยกัน” รัฐเขตกล่าวเสียงเรียบ “เรากลับกันเลยไหม” 

“ทำไมละคะ เพิ่งคุยกันได้ไม่กี่เรื่องเอง”

“พี่ก็อยากคุยต่อ แต่ขนมคงมีเรื่องอื่นที่ร้อนใจมากกว่า” พ่อมดไฮเทคปวดแปลบในใจที่ต้องเอ่ยกับคู่สนทนาแบบนั้น แต่ก็รู้อยู่เต็มอกว่ามันเป็นความจริง

***************************

โทษฐานที่หลายไปหลายวัน อัพยาวๆ ไปเลยคร่า

สุขสันต์วันแม่นะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น

  1. #2 safetynan (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2563 / 21:58
    รอนะคะ คิดถึงทุกคน...
    #2
    0