( SEASON 2 ) ◆ Miracle of September ◆ #Produce101

ตอนที่ 41 : ๓๕ - คำบอกเล่าก่อนจากลา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,144
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    26 พ.ย. 60










บทที่ ๓๕ 





























__________________________________________________________________________________________________________















อรุณสวัสดิ์ซอนโฮตื่นเช้านะ" เสียงนุ่มทุ้มดังขึ้นจากทางด้านหลังของเขา ดวงตาหวานกระพริบสอ-สามทีแล้วละออกจากภาพเตาผิงข้างหน้าเพื่อหันมองผู้มาใหม่



"อ้าวพี่มุนบก ตื่นเช้าเหมือนกันนะครับ" ซอนโฮเอ่ยพูดพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะกระเถิบตัวขยับให้คนที่เดินตรงมาหาเขานั่งที่โซฟาตัวเดียวกัน



"เวลาตื่นประจำของพี่ต่างหาก" พี่มุนบกตอบ พลางรวบผมตัวเองขึ้นไปม้วนเป็นจุก


"พี่ตื่นเช้าขนาดนี้เชียว" ซอนโฮเอ่ยถาม


"ใช่ ความจริงที่บ้านพี่ก็มักจะตื่นเวลานี้แหละ นอนสายไปก็ไม่ช่วยให้ฉลาดขึ้น" อีกคนว่า




ซอนโฮที่ฟังอยู่ได้แต่ยิ้มแหย่ๆ



พูดตรงมากเลยแหะ พวกที่นอนอยู่ด้านบนนั้นคงต้องมีสะดุ้งกันบ้าง





แล้วพี่จะไปส่งเด็กเดิร์มสแตรงก์กับโบบาตงซ์ไหมครับเช้านี้”


ไปละมั้งถึงจะไม่รู้จักใครเลยแต่ก็ไปเสียหน่อยแล้วกัน” เขาพยักหน้ารับตามคำพูดของคนเป็นพี่ ก่อนที่พี่มุนบกจะหันสายตามาจ้องหน้าเขาแบบตรงๆ ทำให้ซอนโฮผละตัวเองออกมาอย่างงงๆ


มีอะไรติดหน้าผมหรอครับ?” ซอนโฮเอ่ยถาม เมื่อไม่เห็นทีท่าว่าพี่ชายที่สนิทร่วมบ้านของตัวเองจะหันสายตาหนีเลยแม้แต่น้อย


สีหน้าดูดีขึ้นนะ


ครับ??”



ก็เมื่อคืนนั้นไงที่พี่ทักเราว่าทำไมถึงได้มีสีหน้าเศร้าหมองแบบนั้น” พี่มุนบกว่า


เขานึกย้อนไปถึงเมื่อไม่กี่วันที่แล้ว ที่พี่ชายผมยาวคนนี้เข้ามาหาเขาระหว่างที่กำลังนั่งเล่นกันอยู่ภายในห้องนั่งเล่นนี้และเอ่ยพูดกับเขาว่าทำไมถึงมีสีหน้าเศร้าๆ ดูไม่สดใสเหมือนเคย


เอาตามจริง เขาก็เพิ่งรู้ตัวแหละว่ายูซอนโฮกำลังดูเหมือนคนไม่มีความสุข ขนาดพี่มุนบกที่ไม่ค่อยสนใจใครยังเอ่ยปากถามขนาดนี้ แล้วคนอื่นจะไม่สนใจเขาได้อย่างไรละ


สีหน้าผมดูดีขึ้นแล้วใช่ไหมครับ”ซอนโฮเอ่ยถามย้ำพร้อมวาดรอยยิ้มกว้างส่งให้อีกคน


ดูดีขึ้นเยอะเลยแสดงว่ามีความสุขแล้วใช่ไหมละ”



คะครับ


เห็นไหม พี่บอกแล้ว ว่าการโกรธใครคนนึงๆนานๆมันไม่ดีต่อทั้งตัวเราและทั้งตัวคนที่เราโกรธหรอกนะ” คนเป็นพี่พูดเว้น พลางอมยิ้ม “ถ้าคนรักกันเจอปัญหา พวกเธอก็ต้องหันหน้าเข้าหากันแล้วช่วยกันแก้ปัญหานะ เข้าใจใช่ไหม”



พี่มุนบกครับคือผมไม่ได้...



เอาน่าๆ พี่เข้าใจว่ามันพูดยากเรื่องรักๆใคร่ๆ แต่ดูไปมาเด็กคนนั้นก็ดูน่ารักดีนะๆ น่าจะชอบเรามากๆเลยแหละ” พี่มุนบกว่า พร้อมรอยยิ้มล้อๆ



พี่ครับ! ผมกับควานลินไม่ได้—“



แหน่ะ พี่พูดหรอว่าคือควานลินน่ะยังไม่ทันให้ซอนโฮพูดจบ พี่ชายผมยาวของเขาก็เอ่ยแย้งขึ้นมาทันที



แถมมาด้วยการทำหน้าล้อเลียนที่แสนจะน่าหมั่นไส้ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะอีกคนพูดถูกเกือบแทบทุกอย่างเลย



พี่กำลังเข้าใจผิดนะครับ” ซอนโฮเอ่ยเถียงอย่างหงอยๆ ท่าทางแบบนั้นทำให้มุนบกรู้สึกเอ็นดูอยู่ไม่น้อย



พี่เข้าใจถูกแล้วต่างหากอย่าอายไปเลยน่า พี่ๆเราก็มีความรักกันหมดแล้ว จะยอมน้อยหน้าหรอ”



ผมยอมครับ” ซอนโฮว่า



ไม่สนุกเลยพี่ไปดีกว่า ออกไปสูดอากาศเสียหน่อย ในนี้เริ่มร้อนแล้ว ดูสิ ซอนโฮหน้าแดงใหญ่เลย” ว่าจบ พี่มุนบกก็หัวเราะเบาๆในลำคอ แล้วเดินออกไปจากบริเวณของห้องนั่งเล่นบ้านฮัพเฟิลพัฟ ทิ้งให้ซอนโฮนั่งเบ้ปากอยู่เพียงลำพัง





ไลควานลินทำให้หงุดหงิดแต่เช้าเลย!!














 

"เดินทางเช้าจังเลยแหะ" เสียงฮยองซอบเอ่ยพูดขึ้นระหว่างทางที่พวกเขาเดินออกมาจากหอพัก พร้อมกับเพื่อนร่วมบ้านคนอื่นๆ


ก็พายุจะเข้านี่น่า อาจจะมีปัญหาในการเดินทางซอนโฮพยักหน้าพร้อมเอ่ยตอบ พลางลูบแขนไปมา ถึงนี่จะเข้าใกล้เดือนมีนาคมแล้วก็ตามที แต่อากาศที่ฮอกวอตส์ยังคงเย็นและมีแต่ความไม่อยากออกจากผ้านวมเลย


"แล้วนี่นายจะไปบอกลาจีฮุนไหมอะ" เพื่อนหน้ากระต่ายถามขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะพยายามชะเง้อหน้ามองหาใครบางคนที่ไม่ต้องเดาก็รู้เลย


"ไม่รู้สิ ฉันไม่รู้ว่าจีฮุนจะอยากได้ยินคำบอกลาจากฉันไหม" ซอนโฮว่า แล้วกระชับเสื้อคลุมเข้าหาตัวเพื่อคลายความหนาว


"นี่นายชนะในเกมนี้นะ ควานลินเลือกนาย" 


"ฉันจะมั่นใจได้หรอ" เขาเอ่ยถามซ้ำ ก่อนจะได้รับแรงตะปบมือเข้าที่ไหล่แบบไม่แรงนักจากเพื่อนข้างกาย


"ฉันรู้ว่าควานลินแย่ แต่นายต้องลองให้โอกาสดูนะ" ฮยองซอบว่า "แต่ฉันไม่ได้จะพูดเพื่อเข้าข้างควานลินหรอกนะ! แต่เพื่อนายต่างหาก ฉันน่ะชอบเวลานายยิ้มให้ควานลินมากกว่าร้องไห้ให้ควานลินนะ" ซอนโฮหลุดขำกับท่าทีจริงจังของฮยองซอบที่กำลังเอ่ยแย้งกับคำพูดของตนเอง


"เข้าใจแล้ว นี่ไม่ต้องจริงจังขนาดนั้นหรอก" เขาว่าพร้อมลูบหัวเพื่อนไปมา


"ต้องจริงจังสิ ทีเรื่องฉันกับอูจินนายยังจริงจังมากเลย" 


"แน่นอนสิ เพื่อนฉันทั้งคน" 


"นายก็เพื่อนฉันเหมือนกันน!" 









"เพื่อนฉันด้วยสิ" เสียงนุ่มทุ้มที่คุ้นเคยดังขึ้นตรงหน้าของพวกเราทั้งคู่ ก่อนจะปรากฏร่างหนาของใครบางคนที่เพื่อนเขาชะเง้อหาอยู่ตลอดทาง


"ไงปาร์คอูจิน" ซอนโฮเอ่ยทักพร้อมยิ้มกว้าง


"ไงยูซอนโฮ" อีกคนเอ่ยตอบ "ควานลินยังไม่ออกมาจากหอนะ บอกเผื่อนายจะมองหา"


"อูจิน!!" ไอ้เขี้ยวบ้าเอ้ย


เขาไม่ได้ตามหาควานลินเสียหน่อย! 


อูจินหัวเราะเบาๆก่อนจะเบนสายตาไปมองเพื่อนหน้ากระต่ายของเขา


"ใส่เสื้อบางจัง" อูจินเอ่ยพูด


"ก็ตื่นสายอ่ะ เลยรีบแต่งตัวไปหน่อย" ฮยองซอบว่า พลางขยับเสื้อสเวตเตอร์ของตัวเองไปมา และทำท่าทางประกอบคำพูดว่าตนรีบจริงๆ


"แล้วหนาวไหมเนี่ย" 


"ไม่หนาว~" เพื่อนเขาพูดตอบ ก่อนจะยิ้มให้อูจินอย่างน่ารักจนซอนโฮแทบจะแยกตัวออกไปเงียบๆเลยถ้าไม่ติดว่าเขาไม่รู้จะไปหาใครต่างหาก


พี่เซอุนก็คงจะอยู่กับพี่แจฮวานและพี่แดฮวี ไม่ก็คงเป็นแฟนของเจ้าตัว หลังจากเหตุการณ์ที่พี่ยองมินโดนมือปราบมารจับไปวันนั้น ซอนโฮก็ไม่เห็นว่าพี่คนกลางของเขาอยู่ห่างจากพี่ยองมินเลย


และส่วนพี่ซองอูคงจะกำลังบอกลาพี่แดเนียลอยู่แน่ๆ


แต่เอ๊ะ


ตรงกลางนั่นพี่แดเนียลนี่น่า


ทำไมถึงได้ยืนอยู่คนเดียวแบบนั้


"เดี๋ยวมานะ" เขาไม่อยู่รอคำตอบจากฮยองซอบ ซอนโฮเอ่ยพูดจบก็เดินออกมาจากบริเวณนั้นอย่างรวดเร็ว 


เขาเดินตรงไปยังลานหน้าปราสาทฮอกวอตส์ ที่มีกลุ่มของนักเรียนชายจากเดิร์มสแตรงก์และนักเรียนหญิงจากโบบางตงซ์ยืนอยู่ทั้งหมด และส่วนใหญ่ก็กำลังเอ่ยปากพูดบอกลาเพื่อนต่างสถาบันกันอยู่


ซอนโฮก็อดใจหายไม่ได้เหมือนกันที่จะไม่ได้เจอนักเรียนพวกนี้อีกแล้ว 


ก็อยู่ด้วยกันมาตั้งหลายเดือน บางคนถึงไม่รู้จักชื่อไม่เคยคุยกันแต่ก็เคยเดินผ่านกันบ้าง


พอไม่เห็นนักเรียนชายในชุดสีแดงเลือดหมู นักเรียนหญิงในชุดสีฟ้าอมม่วงนั่นก็คงแปลกตาน่าดู


"ไงพี่แดเนียล" เมื่อเขาก้าวเท้าเดินมาถึงตรงที่คนตัวใหญ่ยืนอยู่ท่ามกลางคนมากมาย ซอนโฮก็เอ่ยพูดขึ้น


"ครับน้องซอนโฮ" อีกคนเงยหน้าจากพื้นมามองเขาด้วยรอยยิ้มกว้าง


"ผมตกใจนะเนี่ยที่พี่จะไปแล้ว" เขาว่า


"ฮ่าๆ จริงหรอครับพี่ก็ยังอยากอยู่ต่อเหมือนกัน" 


"อยู่เลยสิครับ มาอยู่กับพี่ซองอูหน่อย เพราะพี่เลย พี่ซองอูถึงได้ดูเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาได้" แดเนียลหัวเราะกับคำพูดของซอนโฮอย่างออกรส


"พี่ไม่ได้ทำอะไรเลยนะครับ" แดเนียลเอ่ยเถียง


"เพราะไม่ได้ทำนี่แหละครับ ผมถึงนับถือ เพราะไม่เคยมีใครปราบพี่ชายผมได้เลย"


"ซองอูดื้อมากเลยหรอ?"


"ที่สุดเลยครับแล้วนี่ยังไม่ได้ลากันหรอครับ" เขาเอ่ยถาม พลางมองซ้ายขวาเพื่อหาร่างของพี่ชายตัวเองที่ยังไม่เห็นโผล่มาเลย


"ยังเลยครับ พี่คิดว่าซองอูอาจจะไม่อยากมาลาพี่" 


"ไม่มีทางหรอกครับ" 


"แดน!!ใกล้ถึงเวลาแล้ว" ไม่ทันให้เขาได้เอ่ยประโยคของตัวเองจบ เสียงของเด็กเดิร์มสแตรงก์คนหนึ่งก็ดังขัดเขาขึ้นมาเสียก่อน ทำให้พี่แดเนียลหันไปมองแล้วพยักหน้ารับอย่างทันที


"พี่ต้องไปเตรียมตัวแล้วฝากน้องซอนโฮไปตามจีฮุนให้ที น่าจะเดินไปตรงนู้น" คังแดเนียลว่าด้วยรอยยิ้ม พร้อมชี้นิ้วไปที่บริเวณที่คิดว่าปาร์คจีฮุนยืนอยู่


และร่างหมีๆของพี่แดเนียลก็เดินออกไปทันทีไม่รอให้เขาได้เอ่ยแย้งสักนิด


เมื่อโดนวานให้ช่วยแล้ว มีหรือคนอย่างเขาจะไม่ยอมทำ




ซอนโฮเปลี่ยนเส้นทางที่ตอนแรกคิดว่าจะกลับไปหาเพื่อนตัวเอง เดินตรงไปยังจุดที่พี่แดเนียลบอกมา 


เขาพยายามเดินหลบฝูงชนจนสามารถเข้ามาภายในปราสาทได้แล้ว 


ซอนโฮมองซ้ายมองขวาหาร่างของจีฮุนตามคำบอกของอีกคน


เดินย้ำไปตามทางด้วยความรีบร้อน จนมาถึงใต้บันไดกลางที่ปลอดคน


และก็คงต้องโทษความเซนส์ดีของยูซอนโฮที่ทำให้เจ้าตัวมาเจอของดีแต่เช้าของวัน


ร่างสองร่างกำลังกอดเกี่ยวอย่างแนบแน่นจนไม่เหลือพื้นที่ว่างให้อากาศผ่านไปได้เลยแม้แต่น้อย




และเขาจะไม่รู้สึกเขินเลยถ้าริมฝีปากของทั้งคู่ไม่ได้กำลังสัมผัสกันอยู่





"เอ่อ" ถ้ามันไม่สำคัญยูซอนโฮจะไม่ขัดขึ้นมาเลยจริงๆนะ


เป็นจีฮุนที่ลืมตาขึ้นมามองเขาก่อน แล้วค่อยๆผละตัวเองออกจากร่างของใครอีกคนหนึ่งที่กำลังหันหลังให้เขา และคงยังไม่พอ เพราะอีกคนกลับไม่ยอมละใบหน้าออกจากปาร์คจีฮุนเลยจนต้องตบไหล่ให้หันกลับมามองว่าทั้งคู่ไม่ได้อยู่กับเพียงแค่สองคนเท่านั้นในตอนนี้


ซอนโฮเบิกตากว้างทันทีที่มองเห็นใบหน้าของเจ้าของการจูบที่โจ่งแจ้งนี้


"แซม??" เขาเอ่ยเรียกชื่อคนตรงหน้าอย่างตกใจ ก่อนจะได้รับรอยยิ้มกว้างจากซามูเอลมาแทน


"ไปรอที่หน้าปราสาทก่อนเดี๋ยวตามไป" จีฮุนที่หอบหายใจอยู่เอ่ยพูดกับคิมซามูเอล ก่อนเพื่อร่วมชั้นปีของเขาจะเดินออกไปอย่างไม่รีรอตามคำบอกของคนหน้าหวาน


"คุณควรตามไปนะ พี่แดเนียลเรียกแล้ว" 


"เดี๋ยวสิ เรายังไม่บอกลากันเลยนะ" จีฮุนว่าพร้อมอมยิ้มส่งให้เขาแล้วก้าวเท้าเดินมาหยุดยืนใกล้ๆมากขึ้น


"อ่าผมคิดว่าคุณอาจจะไม่อยากได้ยินมัน" ซอนโฮว่า


"ถึงเราจะเริ่มต้นกันไม่ค่อยดี แต่ตอนนี้เราน่าจะเข้าใจกันแล้วไม่ใช่หรอ" อีกคนเอ่ย พลางเอียงหันเป็นเชิงถาม


"น่าจะนะครับ" เขาพูดตอบพร้อมกลั้วหัวเราะ


"เราต่างเป็นคนที่โดนควานลินทำให้เจ็บใจมาแล้วทั้งคู่ ถึงตอนนี้ควานลินจะเลือกคุณ แต่ก็ไม่ได้รู้สึกแย่" 


ซอนโฮเม้มปากอย่างเกร็งๆ ก่อนจะสะดุ้งตกใจนิดหน่อยที่อยู่ๆปาร์คจีฮุนก็พุ่งตัวเข้ามากอดไว้อย่างเต็มรัก


"ขอบคุณนะซอนโฮ ขอบคุณจริงๆ" คนหน้าหวานพูดกับเขา แล้วลูบหลังไปมา


"ครับ? ขอบคุณผมทำไม" เขาเอ่ยถาม


"ขอบคุณที่ทำให้ควานลินเปิดใจอีกครั้งนะ ควานลินอ่ะยังเด็กเกินกว่าจะเข้าใจเรื่องความรักง่ายๆ" 


"..."



ยังคิดอยู่เลยว่าถ้ากลับไปเดิร์มสแตรงก์ควานลินจะมีใครดูแลไหมนะแต่ตอนนี้รู้แล้วว่ามีนายอยู่ทั้งคน



...


"ฝากดูแลควานลินด้วยนะ คงมีแต่ซอนโฮนั่นแหละที่จะดูแลได้" จีฮุนว่าอีกครั้ง พลางถอนอ้อมกอดออกจากร่างโปร่ง


"ผมไม่รู้ว่าจะทำได้ไหม" ซอนโฮเอ่ยตอบพร้อมกับถอนหายใจยาว


"ได้สิ แค่ซอนโฮต้องลองให้โอกาสควานลิน เชื่อมั่นอีกสักครั้งนะ"


"ผมจะพยายาม" เขาตอบ ก่อนจะถูกจีฮุนคว้ามือไปจับอย่างรวดเร็ว


"สู้ๆนะยูซอนโฮ! อีกอย่าง ฉันฝากแก้แค้นควานลินด้วย ทำกับฉันไว้เจ็บแสบมาก" พูดจบ คนตัวเล็กกว่าก็ยกมือขึ้นมาทำท่าทางไฟท์ติ้ง แล้วรีบวิ่งตรงปรี่ออกไปจากบริเวณใต้บันไดที่ร้างผู้คนอย่างจริงจัง


ป่านนี้คงไปรวมตัวอยู่กันที่ด้านหน้าของปราสาทแล้วละมั้ง 


 





ซอนโฮเดินตามหลังจีฮุนไปจนถึงหน้าปราสาท เขาชะเง้อคอมองหาฮยองซอบ ก่อนจะเจอตัวเพื่อนของเขายืนรวมอยู่กับพี่เซอุนและผองเพื่อน


"ไปไหนมาเนี่ยซอนโฮ!" ฮยองซอบเอ่ยถามเสียงดังท่ามกลางวงของนักเรียนฮอกวอตส์มารวมตัวกันเพื่อรอส่งเดิร์มสแตรงก์และโบบาตงซ์


"ไปทำธุระมาน่ะ" เขาตอบ


"นายพลาดฉากเด็ดไปแล้วนะรู้หรือยัง" เพื่อนหน้ากระต่ายของเขาก็ยังคงไม่หยุดส่งเสียงระคนตื่นเต้นดีใจ จนทำให้ซอนโฮต้องขมวดคิ้วมองอย่างงงๆ


"ฉากเด็ดอะไร?"


"ฮึ่ย! กลับไปถึงหอแล้วจะเล่าให้ฟังนะ" ฮยองซอบว่าตอบ ก่อนจะหันกลับไปมองที่หน้าปราสาทตามเดิม


นั่นทำให้ซอนโฮสงสัยเสียยิ่งกว่าเดิม จนต้องหันมองพี่เซอุนที่กำลังมองมาที่เขาด้วยสายตาที่กรุ่มกริ่มเช่นเดียวกัน


ให้ตาย


นี่ยูซอนโฮพลาดอะไรไปกันละเนี่ย


อยากรู้โว้ย!!!

















เปิดใจเธอให้กว้าง ตั้งสมาธิของเธอให้จดจ่อไปยังลูกแก้ว และบอกฉันมาสิว่าเห็นอะไร” น้ำเสียงโทนเรียบง่ายที่ให้ความรู้สึกเหมือนล่องลอยอยู่บนก้อนเมฆ ทำให้นักเรียนกว่าครึ่งห้องแทบจะหลับคอพับตรงนั้นเลย และไม่ใช่เพียงแต่ฮัฟเฟิลพัฟเท่านั้นหรอก สลิธีรินที่เรียนพร้อมกับก็ก้มหน้าหลับไปหลายคนแล้วเช่นกัน



นี่เราเรียนอะไรกันอยู่เนี่ยฮยองซอบเอ่ยถาม พร้อมลูบลูกแก้วไปมา



เธอ!! ยังไม่ทันให้ยูซอนโฮเอ่ยตอบไป เสียงของศาสตราจารย์ก็ดังขึ้นอย่างดัง พร้อมกับชี้นิ้วเรียวมาทางพวกเขา



อันทีจริงนิ้วเธอตรงมาทางฮยองซอบต่างหาก



ครับฮยองซอบเอ่ยขานด้วยใบหน้าที่ตระหนก เรียกเสียงหัวเราะจากเพื่อนอีกหลายคนในห้อง



รวมทั้งปาร์คอูจินที่นั่งอยู่ริมสุดของห้องคู่กับไลควานลินด้วย



อ่านสิ่งที่ปรากฏอยู่บนลูกแก้วของเธอสิ!” 



คนมีอายุเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงที่เข้มขึ้น ยื่นมือไปตรงหน้าของอันฮยองซอบ เพื่อชี้ให้ดูที่ลูกแก้วของเจ้าตัวที่กำลังถืออยู่



ที่เห็นมีเพียงแค่ควันลอยไปมาเพียงเท่านั้น



ฮยองซอบพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ ก่อนจะก้มหน้าลงไปมองลูกแก้วในมือ พร้อมอ่านสิ่งที่ปรากฏอยู่บนนั้



จงทำตัวอ่อนหวาน น่าคบหา เพื่อความรักที่ยั่งยืน



เธอ!!!!และเป็นอีกครั้งที่ศาสตราจารย์ตะโกนขึ้นเสียงดังลั่นห้องจนมีใครสักคนทำลูกแก้วหลุดมือด้วยความตกใจ



รู้ไหมว่าลูกแก้วบอกอะไรเธอศาสตราจารย์เอ่ยถาม ก่อนฮยองซอบจะส่ายหัวเป็นเชิงว่าไม่รู้



ไม่ทราบครับ—“



สิ่งที่ปรากฏในลุกแก้วคือสิ่งที่ดีมากๆ ดีมากเสียจนถ้าหากวันนึงเธอเสียมันไปเธออาจจะเสียใจมากๆก็เป็นได้—ฉันรู้ว่าเธอรู้ดีว่ามันหมายถึงอะไร ลูกแก้วบอกว่าเธอต้องหัดอ่อนโยน และ เป็นฝ่ายยอมบ้าง มันจะทำให้ชีวิตของพวกเธอดีขึ้นไปมากกว่าเดิม” ว่าจบ ก็ฉีกยิ้มกว้างให้พวกเขาอย่างจริงใจ 



หมายถึงอะไรน่ะ—“ ซอนโฮเอ่ยถาม แล้วชะเง้อตัวมองจ้องไปในลูกแก้วบ้าง



ยังคงมือแต่ควันลอยไปมาอยู่ดี



อยากรู้จริงๆว่าศาสตราจารย์รู้ได้อย่างไรว่าสิ่งที่ฮยองซอบอ่านมันจะหมายความว่าแบบนั้น แถมพูดออกมาเป็นประโยคยาวอีกด้วย



ความจริงเขามักจะชอบโดนพี่เซอุนพูดกรอกหูอยู่ทุกวันว่าวิชาพยากรณ์ไม่น่าเรียนและอย่าหลงเชื่อในคำพยากรณ์เหล่านั้น เพราะมันจะทำให้เราหลงงมงายกับสิ่งที่พิสูจน์ไม่ได้



มันก็เป็นสิ่งที่ดีที่จะเชื่อ หากผลของคำทำนายมันออกมาดี แต่หากมันออกมาไม่ได้ดั่งใจก็คงจะไปบั่นทอดความรู้สึกตัวเองไม่มากก็น้อย


นั่นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมวิชานี้ถึงไม่ค่อยเป็นที่นิยมในหมู่พ่อแม่มดสมัยนี้



ไม่รู้สิฉันยังงงๆอยู่เลยฮยองซอบตอบ



หมายถึงอูจินหรือเปล่าเขาเอ่ยถามอีกครั้งพร้อมสีหน้ากรุ่มกริ่ม ก่อนจะโดนลูกแก้วเขกเข้าที่หน้าผากด้วยแรงที่ไม่มากนักแต่ก็รู้สึกมึนๆขึ้นมาได้เหมือนกัน



พูดมากน่าาาฮยองซอบหันไปมองหน้ากระดานที่มีร่างของศาสตราจารย์ยืนอยู่อีกครั้ง ไม่สนใจเสียงโวยวายของยูซอนโฮที่เพิ่งถูกทำร้ายร่างกายเลยสักนิด



เจ็บนะฮยองซอบ!



เธอ!!!เสียงของศาตราจารย์ดึงความสนใจจากพวกเขาไปได้อีกครั้ง ด้วยการตะโกนคำว่าเธอพร้อมชี้ไปที่นักเรียนคนหนึ่งในห้อง (ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเธอจำชื่อนักเรียนไม่ได้หรือเปล่า) 



และซอนโฮจะไม่รู้สึกตื่นเต้นเลยถ้าคนที่ศาสตราจารย์ชี้อยู่จะไม่ใช่ใครบางคนที่ตั้งแต่เดินเข้ามาเรียนในห้องวิชาพยากรณ์ไม่ละสายตาออกจากเขาเลย



น่าแปลกที่ซอนโฮไม่คิดอึดอัดแต่อย่างใด เขากลับรู้สึกตลกมากกว่าเมื่อเวลาหันสายตาไปมองทางกลุ่มของสลิธีรินทีไร เขาก็จะมองเห็ยสายตาของไลควานลินอยู่เสมอ



และเมื่อเขาจับได้ อีกคนก็จะหันสายตาหนีไปในทันทีราวกับเด็กน้อยที่กำลังทำผิด



แต่เขาจะไม่พูดหรอกนะว่าแบบนั้นมันน่ารัก



น่ารักมากๆ




แหะ






ไลควานลินก้มหน้ามองลูกแก้วของตัวเอง อีกคนคงจะรู้ดีว่าศาสตราจารย์ที่กำลังยืนมองอยู่จะให้ทำอะไร แต่เมื่อคนตัวสูงมองจ้องไปที่ลูกแก้วแล้ว ใบหน้าของเจ้าตัวก็หันมามองเขาอย่างรวดเร็ว



ยูซอนโฮมองสบสายตาของอีกคนด้วยความสงสัย ก่อนควานลินจะหันกลับไปมองที่ลูกแก้วสลับกับมองหน้าเขาทำอยู่อย่างนั้นจนศาสตราจารย์เอ่ยถาม



บอกมาสิว่ามันเขียนบนลูกแก้วเธอว่าอะไร” สีหน้าของควานลินดูอึดอัดใจที่จะพูด แต่ใต้ความอึดอัดใจนั่นก็เต็มไปด้วยอาการกลั้นยิ้มที่เขาไม่เข้าใจ



ยูซอนโฮควานลินเอ่ยชื่อเขาออกมา แต่เจ้าตัวกลับหันไปสบสายตาของศาสตราจารย์ตรงหน้าแทน เป็นการบอกว่าชื่อของเขาคือคำตอบขแงคำถามที่เพิ่งถูกเอ่ยถามไป



ใบหน้าที่เริ่มมีอายุจ้องกลับอย่างคนใช้ความคิด นั่นยิ่งทำให้นักเรียนหลายๆคนเริ่มสนใจแล้วว่าคำที่เอ่ยออกมานั่นจะแปลออกมาว่าอย่างไร



โดยเฉพาะยูซอนโฮคนนี้นี่แหละ



ฉันไมเคยเห็นลูกแก้วพยากรณ์อันไหนที่ทำนายออกมาเป็นชื่อแบบนี้เลย”



“...”



ทั้งห้องเงียบกริบรอฟังในสิ่งที่ศาสตราจารย์กำลังจะพูดด้วยความตื่นเต้น อาจจะมีแค่เขาก็ได้มั้งที่รู้สึกตื่นเต้น ขนาดฮยองซอบยังเพิ่งหาววอดไปเมื่อกี้นี่เลย



คุณยูเธอเรียกชื่อเขา ก่อนจะเดินตรงมาตรงโต๊ะที่เขานั่ง 



ในลูกแก้วของคุณไลนี้มีแต่ชื่อของคุณเต็มไปหมด ” ซอนโฮเลิกคิ้วมองด้วยความสงสัย



ทำไมหรอครับ?” เขาถาม



มีแค่เหตุผลเดียวเท่านั้น—"



"คนที่อยู่ในความคิดของไลควานลินคือเธอไง” ราวกับมาทิ้งระเบิดไว้ลูกใหญ่ 



เมื่อศาสตราจารย์ว่าจบ เธอก็เดินกลับไปที่กระดานดำตรงกลางห้อง แล้วเริ่มลงมือเขียนงานอีกครั้ง



ซอนโฮไม่กล้าแม้แต่จะหันไปมองฝั่งของสลิธีรินแบบที่ทำในตอนต้นชั่วโมงแล้วด้วยซ้ำ



เขารู้ดีว่าคงไม่โดนแซวอะไรจากเพื่อนของควานลินหรอก



แต่คงเป็นตัวเขาเองต่างหากที่จะเขินจนประหม่าเอง



แถมยังมีฮยองซอบที่เอ่ยหยอกล้อด้วยน้ำเสียงที่น่าหงุดหงิดใจ 



แต่มันแปลกมาก 



ในตอนที่เขากำลังเอ่ยปากว่าเพื่อนหน้ากระต่ายที่กำลังเอ่ยล้อเขาอยู่อย่างสนุกสนาน ใบหน้าของซอนโฮกลับไม่ได้ไปทางโมโหหรือหงุดหงิดเลย



เป็นมุมปากที่ยกขึ้นจนสุดนั่นต่างหาก นั่นทำให้ซอนโฮรู้ได้ทันทีเลยว่าเขากำลังยิ้มกว้างอยู่



บ้าจริง!











จะไปไหนน่ะเสียงของฮยองซอบเอ่ยขึ้นกับคนที่กำลังเร่วรีบเดินออกจากห้องเรียนเมื่อจบชั่วโมงเรียนสุดท้ายของวันแล้ว และก็ใกล้เวลาทานอาหารเย็นแล้ว พวกเขาจึงเลือกที่จะตรงไปห้องโถงใหญ่เลย



ขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ เดี๋ยวตามไปซอนโฮว่า เพื่อนหน้ากระต่ายของเขาพยักหน้ารับ ก่อนจะหันหลังกลับไปหาอูจินเมื่อเห็นว่าซอนโฮกึ่งวิ่งกึ่งเดินไปแล้ว



ไม่ตามไปละ?” ฮยองซอบเอ่ยพูดกับคนตัวสูงที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากจุดที่เจ้าตัวและอูจินยืนอยู่ และหมอนั่นกำลังชะเง้อคอมองามซอนโฮไปจนสุดทาง



ห๊ะ?” ควานลินอุทานตอบ



ฉันถามว่านายไม่ตามไปหรือไง



นายไม่โกรธฉันหรอควานลินเอ่ยถาม



โกรธสิ แต่ฉันจะโกรธนายยิ่งกว่านี้อีกถ้านายคิดจะพลาดโอกาสที่จะได้ทำคะแนนแบบนี้!" คนหน้ากระต่ายเอ่ยตลาดเสียงดัง พร้อมกับยื่นมือไปดันไลห่กว้างของคนตัวสูงให้ไปตรงที่ซอนโฮเพิ่งเดินไป



ฮยองซอบยกมือขึ้นมาทำท่าไล่อีกคนให้ไปเสียที ก่อนทีเขาจะเปลี่ยนใจ



ควานลินกลืนน้ำลายมองด้วยความงุนงงแต่เขาก็ทำตามที่คนรักของอูจินบอกด้วยการเดินตามซอนโฮไป



ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจการกระทำของฮยองซอบสักเท่าไหร่แต่เขาจะถือว่ามันเป็นลางที่ดีที่จะได้เริ่มจีบยูซอนโฮ



ฮู้ว




สู้เขาไลควานลิน


 







ปล่อยไปแบบนั้นไม่เป็นไรแน่นะปาร์คอูจินเอ่ยถามคนตัวขาวที่ยืนอยู่ข้างๆพร้อมกับเลิกคิ้วมอง



ไม่เป็นไรหรอก ซอนโฮต้องจัดการได้อยู่แล้วฮยองซอบเอ่ยตอบไปด้วยรอยยิ้มกว้าง ก่อนเขาจะโดนมือใหญ่ๆของอูจินตะปบเข้าที่แก้ม พร้อมยืดออกจนรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวด



ย๊า! ปาร์คอูจิน!!”



ฮ่าๆๆ ฉันไม่ได้ยินมานานแล้วนะคำนี้ คิดถึงจริงๆ



เป็นโรคจิตหรือไงถึงชอบโดนฉันขึ้นเสียงใส่เนี่ยคนตัวเล็กว่าพร้อมยกมือกอดอกมองจ้องคนตรงหน้า



กำลังจะเป็นโรคจิตเพราะความน่ารักของนายต่างหาก ว่าจบเอื้อมมือไปโอบเอวคนตัวเล็กกว่าแล้วทำท่าโอบกอดอย่างแนบแน่น จนคนที่เพิ่งโวยวายเสียงดังเมื่อกี้ต้องยืนนิ่งเกร็งด้วยความเขิน



ให้ตาย



ไม่ชินปาร์คอูจินโหมดนี้เลยจริงๆ



เลี่ยนอ่ะเขาว่า



ไม่ชอบหรออีกคนถามกลับบ้านด้วยรอยยิ้มที่แสนน่าหมั่นไส้



ไม่อ่ะฮยองซอบเว้นวรรค รักเลยต่างหาก





ฟอด!





สิ้นเสียงของฮยองซอบ แก้มกลมบนใบหน้าหวานก็ถูกช่วงชิงด้วยริฝีปากได้รูปทรงสวยของอูจินอย่างแรงจนเสียงที่น่าอายดังก้องไปทั่วโถงทางเดิน ก่อนที่คนที่เพิ่งหอมแก้มเขาจะวิ่งหนีไปตามทางที่เพื่อนนักเรียนกำลังตรงไปที่ห้องโถงใหญ่ด้วยรอยยิ้มกว้างราวกับดีใจที่ได้ขโมยหอมแก้มเขา



ย๊า! กลับมาให้ฉันตีเดี๋ยวนี้นะอูจิน!”

 

 

 









กึก

 


อะอุ๊ยเสียงอุทานของซอนโฮเรียกสติของควานลินให้มองจ้องไปยังคนที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยความตกใจ ก่อนเจ้าตัวจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มบางๆประดับบนใบหน้า



ตกใจหรอ? โทษทีควานลินว่า ก่อนจะขยับถอยห่างจากอ่างล่างมือที่เขากำลังยืนพิงอยู่ เพื่อให้ยูซอนโฮได้ทำความสะอาดมือได้ถนัด



ไม่เป็นไรอีกคนตอบ



...



...



...



ห้องน้ำขนาดใหญ่เต็มไปด้วยความเงียบ ไร้เสียงพูดคุยใดๆจากคนที่อยู่ภายในทั้งสองคน เงียบเสียจนได้ยินเสียงต้นไม้ด้านนอกพัด และเสียงลมที่ผ่านเข้ามาภายใน



ซอนโฮที่เพิ่งล้างมือเสร็จก็มองจ้องใบหน้าของคนตัวสูงผ่านกระจกมัวๆ



หลังจากเมื่อวานไลควานลินก็ดูถอยห่างเขามากขึ้น ไม่ใช่ถอยห่างเพราะอยากจะเลิกหรือถอดใจอะไรแบบนั้น แต่คงเป็นการถอยห่างอย่างให้เกียรติเขามากกว่า



จะว่ายังไงดี แบบเว้นระยะห่างให้เขาได้หายใจ ไม่รุ่มร่ามจนเกินไป



หรือไม่ก็แค่ไม่กล้าที่จะจีบแบบที่บอกเท่านั้น



วันนี้นายเงียบๆนะควานลินเป็นซอนโฮที่เอ่ยบทสนทนาขึ้นมาทำลายความเงียบ



คนตัวสูงที่ยืนพิงกำแพงเงยหน้าขึ้นมองตามเสียงก่อนจะพบว่ายูวอนโฮกำลังจ้องอยู่ผ่านทางกระจกบานใหญ่



จริงหรอ—“ คนตัวสูงว่า



ไหนบอกว่าจะจีบฉันไง นี่จะหมดวันแล้วนะ นายยังไม่ได้สักคะแนนเลยรู้ป่าวเขาตอบด้วยน้ำเสียงขบขัน แต่อีกคนกลับไม่ได้ขำตาม คิ้วเข้มของควานลินกลับยิ่งผูกกันเป็นปมมากกว่าเดิม



ฉัน—“



ยอมแพ้แล้วหรอ—“ ซอนโฮถามย้ำเมื่อมองเห็นท่าทางอึดอัดของควานลิน ก่อนจะได้รับการส่ายหัวปฏิเสธเป็นพลันวัน



ไม่นะ ไม่เลย ฉันแค่กลัวนายจะอึดอัดหากฉันทำมากไป



แต่นายยังไม่เห็นทำอะไรสักอย่างเลยนี่



ก็กลัวนี่หว่าควานลินเอ่ยพูดเสียงเบาราวกับว่ากำลังพูดกับตัวเองอยู่ แต่ในห้องน้ำนี้เงียบมากเสียจนต่อให้พูดเขาขนาดไหนคงจะได้ยินอย่างแน่นอน



เขาถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะหันตัวไปหาไลควานลิน ก่อนจะเดินตรงไปหยุดยืนอยู่ตรงหน้าคนตัวสูง



นี่ฉันให้โอกาสนายแล้ว นายจะปล่อยให้มันหายไปเพราะความกลัวแบบนี้หรอซอนโฮว่าด้วยน้ำเสียงจริงจัง



ฉัน—“



กว่าฉันจะยอมให้โอกาสนายฉันก็ต้องสู้กับความกลัวตัวเองเหมือนกันนะ



...



งั้นนายก็ต้องสู้กับความกลัวเพื่อฉันสิ



อื้อเข้าใจแล้วควานลินพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ ก่อนจะเงยหน้าจ้องเขาด้วยสายตาที่ทำให้ยูซอนโฮคนจริงจังเมื่อกี้หายไปในพริบตา เหลือเพียงแต่คนที่หลบสายตาคมด้วยความเขิน



ขอบคุณที่ให้โอกาสฉันนะควานลินว่า



นายรู้ใช่ไหมว่าฉันคงกลับเป็นเหมือนเดิมในเร็วๆนี้ไม่ได้ มันต้องใช้เวลา นายรอได้ใช่ไหม



แน่นอน ฉันจะรอวันที่นายเปิดใจให้ฉันนะซอนโฮคนตัวสูงเอ่ยตอบก่อนจะยกมือขึ้นมาลูบหัวเขาเบาๆ



ระหว่างนี้ก็ทำตัวดีๆด้วยแล้วกันนะ อาจจะมีโปรโมชั่นดีๆมาให้ก็ได้เขาว่าพร้อมรอยยิ้ม แล้วเอ่ยต่อ ไปกันเถอะ หิวข้าวจะแย่แล้ว



คนร่างโปร่งว่าก่อนจะเดินออกไปจากห้องน้ำ แต่เดินออกมาไม่นานซอนโฮก็หยุดยืนนิ่งแล้วเอ่ยพูดกับคนที่เดินตามหลังอยู่



แล้วก็นะเอาแต่เดินตามหลังฉันแล้วฉันจะเห็นไหมว่านายทำตัวดีหรือเปล่าคนตัวสูงที่ยืนอยู่ด้านหลังหยุดมองด้วยความสงสัย



ไม่ให้เขาเดินตามหลังจะให้ไปตรงไหนกัน



ไหนบอกว่าที่ข้างๆนายเป็นที่ที่จะทำไม่ให้ฉันเสียใจไงพูดจบ ซอนโฮก็หันหลังกลับมามอจ้องหน้าคนตัวสูง ยืนมองอยู่นาน คนมึนๆอย่างไลควานลินก็ยังคงไม่ขยับตัวไปไหน จนเขาต้องถอนหายใจอีกรอบแล้วตรงไปยุดยืนข้างๆอีกคน



ให้ตาย



เข้าใจอะไรยากแบบที่จีฮุนบอกจริงๆด้วย



ข้างนายเป็นที่ของฉัน ข้างฉันเป็นที่ของนาย เข้าใจไหมไลควานลิน ซอนโฮว่าต่อด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด ก่อนคนที่กำลังทำหน้ามึนอยู่จะวาดรอยยิ้มกว้างบนใบหน้า



เข้าใจแล้วควานลินตอบพร้อมยิ้มกว้าง



และทั้งคู่ก็เริ่มเดินข้างๆกันไปเรื่อยๆ ถึงไม่รู้ว่าจะสุดทางเมื่อไหร่ แต่พวกเขาต่างเชื่อมั่นว่าระหว่างทางจะไม่มีใครเดินหลงไปไหนอีกแล้ว

 

 

 



โอกาสครั้งที่สองไม่ใช่สิ่งที่ควรให้กับใครง่ายๆ และไม่ใช่ทุกคนที่ได้รับโอกาสที่สองแล้วจะทำออกมาได้ดีกว่าครั้งเก่าที่ผ่านมา



แต่หากเรามัวแต่กลัวที่จะเริ่มต้นใหม่ ลองอะไรใหม่ๆ ชีวิตเราก็คงจะยืนย่ำอยู่กับที่ และไม่มีทางมีความสุข



การลองเสี่ยงกับสิ่งที่เราเชื่อถึงมั่น แม้จะผิดหวัง มันก็จะกลายเป็นบทเรียนให้กับตัวเรา



ไม่รู้ว่าเป็นโชคดีของยูซอนโฮหรือเปล่าที่ได้มาเจอกับไลควานลิน และถึงแม้เรื่องราวที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้จะทำให้เขาเจ็บปวดมาก แต่มันก็ช่วยให้เขาโตเป็นผู้ใหญ่ เป็นยูซอนโฮผู้ที่ไม่กลัวความรักและกล้าที่จะแสดงความรู้สึกออกไปมากขึ้น



บทเรียนที่มีค่านี้คงไม่สามารถค้นหาได้จากที่ไหนอีกแล้ว แม้กระทั่งมีเงินแกลเลียนอยู่เต็มธนาคารก็คงซื้อบทเรียนนี้มาไม่ได้



ขอบคุณปาฏิหาริย์ที่เข้ามาในชีวิต ทำให้เขาได้เจอไลควานลิน



และไม่ว่าหนทางข้างหน้าจะเป็นอย่างไร หรือท้ายที่สุดแล้ว เขากับควานลินอาจจะไม่ได้ลงเอยกันด้วยดี แต่ระหว่างทางนี้ยูซอนโฮมีความสุขมาก



แค่นั้นก็คงจะเพียงพอแล้วละ :)














-talk-

ตอนนี้แต่งยากมากจริงๆค่ะ เพราะแบบ สิ่งที่เกิดขึ้นกับซอนโฮ ไม่ว่าจะเป็นใครโดนคงฝังใจไปนาน นั่นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมเราถึงไม่แต่งให้ลงเอยแบบแฮปปี้เอนดิ้ง

ทุกคนต้องให้เวลาน้องนะ ความรักครั้งแรกมันสร้างแผลให้กับเราเสมอ อยู่ที่ว่าเราจะทำให้แผลมันใหญ่ขึ้นหรือพยายามรักษาจนมันหายดี

อย่างที่น้องบอก เราไม่รู้ว่าอนาคตควานลินจะเปลี่ยนใจไปหรือเปล่า แต่น้องก็จะยอมรับเพราะตอนนี้น้องมีความสุขมากแล้ว 

ถ้าจำได้ว่าตอนแรกซอนโฮไม่ได้เป็นผู้ใหญ่ขนาดนี้เลย เป็นน้องเล็กของบ้าน โดนพี่ๆตามใจ มีความรักทีก็เหมือนการเปิดโลก และยิ่งพอเจ็บมันก็ทำให้น้องได้เรียนรู้มากขึ้น

แต่อย่าเพิ่งนอยด์ไป เราไม่ปล่อยให้ค้างแบบนี้แน่นอนค่ะ 5555555

เหลืออีกสองตอนแล้วนา (กระซิบว่ามีสเปด้วยแต่ยังไม่บอกหร้อบ คริ้) ขออำไพที่ปล่อยให้ค้างห้าสิบเปอตั้งนาน .ไหว้ย่อ

ช่วงนี้งานยุ่งจริงๆ แต่จบในปีนี้แน่นวลล 

ไว้เจอกันตอนสุดท้ายของเนียลองน้า จุ้บๆ เลิ้บบบบ






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,988 ความคิดเห็น

  1. #1880 บบตพ ♡ (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 18:31
    แงงงง่ มันดี ;_;
    #1,880
    0
  2. #1826 Sweet_Memory (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 22:14
    น้องดีกันแล้ววววว เข้าใจแล้วว่าทำไมจีฮุนถึงห่วงควานลิน 555
    #1,826
    0
  3. #1510 chzckhnp (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2560 / 03:43
    น่ารักมากฮือ เขินนน เอ็นดูควานลินจริงๆ เป็นเด็กน้อยเลย ไม่มีพิษภัย ไม่รู้จักความรัก อะไรแบบนั้น แต่ตอนนี้คงรู้จักความรักแล้ว ความรักคือยูซอนโฮ <3
    #1,510
    0
  4. #1364 แม่ม๑น้oe (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2560 / 05:08
    คู่น้องนี่น่ารักกันจังเลย แข่งกันหวานนะเนี่ย ตัดมาที่คู่อ๋ง จะเป็นยังไงละทีนี้
    #1,364
    0
  5. #1363 แม่ม๑น้oe (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2560 / 05:08
    คู่น้องนี่น่ารักกันจังเลย แข่งกันหวานนะเนี่ย ตัดมาที่คู่อ๋ง จะเป็นยังไงละทีนี้
    #1,363
    0
  6. #1361 ασɱ♡ (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 17:31
    กีสสสส หวานมาก น้ำตาลขึ้นจอแร้ว กรี๊ดไม่ถูกเลยค่ะระหว่างหลินโฮกับอูซอบ แงง น่ารักมากๆ เหลือพี่อ๋งนี่แหละ ตัวดี ชอบมีอะไรแปลกๆอยู่เรื่อย รอติดตามนะคะ ?
    #1,361
    0
  7. #1345 moun's (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 06:40
    ควานลินแต่ก่อนดับตอนนี้ผิดกันลิปลัปยัยน้ง
    #1,345
    0
  8. #1338 Jinjoo.K (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 23:59
    หนูโตขึ้นมาจริงๆนะเจี๊ยบ ลูกสะใภ้ของคูมแม่ เข้มแข็งแบบนี้ไปเรื่อยๆนะคนดี
    ส่วนไลควานลิน!! นี่เกือบเอาหัวโขกกำแพงกับความกากของลูกละ โอ๊ยยยยย เด็กน้อยเอ้ยยย แต่ก็ตลกดี รีบๆทำคะแนนนะควานลินอ่า สู้ๆค่ะลูก
    #1,338
    0
  9. #1333 KangunSt91 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 21:05
    ซอนโฮโตขึ่นมากจริงๆ กลายเป็นคนที่ยืนเคียงข้างกันไปนี่ดีจริงๆ น้องเข้มแข็งดีใจ
    #1,333
    0
  10. #1332 ::★ Han-Min ★:: (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 20:58
    ดีใจที่น้องให้โอกาสควานลินอีกครั้งนะ :)
    #1,332
    0
  11. #1331 nphermsub (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 20:49
    โอ๊ยตายยยย ซอนโฮโตขึ้นเว่อร์!!! หลินเอ๊ยยยย ไม่ๆ ไม่ได้จะด่า จะบอกว่าแกทำให้คนคนนึงเปลี่ยนไปเยอะเลยยยย แกก้อเปลี่ยนแปลงตัวเองได้แล้ววว เด๋วก้อนกอีกหรอกก 5555 รอคู่เนียลอง!!
    #1,331
    0
  12. #1330 Konix (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 19:37
    หลินโฮแบบ ฮืออออ เขินมาก ตอนที่มองลูกแก้วเห็นชื่อซอนโฮคือเขินเว่อ เขินกว่าเดิมคือตอนที่เจ้าเจี๊ยบบอกให้พิไลควานลินมาเดินข้างๆกันเนี่ย แง
    #1,330
    0
  13. #1329 zephyrus.e (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 16:03
    เขินอูซอบมากช่วยด้วย ฮือออ โหยหาาาาาา คิดถึงงงงง อยากรู้ว่าซอนโฮพลาดอะไรเหมือนกัน แง่มมม
    #1,329
    0
  14. #1328 AiCuiRongZai (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 14:04
    อยากรู้แล้วว่าซอนโฮพลาดอะไรไป ><
    #1,328
    0
  15. #1326 LoveD.O. (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 23:45
    อยากรู้ด้วยยยยย5555
    #1,326
    0
  16. #1325 Konix (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 22:56
    เหมือนน้องไปเจอฉากลับของเรื่องแต่พลาดฉากหลักอะ5555 เดาว่าน่าจะเป็นองเนียลเซอร์ไพรซ์กัน
    #1,325
    0
  17. #1324 nzutd (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2560 / 18:46
    เดาว่าซอนโฮน่าจะพลาดฉากซองอูมาทำอะไรให้แดเนียลสักอย่างแน่เลย  อาจจะขอเป็นแฟนอะไรแบบนี้ กรี๊ดดดดดดเขินนนน
    #1,324
    0
  18. #1320 Evaimflex (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2560 / 19:46
    ไรท์จ๋าาาาาา ทำไมตัดแบบเน้ ใจน้องง
    #1,320
    0
  19. #1318 nphermsub (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2560 / 15:12
    น้องพลาดอะไร เราพลาดอะไร ทำไมไรท์ทิ้งระเบิดแบบนี้เนี่ยค่ะ!!!!
    #1,318
    0
  20. #1316 moun's (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2560 / 06:24
    ไม่ใช่แค่ซอนโฮค่ะคนอ่านด้วย555555555555555555
    #1,316
    0
  21. #1315 pinkkuma (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2560 / 02:27
    อยากรู้ด้วยคนค่ะ เหลามาาาาาา สีหน้ากรุ้มกริ่มของเซอุนน่าสงสัยยยย
    #1,315
    0
  22. #1314 xoxocoxonut (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2560 / 01:27
    อยากรู้เหมือนกันโว้ยยย /ผิดๆ รอนะคะรอ
    #1,314
    0
  23. #1313 KangunSt91 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2560 / 01:07
    พี่ซองอูแน่ๆ ต้องหวานใส่คุณแดนแน่ๆ ฮึยยยย
    #1,313
    0
  24. #1312 fanpaaat (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2560 / 23:57
    ฮ่อลลลลลลลล
    #1,312
    0
  25. #1311 monamonmai (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2560 / 23:48
    พี่ก็อยากรู้กับน้องซอนโฮด้วยค่ะะะ
    #1,311
    0