( SEASON 2 ) ◆ Miracle of September ◆ #Produce101

ตอนที่ 42 : ๓๖ - จดหมายจากแดนไกล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,074
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    3 ธ.ค. 60








บทที่ ๓๖ 













__________________________________________________________________________________________________________







ซองอู?—ไม่ลงไปหรอวะเสียงทุ้มแหบของคนหัวดำเข้มดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของห้องสี่เหลี่ยมขนาดพอดีสำหรับคนสี่คน แต่เมื่อเหลือเขาอยู่เพียงคนเดียวในห้องมันก็ดูกว้างขวางมากขึ้น



หรือเพราะความรู้สึกแปลกๆของเขาตอนนี้กันก็ไม่รู้



อืมกูควรไปดีไหม



นี่มึงคิดอะไรยองมินเอ่ยถามพร้อมขมวดคิ้วยุ่ง มึงต้องไปบอกลาเขาสิ



กูไม่พร้อมว่ะ เรื่องนี้มันเร็วเกินไป



หลังจากคำบอกเล่าของดงฮยอนและยงกุกเมื่อเช้า สิ่งแรกที่เข้ามาในหัวของเขาคือการออกไปจากหอแล้วตรงไปที่เรือของเดิร์มสแตรงก์ให้เร็วที่สุด



แต่ไม่กี่นาทีถัดมา ความรู้สึกกลัวก็ก่อขึ้นในจิตใจของเขา



กลัวการสูญเสีย



องซองอูไม่เคยมีคนรัก แม้แต่คนเข้ามาคุยยังไม่มีเลยเสียด้วยซ้ำ



เขาใช้ชีวิตในรั้วฮอกวอตส์ด้วยความสงบ ไม่มีเรื่องให้ปวดหัว นอกเสียจากเรื่องควิดดิช  เพื่อน ครอบครัวแล้ว ก็ไม่เคยมีอย่างอื่นในหัวเขาเลย



แต่ตั้งแต่มีคังแดเนียลเข้ามา ชีวิตขององซองอูที่แสนจะจืดชืดก็เปลี่ยนไปราวกลับพลิกหน้าเหรียญ



อยู่ๆก็มีผู้ชายหน้าตาดีเดินเข้ามาหา พร้อมสร้างปัญหาให้มากมายจนพี่คนโตของบ้านอย่างเขาแทบรับไม่ไหว



แต่ไม่รู้ทำไม แทนที่เขาจะรู้สึกเหนื่อย ซองอูกลับรู้สึกมีความสุขมากกว่าเดิมเสียอีก



ยอมรับเลยว่าคังแดเนียลเป็นอีกหนึ่งความสุขในชีวิตเขา




และเขาคงจะประมาทมากเกินไป



มีพบก็ต้องมีจาก ข้อนี้เขารู้ดี



เขาอยู่กับอีกคนมากไปจนลืมคิดว่าเจ้าหมานั่นไม่ได้เรียนอยู่ที่นี่ แม้แต่บ้านก็ไม่ได้อยู่ในอังกฤษด้วยซ้ำไป



ซองอูไม่คิดเลยว่าวันที่คังแดเนียลต้องกลับจะมาถึงเร็วแบบนี้



และเมื่อวานนี้เราก็เพิ่งจะตึงใส่กันอีกต่างหาก



เป็นตอนจบที่ไม่สวยเอาซะเลย





เร็วไปยังไง ยังไงแดเนียลก็ต้องกลับ มึงเปลี่ยนอะไรไม่ได้หรอกยองมินเอ่ยพูดกับเขาด้วยความหน่ายใจ ก่อนมันจะยกมือขึ้นมาแตะไหล่เขาเบาๆ



มึงควรไป จริงๆนะ อย่างน้อยบอกลากันสักคำยองมินว่า



ซองอูนิ่งไปสักพัก เขามั่นใจในความรู้สึกตัวเองแล้วหลังจากที่นั่งคิดมาทั้งคืน



มั่นใจมากๆเสียจนถ้าไม่ได้พูดออกไปให้คังแดเนียลรู้ ซองอูต้องรู้สึกแย่ไปตลอดชีวิตแน่ๆ



กูว่ากูไปสายแล้วเขาตะโกนขึ้นมาเสียงดัง พลางหันสายตามองนาฬิกาเรือนโตที่ตั้งอยู่ข้างตู้เก็บของ



ขาเรียวของคนร่างโปร่งก้าวเท้าออกจากห้องด้วยความรีบร้อน โดยไม่แม้แต่รีรอเพื่อนหน้าหล่อที่กำลังมองตามไปด้วยรอยยิ้ม ไม่วายขำออกมาอย่างรสเมื่อมองเห็นความผิดปกติของเพื่อนตัวเอง



สักทีนะซองอู

 

 




 

 

 

 

 

 

ด้านหน้าของปราสาทฮอกวอตส์เต็มไปด้วยผู้คนมากมาย ที่ฉุดตัวเองขึ้นมาจากเตียงในเวลายามเช้าแบบนี้ เพื่อมารอส่งนักเรียนจากโบบาตงซ์และเดิร์มสแตรงก์ที่เปลี่ยนกำหนดการเดินทางกลับเป็นวันนี้แทนตามที่แจ้งบอกเมื่ออาหารค่ำของเมื่อวาน



ซองอูกึ่งวิ่งกึ่งเดินมาจนถึงหน้าประตูของปราสาทที่มีคนยืนอยู่จนไม่สามารถมองอะไรเห็นได้เลย และคงต้องความมึนของเขาเองที่ดันใส่รองเท้ามาผิดคู่



ใช่



ซองอูสวมสลิปเปอร์เป็ดของยงกุกมากอีกแล้ว



ให้ตายเถอะ จะรีบร้อนอะไรขนาดนั้นกันนะ



ซองอูทึ้งหัวตัวเองเพื่อลงโทษในความไม่รอบคอบของตัวเอง ก่อนใบหน้าหวานจะเงยขึ้นมองสบตากับใครบางคนที่เอ่ยทักชื่อของเขา



คุณซองอู ใบหน้าหวานหยดย้อยของคิมชองฮาเอ่ยพูดกับเขาด้วยรอยยิ้ม



ก่อนสาวเจ้าจะเดินตรงมาทางเขาโดยไม่สนใจเสียงเรียกของคนรอบข้างเลย



คะครับ?” ซองอูเอ่ยเสียงตอบออกไป พลางกลืนน้ำลายหนืดลงคอเมื่อดวงตาหวานของชองฮาหันสบกับเขา



สุดท้ายก็ยังไม่ได้คุยกันเลย เสียดายจังค่ะเธอเอ่ยเรียบๆด้วยรอยยิ้ม



ผมไม่คิดว่าคุณชองฮาจะอยากคุยกับผมนะครับซองอูตอบพร้อมกลั้วหัวเราะเบาๆ



ไม่อยากได้ยังไงกันคะฉันฟังแดเนียลเล่าเรื่องคุณจนอดไม่ได้ที่จะอยากคุยเลยค่ะเธอตอบ



เล่าเรื่องผม? อ่า เขาน่าจะเผาผมให้ฟังสินะ



การที่แดเนียลเอาแต่พูดถึงคุณพร้อมกับการเอ่ยชมมันไม่น่าจะเรียกว่าเผานะคะ



ชม???



เดี่ยวนะ



นี่เขาหูฟาดหรอ?



แดนชมผมหรอ? เขาว่าอะไรบ้างหรอครับ



หลายอย่างเลยค่ะมากเสียจนฉันคิดว่าคุณมีข้อเสียบ้างหรือเปล่านะ ฮ่าๆ



...



ถ้ามองจากคนภายนอกนะ ฉันคิดว่าคังแดเนียลต้องชอบคุณมากแน่ๆเลยค่ะสิ้นสียงของชองฮา ใครบางคนก็โผล่ออกมาจากทางด้านหลังของเธอ พร้อมเอ่ยกระซิบอะไรบางอย่าง



สาวเพยักหน้ารับเบาๆ ก่อนจะหันสายตามามองเขา



โบบาตงซ์ต้องไปเตรียมตัวออกเดินทางแล้วหวังว่าเราจะได้เจอกันอีกนะคะคุณซองอูชองฮายื่นมือมาตรงหน้าเขา ก่อนซองอูจะยกมือขึ้นไปสัมผัสเบาๆ



ลาก่อนครับคุณชองฮา



“—เขากำลังรอคุณอยู่นะคะ อย่าทำให้เขารอเก้อล่ะใบหน้าหวานเอ่ยอีกครั้ง ก่อนจะขอตัวเดินออกไปจากบริเวณที่เขายืนอยู่



ซองอูถอนหายใจราวกับว่าชีวิตนี้มันเป็นการถอนหายใจครั้งสุดท้ายแล้ว



คนร่างโปร่งยืดตัวขึ้น พร้อมหันสายตามองไปรอบๆโดยที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรจะเริ่มหาจากตรงไหน



แต่ต้องขอบคุณผมสีสว่างของเจ้าหมางั่ง และความโดนเด่นท่ามกลางผู้คนนั่น



หรือจะต้องขอบคุณที่สายตาของซองอูมีไว้เพื่อมองหาคนๆนี้กันแน่ๆ



ไม่ให้เสียเวลามากกว่านี้อีกแล้ว เมื่อมองเห็นร่างของคังแดเนียล เขาก็ขยับฝีเท้าตรงไปทิศทางนั้นทันทีโดยไม่รีรออะไรทั้งนั้น



ใบหน้าขาวๆของคังแดเนียลที่เขามองเห็นจากตรงนี้ ดูเศร้าหมองเสียจนแทบอยากจะวิ่งเข้าใส่




อ่า




นั่นสินะ



ทำไมเขาถึงไม่วิ่งเข้าไปกันละ




รอให้มันไปก่อนหรือไงเล่า!




คิดได้ดังนั้น ฝีเท้าของคนร่างโปร่งก็ถูกขยับเร่งขึ้นจนสามารถเข้าไปถึงตัวแดเนียลที่กำลังยืนหันหลังได้ภายในเวลาอันอย่างรวดเร็ว และไม่รอช้า ซองอูสวมกอดเข้าที่เอวสอบอีกคนอย่างแนบแน่นจนร่างของอีกคนโน้มไปข้างหน้าด้วยแรงของเขา



และแน่นอน



การกระทำนั่นตกอยู่ในสายตาของคนทุกคนบริเวณนี้



ถามว่าซองอูสนใจไหม



ไม่




แดน—“ ไม่รู้ว่าทำไมอยู่ๆเสียงของเขาถึงได้อ่อนลงขึ้นมาได้ เสียงเรียกชื่อคนในอ้อมแขนดูราวกับจะปลิวไปหากลมในตอนเช้าแรงกว่านี้



อีกคนไม่ได้เอ่ยตอบอะไร แต่ก็ไม่ได้ขืนตัวออกจากอ้อมกอดของเขา



นั่นนับว่าเป็นสัญญาณที่ดี ซองอูจึงเริ่มพูดต่อ



กูกูรู้แล้ว กูไปนอนคิดมาทั้งคืนเลย



...



ที่จริงกูรู้ตั้งนานแล้ว กูแค่ไม่กล้าที่จะบอกมึง—“



...



แถมกูยังโง่ที่ไม่รู้อีกว่านี้คือวันสุดท้ายของมึง กูขอโทษแดนซองอูมั่นใจว่าเสียงตัวเองดังพอ และฟังรู้เรื่องแน่นอน ขนาดคนที่ยืนอยู่ถัดจากที่เขายืนอยู่ยังยิ้มออกมาเลย



เป็นไปไม่ได้ที่เจ้าคนหุ่นหมีนี่จะไม่ได้ยิน แต่ทำไมถึงไม่พูดอะไรตอบกลับมาเลย



 

 

แดนโกรธกูมากเลยหรอเขาเอ่ยถาม ก่อนจะผละตัวเองออกมา เพื่อที่จะหมุนตัวอีกคนให้หันมาเผชิญหน้ากับตัวเอง



ใบหน้าขาวๆของเจ้าตัวตีสีหน้าเรียบนิ่งจนใจของซองอูนึกกลัว



แย่แล้ว



ดูเหมือนยังโกรธอยู่เลย



แดน กูอ่านใจมึงแบบที่มึงทำไม่ได้นะ มึงต้องบอกกูสิว่ามึงเป็นอะไรซองอูว่าด้วยน้ำเสียงที่เริ่มขาดห้วงเพราะก้อนสะอึกที่ติดอยู่ในลำคอ



...



หรือไม่ก็อ่านใจกูสิ อ่านใจกูมึงจะรู้ว่ากูรู้สึกยังไง



ซองอูไม่ชอบให้ผมทำแบบนั้นและในที่สุด คนตรงหน้าก้เอ่ยปากพูดกับเขาเสียที ถึงไม่ใช่ประโยคที่เรียกรอยยิ้มแต่อย่างน้อยก็ยอมพูดออกมาแล้ว



แต่ตอนนี้ชอบแล้ว เอาเลยสิอ่านเลยซองอูว่า



ไม่ครับผมไม่อยากรุกล้ำพื้นที่ส่วนตัวของซองอูแดเนียลว่า ถ้าซองอูไม่มีอะไรจะบอกผมก็ขอตัวนะครับ ต้องไปเตรียมตัวเดินทางแล้ว



ซองอูคว้าตัวอีกไว้ทันทีด้วยแรงทั้งหมดที่มี ถึงจะไม่มากนัก แต่เป็นเพราะอีกคนก็ให้ความร่วมมือหยุดยืนอยู่กับที่ไม่เดินหนีไปไหน ราวกับรอให้เขาพูดคำนั้นออกมา

 


โถ่

 



อย่ามองกดดันแบบนั้นได้ไหมเล่า!

 



ซองอูถอนหายใจอีกครั้ง ก่อนจะหลับตาเพื่อทำใจกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้



สิ่งที่จะเปลี่ยนชีวิตอันจืดชืดของซองอูไปตลอดกาล



เมื่อวานที่กูไม่ตอบมึงไปเพราะกูกลัวนะแดน กลัวมากๆ ไม่ใช่เพราะกูไม่ไว้ใจมึง แต่กูกลัวใจตัวเองต่างหาก กูไม่เคยมีแฟน และถ้าแฟนคนแรกของกูจะอยู่ห่างแสนไกล กูต้องทำตัวยังไง



...



แต่พอมาคิดดูแล้ว กูจะกลัวในสิ่งที่ยังไม่เกิดขึ้นทำไม แล้วความรู้สึกกูแม่งก็มากเกินกว่าจะเก็บไว้แล้ว



...



กูทำใจอยู่นานนะมึงรู้ไว้ซะด้วย!!” เมื่อเอ่ยจบ มือเรียวของเขาก็ยกขึ้นมาโอบรอบคอของแดเนียล พร้อมกับดึงตัวอีกคนให้เข้ามาใกล้ใบหน้าของตัวเอง



หึ



คนแมนๆเขาไม่จูบหน้าผากกันหรอกนะ

 



ริมฝีปากได้รูปของซองอูประกบลงไปกับอวัยวะเดียวกันกับคังแดเนียลอย่างอ้อยอิ้ง ไม่เร่งรีบ แต่สัมผัสวาบหวามจนใจสั่น



ผู้คนบริเวณใกล้เคียงต่างยืนนิ่งมองเหตุการณ์ด้วยความตกใจ



ไม่คาดคิดว่าคนอย่างองซองอูที่ประกาศก้องไว้ตั้งแต่วันแรกๆแล้วว่าตนเองเป็นคนแมน จะมาทำอะไรแบบนี้ท่ามกลางสายตาของคนทั้งโรงเรียน



ราวกับเหตุการณ์ในวันแรกที่คังแดเนียลมาเหยียบที่ฮอกวอตส์เกิดซ้อนทับขึ้นมา แต่แตกต่างกันตรงที่ตอนนี้ทั้งคู่มีมากกว่าความรู้สึกสนุกและไม่เข้าใจ




ใครจะรู้กันว่าคนที่ตีกันตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันในวันนั้น จะมายืนจูบกันไม่อายใครในวันนี้




จากตอนแรกที่ริมฝีปากของซองอูเป็นคนนำเกมจากการที่เริ่มจูบก่อน แต่จู่ๆริมฝีปากของคัวแดเนียลก็เปลี่ยนมาเป็นคนบดเบียดและรุกล้ำอีกคนจนเกิดเสียงที่น่าอายออกมา



ซองอูเกือบเคลิ้มถ้าเขาไม่นึกขึ้นได้ว่าตอนนี้พวกเขาอยู่ที่ไหนกัน



คนร่างโปร่งค่อยๆดึงริมฝีปากตัวเองออกมา แต่ทั้งคู่ก็ไม่มีใครคิดที่จะแยกใบหน้าออกจากกันเลย



สีหน้าของแดเนียลไม่ได้ดูตึงเหมือนในตอนแรกแล้ว กลับยิ้มกว้างออกมาเสียด้วยซ้ำ



ไม่คิดเลยว่าซองอูจะเป็นคนเริ่มจูบก่อน



แผนนี้มันสุดยอดไปเลยให้ตายเถอะ



 


ซองอูยิ้มหวานส่งไปให้คนตรงหน้าก่อนจะเอ่ยอะไรบางอย่างออกมาด้วยเสียงที่หวานเหมือนรสจูบเมื่อกี้นี้



 “แดน



ครับ?” อีกคนเอ่ยตอบแทบจะในทันที



เป็นแฟนกับกูนะ



หมับ!!



คนร่างใหญ่ไม่เอ่ยตอบ แต่กลับดึงตัวอีกคนเข้าในอ้อมแขน พร้อมกอดคนตัวบางเข้าไปจนแทบจะจมอกหนา



ผมไม่เคยคิดจะปฏิเสธอยู่แล้วครับแดเนียลกระซิบบอกอีกคนอย่างแผ่วเบา แต่รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าของทั้งคู่เป็นคำตอบที่ดีสำหรับหลายคนที่กำลังรอฟังอยู่



ในที่สุด



องซองอูก็มีแฟนแล้วโว๊ยยยยยยยยยยยยยยยยย

 











ต้องส่งจดหมายมาทุกอาทิตย์นะ



ทุกวันก็ได้ถ้าซองอูต้องการ



นกมึงคงล้าตายคาอากาศพอดีอ่ะซองอูตอบพร้อมกลั้วเสียงหัวเราะ ก่อนจะยกมือขึ้นมาปัดเศษฝุ่นที่ติดอยู่บนไหล่กว้างของคนตัวสูง



ที่บ้านผมมีหลายตัว ให้ส่งวันละสิบฉบับก็ยังได้แดเนียลว่าตอบพร้อมฉีกยิ้มกว้างจนอดไม่ได้ที่จะฟาดมือเข้าที่ไหล่ของอีกคนอย่างแรง



ตอนนี้พวกเขาทั้งคู่ก็ย้ายมาอยู่ที่ท่าเรือของปราสาทฮอกวอตส์ที่มีเรือของเดิร์มสแตรงก์จอดไว้อยู่



และที่น่าใจหายคือ ธงของเดิร์มสแตรงก์ถูกปล่อยลงมาจากเสากระโดงเรือ



นั่นเป็นสัญญาณว่าเรือกำลังจะออกเดินทางแล้ว



ถึงเมื่อกี้จะเกิดเหตุการณ์หน้าอายขึ้น แต่คังแดเนียลก็ยังคงเป็นคังแดเนียลที่สนใจแต่เพียงคนที่ตัวเองแคร์เท่านั้น



เขาแทบไม่ได้สนใจเลยว่าการที่พวกเขายืนจูบกันเมื่อกี้คนอื่นจะมองว่ายังไง แตกต่างกับซองอูที่เอาแต่มองไปรอบๆ และยังคงกังวลอยู่เหมือนเดิม



แต่ก็เพราะฝ่ามืออุ่นๆของแดเนียลที่เอื้อมมือมาจับกันไว้ ทำให้ซองอูรู้สึกได้ว่าเขาไม่ควรกังวลอะไรอีกแล้ว



ถึงแม้อีกไม่กี่นาทีความอบอุ่นนี้จะหายไป แต่เขามั่นใจว่ายังไงความรู้สึกของพวกเขายังคงมั่นคงต่อกันอย่างแน่นอน



อย่ามาอวดนะแล้วไม่ต้องคิดจะทำจริงด้วยซองอูว่าต่อพร้อมมองจ้องคนตรงหน้าด้วยสายตาดุๆ



นี่ผมชักกลัวแล้วนะ สรุปซองอูก็อ่านใจได้ใช่ไหมเนี่ย



อ่านใจอะไร กูมองตามึงก็รู้แล้ว คนแบบมึงอ่ะอ่านง่ายจะตายไป



จริงหรอครับ :)



หยุดยิ้มหน้าขนลุกแบบนั้นด้วย หน้าเหมือนคนแก่โรคจิตชะมัดซองอูว่าพร้อมดันตัวของแดเนียลให้ห่างจากตัวมากขึ้น



แต่ด้วยแรงแค่นั้น แดเนียลไม่ได้ขยับไปไหนเลยสักนิด



คนตัวใหญ่หันสายตามามองจ้องเขาอย่างจริงจัง พร้อมกับจับมือของเขาอย่างแนบแน่น



ซองอูครับ



อะไร?” เจ้าของชื่อขานตอบพร้อมเลิกคิ้วมอง



เชื่อใจผมนะ แล้วผมก็เชื่อใจซองอูมากๆเหมือนกัน



รู้แล้วน่า



เราจะได้เจอกันอีกเมื่อไหร่?” ใบหน้าของแดเนียลดูหงอยลงทันทีเมื่อเอ่ยถามจบ



เขาส่ายหัวไปมาอย่างไม่คิดจะหาคำตอบอะไรอีกแล้ว



อย่าไปคิดถึงเรื่องอนาคตเลยเว้ย คิดแค่ว่าวันนี้มึงต้องรีบกลับไปที่บ้านแล้วเขียนจดหมายมาหากูด้วย เข้าใจ?”



ครับแดเนียลตอบรับด้วยการพยักหน้าเบาๆ ด้วยสีหน้าที่เพื่อนสนิทอย่างจูจินอูมองเห็นแล้วต้องหันไปโก่งคออ้วกอยู่ข้างๆ




มันตอแห- ครับทุกคน




แดนนนนนนคนตัวบางเอ่ยเรียกชื่ออีกคนด้วยเสียงที่ดังขึ้น พร้อมโถมตัวเข้าใส่จนทั้งคู่เซไปอีกข้าง



เดี๋ยวล้มนะครับซองอู



มึงก็ต้องรอรับกูอยู่ปะ จะปล่อยให้กูล้มหรอซองอูเอ่ยตอบด้วยเสียงที่อู้อี้เพราะกำลังซบหน้าลงกับลาดไหล่กว้างของอีกคน



ไม่แน่นอนครับคนตัวใหญ่เอ่ยตอบพร้อมโอบหลังเขาไว้หลวมๆ



แดน



ครับ?”



ไว้เจอกันใหม่นะซองอูว่าขึ้นอีกครั้ง



ครับไว้เจอกันใหม่



กูจะไม่บอกลามึงหรอกนะ เพราะกูกับมึงยังไม่ได้จากกันไปไหนเขาว่าต่อ พร้อมขยับตัวออกจากวงแขนอีกคนด้วยรอยยิ้มกว้าง



ผมด้วย ผมไม่ยอมจากซองอูไปไหนแน่ๆ



จะคอยดูนะ ฮ่าๆยังไม่ทันให้พวกเขาเอ่ยพูดอะไรต่อ เสียงเรียกชื่อคังแดเนียลก็ดังขึ้นขัดเสียก่อน



แล้วนั่นก็เป็นการบอกว่าถึงเวลาที่ต้องไปแล้วจริงๆ



แดน! ต้องไปแล้วนะคังแดเนียลหันไปพยักหน้าตอบรับอย่างเข้าใจ ก่อนจะหันกลับมามองใบหน้าหวานอีกครั้ง



โชคดีนะแดน เดินทางปลอดภัยซองอูว่า พร้อมดันหลังของคังแดเนียลให้ตรงไปหาเพื่อนๆที่รออยู่บนเรือได้แล้ว



เพราะถ้าหากอยู่นานกว่านี้ซองอูจะไม่ยอมปล่อยให้ไปแล้วนะ



แดเนียลเดินตามแรงผลักของซองอูจนเจ้าตัวเดินขึ้นไปถึงประตูทางเข้าของเรือ ที่มีร่างของจินอูและซังบินยืนอยู่



ร่างโปร่งของซองอูมองตามด้วยรอยยิ้ม ก่อนเขาจะวาดรอยยิ้มกว้างกว่าเดิมเมื่อสะพานที่พาดระหว่างเรือและท่าถูกร่นกลับไป และประตูค่อยๆปิดลง



ผู้คนที่อยู่รอบตัวเขากำลังโบกมือลาสุภาพบุรุษจากเดิร์มสแตรงก์ที่เรือของพวกเขากำลังลอยไปกลางน้ำ และรถม้าของโบบาตงซ์ที่พร้อมจะบินขึ้นเช่นเดียวกัน พร้อมเอ่ยเสียงขึ้นมาจนดังก้องไปทั่ว รวมทั้งเพื่อนๆของเขาด้วย



ไอ้ดงฮยอนกับยงกุกนี่ตัวดีเลย ตะโกนบอกลาโบบาตงซ์จนเขาปวดหูไปหมด



แต่ซองอูก็ยังคงทำเพียงแค่ยืนยิ้มมองเรือลำใหญ่ที่ออกจากท่าไปเท่านั้น และเรือก็ค่อยๆจมลงสู่ผืนน้ำเพื่อเป็นการเดินทางกลับไปยังที่ที่จากมา



ไว้เจอกันใหม่แล้วกันนะคังแดเนียล :)






 

 

 

 

 

 

 

สีหน้ามึงก็ดูดีนะ คิดว่าจะเศร้ากว่านี้ซะอีกคิมยงกุกเอ่ยพูด พร้อมยกซ้อมขึ้นมาชี้หน้าเขาระหว่างเอ่ยไปด้วย



กูต้องร้องไห้ฟูมฟายสามวันสามคืน ไม่กินข้าวเลยไหมละเขาตอบไปพร้อมตักมันบดเข้าปากคำโต



วันนี้ทั้งวันของซองอูดำเนินไปอย่างปกติ ถึงเขาจะเพิ่งสละโสดมาเมื่อเช้า แต่ทุกอย่างกลับดูปกติเหมือนเดิม จนหลายคนอดแปลกใจไม่ได้



ทำให้ก่อนถึงเวลาอาหารเย็น ซองอูที่มาถึงห้องโถงใหย่ก่อนใครโดนรุมถามจนหัวหมุนไปหมด



ดีที่มีน้องชายทั้งสองของเขาเดินมาช่วยห้ามไว้ก่อน



อย่างน้อยก็ให้กูรู้สึกหน่อยเถอะว่าผัวมึงกลับไปแล้วจริงๆ หน้ามึงสดเหมือนตอนมีมันอยู่เลยโอ๊ย!!” เสียงของยงกุกขาดห้วงไปเมื่อเจ้าตัวถูกเพื่อนข้างกายตบหัวเข้าให้ชุดใหญ่



อยู่ๆเงียบสักนาทีนึงก็ไม่มีใครว่ามึงเป็นใบ้นะยงกุกดงฮยอนว่า ตามมาด้วยเสียงหัวเราะอย่างชอบใจของหลายๆคนที่นั่งอยู่ใกล้ๆกับพวกเขา



ซองอูวาดรอยยิ้มหัวเราะตามไปด้วย ก่อนจะหันสายตาไปมองหัวโต๊ะที่เคยมีโต๊ะเสริมออกมา เป็นที่นั่งสำหรับนักเรียนจากเดิร์มสแตรงก์



และถ้าเขาหันไปทีไรมักจะเจอสายตาของคังแดเนียลทุกที



แต่ครั้งนี้กลับไม่



มันว่างเปล่า และดูโล่งไปเลย



ใจหายเหมือนกันแหะ



มึงโอเคปะเนี่ยซองอูหันสายตามามองใบหน้าของอิมยองมินที่นั่งอยู่ข้างกันและกำลังทำใบหน้าแสดงถึงความห่วงใยอยู่



โอเคดิ ทำไมจะไม่ละเขาตอบ



ไม่ได้คิดถึงแน่นะ



ไอ้คิดถึงอ่ะ กูคิดถึงตั้งแต่เรือมันยังไม่ออกจากท่าแล้ว



ซองอูเอ๊ย!” ยองมินเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงขบขันก่อนจะยกมือขึ้นมาขยี้หัวเขาเบาๆ

 



พรึ่บ!



 

เสียงอะไรบางอย่างอยู่บนเหนือหัวของเขา เสียงตีปีกของมันทำให้ซองอูรับรู้ได้ว่ามันคือนกฮูก และในปากมันก็คาบอะไรบางอย่างมาด้วย



ใช่



มันคือนกฮูกส่งจดหมาย



เขายื่นนิ้วชี้ไปบนหัวแบบที่ใครบางคนสอนไว้ ก่อนเจ้านกฮูกสีน้ำตาพันธุ์สวยนี้จะบินโฉบลงมาเกาะบนนิ้วของเขาที่รออยู่ก่อนแล้ว



ปานสีดำข้างหางตาของมันเป็นที่น่าจดจำสำหรับซองอูมาก และ เพราะเจ้าของมันนั่นแหละที่พามาเล่นด้วยอยู่หลายครั้งจนมันคุ้นชินในสัมผัสของซองอูราวกับเป็นเจ้าของมันอีกคนแล้ว



ซองอูรับจดหมายจากปากปีเตอร์ (ชื่อประหลาดมากเพราะมันเป็นนกฮูกตัวเมีย) ก่อนจะยื่นนิ้วก้อยไปสัมผัสกับหลังหัวมันเบาๆเป็นการขอบคุณ ก่อนจะส่งมันบินขึ้นกลับไปตามทางที่ถูกส่งมา



หู๊ยยยยจากกันไม่ถึงวัน มีจดหมายมาแล้วว่ะเสียงแซวดังขึ้นจากยงกุกตัวดีที่ยังไม่เข็ดจากการโดนฟาดหัวไปเมื่อกี้



นั่นทำให้เขากลายเป็นจุดสนใจของคนในห้องโถงใหญ่ทันทีแบบไม่ต้องสงสัย



มึงยุ่งเรื่องมันอีกละนะคราวนี้เป็นตายองมินบ้างที่เอ่ยด่า และหากไม่เกรงใจบรรดาศาสตราจารย์ที่นั่งอยู่ด้านหน้า คนตัวสูงคงคิดจะอยากปาผลไม้ไปหาอีกคนแน่นอน



ซองอูไม่คิดจะเอ่ยเถียงต่อให้มากความ เขาเก็บจดหมายใส่กระเป๋าเสื้อคลุมอย่างรวดเร็วและหันไปสนใจซี่โครงหมักที่เพิ่งถูกซามูเอลที่นั่งอยู่อีกฝั่งแย่งชิ้นสุดท้ายไป



ไอ้แซม!!!”



 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ถึง องซองอูผู้น่ารักของผม



     ผมทนความคิดถึงไม่ไหวจึงต้องเขียนจดหมายหาซองอูแบบด่วนๆ โชคดีที่วันนี้ปีเตอร์ไม่ดื้อกับผม และเมื่อผมบอกมันว่าให้ไปหาซองอู มันก็มีท่าทีดูดีใจมากๆ จนผมละอิจฉาเลย


ตอนนี้ผมยังเดินทางได้ไม่ถึงครึ่งทาง คนบนเรือส่วนใหญ่หลับไปแล้ว คงมีแต่ผมเท่านั้นที่ยังตื่นอยู่ ก็แน่ละ ผมคิดถึงซองอูจนนอนไม่หลับเลย


คนเป็นแฟนกันวันแรกเขาทำยังไงกันนะ


ผมเคยเห็นพวกมักเกิ้ลทำกัน พวกเขาจะอยู่ด้วยกันในวันแรกของการเป็นแฟนกัน


ขอโทษที่ทำแบบนั้นไม่ได้ แต่ผมก็เร่งเขียนจดหมายมาหาซองอูแล้ว ด้วยความคิดถึงเลยครับ


ผมเขียนอะไรซึ้งๆไม่เป็นซะด้วย และตอนนี้ก็มีจีฮุนมาคอยช่วยแก้คำให้และเพิ่มเติมบางจุดด้วย ผมไม่เคยเขียนจดหมาย นี่เป็นครั้งแรก แล้วมันน่าตื่นเต้นชะมัด ผมหวังว่าปีเตอร์จะนำจดหมายไปส่งถึงมือซองอูภายในคืนนี้นะ ไม่งั้นผมต้องอกแตกตายแน่ๆ


ผมรู้ว่าการพูดต่อหน้ามันน่าจะฟังดูดีกว่า


แต่ตอนนี้สิ่งที่ผมอยากจะบอกคือ


คิดถึงนะครับองซองอู


รักมากๆเลยด้วยนะครับ



หวังว่าจะได้พบกันอีกครั้งเร็วๆนี้



ด้วยรัก จากคังแดเนียล

 

 

 

 






ถึง ไอ้หมางี่เง่าคังแดเนียล




หัดรอซะมั้งนะ ไปบังคับปีเอตร์มาละสิ กูไม่เชื่อหรอกว่ามันเต็มใจมา ระยะทางไม่ใช่ใกล้ๆ ถ้าวันหลังไม่เชื่อกันอีกกูจะไม่ตอบจดหมายมึงแล้วนะ


กว่าจดหมายจะส่งถึง มึงคงถึงบ้านแล้วแหละ หวังว่าจะกินอิ่ม นอนหลับนะ


กูไม่เคยเขียนจดหมายเหมือนกัน กูมาขอให้ยัยเยจองที่ชอบเขียนจดหมายให้ศิลปินบ่อยๆมาช่วยเลยนะ สำนึกไว้ด้วย


กูไม่รู้ว่าคนเป็นแฟนกันเขาทำอะไรกันวันแรก แต่กูก็พอใจแล้วที่วันแรกของเรามันจะเป็นแบบนี้ไอ้หมางั่ง


ขอบคุณที่มาเป็นปาฏิหาริย์ในชีวิตกูนะ ขอบคุณที่ยังจำกูได้หลังจากวันนั้น ขอบคุณที่มาที่ฮอกวอตส์ แต่กูไม่ขอบคุณที่มาหอมแก้มกูวันนั้นหรอกนะ ไม่มีทาง


ไม่รู้ว่ามันเป็นเรื่องตลกหรือเปล่าที่เราทั้งคู่แม่งอยู่ห่างไกลคนละฟากโลก แต่อยู่ๆเราก็มาพบกัน แม่งแปลกอ่ะ


แต่ก็ต้องขอบคุณเรื่องตลกนั้นที่ทำให้เราเป็นแบบตอนนี้


กูไม่หวังให้มันออกมาพิเศษหรอกนะแดน แค่มีมึงมีกู ทุกอย่างก็พอแล้ว


เลิกทำอะไรเลี่ยนๆด้วย กูเขิน


ยังไงก็ รักนะไอ้หมีงั่ง


มาเจอกันอีกครั้งเร็วๆนะ



ด้วยรัก จากองซองอู

 

 

 

 


ขอบคุณทุกโชคชะตา ขอบคุณทุกปาฏิหาริย์ที่ทำให้พวกเขามาพบกัน 



ไม่เคยมีใครคิดเลยว่าคนต่างขั้วกันแบบพวกเขาจะมาบรรจบกันได้



แต่ถึงจะแตกต่างกันมากแค่ไหน ถ้าเราต่างเป็นจิ๊กซอว์ที่เข้าคู่กัน ไม่ว่าอยู่ห่างไกลแค่ไหน ซองอูก็มั่นใจว่าเขากับแดเนียลจะเชื่อต่อกันติดตลอดเวลา



และต่อให้ต้องพวกเขาต้องส่งจดหมายหากันแบบนี้ไปอีกหลายปี เขาก็ยังคงมั่นใจในความรักของแดเนียลตลอดไป ไม่มีวันจางหายไป :)









"ยิ้มหน้าบานเลยขรั่บเพื่อนกู" คิมยงกุกที่เพิ่งกลับมาจากการอาบน้ำล้างหน้าก็เอ่ยพูดเสียงดัง พร้อมยืนมองเขาที่กำลังอ่านจดหมายของแดเนียลด้วยรอยยิ้ม 



"เรื่องกูน่า" ซองอูตอบปัดอย่างไม่สนใจ



"ตอนง้องอนกันไม่เห็นแฮปปี้ขนาดนี้ ถ้ามึงบอกตกลงกับไอ้แดนตั้งแต่อยู่ที่ริมทะเลสาปอ่ะ ป่านนี้คงได้สวีทกันแล้ว" ยงกุกเอ่ยต่อพร้อมหัวเราะออกมาเบาๆ



แต่เดี๋ยว



เขารู้สึกได้ว่ามันเพิ่งสารภาพอะไรบางอย่างออกมา



"มึงรู้ได้ไงว่ากูกับแดเนียลไปคุยกันที่ริมทะเลสาบ?" เขาเอ่ยถามเลิกคิ้วขึ้นสูงมองจ้องหน้าเืพ่อนหน้าแปะตัวดี



"ก็มึงเล่าให้กูฟังเองปะ ทำมาเป็นลืมมม"



"ไอ้แปะ กูจำได้ว่ากูไม่ได้บอกใคร" ซองอูเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวได้แล้ว และ ดูจากสีหน้าของเพื่อนตัวเองแล้วเขาคงเดามาถูกทางด้วย



"ไม่มีอะไรเว้ย! ไม่มีจริงๆๆๆ" คิมยงกุกเอ่ยด้วยสีหน้าตื่นสุดๆจนเขาอดไม่ได้ที่จะหาเรื่องแกล้งกดดันมันต่อ



"มึงจะพูดไหม!"



"ไม่!!"



"หนึ่ง" เขาเริ่มนับถอยหลังแล้ว 



"เดี๋ยววววว"



"สอง" 



"ทำไมมีผัวละมึงดูมีอำนาจขึ้นงี้ว่ะซองอู!!"



"สา—"



"มันเป็นแผนของแดเนียลที่อยากให้มึงเป็นคนรุกมันบ้าง เอาจริงๆคือมันอยากให้มึงขอมันเป็นแฟนเลยแกล้งงอนให้มึงมาง้อ แต่ที่มึงจูบมันอ่ะไม่อยู่ในแผนนะเว้ย มึงแถมให้มันเอ๊งงงงง" และในที่สุดผู้สมรู้ร่วมคิดก็เอ่ยชี้ตัวคนร้ายเสียที



ไม่น่าละ



เขาว่าแล้วว่าทำไมมันถึงดูแปลกๆ



คนอย่างแดเนียลด้านทนจะตายไป นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ปฏิเสธไป แต่อยู่ๆมันก็มางอนซะงั้น



อดแปลกใจไม่ได้



แต่ตอนนี้รู้ความจริงแล้ว



หึ



ได้เลย



คังแดเนียล



:)








"ฮัดชิ้ว!!!"



"เอ้า—เป็นหวัดหรอพี่แดน" เสียงหวานๆของจีฮุนเอ่ยถามคนที่กำลังเล่นหมากรุกตรงข้ามตรงเองอยู่



"ไม่นะ สงสัยจะแพ้อากาศน่ะ" แดเนียลเอ่ยตอบไป พร้อมถูจมูกตัวเองเบาๆ



"หรือพี่ซองอูคิดถึงหรือเปล่า?" คนเป็นน้องถามด้วยสีหน้ากรุ่มกริ่ม ก่อนจะถูกอีกคนยืดแก้มออก



"เป็นงั้นก็ดีน่ะสิ" คนตัวสูงพูดตอบด้วยรอยยิ้ม 



ถ้าซองอูคิดถึงจริงๆเขาคงจะมีความสุขน่าดู



แต่ทำไมมันถึงได้รู้สึกขนลุกขึ้นมาแบบนี้กันนะ แถมยังเสียวสันหลังแบบเปลกๆอีกด้วย



เอ๊ะ 



หรืออาจจะไม่สบายจริงๆ 



เดี๋ยวไปขอยากันหวัดไว้หน่อยละกัน บรึ้ย

 

 

 



 

 

 

 

 

 

 

 

-talk-

ไม่มีอะไรจะพูดนอกจากอีกหนึ่งตอน กรี๊ดดดดดดดดดด

ง่วงมากไม่ไหวแล้ว งานเยอะมากๆๆๆด้วย ปลีกตัวมาแต่งไม่ได้เลย แงง

เป็นกำลังใจให้เราหน่อย เหนื่อยมากๆ ไม่กี่ตอนแล้วนะ ;-; 

แงง

ไม่รู้จะพูดไรเลยเพราะง่วงมาก 

ถ้างงตรงไหนบอกด้วยนะขรั่บ เพราะมึนจริงๆช่วงนี้ ไว้เจอกันหม่ายยยย

ไปละ จุ้บบบ #MiracleMW


 

 

 

 

 

 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,988 ความคิดเห็น

  1. #1952 Sawaddeeda (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 01:01

    เหม็นกลิ่นน้ำตาลหวานของคนพึ่งมีแฟน 555555

    #1,952
    0
  2. #1881 บบตพ ♡ (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 18:38
    เอาแล้ว พี่เขารู้แล้วนะคะคุ๊ณ 5555555555555555555
    #1,881
    0
  3. #1827 Sweet_Memory (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 22:44
    ตายแน่จ้าาา 555 ซองอูรู้เรื่องแล้ววว
    #1,827
    0
  4. #1721 `rosie (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 09:57
    ถึง แดเนียล ลูกเขยของหม่ามี้
    ภัยจะถึงตัวแล้วยังไม่รู้อีก!!!! โดนแน่เจ้าหมา 5555555
    #1,721
    0
  5. #1538 J.Darker (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 1 มกราคม 2561 / 17:43
    หวานจนฮอกวอตส์กลายเป็นสีชมพูแล้วววววววววว เรือเดิร์มแสตรงมดขึ้นยังคะ
    #1,538
    0
  6. #1511 chzckhnp (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2560 / 03:59
    หวานจนมดขึ้นเรือมดขึ้นฮอกวอตส์หมดแล้ววว ไงล่ะยงกุกเผยไต๋ ระวังตัวไว้แดเนียล 55555555555
    #1,511
    0
  7. #1440 ασɱ♡ (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 20:08
    เย่ ในที่สุดเรื่องของพี่ใหญ่บ้านสาม ซ. ก็จบลงด้วยความรักกกกก เหม็งมากค่ะ ทำไมเหม็งทุกคู่เลอ มั่ยเข้าจัย
    ปอลิง คุณแดนเขาร้ายนะคะ ร้ายมากกกกก มั่ยชอบความกรุ้มกริ่มใดๆจากคุณแดนเพราะอ่านละเขินแทน .//.
    ปอลิงลิง ซองอูน่าร้ากกกกกกกกก ถ้าเป็นคุณแดนจะกอดให้จมเลย แงง เจ้าแมวของคังดาเนียล
    #1,440
    0
  8. #1392 Jinjoo.K (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 13:27
    แกร๊~จะบอกไงดีว่าเราทั้งฟินทั้งแอบหน่วงเล็กๆอ่ะ5555555 ที่ฟินนี่คงๆไม่ต้องพูด แหมมมม จูบกันต่อหน้าคนอื่นงี้ สารภาพรักแถมขอเป็นแฟน ห่างกันไม่ถึงวันส่งจดหมายหากัน โอ๊ยยย เหม็นฟามรักมากกกก
    ส่วนหน่วง....คือเคยมีประสบการณ์55555 เอาจริงๆมันคิดถึงกันมากนะ ถึงปากจะบอกว่าทำใจได้ โอเค คุยกันทางสไกป์ก็ได้ไรงี้ แต่มันก็ไม่เหมือนกับที่เราได้อยู่ด้วยกันจริงๆอ่ะนะ
    #1,392
    0
  9. #1383 Konix (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2560 / 13:10
    อ่านจดหมายแล้วเขินตัวแตก แง รักกันมากมั้ยอะ หมั่นไส้
    #1,383
    0
  10. #1382 Miss-ykh (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2560 / 02:50
    หมีมันร้ายนะคะหัวหน้าาาาาา
    น่ารักมากเลยค่ะ ขอแซมฮุนเขียนจดหมายถึงกันบ้างด้วยได้มั้ยคะ ><
    #1,382
    0
  11. #1381 W_Tor_alohaa (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2560 / 00:07
    ลุ้นตั้งนานกว่าพิซองอูจะยอมรับนีทำไปกี่แผนแล้ว5555 แต่น่ารักอ่ะเขินนนนเป็นแดนนี่ฟินตายเลย
    #1,381
    0
  12. #1380 แม่ม๑น้oe (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 23:19
    แดนจ่ะ อาจได้ตายตั้งแต่เป็นแฟนได้ไม่กี่วัน 555 ร้ายจริงๆเลยเรา
    #1,380
    0
  13. #1379 Evaimflex (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 20:10
    น้องแดนถกับขนลุก5555
    #1,379
    0
  14. #1378 nphermsub (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 16:36
    ขออนุญาตนะคะไรท์   เขินโว้ยยยยยยยยย5555เขาเป็นแฟนกันแล้ววววซองอูเริ่มรุกก่อนด้วยยยยยย กรี๊ดดดด กะแล้วเชียวว่าแผนของซามอย(?) แน่ๆ ร้ายนักนะอยากจับมาตีเหลือเกินนน แต่ก้อแบบหวานมากอะหวานมากกกกกก  อิจจ้าาาาา!!!!!! ขอให้นักกันนานๆๆๆๆๆๆๆๆ 
    ปล.อยากจับพี่ยงกุกมาตีปาก พูดมากจริงๆเลย กลับไปหาน้องเลยไปปปปปปปปปป

    #1,378
    0
  15. #1377 palequartz (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 15:42
    น่ารักมากๆจริงๆ เป็นแฟนกันแล้วววววว
    #1,377
    0
  16. #1376 ซาลาเปา. (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 14:00
    พี่แดนน่ารักกก5555 ไรท์สู้ๆนะคะะ  สู้ๆ งื้อ 😙💕
    #1,376
    0
  17. #1375 120isMe (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 13:30
    ซองอูคงส่งจดหมายกัมปนาทไปให้เเดน555
    #1,375
    0
  18. #1374 Winter Foggy (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 12:56
    ขอสเปจีฮุนกับแซมตอนจากกันดั้ยรึมั่ย
    #1,374
    0
  19. #1373 pupaeqM_ (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 10:39
    ตอนนี้เป็นตอนที่โคตรจะน่ารักเลยค่ะ ฮือออออ ให้ตาย ชอบมากๆนะคะแง
    #1,373
    0
  20. #1372 moun's (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 10:14
    คุนแด๊นนนน555555555555555555
    #1,372
    0
  21. #1371 jjaoim (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 09:19
    น่ารักมากกกกก อยากให้เขากลับมาเจอกัน กลับมาอยู่ด้วยกันแล้ว ความรักของสองคนนี้มันแบบฮื้อ ยอมรับนับถือมาก แต่กลัวใจแทนคุณแดนว่าคุณแฟนวันแรกจะทำอะไรต่อเพราะแผนแตก555555555
    #1,371
    0
  22. #1370 xoxocoxonut (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 07:52
    น่ารักมากอ่ะ ขอให้เขากลับมาพบกันแล้วสวีทจนคนต้องอิจฉาเลยนะคะ
    #1,370
    0
  23. #1369 KangunSt91 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 03:29
    จดหมายละมุนมากฮือออ
    #1,369
    0
  24. #1368 vjwc3 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 02:54
    น่ารักมากกกๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #1,368
    0
  25. #1367 FhaSai_00 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 01:27
    พอเป็นแฟนกันแล้วก็น่ารักเลยอะ
    #1,367
    0