( SEASON 2 ) ◆ Miracle of September ◆ #Produce101

ตอนที่ 40 : ๓๔ - น้ำยาความจริง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,201
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    19 พ.ย. 60








บทที่ ๓๔ 
















________________________________________________________________________________________________________

NOTE - Destiny's Child - Brown Eyes ลองฟังไปพร้อมๆดูนะคะ :)








'ยองมิน' ใบหน้าเรียวเล็กจองเด็กหนุ่มวัยสิบปีโผล่ออกมาจากประตูห้องที่ถูกเปิดอ้าออกไว้ พร้อมกับเอ่ยเสียงเรียกชื่อคนที่อยู่ภายในห้องด้วยน้ำเสียงที่ทำให้คนที่กำลังจ้องตัวหนังสืออย่างตั้งใจต้องละสายตาหันมอง


'ว่าไงจินยอง" ยองมินเอ่ยถามคนที่มีศักดิ์เป็นน้องชาย แต่ด้วยอายุที่เท่ากันพวกเขาจึงถือว่าเป็นเพื่อนกันแทน ด้วยรอยยิ้มบางๆ ก่อนเขาจะกดปิดหน้าหนังสือลงแล้วหันไปสนใจอีกคน


"คือ--"เจ้าตัวเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงอ้อมแอ้ม เด็กหนุ่มวัยสิบปีเลิกคิ้วมองด้วยความแปลกใจ ก่อนเขาจะพยายามตั้งสมาธิแล้วจ้องไปที่ดวงตาสดใสของอูจินยอง พี่น้องร่วมตระกูลของเขา 


และสิ่งที่ได้กลับมาคือ คำพูดที่อยู่ในห้วงความคิดแต่ไม่ได้ถูกเอ่ยออกมา


 ฉันเจองูอยู่ในสวนของคุณลุง


ยองมินอมยิ้มกว้างก่อนจะผุดลุกขึ้นยืนตรงเข้าไปหาอีกคน


'ไหนพาฉันไปดูหน่อย'






 

ยองมินและจินยองยืนจ้องงูสีดำที่ดูท่าทางมีพิษด้วยความฉงนอยู่ด้านหน้าของสวนที่คุณลุงจองเขาชอบปลูกและดูแลรักษามันอย่างดี ก่อนที่ยองมินจะเอ่ยปากสั่งให้อูจินยองยืนรอให้ห่างจากบริเวณนี้ แล้วคนตัวสูงก็เดินเข้าไปหางูสีดำตัวนั้นอย่างไม่ลังเลทั้งๆที่ไม่ได้มีอาวุธในมือเลยแม้แต่ชิ้นเดียว

ยองมินทำเพียงแค่ยืนจ้องหน้างูตัวนั้นอย่างไม่หวั่นเกรงพร้อมกับขยับปากทำท่าทางราวกับกำลังพูดคุยกับมัน
คนที่ยืนรออยู่ไกลๆก็ได้แต่มองอย่างไม่เข้าใจ


ทำไมยองมินถึงไม่คิดหาอะไรมาตีงูนั่น 


แล้วแบบนี้แผนของเขาจะสำเร็จได้อย่างไร


"ยองมิน! นายควรจะฆ่ามันนะ" จินยองตะโกนขึ้นพูด ก่อนที่เจ้าของชื่อที่ถูกเอ่ยเรียกจะหันนิ้วมาทางอีกคนเป็นท่าทางบอกไม่ให้ส่งเสียง



อีกนิดเดียว



นิดเดียวเท่านั้น เขาจะสามารถกล่อมให้งูตัวนี้เลื้อยกลับไปที่ตัวเองจากมาได้แล้ว

 



พลั่ก!



 

ยังไม่ทันให้อิมยองมินได้ทำตามความคิดที่เขาตั้งใจไว้ ภาษาพาร์เซลที่ถูกเอ่ยเอื้อนกับงูสีดำก็ถูกพับเก็บไว้ เมื่อร่างของน้องชายเขาโผล่ขึ้นมาในกรอบสายตา พร้อมไม้ท่อนใหญ่ในมือ



จินยองฟาดไม้อันใหญ่ลงไปที่ตัวงูอย่างแรงทันทีจนเขาไม่ทันได้เอ่ยห้ามอะไร เป็นผลให้มันเลิกชูคอทำท่าทางดุร้ายใส่พวกเขา



ไม่ใช่เลิกพยศหรืออะไร



แต่เป็นเพราะมันตายแล้วต่างหาก



จินยองทิ้งไม่ลงพื้นระคนตกใจ ก่อนที่เจ้าตัวจะวิ่งหนีไปอีกทาง ทิ้งให้ยองมินยืนจ้องซากศพของงูสีดำที่แสนคุ้นตาด้วยใบหน้าว้าวุ่น



และถ้าสัญชาติญาณของเขามันไม่ผิด



อิมยองมินกำลังจะเดือดร้อน



ยองมิน! แกทำอะไรงูของฉัน!!!” เสียงเข้มที่ดูมีอำนาจของใครบางคนดังขึ้นจากทางด้านหลังของเขา นั่นทำให้ยองมินหันมองแทบจะทันทีเพราะเขารู้ดีว่าเสียงนั่นคือใคร



คุณลุง—“



นั่นคือพ่อของอูจินยอง



แกทำอะไรงูของฉัน!!” คนอายุมากกว่าถามซ้ำอีกครั้งด้วยใบหน้าที่โกรธจัดแล้วพร้อมจะขยี้เขาให้แหลกคามือ ถ้าไม่ติดที่พ่อของเขาวิ่งตรงปรี่มาทางนี้แล้วกอดตัวเขาไว้



ผมไม่ได้ทำเขาเอ่ย มันอาจจะเบาเกินไปขนไม่มีใครคิดจะฟัง พ่อของเขาและพ่อของจินยองเอาแต่ถกเถียงกันไปมาอย่างรุนแรง



เด็กวัยเพียงแค่สิบปีที่กำลังตกใจกับเหตุการณ์ตรงหน้าได้แต่ยืนนิ่งอย่างทำอะไรไม่ถูก



เขาไม่ได้ฆ่ามัน



จินยองต่างหากที่ทำ



คิดได้ดังนั้น ยองมินก็หันสายตามองไปทั่วเพื่อหาร่างของพี่น้องร่วมตระกูลที่เพิ่งตีงูของพ่อตัวเองและวิ่งหนีหายไป

 



และไม่นาน ยองมินก็มองเห็นร่างของอีกคนที่ยืนถัดจากพ่อตัวเองไปไม่ไกลพร้อมด้วยท่าทางเหมือนคนตกใจ แต่ใบหน้ากลับเต็มไปด้วยรอยยิ้ม



ใช่



อูจินยองกำลังยิ้มเยาะเขาอยู่



ซึ่งมันทำให้อิมยองมินในวัยสิบขวบเข้าใจเรื่องทั้งหมดได้ทันที



และนับจากตอนนั้น อูจินยองไม่ใช่พี่น้องของเขาอีกต่อไปแล้ว

 

 

 

 

 

 

 

 

 




พรึ่บ!



ร่างโปร่งสะดุ้งตัวตื่นจากสัมผัสที่อยู่ข้างแก้มของตัวเองอย่างรุนแรงจนเกิดเสียงขยับที่เก้าอี้ดังลั่นไปทั่วชั้นหนังสือในห้องสมุดที่ไร้ผู้คนในยามสายแบบนี้



เซอุนสะลืมสะลือมองไปรอบๆที่ตัวเองอยู่ด้วยสภาพที่ไม่จืดนัก โชคดีที่เช้านี้เรเวนคลอปีสี่ไม่มีเรียนเนื่องจากนักเรียนเรเวนคลอส่วนใหญ่นั้นไม่เคยมีชั่วโมงที่ขาดหายไปเลย นั่นทำให้พวกเขามีเวลามากพอที่จะอ่านหนังสือล่วงหน้าก่อนสอบปลายภาค



และมันก็เป็นสิ่งที่ดีต่อเขามากๆที่จะใช้เวลาส่วนใหญ่ของวันไปกับการสิงอยู่ในห้องสมุด ถึงแม้จะมีผู้คนหลากหลายแต่การอ่านหนังสือคนเดียวที่หอพักมันยิ่งทำให้เขาเบื่อมากกว่าเดิมเสียอีก



เซอุนหันสายตาไปจ้องมือเรียวใหญ่ที่กำลังวางอยู่บนข้างแก้มของเขาด้วยความสงสัย แต่ด้วยสัมผัสที่คุ้นเคย ทำให้ไม่ต้องเดาไปไหนไกลเลย



พี่ยองมิน?” ดวงตาที่ยังไม่ปรับโฟกัสทำให้เซอุนต้องหยีตาขึ้นแล้วหันไปจ้องหน้าคนที่กำลังยืนค้ำหัวตัวเองอยู่



ขี้เซานะเราคนตัวสูงว่าแล้วยืดแก้มเขาเบาๆ แล้วเลื่อนมือขึ้นไปลูบที่หัวเขาเบาๆ ว่าแล้วว่าเราต้องอยู่นี่



เซอุนยิ้มรับแล้วดันหนังสือให้ปิดลงพร้อมกับหันไปจ้องหน้าคนรักอย่างเต็มตา



ตามหาผมหรอครับ?” เขาเอ่ยถาม และได้รับแรงพยักหน้าลงเบาๆ



ครับ—“



มีอะไรหรือเปล่าพี่ยองมิน?” เมื่อเห็นสีหน้าที่ดูไม่สบายใจของอีกคน นั่นทำให้เซอุนต้องยืดตัวขึ้นยืน แล้วเอื้อมมือไปจับที่หน้าของยองมินเบาๆ



วันนี้คนจากกระทรวงจะมาสอบสวนพี่อิมยองมินตอบด้วยใบหน้าที่เครียดหนักกว่าเก่า ก่อนจะได้รับรอยยิ้มจากคนตัวบาง



ผมอยู่ตรงนี้แล้วครับ อย่ากลัวไปเลย ยังไงพี่ก็ต้องพ้นผิด ผมเชื่อแบบนั้นเซอุนว่าพร้อมยิ้มกว้าง



ใบหน้าอิดโรยของยองมินทำให้เขารู้สึกกังวลมากกว่าเดิม ถึงแม้พี่ยองมินจะถูกได้รับการอนุญาตให้สามารถเข้าเรียนได้ตามปกติแล้ว และใช้ชีวิตตามเดิมได้แล้วก็ตาม แต่ยังไงมันก็อยากอยู่ดีกับการใช้ชีวิตในปราสาทฮอกวอตส์โดยขาดไม้กายสิทธิ์



จึงเป็นเหตุผลที่ทำให้ยองมินเลือกที่จะไม่เข้าเรียนเลย







 

แล้วแผนของพี่เป็นไงบ้างครับ?” ระหว่างทางที่พวกเขาทั้งคู่กำลังจะเดินไปที่ห้องโถงใหญ่ เซอุนที่หอบหนังสือที่ยืมมาจากห้องสมุดสองสามเล่ม(ถึงแม้ตอนนี้จะมีสองเล่มอยู่กับพี่ยองมินก็ตามที)เอ่ยถามขึ้น



พี่จัดการเรียบร้อยแล้วครับ เอาไปให้อูจินแล้วยองมินพูดตอบ



ไหนบอกว่าเขาไม่รู้จักพี่ไงครับ



ก็เล่าเท้าความนานอยู่พอควร แต่พี่แค่บอกว่าพี่เป็นแฟนเซอุนพี่ชายของซอนโฮเพื่อนของแฟนมัน อูจินก็ตกลงทำให้พี่แล้ว



นี่พี่เอาชื่อฮยองซอบไปอ้างหรอครับเซอุนเลิกคิ้วถาม



พี่อ้างชื่อแฟนพี่ต่างหากยองมินตอบด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะได้รับแรงฟาดลงมาที่ไหล่ด้วยแรงที่ไม่เยอะมาก แต่ก็ทำให้รู้สึกแสบๆอยู่ไม่น้อย



เดี๋ยวนี้เขินแรงขึ้นหรือเปล่ายองมินเอ่ยพร้อมหัวเราะเบาๆ ร่างโปร่งหันมองด้วยความหงุดหงิดใจก่อนจะเบะปากใส่คนรักแล้วเร่งฝีเท้าให้ก้าวเร็วขึ้น



นอกจากเวลาเขินแล้วเพิ่มแรงที่ตีขึ้นแล้ว



ก็ยังเพิ่มความน่าฟัดขึ้นอีกด้วยแหะ



อันตรายไปแล้ว



จองเซอุนอันตรายกับเขามากไปแล้ว

 






เซอุนและยองมินก้าวเข้ามาในห้องโถงใหญ่พร้อมกัน ก่อนที่เซอุนจะเอ่ยขอแยกตัวเดินไปหาเพื่อนๆที่โต๊ะนั่งของเรเวนคลอ



ยองมินมองตามไปจนคนเป็นน้องนั่งลงตรงข้ามกับคิมแจฮวานที่กำลังส่งสายตาล้อเลียนมาให้ เขาไม่ได้สนใจอะไรมากนัก ทำเพียงแค่ยิ้มตอบไป แล้วหันตัวเดินไปทางโต๊ะของตัวเองที่มีร่างของเพื่อนทั้งสามนั่งคุยอย่างสนุกสนานกันอยู่



ทันทีที่ยองมินเดินไปถึง ทั้งสามก็เอ่ยทักเขาด้วยรอยยิ้ม รวมทั้งองซองอูที่ถึงแม้เมื่อเช้าที่มีเรื่องวุ่นวายเกิดขึ้นก็ตามที แต่นั่นไม่ทำให้เพื่อหน้าแมวของเขาเลิกเล่นมุขแปลกๆที่เจ้าตัวบอกว่าได้ยินมาจากพวกมักเกิ้ลได้เลย



นั่นนับว่าเป็นสิ่งที่ดีแล้วกัน



ให้พวกกูไปอยู่ด้วยไหมหลังจากที่ยองมินเอ่ยปากเล่าว่าในช่วงบ่ายนั้นเขาต้องไปพบกับพวกคนในกระทรวง ดงฮยอนที่นั่งตรงข้ามก็เอ่ยถามทันที



ไม่เป็นไรๆ กูไม่อยากให้พวกมึงเครียดตามยองมินว่า



แต่น้องกูเครียดตามมึงไปแล้วอ่ะซองอูว่าขึ้นบ้าง พร้อมกับชี้นิ้วไปที่โต๊ะเรเวนคลอ



กูก็ห้ามเซอุนแล้วนะ แต่น้องมึงดื้อชะมัด



เลิกไหมละ?” ยงกุกเอ่ยถาม



ฝันไปเถอะ ยองมินเอ่ยตอบแทบจะทันทีแบบไม่คิด จนทำให้เพื่อนอีกสองคนโห่ร้องแซวขึ้นมาด้วยความชอบใจ



ถึงแม้องซองอูจะหมั่นไส้อยู่หน่อยๆ แต่เขาก็รู้สึกดีไม่น้อยที่เพื่อนเขามันจริงจังกับความสัมพันธ์ครั้งนี้จริงๆ



ยองมินหัวเราะเบาๆก่อนจะเลิกสนใจดงฮยอนและยงกุกที่กำลังถกเถียงกันอยู่ว่าระหว่างเขาและเซอุนใครจะเป็นคนเริ่มจูบก่อน โดยมีองซองอูคนหวงน้องเอ่ยด่าตามทุกคำพูด



คนตัวสูงหันสายตามองไปยังโต๊ะสลิธีรินที่อยู่ถัดไป พลางมองจ้องปาร์คอูจินแล้วพยักหน้าส่งให้เบาๆ อูจินที่มองอยู่ก่อนแล้วก็ยิ้มรับก่อนจะลุกเดินไปทำตามแผนที่เขาวางไว้



และอิมยองมินมั่นใจว่าแผนของเขามันจะต้องสำเร็จแน่นอน



แล้วเราจะได้รู้กันว่าเขาทำอะไรได้มากกว่าที่คิด :)

 




 

 

 

 



ขอบคุณที่ตรงมาที่นี่นะคุณหยางเสียงหวานๆถูกเอ่ยขึ้นจากคนที่มีสักดืเป็นอาจารย์ใหญ่ของฮอกวอตส์ ใบหน้าที่เริ่มมีอายุยิ้มออกกว้าง พร้อมยื่นมือไปจับเบาๆกับแขกของเธอในวันนี้ที่ควรจะต้องมาถึงตั้งแต่ช่วงบ่ายแล้ว แต่เพราะสภาพอากาศทำให้พวกเขาเดินทางมาได้ช้าขึ้น การสอบส่วนจึงต้องเลื่อนมาตอนหลังเวลาอาหารเย็น



ผมเต็มใจมาคู่สนทนาเอ่ยตอบด้วยใบหน้าเรียบนิ่งที่ไม่แสดงสีหน้าอะไรออกมา และนั่นมันยิ่งทำให้อีกหลายชนิดที่อยู่ภายในห้องทำตัวลีบไปตามๆกัน



รวมทั้งจองเซอุนที่ได้รับคำอนุญาตจากศาสตราจารย์โบอาแล้วว่าให้สามารถเข้ามาร่วมการไต่สวนได้ และแน่นอน อิมยองมินจับมือเซอุนไม่ปล่อยเลยตั้งแต่มาถึง



ไม่สิ



เซอุนเองต่างหากที่จับมือยองมินแน่นและไม่ยอมให้อีกคนปล่อยมือตัวเองเลย



จนศาสตราจารย์ชีต้าร์ต้องสั่งให้ทั้งสองคนยืนให้ห่างกัน และดันตัวของอิมยองมินให้ไปยืนอยู่ตรงกลางห้องของอาจารย์ใหญ่



ยินดีที่ได้พบคุณอิมคุณหยาง หัวหน้ากองปราบปรามของกระทรวงเดินตรงเข้ามาอิมยองมินทันทีแบบไม่ลังเล ด้วยใบหน้าที่นิ่งๆและท่าทางที่ดูน่าเกรงขามทำให้คนที่อุตส่าห์ทำใจอยู่นานรู้สึกกลัวขึ้นมาจนได้



แต่นั่นก็ไม่แย่นัก เพราะเขามั่นใจว่าการไต่สวนครั้งนี้จะทำให้เขารอดพ้นจากข้อหาทุกประการ



ยินดีเช่นกับคุณหยางยองมินเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้มกว้าง ก่อนเขาจะถูกเชิญให้นั่งลงบนเก้าอี้



และห้องของศาสตราจารย์โบอาก็ถูกแปรเปลี่ยนให้กลายเป็นห้องสอบสวนขนาดย่อม เหตุเพราะฮอกวอตส์มีกฎไม่ให้นักเรียนออกนอกบริเวณโรงเรียนจนกว่าจะได้รับอนุญาต และ พวกกระทรวงคงไม่สามารถรอจนกว่าจะปิดเทอมได้จึงต้องทำการสอบสวนกันแบบเร่งด่วนอย่างนี้



เอาละมาเริ่มกันเถอะคุณหยางว่า พลางหันไปหาลูกน้องของตน แล้วยื่นมือไปรับอะไรบางอย่างมา



เมื่ออีกคนหันกลับมาอีกครั้งทำให้เขารู้ว่าในมือของคุณหยางคือไม้กายสิทธิ์ของเขาที่ถูกยึดไปทันทีที่ถูกตั้งข้อหาว่าเป็นผู้ที่ให้การช่วยเหลือนักโทษออกมาจากคุกอัซคาบัน



เธอมีอะไรจะพูดไหมคุณอิมยองมินคุณหยางถาม



“ยืนยันคำเดิม ผมไม่ได้ทำครับเขาตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ก่อนจะได้รับรอยยิ้มตอบกลับมา



แล้วคุณหยางก็ยกไม้กายสิทธิ์ของตัวเองขึ้นมาจ่อไปที่ไม้ของเขา พร้อมกับเอ่นร่ายคาถาตรวจสอบว่าครั้งล่าสุดที่เขาใช้ไม้นี้เขาให้มันทำอะไรไป และหากมันน่าสงสัยเขาอาจจะไม่สามารถหลุดพ้นได้



แต่น่าเสียดาย



ที่คาถาสุดท้ายของเขา มันคือ



ออร์คิดดีอุส?” คุณหยางเอ่ยพูดขึ้น พร้อมเลิกคิ้วมองเขาด้วยความสงสัย ก่อนยองมินจะหัวเราะออกมาเบาๆแล้วเอ่ยตอบ



ผมเสกดอกไม้น่ะครับ



เสกมาทำไม?” คนตรงหน้าถามต่อ



ยองมินถอนหายใจออกมาเบาๆราวกับอึดอัดใจจะบอก



แน่นอนสิ มันคือเซอร์ไพส์ของที่เตรียมไว้ให้แฟน ถ้าพูดออกไปมันก็ไม่เซอร์ไพส์น่ะสิ แต่ไม่พูดเขาก็อาจจะโดนข้อหาโกหกอีก



ไม่มีทางเลือกเลยแหะ



ผมเตรียมเซอร์ไพส์ให้แฟนครับคุณหยางยองมินเอ่ยตอบด้วยเสียงที่ไม่เบานัก และไม่ต้องหันกลับไปมองเขาก็รู้เลยว่าเซอุนต้องกำลังเขินอยู่แน่ๆ



คุณหยางดูอึ้งๆกับคำตอบของเขาไปนิด แต่ก็ทำเพียงยิ้มตอบกลับมาเท่านั้น



โชคร้ายที่เราตรวจสอบคาถาย้อนหลังได้เพียงแค่ครั้งเดียว แต่คาถาล่าสุดที่คุณใช้ก็ไม่ได้มีความอันตรายอะไร แต่ก็ไม่ควรวางใจนำตัวเขามาสิคุณหยางเอ่ยพูดกับเขาด้วยน้พสียงยียวน ก่อนจะหันไปสั่งอะไรกลับลูกน้องสักอย่าง



คุณไม่ชู้ต้องสงสัยเพียงคนเดียวหรอกคุณอิมยองมินคุณอูจินยองก็เป็นหนึ่งในตระกูลของคุณเหมือนกัน บางทีพวกคุณอาจจะร่วมมือกันยองมินหันมองทางประตูพร้อมกับตอนที่ร่างของอูจินยองถูกพาเขามาภายในห้องของศาสตราจารย์โบอา



ท่าทางของอีกคนดูหวาดกลัว ใบหน้าดูตื่นเต้นทั้งๆที่ก่อนหน้านี้วางท่าราวกับผู้ชนะแท้ๆ



สงสัยแผนของเขาจะได้ผลดีไม่น้อย



คุณอูจินยองคุณหยางเอ่ยเรียก เจ้าของชื่อสะดุ้งตกใจก่อนจะขานรับ



ครับ?”



คุณกับอิมยองมินรู้จักกันมาก่อนหรือเปล่าคนตรงหน้าพวกเขาเอ่ยถามขึ้น แต่คราวนี้กับเจาะจงชี้ไปถามอูจินยองเพียงคนเดียว และเมื่อยองมินเห็นท่าทีหวาดๆของจินยองแล้วเขาก็ทำตัวให้สบายขึ้น และรอดูผลลัพท์ของยาเท่านั้น



ไม่เป็นครับ เราเป็นพี่น้องกันอิมยองมินเลิกคิ้วมองอย่างขบขันหลังจากอีกคนพูดจบ



นานแค่ไหนกันแล้วนะที่เขาไม่ได้ยินจินยองบอกว่าพวกเขาเป็นพี่น้องกัน



อาจจะห้าหรือหกปี?



แล้วคุณรู้เรื่องไหมว่าพี่ของคุณช่วเหลือปู่ของพวกคุณ



ไม่โถ่เว้ย! รู้ครับ ผมรู้จินยองเริ่มหงุดหงิด เจ้าตัวขยี้หัวตัวเองไปมา และทำเหมือนคนกำลังแบกความผิดไว้อยู่ แตกต่างจากยองมินที่กำลังอยู่ในท่าที่สบาย



ไม่แปลกเลยที่คุรหยางจะเลิดสนใจยองมินแล้วรุกถามคำถามกับอูจินยองแทน



คุณรู้อะไรมา?” คุณหยางเอ่ยถาม



...



ฉันถามว่าคุณรู้อะไรมาคุณอูจินยอง!!”





ผมทำเอง!!!” และเมื่อทุกคนเริ่มกดดันขึ้นเรื่อยๆ คนที่กลายเป็นจุดสนใจก็ตะโกนขึ้นมาเสียงดัง ก่อนจะรีบเอามือปิดปากตัวเองแทบไม่ทัน



ว่าไงนะ?” เป็นศาสตราจารย์แจซึงที่เอ่ยขึ้นมาพร้อมด้วยท่าทางทีตกใจ



แน่ละ



อูจินยองเป็นคนโปรดนี่น่า



ผมทำเองแม่ง! ผมเป็นคนจัดฉากว่าเป็นอิมยองมิน ผมเป็นคนขโมยเข็มของเขา! ผมร่วมมือกับคนข้างนอกเพื่อช่วยปู่ผมออกมาจากคุกบ้าๆนั่น!” อูจินยองร่ายยาว แต่คำพูดของเขาดูราวกับถูกบังคับให้พูด เพราะหลังจากที่พูดจบ อูจินยองก็ดูตกใจว่าตนพูดอะไรออกไป



ยองมินที่ยืนฟังอยู่ก็อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้



ในที่สุดก็ยอมพูดออกมาจนได้ ถึงแม้จะต้องใช้ตัวช่วยก็ตาม แต่หากจินยองไม่สารภาพเอง เขาคงหาหลักฐานอะไรมาไม่ได้แน่ๆ



เรื่องนี้ฉันต้องการการสอบสวนอย่างส่วนตัวคุณหยางที่กำลังงงๆอยู่หันไปเอ่ยกับศาสตราจารย์โบอา ก่อนจะหันมาสบสายตาของเขา แล้วยื่นไม้กายสิทธิ์มาให้



หากที่คุณอูจินยองพูดมาเป็นความจริง คุณจะพ้นผิดนะคุณอิมยองมิน ตอนนี้คุณต้องออกไป แต่คุณจะยังอยู่ในสายตาของกระทรวงพูดแค่นั้น ก่อนจะทำท่าทางให้เขาออกไปจากตรงนี้



ยองมินพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย พลางหันตัวไปหาเซอุนที่กำลังยืนมองด้วยความสงสัยไม่ต่างจากคนอื่นในห้อง แล้วเขาก็ยื่นมือไปคว้าแขนคนรักให้ตามออกไปอย่างรวดเร็ว

 










นั่นมันเกิดอะไรขึ้นน่ะพี่ยองมิน?” คล้อยหลังจากที่พวกเขาเดินออกมาแล้ว เซอุนก็ถามออกมาทันที



ความจริงไงครับยองมินเอ่ยตอบพร้อมรอยยิ้ม



อย่าบอกนะมันมาจากแผนพี่ใช่ไหมเซอุนเลิกคิ้วถาม ก่อนจะได้รับแรงพยักหน้าขึ้นลงเป็นคำตอบ



เซอุนยกมือขึ้นมาตะปบเข้าที่แขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของอิมยองมินอย่างแรงทันที



มันอันตรายน่ะครับ! ถ้าคนอื่นรู้พี่จะโดนทำโทษเอานะคนตัวเล็กกว่าพูดด้วยเสียงที่ไม่ดัวงมากนัก เพราะเกรงว่าหากมีใครเดินผ่านมาได้ยินจะแย่เอาได้ ถึงแม้ตอนนี้จะค่ำมากแล้ว และคงไม่มีใครเดินผ่านไปมา เซอุนก็ยังคงระมัดระวังอยู่ดี



ไม่มีใครรู้นอกจากพี่ เซอุน และอูจิน และถ้าพี่ไม่ใช้น้ำยาพูดความจริง อูจินยองก็จะไม่มีวันรับผิด



ผมรู้แต่มัน พี่นี่ร้ายจริงๆเลยเซอุนว่าด้วยน้ำเสียงที่เหมือนคนโกรธ แต่ไม่ใช่เลย เจ้าตัวเพียงแค่เป็นห่วงมากเท่านั้น



เพราะถ้าคนอื่นรู้ว่าพี่ยองมินแอบไปขโมยน้ำยาพูดความจริงมาจากศาสตราจารย์แจซึง และใช้มันโดยให้ปาร์คอูจินแอบใส่มันเข้าไปในน้ำฟักทองของอูจินยอง ละก็



ให้ตาย



อันนี้คือตายจริงๆแน่



วันหลังพี่ควรจะปรึกษาผมบ้างนะครับผมคิดว่าพี่จะใช้วิธีที่มันถูกกว่านี้เซอุนว่า ระหว่างที่เดินเขินบันไดวนเพื่อตรงกลับไปที่หอพักของตัวเอง โดยมีคนเป็นพี่เดินตามหลังอยู่ไม่ห่าง



โกรธพี่หรอยองมินเอ่ยถามขึ้น



ครับ โกรธมากๆ พี่ชอบทำอะไรเสี่ยงอันตรายอีกแล้วเซอุนว่าด้วยน้ำเสียงนิ่งๆจนทำให้คนที่อยู่ด้านหลังใจหาย



ขอโทษนะครับ พี่พี่คิดน้อยเอง พี่แค่อยากให้อูจินยองรับผิดสักที



มันน่าจะมีวิธีอื่นนะครับ ที่จะไม่ทำให้พี่เดือดร้อนเซอุนพูดพร้อมกับพยายามหันหน้าหนีใบหน้าหล่อๆของคนรักเมื่อพี่ยองมินยื่นหน้ามาหาเขาราวกับกำลังออดอ้อน



และเซอุนก็ไม่เคยทนลูกอ้อนของพี่ยองมินได้เลยสักครั้งเดียว



ไม่ต้องมาอ้อนเลยครับ นี่ผมโกรธจริงๆนะมันค่อนข้างที่จะยากเมื่อพวกเขากำลังขยับตัวอยู่บนบันไดที่ค่อนข้างชันและอันตรายมากทีเดียว



เซอุนจึงขยับตัวขึ้นไปยืนตรงบริเวณระเบียงที่พวกเขามีความทรงจำร่วมกันถึงสองครั้ง และนี่คงจะเป็นครั้งที่สาม



หากถามว่า ถ้าเขาโกรธแล้วทำไมถึงไม่หนีกลับไปที่หอละ



ไม่รู้ว่าตั้งแต่ตอนไหนที่เซอุนคิดว่าการโกรธกันข้ามวันข้ามคืนมันไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้นเลย มีแต่ทำให้เข้าใจผิดกันมากขึ้นสียอีก เขาจึงคิดว่าหากเรามีปัญหากัน เซอุนจะไม่ยอมปล่อยให้เรื่องมันค้างคาเกินหนึ่งวันแน่ๆ



คนรักกันไม่ควรโกรธกันนานๆ คุณแม่เขาเคยสอนไว้



พี่ต้องทำไงเราถึงจะหายโกรธพี่ยองมินที่เดินตามมาเอ่ยพูดกับเขา



ไม่รู้ครับเซอุนหันหน้าหนีอย่างไม่สนใจ



แต่ก่อนที่เขาจะได้แกล้งโกรธอะไรไปมากกว่านี้ ก็มีบางอย่างดันมาที่ต้นขาของเขาอย่างไม่ทันตั้งตัวจนทำให้สะดุ้งตัว



เซอุนก้มหน้าต่ำลงไปมองอะไรบางอย่างที่กำลังคลอเคลียไปที่ขาของเขา ก่อนจะเบิกตาออกกว้าง



นี่มัน!” เขาละสายตาจากหมาป่าตัวใหญ่ที่สูงเกือบถึงเอวเขา หันมองคนที่กำลังยืนอมยิ้มอยู่ด้วยความตกใจ



พี่เสกมันหรอครับ!?”



ยองมินไม่ตอบแต่กลับยื่นมือปาหาหมาป่าที่มาจากการเสกคาถาผู้พิทักษ์ของเขาเอง



มันดูจะชอบเรานะยองมินว่า ก่อนเซอุนจะวาดรอยยิ้มกว้างมองจ้องไปยังหมาป่าตัวใหญ่ที่กำลังสนุกกับการหยอกล้อของเจ้าของมัน



พี่ทำมันได้ยังไง



...



ผมได้ยินว่าคาถาผู้พิทักษ์จะต้องคิดถึงช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดในชีวิต



ใช่ครับยองมินละสายตาออกจากผู้พิทักษ์ของตัวเองแล้วจ้องไปที่ดวงตาสุกสว่างของเซอุนแทน



พี่ทำได้ไง พี่คิดอะไร ทำไมมันถึงสำเร็จคนตัวเล็กกว่าถามออกมาไม่หยุด แถมยังดูตื่นเต้นที่ได้เห็นผู้พิทักษ์อีกด้วย แทบลืมไปด้วยซ้ำว่าก่อนหน้านี้เจ้าตัวกำลังโกระเขาอยู่



เซอุนอยากรู้หรอครับว่าพี่คิดถึงอะไรตอนเสกคาถาผู้พิทักษ์ยองมินเอ่ยถามขึ้น ก่อนเจ้าของชื่อจะเลิกให้ความสนใจกับสัตว์วิเศษแล้วหันมองหน้าของยองมินบ้าง



ครับอยากรู้



เซอุน



ครับ? เรียกผมทำไ—“



พี่คิดถึงเซอุนความสุขที่สุดในชีวิตของพี่คือเซอุน" สิ้นเสียงของยองมิน ใบหน้าหวานของเซอุนก็ถูกดึงให้เข้ามาใกล้กับคนเป็นพี่มากขึ้น



ยองมินไม่รอช้า เขากดริมฝีปากประทับลงกับกลีบปากที่เพิ่งเอ่ยถามเขาอย่างเจื้อยแจ้วเมื่อกี้



ความนุ่มหยุ่นที่ราวกับได้ลิ้มรองเยลลี่แสนอร่อย พวกกับความหวานจากริมฝีปากที่เขามักจะคอยจ้องมองอยู่เกือบตลอดเวลาที่เซอุนเอ่ยพูด



พูดกับใครก็ควรมองหน้าคู่สนทนาใช่ไหมละ



แต่ไม่



สำหรับอิมยองมินแล้ว เวลาคุยกับจองเซอุนเขาไม่เคยละสายตาจากริมฝีปากแสนน่ารักนั่นได้เลย



คนตัวสูงไม่ได้รุกล้ำอะไรไปมากกว่าการแช่ริมฝีปากไว้นิ่งๆอยู่หลายนาที จนกระทั่งพอใจ เขาถึงได้ถอนริมฝีปากออกมา



สายตาที่เต็มไปด้วยความรักของอิมยองมินไม่ได้ละสายตาออกจากใบหน้าของเซอุนเลยแม้แต่วินาทีเดียว





ไม่อยากคิดเลยว่าหากวันนั้นเขาไม่ได้เปิดประตูออกมาเจอเซอุนจะเป็นยังไง



และถ้าวันนั้นเซอุนไม่ได้ล้มใส่เขา ถ้าเราไม่ได้จ้องตากัน



ในวันนี้พวกเขาทั้งคู่จะเป็นยังไง



อาจจะเป็นแค่นักเรียนร่วมสถาบันที่เดินผ่านไปมาเพียงเท่านั้น



และเขาคงเสียใจไปตลอดชีวิตแน่ๆถ้าปล่อยจองเซอุนไป



แต่มันคงจะไม่มีวันนั้นแน่นอน



เซอุน—“



ครับ?”



ขอบคุณนะครับ



“—ขอบคุณที่มาเป็นปาฏิหาริย์ ในชีวิตพี่ ขอบคุณจริงๆนะครับ









บางที่ความรักที่เหมาะสมกับคุณอาจจะไม่ได้อยู่ไกลเกินกว่าที่คุณจะสามารถไขว้คว้า มันอาจจะอยู่ใกล้มากกว่าที่เราคิดก็เป็นได้





เพียงคุณต้องลองเปิดใจ






แล้วคุณจะพบว่าปาฏิหาริย์ มันอยู่รอบตัวคุณเสมอ :)

















-talk-

นี่คือจบแล้วหรอ? โนจ่ะะะะะะ 55555555555555555

ยังไม่โจ๊บบบบบบบบ จะจบง่ายอะไรขนาดนั้นนนน เดี๋ยวจะไม่หนุกกก

ตอนนี้พี่ยองมินของเราอบอุ่นดั่งเตาผิงไฟ แงง อุ่นจนร้อนน

ใกล้จบแล้วเนอะ ตื่นเต้นจัง 55555555

ฮือ ต้องรีบจบภายในปีนี้แล้ว หวังว่าทุกคนจะให้ความรักกับมินอุนและมิราเคิลมากๆนะคะ 

อย่าลืมนะคะ Miracle is all around :) 

เลิ้บๆ จุ้บๆจ้า

ขอกำลังใจด้วยยยย #MiracleMW

 

 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,988 ความคิดเห็น

  1. #1879 บบตพ ♡ (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 18:16
    โห้ยยยยยยย หวานไปหม๊ดดดด ;/////////;
    #1,879
    0
  2. #1825 Sweet_Memory (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 22:05
    ฮรื่ออออ หวานมากกกกก เขินมากกกกกก
    #1,825
    0
  3. #1720 `rosie (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 09:35
    อากาศมันร้อนๆนะคะว่ามั้ย /ฟู่ววว
    #1,720
    0
  4. #1509 chzckhnp (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2560 / 03:30
    ฮือเขินมาก เขินมากกกกกก ดีใจที่พี่ยองมินพ้นผิด มีเตรียมเซอร์ไพรส์แฟนด้วย ฮือน่ารัก หน้าร้อนมากๆ หน้าร้อนที่ไม่ใช่ฤดู หน้าร้อนเพราะเราเขิน ฮืออ
    #1,509
    0
  5. #1431 J.Darker (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 16:10
    งื้ออออออ เขินนนนน
    #1,431
    0
  6. #1362 พี่เบื่อ (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2560 / 02:31
    โอ้ยยยย ทำไมโอโซนบางลงแบบนี้ อบอุ่นจนถึงขั้นร้อนไปหมดแล้วจ้าาาา
    พี่-ก็เกินไปอ่ะ นางจะพระเอกเกินไปแล้ว ฮือๆๆๆๆ
    มียองมินกริฟฟินดอร์อีกคนมั้ยคะ อยากเก็บเป็นสมบัติส่วนตัว
    คนน้องก็น่ารักมากๆ ดูนุ่มนิ่มน่ารักน่าเอ็นดูทุกการกระทำจริงๆอ่ะ ในที่สุดเค้าก็จูบกันแล้วเว้ยยย /ไม่ใช่จูบป่ะ เค้าเรียกจุ๊บ5555555
    ชอบความที่อูจินยอมร่วมมือด้วยเพราะพี่ยองมินเป็นแฟนของพี่ชายเพื่อนแฟน(?) อมก. ใจพี่
    #1,362
    0
  7. #1360 ασɱ♡ (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 17:14
    ขออนุญาตกรี๊ดค่ะ
    กีสสสสสสสสสสสส พี่หยองโว้ย อบอุ่นไปแร้ว หน้าจออุ่นจนร้อนแล้วค่ะ ฮือ รักพี่หยอง รักตะอุน รักทุกคน รักอูจินด้วยนะะะ ฮือ ที่สำคัญคือรักไรต์นะคะ เลิฟๆ
    #1,360
    0
  8. #1323 nzutd (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2560 / 18:31
    ไม่อยากให้จบเลยค่ะ ฮือออออออออ ต้องคิดถึงฟิคที่อัพบ่อยๆแบบนี้แน่เลย ก่อนจบขอสเปอูซอบสักตอนให้รีดชื่นใจหน่อยได้มั้ยคะ55555555555
    #1,323
    0
  9. #1321 Chinana oma (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2560 / 10:54
    รักน้องมากไหมพีี่อิม ดีต่อใจมากเลยค่ะ
    #1,321
    0
  10. #1317 Jinjoo.K (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2560 / 12:14
    อบอุ่นกว่าเตาผิงก็พี่ยองมินนี่แหละจ้าา เขินแทนเซอุน -////-
    #1,317
    0
  11. #1307 แจมินลูกแม่ (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2560 / 11:15
    นี่พี่ยองมินกำลังโคฟเวอเป็นเตาผิงอยู่ใช่มั้ยคะ อบอุ่นอะไรเบอร์นี้ เขินนนนนน>///<
    #1,307
    0
  12. #1306 แม่ม๑น้oe (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2560 / 01:18
    เขินมากกกกก พิยองมินอบอุ่นที่สุดอะ อิจฉาเซอุนเลย แต่นับว่าตอนนี้อูจินทำดีนะเนี่ย ปรบมือๆๆๆๆ
    #1,306
    0
  13. #1305 Konix (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2560 / 22:41
    เขินตัวแตก ขอลาตาย ฮื้อ
    #1,305
    0
  14. #1304 hermeeone101 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 11:02
    โงร้ยยยยยย ในส่วนของการเสกดอกไม้มาให้แฟน แอร๊ยยยยยยยยยยยยยยยยย ตอนนี้จบได้แบบลูกโป่งมาก ลอยตัวไปเลยยย
    #1,304
    0
  15. #1303 Evaimflex (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 10:46
    แงงงงง เขินอิพี่มากกกก คนอะไรกันนี่โคตรดีต่อใจเลยยย อยากได้เผ็นของตัวเองสักคนค่าาา
    #1,303
    0
  16. #1302 เดอะเก๋า (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 10:22
    เป็นตอนแรกในรอบหลายตอนที่จบแบบไม่คาใจ55555555
    รักความหวานของพี่ยองมินเค้าจริง ๆ นะคะซิส หวานละมุนละไมละเกินนนน
    #1,302
    0
  17. #1301 ディオ (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 09:52
    โอ๊ยยยยองมินนนนน เต๊าะน้อง หยอดน้องตลอดดด บิดไปหมดแล้ววว
    #1,301
    0
  18. #1300 nphermsub (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 08:37
    งื้ออ อิพี่อบอุ่นมากกก มากถึงมากที่สุด จะละลายแล้ววววววว ไรท์ขาคู่นี้แฮปปี้แล้ว แล้วคู่ที่เหลือละคะ55555
    ชอบที่บอกว่าเซอุนคือความสุขของพี่ยองมิน ถ้าเราเป็นเซอุนอยากจะเสกให้ตัวเองลองหนได้ชะมัด555 น้องมีความเขินรุนแรง ส่วนอิพี่ก้ออยากเพิ่งตบะแตกนะ ทนๆหน่อย5555
    #1,300
    0
  19. #1299 AiCuiRongZai (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 08:22
    ฟินมากกกกกก พี่ยองมินคนดีของเซอุน><
    #1,299
    0
  20. #1298 moun's (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 07:39
    พี่ยองมินน่ารักมากกกเขิน
    #1,298
    0
  21. #1297 ChayaninPcj (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 04:21
    โอ๊ย!!!!ฟิน
    #1,297
    0
  22. #1296 xoxocoxonut (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 02:10
    อบอุ่นยิ่งกว่าเตาผิงในห้องนั่งเล่นเป็นไหนๆ รีบมาเคลียร์ปมองเนียลนะคะ สงสารตัวเอง คิดมากเกินนนน
    #1,296
    0
  23. #1295 FhaSai_00 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 01:56
    อบอุ่นเหลือเกิน / ไม่อยากให้จบเลยอยากอ่านต่อไปเรื่อยๆ
    #1,295
    0