( SEASON 2 ) ◆ Miracle of September ◆ #Produce101

ตอนที่ 39 : ๓๓ - จูบลาครั้งสุดท้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,143
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    26 พ.ย. 60









บทที่ ๓๓
























__________________________________________________________________________________________________________

Note - Beautiful , Wanna One :)



















พนันสามแกลเลียน คิมยงกุกต้องกลัวเจ้าฮิปโปรกริฟฟ์นั่นจนวิ่งหนีไปแน่ๆ




แต่กูว่าฮิปโปรกริฟฟ์นั่นต่างหากที่จะเป็นฝ่ายกลัวมัน ดูท่ามันดิ ฮ่าๆๆ



เออวะ



ชายหนุ่มสองคนในชุดคลุมอย่างถูกระเบียบของกริฟฟินดอร์เอ่ยท่ามกลางความเงียบระหว่างที่เพื่อนผู้กล้าของพวกเขาทั้งสองเพิ่งขอเป็นคนอาสาที่จะออกไปทักทายเจ้าฮิปโปรกริฟฟ์ตัวงามในวิชาเรียนของวันนี้



องซองอูขำอย่างออกรสเมื่อเขาเห็นใบหน้าที่ซีดเผือกของเพื่อนตัวเอง



โชคดีไปที่วิชานี้พวกเขาไม่ได้เรียนร่วมกับนักเรียนบ้านอื่น



ที่ป่าใกล้ทะเลสาบตอนนี้มีแค่กริฟฟินดอร์ปีสี่และห้าเท่านั้น จึงไม่แปลกใจเลยที่เพื่อนของเขาจะแสดงออกถึงความกลัวแบบไม่ปิดบังแบบนี้



ก็ไม่จำเป็นต้องเก็กขรึมอะไรนี่นะ



เพราะไม่ได้สลิธีรินอยู่แถวนี้เสียหน่อย



มึงว่าเพื่อนเราใกล้จะกลั้นใจตายยังวะ หน้าซีดมากดงฮยอนว่าพร้อมกับชี้มือไปที่คนที่ยืนนิ่งอยู่ตรงกลางวงด้วยความขบขัน



ใจเย็นๆคุณคิมฮิปโปรกริฟฟ์มันไม่ทำอะไร หากคุณสุภาพกับมันเสียงศาสตราจารย์ดันมิลส์เอ่ยขึ้น เมื่อมองเห็นว่านักเรียนของตัวเองไม่ขยับตัวเลยแม้สักนิดเดียว



คิมยงกุกยืนจ้องหน้าสัตว์วิเศษตัวนี้มาราวสิบห้านาทีแล้ว



ไม่รู้ว่าช็อคตายไปแล้วหรือเปล่า



ครับเสียงของยงกุกขานรับ แต่ท่าทางกลับไม่ได้ต่างจากก่อนหน้านี้เลย



แอบสงสารมันอยู่หน่อยๆ แต่ทำอย่างไรได้



ก็เพื่อนยงกุกของเขาเป็นคนอาสาออกไปเอง



ช่วยตัวเองไปครับเพื่อน




และไม่นาน ยงกุกก็ได้ฤกษ์ขยับตัวออกจากจุดเดิมที่เคยยืนอยู่ เพื่อเดินตรงข้าไปหาฮิปโปรกริฟฟ์ที่เพิ่งจะมาถึงฮอกวอตส์ได้ไม่นานจากฝรั่งเศส ซึ่งเขาก็เพิ่งรู้ว่าแถบมหาวิทยาลัยโบบาตงซ์สามารถพบฮิปโปรกริฟฟ์ได้ นั่นจึงทำให้นักเรียนหญิงจากที่นั่นดูสนิทชิดเชื้อกับเจ้าตัวขนหนาพวกนี้มาก



ยงกุกค่อยๆก้มลงโค้งให้กับฮิปโปกริฟฟ์ด้วยความสุภาพตามคำสอนของศาสตราจารย์เมื่อคาบที่แล้ว ก่อนที่เจ้าตัวใหญ่จะก้มโค้งตอบรับคำทักทายจากเพื่อนของเขา ยงกุกยกมือขึ้นมาวางลงไปบนข้างแก้มของฮิปโปรกริฟฟ์ พร้อมลูบไปมาเบาๆ ราวกับต้องการให้มันอยู่ในความสงบ และไม่เผลอขย้ำเจ้าตัวก่อนที่จะจบบทเรียนในวันนี้



เยี่ยมมากคุณคิมศาสตราจารย์ดันมิลส์เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ นั่นทำให้ยงกุกถอนมืออกจากข้างแก้มของสัตว์วิเศษ พร้อมกับก้าวถอยหลังช้าๆ แล้วหันไปโค้งตัวใส่ศาสตราจารย์



ขอบคุณครับเสียงปรบมือดังขึ้นจากเพื่อนร่วมบ้านคนอื่นๆที่ยืนรายล้อมอยู่ ก่อนเพื่อนหน้าแปะจะเดินกลับมาตรงที่พวกเขายืนอยู่ พร้อมกับฟาดมือหนักๆใส่อกทั้งซองอูและดงฮยอนไปอย่างแรงจนเกิดเป็นเสียงดัง



กูได้ยินที่พวกมึงพูดนะยงกุกเอ่ย แล้วยกนิ้วขึ้นมาชี้ไปทีละคน



กูไม่ได้พูดอะไรเหร้ย!” ดงฮยอนว่าพร้อมอมยิ้มใส่ ด้วยความหมั่นไส้จึงโดนสันหนังสือของเขาฟาดไปอีกหนึ่งที



อย่าไปเชื่อมันกุก มันพูดก่อนคนแรกเลยซองอูว่า



มึงก็เล่นตามกูปะวะดงฮยอนเอ่ยเถียง



พอเลยพวกมึงอ่ะเพื่อนที่แสนดีสุดๆยงกุกว่าอย่างหงุดหงิดแล้วกระแทกตัวพิงกับก้อนหินด้านหลัง ถ้าไอ้ยองมินอยู่มันต้องเป็นคนออกไปไม่ใช่กูแน่ๆอ่ะสิ้นเสียงยงกุก พวกเขาสามคนก็ถอนหายใจออกมาตามๆกัน



มึงว่ามันเป็นคนทำป่ะวะดงฮยอนเอ่ยถามด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียดกว่าเดิม



ไม่นี่มึงถามอะไรเนี่ย คนอย่างไอ้ยองมินเนี่ยนะ แค่เอาชนะน้องกูยังทำไม่ได้เลย เห็นความเป็นทาสมาแต่ไกลเขาเอ่ยตอบไป ก่อนพวกมันจะหลุดยิ้ม



เออ ไอ้ยองมินไม่มีเหตุผลที่จะทำนะแล้วยงกุกก็เอ่ยต่อ



นั่นดิกูไม่คิดว่าทำเรื่องบ้าๆแบบนี้อยู่แล้วดงฮยอนว่าต่อ แล้วมึงไปตามเรื่องมาเป็นไงบ้าง



ไม่ได้เรื่องอะไรเลยมึง พวกอาจารย์ไม่ให้กูยุ่งเลย นี่กูวิ่งวุ่นไปทั่วลืมนั่นลืมนี่ไปหมด เอาแต่เป็นห่วงเรื่องไอ้ยองมินมัน ดีนะที่กูไม่ลืมเข้าเรียนด้วยซองอูว่าอย่างติดตลก ก่อนพวกเขาสามคนจะหันไปสนใจคำเอ่ยสอนตามบทเรียนของศาสตราจารย์ต่อ



จวบจนกระทั่งสิ้นสุดของการเรียนวิชาสุดท้ายชองวันนี้



ใช่แล้ว



ตามจริงในวันนี้เขามีเรียนสามวิชา



แต่เห็นบอกว่าศาสตาจารย์ชีตาร์ต้องไปตามเรื่องของยองมิน การเรียนการสอนในวิชาแปลงร่างวันนี้จึงต้องถูกยกเลิกไป และเปลี่ยนมาเรียนวิชาสัตว์วิเศษแทน ถ้าไอ้จงฮยอนไม่เดินมาบอก ป่านนี้เขาคงไปนั่งรอเรียนในห้องเรียนวิชาแปลงร่างไปแล้วเพียงคนเดียวซะแล้ว



ต้องขอบใจมันจริงๆ




แต่ก่อนอื่น




ตอนนี้องซองอูรู้สึกแปลกๆ


 


เหมือนกับเขาลืมอะไรไปอย่าง





ช่างเถอะ


เขาปวดหัวมากเกินกว่าจะคิดเรื่องอะไรแล้ว

 

 

 







 

ไปเล่นควิดดิชกันไหมพี่มึงพวกพี่กัปตันแม่งจองสนามกันไว้หลังกินข้าวเที่ยงเสร็จ แต่พี่มันเพิ่งเดินมาบอกผมว่าติดเรียนวิชาปรุงยากันหลังจากที่เลิกเรียนจากชั่วโมงวิชาสัตว์วิเศษ พวกเขาและเพื่อนร่วมบ้านที่เหลือก็เดินกลับมาถึงที่ปราสาทฮอกวอตส์ และมันตรงกับเวลาทานอาหารเที่ยงพอดี นั่นจึงทำให้พวกเขามานั่งจมปลักกินอาหารเที่ยงที่ห้องโถงใหญ่ได้อย่างรวดเร็ว



หลังจากนั่งกินไปไม่นานไอ้เด็กตัวแสบอย่างคิมซามูเอลเชสเตอร์คนใหม่ของกริฟฟินดอร์ก็เดินเข้ามาในวงของพวกเขา พร้อมกับเอ่ยคำชวนไปเล่นควิดดิชในยามบ่ายของวัน



โอ้โห มึงชวนไม่ดูสภาพอากาศเลยแต่กูไปยงกุกเอ่ยพูดเป็นคนแรก และแน่นอน คีปเปอร์คนเดียวของทีมควิดดิชจะปฏิเสธได้อย่างไรกัน



ไปด้วยละกัน ขี้เกียจอ่านสือแล้วจงฮยอนที่อยู่ข้างๆเขาก็เอ่ยบ้าง พร้อมกับหันไปพยักหน้าใส่รุ่นน้อง



เออ กูไปด้วย รู้สึกปวดหัวตุบๆว่ะ เล่นกีฬาหน่อยจะได้หายซองอูว่าพร้อมกับนวดขมับไปมาให้รู้ว่าตนปวดหัวจริงๆ



อ้าว พี่ซองอูไม่ต้องไป—“ ไม่ทันที่คิมซามูเอลจะเอ่ยพูดกับเขาจบประโยค  เสียงของดงฮยอนก็ดังขัดขึ้น



เดี๋ยว! ไอ้เคนตะทำอะไรวะนั่น!!” ร่างโปร่งๆของมันก็ผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พร้อมกับจ้องไปยังทางหน้าประตูทางเข้าของห้องโถงใหญ่ นั่นเรียกให้ทั้งโต๊ะของพวกเขาหันมองเป็นสายตาเดียวกัน



ซองอูที่หันตามไปเห็นภาพตรงหน้านั้นก็กลับมาส่งสายตามองไปที่ยงกุกที่กำลังมองมาอยู่เช่นกัน



เรื่องนี้ต้องขยาย



เอาจริงๆกูว่าเคนตะอาจจะชอบดงฮันก็ได้นะ ยงกุกว่าขึ้น พร้อมรอยยิ้มที่ดูเหมือนกับกำลังมีแผนชั่วอยู่ในใจ



เออคิดเหมือนกูเลย ดูท่าทางดิ เหมือนแฟนกันเลย และเป็นเขาอีกครั้งที่เอ่ยเป็นลูกคู่ต่อจากยงกุก ก่อนที่เพื่อนของเขาจะผุดลุกออกไปจากที่นั่ง



แต่ก่อนจะไปไหนไกล มันก็เอ่ยพูดกับคนที่เหลืออยู่ที่โต๊ะ



เจอกันสนามควิดดิช! กูขอไปจัดการกับมังกรที่ไม่รักดีก่อนมันว่า และผละตัวเดินออกจากโต๊ะทันที แล้วด้วยความสนใจ พวกเขาก็มองตามอย่างไม่วางตา



เอาตามจริงก็ไม่ใช่เขาหรอกที่มอง คงเป็นเพื่อนๆที่เหลือมากกว่า ที่สงสัยในความสัมพันธ์ของดงฮยอนและดงฮัน และยิ่งมีเคนตะ หนุ่มญี่ปุ่นที่น่ารักของกริฟฟินดอร์มาอีก



หากพูดถึงของดีของกริฟฟินดอร์แล้ว นอกจากลุ่มของพวกเขา และกลุ่มของเยจองแล้ว ก็คงมีเคนตะเนี่ยหล่ะที่นักเรียนบ้านอื่นชอบพูดถึงกัน



ไม่รู้ว่าเพราะใบหน้าน่ารักๆตามแบบฉบับหนุ่มญี่ปุ่น หรือเพราะนิสัยที่เข้าถึงง่ายของเจ้าตัวกันแน่ที่ทำให้มีคนชอบเยอะ



ซึ่งซองอูไม่รู้หรอกว่าคิมดงฮันเด็กหนุ่มที่แอบกุ๊กกิ๊กอยู่กับเพื่อนเขาจะชอบเคนตะเหมือนคนอื่นๆหรือเปล่า



แต่แค่เห็นเวลาดงฮยอนหงุดหงิดมันก็สนุกมากๆเท่านั้นเอง



งานนี้มีบ้านแตกแน่เลยขรั่บ




แซมไปรอที่สนามเลย เดี๋ยวพวกพี่กินเสร็จ ไปเอาไม้กวาดที่หอ แล้วจะตามไปนะพรีเฟ็คจงฮยอนเอ่ยพูด ก่อนจะหันหน้าไปจัดการกับอาหารในจานต่อ



ซามูเอลรับคำแล้วเดินหนีออกไปจากห้องโถงใหญ่ตามคำบอกของคนเป็นพี่



องซองอูมองตามไป ก่อนที่เขาจะเจอร่างของน้องชายตัวเองยืนอยู่พร้อมกับเอ่ยพูดกับใครสักคนที่เขามองไม่เห็นจากมุมนี้อยู่ไม่ไกลจากทางเข้าของห้องโถง เขาพยายามจะเอ่ยทักทายจากตรงนี้ แต่ยังไม่ทันได้ทำอะไรมากกว่ายืนตัวขึ้น ร่างของคนที่น้องชายเขาคุยด้วยก็ปรากฏขึ้นในสายตาของเขา



ซองอูมองภาพตรงหน้าด้วยความไม่เข้าใจ



ทำไมน้องชายเขาถึงได้ยืนคุยอยู่กับไลควานลินแล้วละ?



คืนดีกันแล้วงั้นหรอ



หรือแผนของซองอูจะได้ผล?



เอาตามจริง



ซอนโฮก็คงอยากจะคืนดีกับไลควานลินจนใจขาดแล้วละ เด็กนั่นไม่ใช่คนที่โกรธใครนานหรอก ไม่เลยสักนิด



ขนาดตอนเด็กๆที่มักจะโดนเขาแกล้งอยู่ประจำ ก็ไม่เคยโกรธนานเกินวันเสียที



มากสุดแค่สามชั่วโมงเท่านั้น นั่นกับว่าอาการหนักแล้ว



เอาเถอะ



เขาควรปล่อยให้ซอนโฮจัดการชีวิตตัวเองบ้างได้แล้ว

 





อีกแล้ว

 


ทำไมซองอูถึงรู้สึกแปลกๆ

 


ราวกับเขากำลังลืมอะไรสักอย่างจริงๆ



 

อะไรกันละทำไมถึงนึกไม่ออกกันนะ

 



ปวดหัวโว้ยยยยยยย

 

 

 

 

 




 

ไอ้ซองอู! นี่มึงขว้างควัฟเฟิลพลาดเป็นครั้งที่สี่แล้วนะ! มึงไหวไหมเนี่ย ร่างสูงในชุดเสื้อหนาวกันลมแดงสลับเหลืองของกริฟฟินดอร์บินวนเข้ามาหาเพื่อนร่างโปร่งที่ยืนเหวออยู่ด้านหน้าของที่ห่วง



ซองอูเหลือบมองคิมยงกุกด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ



ทำไมเขาถึงทำพลาดกันถึงสี่ครั้งติดแบบนี้



กูกูไม่รู้



พี่ซองอูกัปตันเขาจองไว้แค่สามชั่วโมงนะพี่ นี่ผ่านไปสองชั่วโมงแล้วแต้มพี่ยังไม่ขึ้นเลยคิมดงฮันที่เห็นท่าไม่ดีจึงบินโฉบมาแตะเข้าที่ไหล่ของพี่ชายหน้าหวาน



นี่มึงโอเคไหมเนี่ยจงฮยอนเอ่ยถามต่อ



เดี๋ยวนะพี่ดงฮัน—“ จู่ๆคิมซามูเอลที่เพิ่งบินเข้ามาในวงก็เอ่ยขัดขึ้น พร้อมกันสายตาไปจ้องคนที่กำลังบินอยู่ข้างๆพี่ซองอู



อะไรมึง?” ดงฮันขานรับ



พี่บอกว่านี่เราเล่นมาสองชั่วโมงแล้วงั้นหรอ?”



เออดิกูมีนาฬิกา พ่อซื้อมาให้ตอนคริสต์มาส ทำไมวะ?” ดงฮันเอ่ยถามซ้ำ แล้วเบนสายตาไปมองคนที่กำลังหัวหน้าเหรอหราอย่างไม่เข้าใจ



พี่ซองอู!!” ซามูเอลเลิกสนใจดงฮัน ก่อนเจ้าตัวจะหันมองใบหน้าของพี่ชายร่วมบ้านพร้อมกับเบิกตาโต



อะอะไรซองอูเอ่ยถามพร้อมกับที่ยกมือที่เริ่มสั่นของตัวเองขึ้นมาลูบเหงื่อบนหน้า



นี่พี่บอกผมที



...



พี่ซองอูพี่ไม่ได้ลืมนัดของพี่แดเนียลใช่ไหม!!?” ซามูเอลเอ่ยขึ้นอย่างเสียงดัง ก่อนคนที่ถูกเอ่ยพูดด้วยจะอ้าปากกว้างด้วยความตกใจ



นี่ไง!



เขาลืมอะไรไปจริงๆด้วย



เขาลืมนัดของแดเนียล!!!



เวรแล้วซองอูว่าอย่างรีบร้อน พร้อมกับหักไม้กวาดบินร่อนต่ำลงจนถึงที่พื้นภายในเวลาไม่กี่นาที ก่อนเขาจะโยนไม้กวาดทิ้งไว้แถวนั้นอย่างไม่ใส่ใจ แล้วก้าวเดินออกจากสนามควิดดิชเพื่อไปที่ทะเลสาบอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางสายตาที่มีแต่คำถามของเพื่อนร่วมบ้านคนอื่นๆที่กำลังบินอยู่ในสนาม แต่มันก็ไม่ช่วยให้องวองอูหันกลับมาเอ่ยอธิบายแต่อย่างใด


เขาเอาแต่วิ่ง วิ่ง และวิ่งเรื่อยๆ


หากหายตัวได้คงทำไปแล้ว






ขอร้องแหละคังแดเนียล



รอกูก่อนนะ




ได้โปรด




กูกำลังจะไปหามึงแล้ว

 












ร่างโปร่งหยุดฝีเท้าลงทันทีที่ร่างของตัวเองมาถึงจุดหมายปลายแล้ว พร้อมกับยกมือขึ้นมากุมอกที่กำลังหอบขึ้นลงด้วยความเหนื่อย



การวิ่งจากสนามควิดดิชมาที่ทะเลสาบในเวลาไม่กี่นาทีมันไม่ใช่เรื่องเล่นๆเลยจริงๆ



จะโทษอะไรได้นอกจากความสับเพร่าของเขาเองที่ดันลนจนลืมไปหมดเสียทุกอย่าง



ปกติแล้วเขาก็ไม่ใช่คนความจำดีอะไรอยู่แล้ว แต่นัดสำคัญมากขนาดนี้เขาไม่ควรจะลืมมันเลยให้ตายสิ



บ้าไปแล้วองซองอู




ซองอูหยีตามองภาพตรงหน้าด้วยหัวใจที่เต้นระทึก เมื่อสิ่งที่อยู่ตรงหน้าคือแผ่นหลังกว้างของคังแดเนียลที่กำลังหันมองวิวทะเลสาบในเวลาบ่ายๆอยู่



เขาพยายามจะสูดหายใจเข้าด้วยความยากลำบาก เมื่ออาการหอบจากการที่วิ่งมานานไม่ลดลงเลย ทำให้เสียงที่เอ่ยเอื้อนออกไปนั้นแหบแห้งอย่างน่าสงสาร



แดแดเนียล

 



เงียบ

 



สิ่งที่องซองอูได้กลับมามีแต่ความเงียบและเสียงลมที่พัดใบไม้อยู่รอบๆตัวพวกเขาเพียงเท่านั้น คังแดเนียลไม่แม้แต่หันหน้ากลับมา หรือเอ่ยตอบอะไรเขาเลย



นั่นทำให้ใจของซองอูสั่นไม่หยุด



แต่ไม่นาน เจ้าของหลาดไหล่กว้างก็เอ่ยขึ้นมา

 



ซองอูรู้ไหมครับ?”



...



ที่เดิร์มสแตรงก์ผมไม่เคยได้ออกมาสูดอากาศแบบนี้เลยสักครั้ง



...



ทุกวันผมต้องอยู่แค่ภายในโรงเรียน ออกจากเขตปราสาทก็ไม่ได้ เพราะอากาศที่ไม่เอื้อ คนที่ไม่ชอบอยู่นิ่งๆแบบผมก็รู้สึกว่ามันโคตรน่าเบื่อแดเนียลเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราวกับว่าไม่ได้รู้สึกอะไรในตอนนี้ แต่ยังไงซะองซองอูก็สัมผัสได้ถึงความเศร้าที่ออกมาจากน้ำเสียงนั้น



แดนเขาเอ่ยเรียกชื่ออีกคน



และอีกครั้ง แดเนียลไม่ได้ตอบเขา



แต่ตั้งแต่ที่ผมมาอยู่ที่นี้ผมก็ได้รู้ว่า ฮอกวอตส์มันเป็นสถานที่ที่เยี่ยมที่สุด



...



ฮอกวอตส์ทำให้ผมได้เรียนรู้อะไรใหม่ๆหลายอย่าง



...



“—ฮอกวอตส์ทำให้ผมได้รู้ว่าความอบอุ่นจากอ้อมกอดคนมันเอาชนะหิมะที่แสนหนาวเหน็บได้ พูดจบ คนตัวสูงก็หันหลังกลับมามองเขาอย่างช้าๆ พร้อมรอยยิ้มที่ประดับอยู่บนหน้าบางๆ



มึงเขาก้าวเดินเข้าไปหยุดยืนอยู่ตรงหน้าคังแดเนียล และจ้องเข้าไปในดวงตาสวยได้รูปของอีกคนอย่างสื่อความหมาย



ผมดีใจนะครับที่ถึงแม้ซองอูจะลืมนัดผมแต่ก็ยังมา ไม่ปล่อยให้ผมรอไปจนเวลาค่ำ



กูกูขอโทษจริงๆ กูไม่ได้ตั้งใจจะลืมแดเนียลไม่ตอบแต่พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ แต่สิ่งที่แสดงออกมาผ่านดวงตานั้นทำให้ซองอูแทบอยากจะตบตีตัวเองหลายๆทีไปเลย



ครับไม่เป็นไรซองอูส่ายหัวอย่างไม่เชื่อในสิ่งที่คนตัวใหญ่พูดออกมาเลยสักนิด



สีหน้าและท่าทางแบบนี้นะหรอที่ไม่เป็นอะไร



ไม่น่าเชื่อเลยสักนิด



แล้วที่บอกว่ามีเรื่องจะบอกกูนี่คือ?” ซองอูเอ่ยถามขึ้นในสิ่งที่อีกคนบอกไว้เมื่อเช้า ก่อนที่เขาจะพบกับปัญหาที่ทำให้หัวหมุนไปทั้งวัน



...



แดเนียลไม่เอ่ยตอบอะไรเขามาอีกแล้ว เจ้าตัวเอาแต่จ้องมาที่ใบหน้าเล็กได้รูปของเขาอย่างไม่วางสายตา ก่อนที่มือใหญ่ของคนตัวสูงจะยื่นมาจับกับมือของเขาด้วยความอ่อนโยน



สัมผัสคุ้ยเคยทำให้ซองอูรู้สึกอุ่นใจ และไม่คิดที่จะขัดขืนหรือปล่อยเจ้าของมือนี้ไป



หากแต่เขาคงจะลืมไป



ไม่มีอะไรคงอยู่ถาวร



ความจริงมีอยู่หลายเรื่องเลยครับแดเนียลว่าขึ้น แต่มีแค่อย่างเดียวที่ผมอยากจะพูดกับซองอูตอนนี้



สิ้นประโยคของคังแดเนียล คนร่างโปร่งก็เม้มปากอย่างตื่นเต้น



นี่เป้นครั้งแรกเลยที่องซองอูรู้สึกได้ถึงความประหม่ามากขนาดนี้



ตอนที่ลงสนามควิดดิชนัดแรกในชีวิต เขายังไม่รู้สึกตื่นเต้นมากเท่านี้เลย



อะไร?”



แดเนียลไม่ได้เอ่ยตอบอะไร แต่กลับยื่นมือเข้ามาจับเข้าที่ปลายคางของเขาให้เชิดขึ้นสูงรับกับความสูงของเจ้าตัว



ซองอูเกร็งตัวอย่างเห็นได้ชัด และนั่นทำให้คนที่กำลังมองอยู่ยิ้มออกมาด้วยความขบขัน



คนตัวสูงค่อยๆยื่นหน้าเขาไปไกลอีกคนเรื่อยๆจนช่องว่างที่กั้นระหว่างคนสองคนเหลือเพียงแค่อากาศที่สามารถผ่านได้เท่านั้น



ซองอูรู้แล้วว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อจากนี้



เขาหลับตาลงเมื่อรู้สึกได้ถึงแรงอารมณ์ที่เพิ่มขึ้นจนคิดว่าหากซองอูมองหน้าแดเนียลแบบนี้ต่อไปมีสิทธิ์ที่เขาจะหัวใจวายตายแน่ๆ



เมื่อเห็นดังนั้น คนที่กำลังจะประกบริมฝีปากลงที่อวัยวะเดียวกันกลับชะงักแล้วเปลี่ยนเป้าหมายเป็นหน้าผากมนที่วันนี้ถูกปกคลุมไปด้วยผมหน้าม้าที่แสนน่ารัก



ริมฝีปากได้รูปของแดเนียลกดสัมผัสลงที่หน้าผากของซองอูอย่างแผ่วเบาราวกับว่าหากเขาทำมันแรงไป คนตรงหน้าจะสลายหายไป



แช่ค้างไว้ไม่นาน คังแดเนียลก็ถอนริมฝีปากออก แต่ไม่ได้ละใบหน้าหรือถอยหลังหนีออกไปแต่อย่างใด



ซองอูลืมตามองภาพตรงหน้าช้าๆ



เขาเผลอเม้มปากอย่างประหม่าอีกครั้งเมื่อสบสายตาที่ราวกับสื่อความหมายที่ชัดเจนของคนตัวสูง



แต่ทำไมซองอูถึงได้รู้สึกกลัวความหมายของอีกคนขึ้นมา



ซองอูครับ—“

 


“—อื้อ

 


ผมรู้ว่าเรื่องของเรามันเริ่มต้นไม่ดีและผมก็คงทำอะไรหลายอย่างให้ซองอูหงุดหงิดด้วย

 


ก็รู้ตัวนิเขาว่าพร้อมกับเบะปากใส่อย่างขบขัน

 


ซองอู


 

เรียกกูอีกละ กูจำชื่อตัวเองได้น—“

 



ผมชอบซองอู

 




เป็นแฟนกับผมได้ไหม

 




ซองอูรู้ตัวดี เขารู้จักตัวเองดีพอที่จะรู้ว่ารู้สึกที่ผ่านมาตลอดหลายเดือนมานี้มันคืออะไร



และเขาไม่ใช่เด็กๆที่จะมองเพียงแค่เรื่องความรู้สึก ระหว่างคนสองคน



ความรักมันมีปัจจัยหลายอย่างเมื่อพวกเขาเริ่มโตเป็นผู้ใหญ่กัน ทั้งเวลา ระยะทาง และอะไรอีกหลายอย่างที่ถ้าให้พูดภายในวันเดียวก็คงไม่หมด



ไม่รู้ว่าเพราะเป็นนี่คือความรักครั้งแรกของเขาหรือเปล่า ถึงทำให้องซองอูคิดเยอะไปหมด



ถึงไอ้ยงกุกมันเคยบอกเขาแล้วก็ตามทีว่าเรื่องระยะทางมันไม่เป็นผล



แต่พอเหลือเวลาอยู่ด้วยกันอีกไม่มากแล้ว มันก็ยิ่งทำให้เขากลัว



เป็นเพราะเขารู้สึกมากเกินไป มันถึงได้คิดกลัว ถ้าหากวันนึงเขาไม่ได้เห็นใบหน้าของอีกคนแล้วจะเป็นอย่างไร และวันนึงที่ว่ามันคงใกล้จะมาถึงเร็วๆนี้แล้ว

 



แน่นอน

 



เขาทำใจไม่ได้อยู่แล้ว

 

 

 



แดเนียล คือกู—“



เขาค้างคำพูดไว้เพียงแค่นั้น และไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาอีก ปล่อยให้เวลามันผ่านไปเรื่อยๆจนคนที่อยู่ตรงข้ามหัวเราะเบาๆในลำคอ


 

 ผมคงตั้งความหวังมากเกินไป แดเนียลว่าด้วยรอยยิ้มราวกับกำลังสมเพชตัวเองอยู่ เมื่อคนตรงหน้าไม่คิดจะเอ่ยตอบอะไรกลับมาเลย



ไม่ใช่แบบนั้นนะมึงกูแค่ซองอูพยายามจะยื้อแขนของแดเนียลไว้ไม่ให้อีกคนเดินหนีไป



ครับ ผมเข้าใจแล้ว ความรู้สึกของผมที่ให้ซองอูไปมันคงส่งไปไม่ถึง



ไม่แดน คือกู—“



แต่ความรู้สึกของผมตลอดเวลามันคือความจริงทุกๆอย่าง



...



ผมไม่ใช่คนดีอะไรแบบที่ซองอูเห็นอยู่ตอนนี้หรอกครับ ผมทั้งเกิดในตระกูลที่มีประวัติไม่ค่อยดี แถมยังเรียนในโรงเรียนที่เป็นของพวกใฝ่ทางมืด ไม่แปลกที่ซองอูจะไม่คิดที่รู้สึกอะไรแบบนั้นกับผม

 


แดเนียลฟังกูก่อน

 


ครับผมฟังซองอูอยู่ตลอดแดเนียลว่าด้วยน้ำเสียงโทนที่ซองอูไม่เคยได้ยินมาก่อน แล้วซองอูเคยรับฟังความรู้สึกผมบ้างไหมครับ?”

 


...



ผมไม่รู้จริงๆว่าเหตุผลของซองอูคืออะไรแต่การที่ผมชอบซองอู ผมไม่ได้ใช้เหตุผลอะไรเลย



แดนซองอูแทบเค้นเสียงตัวเองไม่เจอเมื่อสายตาที่กำลังมองเขาอยู่เปลี่ยนไปจากเมื่อกี้อย่างน่าใจหาย



แต่ผมก็เข้าใจซองอูครับ ผมไม่โกรธเลยที่ถูกปฏิเสธแบบนี้คนตัวสูงเอ่ยพูดอีกครั้ง ก่อนจะค่อยๆเอื้อมมือมาแกะนิ้วของเขาออกจากข้อแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามออกอย่างเบาๆ



แต่สิ่งที่เขารู้สึกได้มันเหมือนกลับถูกกระชากออกมากกว่า



ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะครับ ขอบคุณจริงๆพูดจบ ร่างของคังแดเนียลก็หันตัวกลับเพื่อเดินออกไปจากบริเวณนี้ โดยทิ้งให้คนที่กำลังสับสนกับความคิดตัวเองมองตามด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม



และหากซองอูเอะใจมากกว่านี้




เขาคงรู้ได้ว่าใบหน้าหลังจากที่หันหลังให้ของคังแดเนียลเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่กลั้นไว้แทบไม่อยู่

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

โธ่เว้ย!!” ซองอูเอ่ยตะโกนอย่างเสียงดังก่อนจะพุ่งตัวเข้าหาเตียงนอนขนาดพอดีในห้องพักของเขา ก่อนที่เพื่อนเจ้าของเตียงถัดไปจะสะดุ้งตัวอย่างตกใจตาม



อะไรของมึงเนี่ยซองอู!” ยงกุกเอ่ยพูดด้วยความตกใจ ก่อนคนที่กำลังนอนฟุบลงกับเตียงจะชะโงกหน้าขึ้นมามอง



อ้าวมึงอยู่นี้ด้วยอ่อ



นี่ก็ห้องกูเหมือนกันปะวะยงกุกว่า แล้วหันไปลูบแมวหน้าหยิ่งบนตักตัวเองต่อ แล้วมึงเป็นอะไร



ไม่รู้ว่ะแม่งเขาตอบพร้อมซบหน้าลงกับฟูกเหมือนเดิม



เรื่องแดเนียล?”



ไอ้แปะ! นี่มึงก็อ่านใจได้หรอซองอูเปลี่ยนมานั่งจ้องหน้าเพื่อนแทน ก่อนจะชี้นิ้วใส่อย่างอึ้งๆ



อ่านใจอะไรของมึงแค่เห็นหน้าก็รู้แล้ว พอเป็นเรื่องเกี่ยวกับไอ้แดเนียลทีไรมึงก็ทำท่าหูลู่หางตกตลอด



ยงกุกว่า ก่อนจะได้รับแรงพยักหน้าเบาๆ พร้อมกับถอนหายใจออกมา



มึงว่ากูควรทำไงดีวะเขาเอ่ยถามขึ้นอย่างจริงจัง จนคนที่เอาแต่เล่นแมวต้องเงยหน้ามอง



เรื่อง? อย่าบอกนะว่าวันนี้ที่แดเนียลเรียกมึงไปหามันบอกชอบมึง?!”



เออ



แล้วมึงก็ปฏิเสธ?”



“—ไม่เชิงงั้น แค่กูไม่ได้ตอบอะไรไป โอ๊ย! เจ็บนะโว้ย ซองอูเอ่ยพูด ก่อนจะอุทานออกมาเสียงดังเมื่อเขาถูกเพื่อนหน้าแปะยกแมวสีดำตัวนั้นขึ้นมากระแทกใส่หน้าเขา



เจ็บสิจะได้มีสติ นี่มึงจำไม่ได้เลยหรอที่กูเคยบอกไป?” ยงกุกเอ่ยถาม แล้วยืนเท้าสะเอวมองหน้าด้วยความหงุดหงิด



จำได้แต่มึง คนเราสามารถรักกันได้ทั้งๆที่ระยะทางมันห่างไกลขนาดนี้อ่อวะ



แล้วทำไมมึงถึงคิดว่าไม่ได้ยงกุกเอ่ยถามกลับ



ไม่รู้ดิ แค่อยู่ใกล้ๆกันยังมีสิทธิ์ทะเลาะกัน นอกใจกันได้เลย นี่กูกับมันอยู่ห่างกันขนาดนั้น เป็นไปไม่ได้เลยว่ะเขาตอบพร้อมกับถอนหายใจออกมาอีกครั้งอย่างเหนื่อยใจ



ทำไมการจะมีความรักมันถึงได้ยากเย็นขนาดนี้กันนะ



นี่มึงกำลังดูถูกความรู้สึกมันอยู่นะ



ไม่เว้ยคือกู—“



อย่าเถียงกู มึงไม่เชื่อใจมันเลยอ่ะรู้ตัวไหมวะ



...



มึงลองถามตัวเองดู ว่าตลอดเวลาที่มึงกำลังมันอยู่ด้วยกันมาเนี่ย มันเคยทำให้มึงรู้สึกอึดอัดใจไหม หรือเคยทำให้อะไรให้มึงไม่ไว้ใจหรือเปล่า



...



กูว่ามันโคตรจริงจังกับมึงเลย แต่ดูสิ่งทีมึงตอบแทนดิวะ เป็นกูนี่โคตรเสียใจอ่ะ ให้เขาไปเต็มร้อยแต่ได้กลับมาแค่ห้าสิบ



"..."


มึงลองทบทวนตัวเองดีๆก่อนแล้วกันนะ ว่าการที่มึงมีมันในฐานะแฟนแบบระยะทางไกล กับไม่มีมันอยู่ในชีวิตมึงเลย จะเอาแบบไหน ว่าจบ ยงกุกก็วางแมวของตัวเองลงที่พื้น ก่อนจะเดินตรงไปที่ประตู



กูขี้เกียจจะพูดแล้ว ไปกินข้าวดีกว่าเพื่อนหน้าแปะว่า คงจะไม่ไปกินข้าวอีกแล้วใช่ไหมมึงอะ เครียดทีไรก็ไม่ยอมกินข้าว กูขอให้มึงโดนน้องเซอุนด่าพูดจบก็เปิดประตูออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ซองอูมองตามอย่างงงๆ



ทำไมวันนี้มันพูดดีกว่าปกติวะ



แปลกๆนะ



แต่ช่างมันเถอะ



เขาขอจัดการความรู้สึกตัวเองก่อนแล้วกัน ยังไงก้เหลืออีกวันนึง พรุ่งนี้เขาจะลองคุยกับคังแดเนียลอีกครั้งหนึ่ง



หวังว่าไอ้หมาแดนจะไม่งอนไปมากกว่านี้นะ

 

 

 

 

 

 

 




ยามเช้าเดินทางมาถึงอย่างรวดเร็วเมื่อกับว่าเวลานี้คือเวลาแห่งความสุขที่เขากำลังจะพลาดมันไปเร็วๆนี้



ไม่รู้เลยว่าเมื่อคืนเขานอนจัดลำดับความคิดถึงกี่โมง แต่รู้ตัวอีกทีก็คือผล็อยหลับไปแล้ว



แต่ต้องขอบคุณอะไรก็ตามเมื่อคืนนี้ ที่ทำให้องซองอูคิดอะไรได้หลายๆอย่าง



และวางแผนที่จะง้อไอ้หมาขี้น้อยใจแล้ว



ซองอูขยับตัวลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะหันไปมองเจ้าบีเวอร์ของเขาที่กำลังแทะของกินแต่เช้าด้วยรอยยิ้มกว้าง



เป็นกำลังใจให้ป๋าผ่านวันนี้ไปด้วยนะร็อกกี้



เขาเอ่ยในใจกับสัตว์เลี้ยงของตัวเอง ก่อนจะปรายสายตาหันมองรอบห้องพักที่มีร่างของเพื่อนเขาทั้งสามคนกำลังนอนฟุบหลับอยู่ราวกับฝันดี



ซองอูมองเห็นยงกุกที่กำลังวาดรอยยิ้มกว้างบนใบหน้าอย่างหน้าหมั่นไส้ ก่อนเขาจะคว้าหมอนใบโตของตัวเองแล้วโยนไปหาอีกคนอย่างแรงและไม่ออมมือใดๆ



โอ๊ย!” ยงกุกร้อง ก่อนจะสะบัดผ้าห่มลุกขึ้นนั่งอย่างทันที



คิคิ



เล่นอะไรของมึงแต่เช้าเนี่ยซองอู!” ยงกุกว่าพร้อมขยี้หัวไปมาเมื่อเขาปรับสายตาได้แล้ว และมองเห็นตัวการที่บังอาจมาปลุกเขาแต่เช้าตรู่แบบนี้



ดีแล้วที่มันปลุก เดี๋ยวเราจะสายกันนะดงฮยอนที่อยู่เตียงถัดไปอีกเอ่ยพูดขึ้น เมื่อเจ้าตัวก็ถูกระบบกวนเหมือนกัน แล้วลุกขึ้นจากเตียงแม้จะมีสีหน้าที่เหนื่อยอ่อนก็ตามที



เออวะ กูเกือบลืมยงกุกเอ่ยตอบ พร้อมกับสวมสลิปเปอร์เดินออกไปนอกห้อง



อะไรกันวะ?” คนที่ไม่ได้เข้าห้องโถงใหญ่เมื่อเย็นอย่างซองอูและยองมินที่กำลังสลึมสลือหันมองหน้ากันด้วยความสงสัย




ก่อนที่ดงฮยอนจะเอ่ยปากบอกอะไรบางอย่าง ที่ทำให้ซองอูแทบหยุดหายใจ แล้วแทบอยากจะวิ่งออกไปจากหอพักของกริฟฟินดอร์ทันที ถ้าไม่ถูกเพื่อนอีกสองคนดึงตัวไว้



เดิร์มสแตรงก์เปลี่ยนกำหนดการน่ะจะเดินทางกลับเช้าวันนี้



บ้าที่สุด!



นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย

 











-talk-

ง่วงกันไหมจ๊ะ เราง่วงมากๆเรย ฮือ 

ช่วงนี้กำลังน้อยใจแต่ไม่อยากบอกแหละ ฮือ คิดถึงทุกคนมากๆนะคะ แต่ไม่ค่อยมีเวลามาอัพเลยแงง 

หัวตันสุดๆ ถ้ามีอะไรตรงไหนงงๆโทษความหล่อของคังแดเนียลเลยนะคะ แงง 

ถึงจะหัวตัน น้อยใจ เราก้ต้องสตรีมเพลงต่อไป๊ 555555555555

ไว้เจอกันใหม่โอกาสหน้านะคะ เลิ้บๆ

อย่าลืมเม้น หวีดลงแท็กก็ได้ ฮือ ต้องการกำลังใจมั่กๆเลย #MiracleMW


ปล.คำนวณแล้วเหลือไม่ถึงห้าตอนแล้วนะคะ ใกล้จบจริงๆแล้วน้า แงง ;-;






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,988 ความคิดเห็น

  1. #1951 Sawaddeeda (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 00:45

    เนียลจะแกล้งอะไรอีกเนี่ย 555555

    #1,951
    0
  2. #1878 บบตพ ♡ (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 18:09
    ใจหายหมด ที่แท้วางแผนจะแกล้งเค้า โอ้ยยยย555555555
    #1,878
    0
  3. #1838 pchnid (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 14:47
    แหนะคุณแดนน มีแผนร้ายแน่ๆ
    #1,838
    0
  4. #1824 Sweet_Memory (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 21:55
    คุณแดนต้องมีแผนอะไรแน่ๆ
    #1,824
    0
  5. #1719 `rosie (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 09:25
    เอ้า คุนแดนนนนน แกล้งอะไรลูกชายหม่ามี้เนี่ยยยยย หม่ามี้กดแอฃกรี้ให้คุนแดนเลยนะ!!!
    #1,719
    0
  6. #1508 chzckhnp (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2560 / 03:15
    คุณแดนวางแผนอะไรไว้คะ .-.
    #1,508
    0
  7. #1507 chzckhnp (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2560 / 03:14
    คุณแดนวางแผนอะไรไว้คะ .-.
    #1,507
    0
  8. #1294 ασɱ♡ (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 23:02
    ทำไมซองอูต้องมาเจออะไรแบบนี้ตลอดเลยอ่ะ 555555 ตั้งแต่วางแผนให้น้อง แผนก็ห่วย ทำให้เซอุนร้องไห้ ทำซอนโฮร้องไปสามวันเจ็ดวัน ขนาดตัวเองยังต้องวิ่งตาลีตาเหลือกตั้งหลายรอบ ทำไมซองอูน่าสงสารถึงเพียงนี้คะไรต์ ;^;
    #1,294
    0
  9. #1293 Fhy (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2560 / 10:05
    แงงง้ ไปให้ทันนะซองอู ทำตามใจตัวเองซะที
    #1,293
    0
  10. #1292 Konix (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 20:33
    โห เตรียมซับนรั้มตาแร้ว
    #1,292
    0
  11. #1291 Pinkkypig_ (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 18:33
    หวังเเอ้มเค้าป่าววฝ
    #1,291
    0
  12. #1290 Pinkkypig_ (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 18:33
    รอค่ะรออออ
    #1,290
    0
  13. #1289 แม่ม๑น้oe (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 20:49
    คุณแดนจะทำอะไรเนี่ยถึงแกล้งซองอูแบบนั้น
    #1,289
    0
  14. #1288 lvsj (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 18:48
    คุณแดนแกล้งซองอูทำม้ายยยย ใจคนอ่านก็แป้วตามเลยนะคะเนี่ยตอนแรก 55555

    ไรท์สู้ๆนะคะ เป็นกำลังใจให้ อิสอิส
    #1,288
    0
  15. #1287 pupaeqM_ (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 10:47
    คุณแดนต้องคิดจะทำไรสักอย่างแน่ๆอะ
    #1,287
    0
  16. #1286 nphermsub (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 10:06
    โอ๊ยเกิดอะไรขึ้นอีกเนี่ย ไรท์เล่นอารายยยย บอกสิว่าเปลี่ยนกำหนดการไม่ใช่เรื่องจริง แกล้งอ๋งกันเล่นใช่ม้ายยยยยย งืออไม่อยากให้จบเลยยยยจริงๆ
    #1,286
    0
  17. #1285 ディオ (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 10:03
    ซองอูคิดมากกกก
    #1,285
    0
  18. #1284 Pabona_la (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 08:40
    ความรู้สึกช้าทั้งบ้านเลยมั้ยเนี่ยย55555
    #1,284
    0
  19. #1283 P.poppy (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 07:11
    เนียลมันยิ้มร้ายปะวะ ไม่ได้นะแบบนี้ 555555
    #1,283
    0
  20. #1282 Eliee_Taylor (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 06:39
    แดเนียลมาร้ายค่ะทุกคน เราสัมผัสได้
    #1,282
    0
  21. #1281 vjwc3 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 06:34
    ต้องทันนะ;-;
    #1,281
    0
  22. #1280 vjwc3 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 06:34
    ต้องทันนะ;-;
    #1,280
    0
  23. #1279 เดอะเก๋า (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 06:31
    ความดราม่าที่กังวลมันไม่มีจริง วี้ดดดดดดดดดดดดดด อิน้องเสือมันร้าย!!! เข้าใจคุณพี่คนโตเค้านะ ต้องคิดต้องไรมากมาย ขอให้ซองอูได้ยอมรับใจตัวเองเร็ว ๆ (ตอนหน้า) ด้วยเถอะะะ
    #1,279
    0
  24. #1278 moun's (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 06:23
    เหมือนจามีซัมติงหืมมมมม
    #1,278
    0
  25. #1276 xoxocoxonut (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 01:59
    ใจร้ายยยยยย หมายถึงไรท์ ใจร้ายมากกกกก เราค้าง ค้างมาก รีบมาต่อนะคะ ฮืออออออออออออออ
    #1,276
    0