( SEASON 2 ) ◆ Miracle of September ◆ #Produce101

ตอนที่ 38 : ๓๒ - วิชาปรุงยาและโอกาสอีกหนึ่งครั้ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,547
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    6 พ.ย. 60








บทที่ ๓๒


















__________________________________________________________________________________________________________












ขอทางหน่อยครับรุ่นพี่ร่างโปร่งที่กำลังหอบหนังสือเล่มหนาพร้อมกับหิ้วกระถ่างต้นแมนเดรก เอ่ยพูดกับคนที่กำลังยืนขวางอยู่หน้าประตูของหอพัก

ก่อนคนที่ถูกเอ่ยพูดด้วยจะรู้ตัว แล้วกระเถิบตัวหนีจากเส้นทางการเดินของสองเพื่อนซี้ที่เป็นที่รู้จักอย่างดีในบ้านฮัฟเฟิลพัฟ

ซอนโฮโค้งหัวขอบคุณแล้วรีบก้าวออกจากหอพักอย่างรวดเร็ว ตามมาด้วยร่างของเพื่อนตัวเองที่ช่วงนี้ดูสดใสขึ้นราวกับคนละคน


จนเพื่อนๆพี่ๆร่วมบ้านหลายคนชอบมาถามเขาว่าฮยองซอบเป็นอะไรหรือ ทำไมดูดีขึ้นผิดหูผิดตา


อยากจะตอบไปเหลือเกินว่านั่นมันเป็นอาการของคนมีความรักไงละ


แต่ซอนโฮต้องตอบไปเพียงแค่ว่าไม่รู้








สองร่างในชุดคลุมสีเหลืองของฮัพเฟิลพัฟรีบเร่งก้าวฝีเท้าไปให้ถึงจุดหมายอย่างเร่งด่วน

แม้ว่าเวลาจะผ่านไปเกือบสิบนาทีแล้วก็ตามที

เมื่อไหร่นายจะเริ่มชวนฉันทำเรื่องไร้สาระก่อนนอนสักทีนะฮยองซอบซอนโฮเอ่ยบ่น พร้อมกับถอนหายใจเมื่อเขารู้สึกว่าตัวเองเริ่มเหนื่อยกับการเร่งฝีเท้าแล้ว

ฉันก็ลืมไปว่าวันนี้เรามีเรียนวิชาปรุงยาตั้งแต่เช้า ถ้าไม่อย่างนั้นฉันจะนอนตั้งแต่สองทุ่มแล้วคนที่อยู่ด้านหลังเอ่ยขึ้นบ้าง แล้วก้มตัวลงไปมองต้นแมนเดรกในอ้อมแขน เพราะเกรงว่าการพูดคุยของตัวเองจะทำให้มันตื่นขึ้นละส่งเสียงน่ารำคาญออกมา

เราจะสายทุกครั้งในวิชานี้เลยใช่ไหมเนี่ยเขาเอ่ย แล้วดันแว่นทรงเดิมขึ้น ก่อนทั้งคู่จะเดินมาถึงหน้าห้องเรียนของวิชาปรุงยา


เปิดสิฮยองซอบ” 


นายเปิดดิซอนโฮ


ฉันมือไม่ว่าง


ฉันด้วย


แต่—“ ยังไม่ทันให้ซอนโฮได้เอ่ยพูดอะไรเพื่อเป็นการอ้างเหตุผลที่จะไม่เป็นคนเปิดประตู แต่บานประตูตรงหน้าพวกเขาทั้งคู่ก็แง้มออกมาอย่างช้าๆด้วยฝีมือของคนด้านใน


ทำให้ซอนโฮและฮยองซอบมองเห็นภาพภายในของห้องเรียนวิชาปรุงยา ที่มีนักเรียนนั่งอยู่อย่างพร้อมเพรียง โดยมีที่นั่งว่างอยู่เพียงสองที่สำหรับเขาและเพื่อนหน้ากระต่าย


ศาสตราจารย์แจซึงที่ยืนพิงโต๊ะไม้ตรงกลางกำลังมองจ้องมาที่พวกเขาด้วยสายตาที่บ่งบอกได้ว่า 


พวกเขาซวยแล้ว


ซอนโฮกลืนน้ำลายลงคอด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะค่อยๆอมยิ้มแห้งๆมองคนที่ทำหน้าดุอยู่กลางห้อง แล้วก้าวเดินเข้าไปอย่างช้าๆ


คุณยู คุณอันผมขอทราบเหตุผลที่คุณมาช้าในวันนี้ด้วยเสียงเย็นๆของศาสตราจารย์แจซึงเอ่ยพูดกับพวกเขา นั่นทำให้ซอนโฮเสียวสันหลังทันทีที่ได้ฟัง


คือพวกเราเป็นฮยองซอบที่เอ่ยออกมาก่อน แต่เจ้าตัวก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ 


พวเราลืมต้นแมนเดรกไว้ที่ห้องครับพวกเราเลยรีบกลับไปเอาเพราะเราไม่อยากพลาดบทเรียนที่แสนวิเศษเกี่ยวกับการปรุงยาถอนพิษจากต้นแมนเดรกของศาสตราจารย์ครับเขาเอ่ยด้วรอยยิ้มกว้าง


นั่นเป็นเหตุผลที่นักเรียนอีกสิบกว่าชีวิตในห้องต้องหันหลังกลับมามองพวกเขาอย่างพร้อมเพรียงกัน


ทำให้ซอนโฮรู้ว่าในห้องไม่ได้มีเพียงแต่นักเรียนฮัฟเฟิลพัฟเท่านั้น


นักเรียนในเสื้อคลุมสีเขียวนั่งอยู่ทุกโต๊ะ และข้างๆก็มีนักเรียนของฮัฟเฟิลพัฟนั่งอยู่


น่าแปลก


เอาเถอะ ฉันเข้าใจ แต่ถ้าวันหลังเธอยังจะมาช้าอีก ฉันจะตัดคะแนนของฮัฟเพิลพัฟซะศาสตราจารย์ว่าพร้อมกับสะบัดผ้าคลุมไปอีกทาง แล้วเอ่ยต่อ


ฉันสั่งให้สลิธีรินปีสามกับฮัพเฟิลพัฟปีสามนั่งแยกกันเป็นคู่ และที่ๆเหลืออยู่ข้างๆคุณปาร์คและคุณไลคือที่ของพวกเธอพูดแค่นั้นก่อนคนอายุมากจะเดินตรงปรี่ไปที่โต๊ะไม้ตรงกลาง ทิ้งให้ซอนโฮและฮยองซอบต้องมองหน้ากันอย่างงงๆ


ให้ฉันไปนั่งกับควานลินไหม? เดี๋ยวนายไป—“


ไม่ต้องหรอกฮยองซอบ อูจินต้องอยากนั่งกับนายอยู่แล้วซอนโฮว่าแล้วผลักตัวเพื่อนของตัวเองไปยังที่นั่งที่มีคนรักของเพื่อนนั่งอยู่


ส่วนเขาก็หันสายตาไปมองแผ่นหลังกว้างที่คุ้นเคย ก่อนจะเลื่อนเก้าอี้นั่งลงข้างๆไลควานลินด้วยความเกรงๆ


ไงควานลินเอ่ยทักทันทีที่เขานั่ง แต่อีกคนไม่ได้หันสายตามามองเขาเลยสักนิด


คงจะโดนเกลียดแล้วละยูซอนโฮ


อื้มไงเขาตอบ แล้ววางต้นแมนเดรกไว้ที่พื้น พร้อมวางหนังสือเล่มหนาลงอย่างเงียบๆ


ซอนโฮสังเกตเห็นว่าหนังสือของอีกคนไร้รอยขีดเขียน ดูราวกับเพิ่งซื้อมาใหม่จากตรอกไดแอกรอนเมื่อวานนี้เลย แตกต่างกับเขาโดยสิ้นเชิง เพราะมันเป็นหนังสือที่ตกทอดมาจากพี่เซอุน (อย่างหวังว่าเขาจะใช้ของพี่ซองอู น่าจะดูใหม่ยิ่งกว่าของควานลินซะอีก) หน้าแรกของหนังสือยังมีลายมือหวัดๆของพี่ชายเขาอยู่เลย 


แต่ถึงจะดูเก่า แต่มันก็มีการจดบันทึกความรู้เพิ่มเติมมากมายจนทำให้ซอนโฮไม่ต้องถามใครให้ยุ่งยากเลย


มีพี่เป็นเรเวนคลอก็ดีแบบนี้


เอาละเริ่มต้นวันนี้ด้วยการหยิบแมนเดรกของพวกเธอขึ้นมาเสียงพูดของศาสตราจารย์แจซึงเรียกให้ร่างโปร่งหยุดออกมาจากภวังค์แล้วหันตัวไปหยิบต้นแมนเดรกของตัวเองออกมา


โดยทุกการกระทำของยูซอนโฮตกอยู่ในสายตาของควานลินทั้งหมด


หากถามว่าวันนี้เขาจะได้อะไรกลับไปบ้างจากการเรียนวิชานี้


บอกได้คำเดียวเลยว่า


เขาจะจำได้แต่หน้าของยูซอนโฮเท่านั้น




ทั้งใบหน้ายามกำลังตั้งใจเรียนกับบทเรียนที่ศาสตาจารย์ประจำบ้านของเขาเริ่มสอน ทั้งใบหน้ายามหงุดหงิดตอนที่จดตามคำพูดของคนที่ยืนพูดอยู่หน้าห้องไม่ทัน



สาบานเลย



ไลควานลินพยายามจะโฟกัสเรื่องเรียนแล้ว


ถ้าไม่ติดว่าใบหน้าน่ารักๆของซอนโฮจะดึงความสนใจไปมากกว่า



แย่จริง







คุณไล เสียงเรียกชื่อของเขาดังมาจากคนี่กำลังยืนสอนอยู่หน้าห้อง ก่อนคนตัวสูงจะสะดุ้งตัวแล้วหันสายตามองไปด้านหน้าตัวเอง


ครับ?”


ฉันมีคำถามหากเธอโดนพิษของเห็ดอย่างแรง เธอว่าอะไรจะช่วยให้พิษไม่ฆ่าเธอได้บอกมาสิใบหน้าของควานลินซีดเผือกทันทีที่ได้ยินคำถาม


ตายแล้ว


อะไรละวะเนี่ย


เมื่อกี้ก็ไม่ได้ทันฟังด้วย


ควานลินพยายามหันสายตามองซ้ายมองขวาอย่างคนที่ต้องการใช้ความคิด

ที่จริงแล้วเขาเพียงแต่จะถ่วงเวลาให้ตัวเองเท่านั้น

ก็ไม่รู้คำตอบนี่น่า


แต่ก่อนที่เขาจะได้หัวหมุนไปกว่านี้ หน้าหนังสือจากคนข้างกายก็ถูกเลื่อนมาตรงหน้าเขา พร้อมกับลายมือหวัดๆอย่างรีบๆที่เขียนไว้
อยู่บนกระดาษ



'ใข้การสกัดต้นแมนเดรก


"ใช้การสกัดต้นแมนเดรกครับ" เขาเอ่ยตอบไปตามตัวอักษรที่ถูกขีดเยนบนหน้าหนังสือ ก่อนจะได้รับรอยยิ้มกว้างอย่างคนพึงพอใจจากศาสตราจารย์แจซึง

"เยี่ยมมากคุณความลินแต่คราวหน้ากรุณาช่วยให้ความสนใจในบทเรียนมากกว่านี้หน่อยนะ" ศาสตราจารย์เอ่ย พลางหันสายตากลับไปมองในหนังสือแล้วสอนต่อ

ปล่อยให้คนที่เพิ่งถูกถามคำถามต้องถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

เกือบไปแล้วไลควานลิน

"ขอบคุณ" เขาเอ่ยขอบคุณกับคนข้างกายด้วยน้ำเสียงที่เบาลงเพราะเกรงว่าศาสตราจารย์แจซึงจะได้ยินและหันมาเรียกเขาอีกรอบ
แบบนั้นคงไม่ดีเท่าไหร่

"ไม่เป็นไร" ซอนโฮเอ่ยตอบเขา แล้วหันหน้ากลับไปมองกระดานตามเดิม


และใช่


เขามองเห็นใบหูที่ขึ้นสีแดงของซอนโฮ


นั่นมันน่ารักเป็นบ้า


หากยูซอนโฮคิดจะให้พวกเขากลับไปเป็นเหมือนเดิมกันจริงๆ ก็ควรจะเลิกทำตัวน่ารักต่อหน้าเขาได้แล้ว






 

ก่อนจะจบชั่วโมงไปในวันนี้ ฉันมีเหตุผลที่ให้พวกเธอนั่งแยกบ้านกันเสียงของศาสตราจารย์แจซึงดังขัดขึ้นมา ทำให้นักเรียนทั้งฮัฟเฟิลพัฟที่กำลังส่งเสียงออกมาต้องหุบปากลงฉับพลัน แล้วตั้งใจฟังในสิ่งที่ศาสตราจารย์จะเอ่ยต่อ


การบ้านของพวกเธอในวันนี้คือ การค้นหาพืชที่มีลักษณะคล้ายกับต้นแมนเดรกที่มีอยู่ภายในรั้วโรงเรียนฮอกวอตส์ของเรามาคู่ละหนึ่งอย่างแล้วคู่ที่ว่าคือคู่ตามโต๊ะที่นั่งกันอยู่ตอนนี้สิ้นเสียงคนอายุมาก ทั้งห้องก็ตกอยู่ภายใต้ความเงียบ


ซอนโฮหันมองหน้าฮยองซอบที่นั่งอยู่ถัดไปไม่ไกลด้วยความตกใจ แล้วเอ่ยพูดแบบไร้เสียงกับเพื่อหน้ากระต่าย


ให้ตาย นั่นมันบ้าไปแล้ว


นั่นมันหมายความว่ายูซอนโฮต้องคู่กับไลควานลินสินะ!


แต่ก่อนที่ซอนโฮจะได้เอ่ยอะไรต่อ คนตัวสูงที่นั่งอยู่ข้างเขาก็เอ่ยเรียกความสนในเขาไปเสียก่อน


นายจะเปลี่ยนคู่ไหม? ฉันจะขอศาสตราจารน์แจซึงให้เขาหันมองใบหน้าขาวซีดของไลควานลิน


ดวงตาของอีกคนดูเศร้าสร้อยเหมือนก่อนหน้านี้ไม่มีผิด


นั่นทำให้ซอนโฮรู้สึกแย่มากหากเขาคิดจะเปลี่ยนคู่ตามคำบอกของอีกคน


มันคงจะไม่มีอะไรเสียหาย ถ้าซอนโฮคิดจะลองให้โอกาสควานลินดูสักครั้ง


ไม่ใช่นะ


เขาหมายถึงเรื่องอื่นไม่ใช่เรื่องที่ทุกคนคิดกันอยู่แน่นอน


เรื่องนั้นมันควรจะต้องใช้เวลา


เพราะก่อนหน้าที่เขาจะทำใจได้ ซอนโฮก็เจ็บมาเยอะพอสมควรน่ะนะ ถึงความจริงเขาพร้อมจะให้โอกาสอีกครั้งแล้วก็ตามที 


ไม่ต้องหรอก ฉันคู่นายได้ ไม่ต้องห่วงซอนโฮเอ่ยตอบ


จริงหรอ?” คนตัวสูงหันมาถามพร้อมเบิกตามองอย่างตกใจ


จริงสิมันก็ไม่ได้แย่อะไรเขาพูดพร้อมกับหันไปสบสาตาคนข้างกาย ก่อนรอยยิ้มของควานลินจะปรากฏออกมาให้เห็นอีกครั้งหลังจากที่เขาไม่ได้เห็นมาเป็นเวลานาน


ฉันดีใจที่ได้ยินแบบนั้น :)

 

 

 

 

 

 

 




 

นายมั่นใจใช่ไหมซอนโฮว่าพืชนั่นมันมีอยู่จริงควานลินเอ่ยพูดกับคนที่เดินนำหน้าเขาอย่างคนมุ่งมั่น ก่อนเจ้าตัวจะหันกลับมามองใบหน้าของคนตัวสูง


หลักจากที่จบชั่วโมงวิชาปรุงยาที่ลากยาวมาจนถึงมื้อเที่ยงแล้ว ทั้งเขาที่ไม่มีคาบเรียนต่อนอกจากต้องไปซ้อมควิดดิชที่เขาเลือกจะไม่ไปและซอนโฮที่ไม่มีคาบเรียนต่อเช่นกันแต่ขอตัวไปทานมื้อเที่ยงก่อนที่เราสองคนจะนัดมาที่ป่าหลังปราสาทที่ติดกับทะเลสาบ ไม่ใช่ส่วนที่เป็นป่าต้องห้าม เพื่อมาตามหาพืชสมุนไพรที่คนตัวบางบอกว่าเคยเห็นแต่ซึ่งไม่รู้อะไรไปมากกว่าหน้าตามัน

นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ทำให้พวกเขาทั้งคู่ต้องมาเดินวนไปมาอยู่เกือบชั่วโมงแล้ว


นายกำลังถามฉันเป็นรอบที่สามอยู่นะเผื่อลืมและขอตอบอีกครั้งว่าฉันมั่นใจ แต่แค่ไม่รู้ชื่อมันก็เท่านั้นคนตัวบางกว่าเอ่ยแล้วหันตัวไปหยิบจับต้นไม้ที่อยู่ข้างตัวเอง


นั่นพัฟฟาฟ็อดมันไม่ใช่สมุนไพรหรอกนะควานลินเอ่ยขึ้น ก่อนจะขำออกมาเบาๆเมื่อคนที่กำลังจะก้มหน้าลงไปดมเป็นอันต้องจิ๊ปากใส่


อาการแบบนี้เขามักจะเห็นบ่อยๆก่อนที่จะเกิดเหตุการณ์บ้าๆนั่น


อาจเป็นสัญญาว่ายูซอนโฮคนเดิมกำลังกลับมาแล้ว


คนเดิมที่ทำให้เขารู้สึกดีทุกครั้งที่ได้เข้าใกล้


"ฉันค่อนข้างแปลกใจที่เห็นนายใส่แว่นนะซอนโฮ"


"ทุกคนบอกกับฉันแบบนี้ทั้งนั้น มันแย่หรอ?" ซอนโฮเอ่ยถาม พร้อมดันแว่นขึ้นไปให้ตรงกับระดับสายตา ก่อนคนตัวสูงจะส่ายหน้าเป็นเชิงปฏิเสธ


"ตอนไม่ใส่แว่นก็น่ารัก แต่ใส่แว่นแล้วก็ดีไปอีกแบบ ฉันว่ามันก็น่ารักทั้งสองแบบที่เป็นนายนั่นแหละ" สาบานได้เลยว่าเมื่อกี้เขาเห็นว่าแก้มกลมๆของซอนโฮขึ้นสีแดงอย่างรวดเร็วด้วยความเขิน 


ถึงจะเพียงแค่ไม่กี่วินาที แต่เขามั่นใจว่าไม่ได้ตาฝาด



มัวแต่พูดมากเราควรแยกกันไปหานะซอนโฮเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่เบานัก ทำให้คนที่เดิมตามได้แต่เลิกคิ้วมอง


ฉันไม่รู้ว่านายต้องการจะหาอะไร—“เขาว่า อีกอย่างนะสิ้นเสียงเขา คนที่กำลังจะเดินไปไกลก็ชะงักตัวแล้วหันหน้ามามองด้วยใบหน้าสงสัยปนหงุดหงิด


อะไร?”


ฉันไม่อยากให้นายคลาดสายตา พูดจบ คนที่เพิ่งหันกลับมา ก็รีบหมุนตัวกลับไปทางด้านหน้าแล้วเร่งฝีเท้าเพื่อเดินหนีเขาไป พร้อมกับที่ควานลินได้ยินเสียงเอ่ยบ่ยอะไรสักอย่างดังขึ้นมาแว่วๆ


เช่น


ไอ้หัวขโมยบ้า


ไอ้ควานลินคนโง่


เป็นต้น


น่าแปลกใจที่เขากำลังโดนคนตัวบางเอ่ยด่าอยู่แท้ๆแต่ไลควานลินกลับไม่สามารถหุบยิ้มได้เลย

 


 

 




นี่คืออะไรเสียงใสที่เอ่ยถามเขาดังขึ้นหลังจากที่พวกเขาสองคนตกลงกันแล้วว่าจะแยกกันหา แต่อย่าเรียกว่าแยกเลย เพราะยูซอนโฮอยู่ถัดจากเขาไปถึงเมตรด้วยซ้ำ


ควานลินหันมองตามเรียวนิ้วที่อีกคนชี้ก่อนจะเอ่ยตอบ


มอลโลว์สวีทน่ะสำหรับพวกเซนทอร์ ในป่าต้องห้ามมีอยู่หลายต้นเลยซอนโฮพยักหน้าอย่างเข้าใจ ก่อนจะอมยิ้มมองไปที่คนที่กำลังจดจ้องกับต้นไม้อยู่ไม่ไกล


ทำไมนายถึงรู้เรื่องนี้ดีจัง? ท่าทางนายดูไม่เหมือนคนมีความรู้ทางด้านนี้เลยสักนิดซอนโฮเอ่ยไปตามความจริง


ใบหน้าที่ดูร้ายๆแบบนี้เนี่ยนะจะมีงานอดิเรกคือการดูพันธุ์ไม้


นึกภาพไม่ออกเลยแหะ


ก็อืมพื้นที่ที่บ้านฉันมันกว้าง คุณตาก็ชอบปลูกพืชด้วย เวลาฉันไม่มีอะไรทำก็เลยชอบไปช่วยคุณตาดูแล เลยรู้จักเยอะควานลินเอ่ยตอบ


แล้วนี่อ่ะควานลินหันสายตามองตามอีกคนอีกครั้ง ก่อนเขาจะเบิกตากว้างอย่างตกใจแล้วรีบดึงข้อมือของซอนโฮให้เข้ามาใกล้ๆตัว


ร่างของซอนโฮถูกดึงตามแรงของคนตัวสูงจนไปชนกับอกของอีกคนอย่างแรงจนรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่แล่นริ้วไปทั่วร่างกาย


โอ๊ย!” ซอนโฮร้องอุทาน


แต่ก่อนที่เจ้าตัวจะได้หันมองคนที่เล่นอะไรบ้าๆ เถาไม้ที่เขาเพิ่งเอ่ยถามควานลินไปเมื่อกี้ก็เลื้อยวนไปอย่างน่ารังเกียจ ไม่ใช่แค่เพียงเถาไม้เส้นเดียวที่พุ่งเข้ามาหาซอนโฮแบบตอนแรก แต่ตอนนี้กลับมีเยอะราวกับงูที่กำลังเลื้อยและใกล้จะฉกเต็มที


วิ่ง!!” ควานลินเอ่ยสั่งเสียงดัง พร้อมลากข้อมือของซอนโฮให้วิ่งหนีไปจากบริเวณนี้ เสียก่อนที่พันธุ์พืชมีพิษนั่นจะทำร้ายใครสักคน






 

 

 

 

นายโอเคใช่ไหมคนตัวสูงเอ่ยพูดปนกับเสียงหอบอย่างตัวโยนเมื่อพวกเขาเพิ่งจะหยุดวิ่งหนีเถาไม้ที่แสนน่ากลัวนั่น


นั่นมันบ้าอะไรน่ะซอนโฮเอ่ยถาม


นั่นคือ แทนทะคูเลอะมีพิษ มันชอบล่อให้คนตายใจด้วยการเลื้อยเถาวัลย์ไปใกล้ๆ และปล่อยพิษใส่ โชคดีที่มันน่าจะยังไม่โตเต็มที่เท่าไหร่ถึงได้ไม่ค่อยดุร้าย


ซอนโฮส่ายหัวอย่างกับไม่เชื่อว่านั่นคือแบบที่ไม่ดุร้ายแล้ว


ภาพติดตาชะมัด


คืนนี้เขาจะหลับลงไหมเนี่ย


ขอโทษนะควานลินที่เงียบไปอยู่นานเอ่ยพูดขึ้นทำลายความเงียบระหว่างทั้งสองคน


ซอนโฮที่กำลังหอบหายใจอยู่ก็เงยหน้ามองคนที่เพิ่งเอ่ยพูดออกมา ร่างโปร่งจ้องเข้าไปในดวงตาที่สว่างไสวของอีกคนก่อนจะเอ่ยบ้าง


คงไม่ได้หมายถึงเรื่องเมื่อกี้สินะ


ก็ทุกเรื่องขอโทษที่ดูแลนายไม่ได้ ขนาดเมื่อกี้เราอยู่ห่างกันๆไม่นิดเดียวฉันยังปกป้องนายไม่ได้เลย


ควานลิน—“


ฉันรู้ฉันพูดขอโทษเยอะไป แต่หากพูดแล้วมันจะทำให้นายรู้สึกดีขึ้นฉันจะพูดมันบ่อยๆ คนที่ยืนฟังอยู่ได้แต่เบะปากใส่ด้วยความเบื่อหน่าย


พูดเป็นคำเดียวหรือไงนะ


ควานลินที่เห็นท่าทางที่ดูหงุดหงิดแบบนั้นก็ได้แต่ยิ้มราวกับคนมีความสุข ทั้งๆที่เมื่อกี้เพิ่งหนีมากจากพืชมีพิษด้วยซ้ำ



เขาจะลองทำตามวิธีของพี่จินอูอีกสักครั้งก็แล้วกัน



ซอนโฮร่างสูงเอ่ยเรียกชื่อคนที่อยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้ด้วยน้ำเสียงที่ต่อให้ฟังจากลอนดอนอายก็คงสัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่เต็มเปี่ยมนั้น


ซอนโฮไม่ได้เอ่ยตอบอะไร แต่ก็เลิกคิ้วมองแทน


ถ้าการที่นายเดินตามหลังฉันแล้วมันทำให้นายเจ็บปวด ก็เดินออกมาเถอะ


...


เดินออกมามาอยู่ข้างๆฉันแทน รับรองที่ตรงข้างๆฉันมันจะทำให้นายจะมีความสุขที่สุด


...


 

ขอโอกาสอีกครั้งได้ไหม



...



ขอโอกาสให้คนที่ชอบนายมากๆคนนี้ที



ควานลินมองคนที่กำลังก้มหน้ามองพื้นด้วยหัวใจเต้นระส่ำ ก่อนจะได้ยินเสียงเบาๆที่แผ่วออกมาตามลม แต่กลับดังก้องไปหัวใจของเขา


ฉันจีบยากนะซอนโฮเอ่ย


ฉันมั่นใจว่าตัวเองทำมันได้แน่ๆ ซอนโฮหัวเราะ พลางเงยหน้าขึ้นมาสบตาคนตัวสูงตรงหน้าที่กำลังทำท่าราวกับลุ้นเอาคำตอบจากเขาอยู่


ก็ลองดู :)



 

 

 

 

 




สุดท้ายก็ไม่ได้พืชที่ต้องการสินะเสียเวลาฉันจริงๆซอนโฮเอ่ยพูด พร้อมกับก้าวเท้าเดินตามทางที่จะตรงกลับเข้าไปในปราสาท


ก่อนเขาจะหันสายตามองคนที่เดินอยู่ข้างๆที่กำลังกุมแก้มตัวเองด้วยสีหน้าเจ็บปวด


คงไม่ต้องเดาหรอกนะว่าหลักจากที่เขาบอกให้คนตัวสูงนี่ลองจีบแล้วมันจะเกิดอะไรขึ้น


ไม่ใช่จูบแน่นอน


ซอนโฮไม่รู้ว่าไลควานลินเกิดเป็นบ้าอะไรขึ้นมาถึงได้พุ่งมากอดเขาอย่างเต็มรักแบบไม่ทันตั้งตัว


และตามแบบฉบับคนโดนจีบ เขาก็ต้องปฏิเสธการโดนตัวถูกไหมละ


ก็นั่นแหละ


เป็นเหตุผลที่ทำให้ซอนโฮตะปบมือเข้าที่แก้มของควานลินอย่างแรงทันทีที่ร่างสูงคว้าตัวเข้าไปกอด


ถึงได้มาเดินกุมแก้มอยู่ข้างเขาแบบนี้ไง


สะใจชะมัด


ฉันไม่รู้จริงๆว่านายจะหาพืชอะไร แต่เมื่อกี้ฉันเห็นดิตทานีอยู่ไม่ไกลจากริมทะเลสาบ และมันเป็นสมุนไพรที่มีลักษณะคล้ายแมนเดรกเลย


เมื่อไหร่?” ซอนโฮเอ่ยถาม


ตั้งแต่ที่เราเข้ามาในป่าควานลินว่า ก่อนจะโดนสายตาอาฆาตมาจากคนข้างกาย พร้อมเสียงถอนหายใจ


นายนี่มัน—“



ซอนโฮๆๆๆ” ไม่ทันให้เขาได้เอ่ยอะไรต่อ ควานลินก็เอ่ยเรียกซอนโฮที่กำลังทำหน้าบึ้งด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น 


อะไร?” เขาขานตอบ


นั่นพี่ชายซอนโฮหรือเปล่าร่างโปร่งมองตามสายตาของควานลินไปเจอกับร่างของพี่ชายตัวเองที่กำลังยืนคุยอะไรสักอย่างกับรุ่นพี่สุดฮอตจากเดิร์มสแตรงก์


ดาจากใบหน้าก็รู้สึกได้ว่าไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ เพราะพี่คังแดเนียลไม่ได้ยิ้มหรือเอ่ยอะไรออกมาเลย


อะไรกันน่ะเขาเอ่ยถาม พร้อมหันมองใบหน้าของควานลินที่กำลังแอบส่องอยู่เหมือนเขา


ไม่รู้สิ—แต่เราไม่ควรไปยุ่งหรอกคนตัวสูงตอบ


แต่ก่อนที่ซอนโฮจะได้เอ่ยอะไรต่อ พี่แดเนียลก็แกะแขนของพี่ซองอูที่กำลังกอบกุมไว้อยู่ออก แล้วหันหลังเดินหนีไป


นั่นสร้างความแปลกใจให้กับซอนโฮอย่างมากๆ


ไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่พี่แดเนียลจะทำแบบนั้นกับพี่ชายของเขา


นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันละเนี่ย




 







-talk-

ขอเสียงคนได้บัตรมีตพี่ยองมินหน่อยเร็ววว 555555555  วี้ดดดด

คราวนี้จะได้เจอพ่อพระเอกของเราแล้วฮือ ดีจัย ;-; 

ไหนใครอยากเจอเราบ้าง จะเอาของไปแจกด้วยยย แต่ยังคิดไม่ออกลเยว่าแจกไรดี ตังไม่แจกนะคะ เพราะว่าตอนนี้ในบัญชีเหลือศูนย์บาทอย่างจริงจัง 

ตอนนี้ก็เคลียร์หลินโฮแร้ววว บางคนอาจจะแบบเคลียร์ง่ายไป แต่อย่าลืมว่ายังไม่ได้เป็นแฟนกันนะคะ มีเวลาให้น้องซอนโฮเล่นตัวอีกเยอะ เจ็บเยอะก็เล่นตัวเยอะ แต่อยากบอกว่าไม่กี่ต่อจะจบแล้ว เอ้ะ ทำไมมันย้อนแย้งนะ 5555555555

ขอบคุณทุกคนที่ติดตามมาๆเลยนะคะ เราดีใจที่นิยายของเราทำให้นึกถึงแฮรี่จนต้องย้อนกลับไปดู เพราะเราเป็นอีกหนึ่งคนเลยที่อินในแฮรี่มากๆ 

ยังไงก็ฝากติดตามต่อไปด้วยนะคะ #MiracleMW

ปล.ขอบคุณข้อมูลเรื่องสมุนไพรจาก บทความ สมุนไพรศาสตร์ในแฮรี่ ของคุณ รัตติกาลสีม่วง ด้วยนะคะ

เลิ้บๆ ไปแร้ว



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,988 ความคิดเห็น

  1. #1877 บบตพ ♡ (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 18:03
    อ้าวเห้ยยยยย
    #1,877
    0
  2. #1823 Sweet_Memory (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 21:45
    อ้าวววว มันยังไงงงงง คู่น้องซอนก็ดีแล้ว แต่พี่ซองอูจะมีปัญหาเฉยยย
    #1,823
    0
  3. #1718 `rosie (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 09:18
    อะอ้าว นุ้จะสบายใจได้สักตอนไหมคะคุนพี๊
    #1,718
    0
  4. #1506 chzckhnp (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2560 / 03:02
    ได้โอกาสแล้วก็ทำให้ดีควานลิน ฮือเขิน แต่แดเนียล อะไรกันเนี่ยยย
    #1,506
    0
  5. #1243 ασɱ♡ (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2560 / 17:43
    ควานลินนี่ความพยายามดีนะ สลิธีริน 10 แต้มไปเลยย คู่น้องเล็กน่ารักมากๆเลยค่ะ กลับมาเริ่มกันใหม่ ซอนโฮก็ดูเขินตลอด แงง ควานลินนี่แอบร้ายอ่ะ 555
    ปล.ระเบิดคู่พี่ใหญ่ลงแรงมากนะคะ เกรงว่าจะทำให้คนอ่านต้องปวดจัย
    #1,243
    0
  6. #1242 ทาสฟันหน้า (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2560 / 23:07
    อะไรคือหลินโฮอิสแฮปปี้ แล้วระเบิดดราม่าไปตู้มที่คุงแดนกับคุงอง -/////- ว๊อทแฮพเพ่นค้าาาา?
    #1,242
    0
  7. #1240 Eliee_Taylor (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2560 / 22:39
    แกล้งเมนพี่เยอะเลยหนูซอนโฮ เชียร์ซัพพอร์ต55555 อยากอ่านพาทพี่ยองมินล้าวววว
    #1,240
    0
  8. #1239 MMXIX (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2560 / 23:33
    แดเนียลชั้นสังหรใจ แต่ว่าซอนโฮให้อภัยง่ายจังควานลิน ชิ!
    #1,239
    0
  9. #1236 J_KyungsooM (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 / 18:45
    อ่ะๆ เชียนายอยู่นะควานลิน อย่าทำเค้าเสียใจอีกนะะ อีกคู่เราว่าแดเนียลมีเหตุผมบางอย่างแหละ อย่าทะเลาะกันเลยน้าาา
    #1,236
    0
  10. #1234 palequartz (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 / 16:02
    หลินโฮมันดีมากกกกกกกกกก หายหน่วงแล้ว แต่คู่พี่คนโตเกิดอะไรขึ้นละเนี่ย
    #1,234
    0
  11. #1233 ;Pocky (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 / 14:17
    กว่าจะยอมพูด กรี๊ดดด ในที่สุดดด
    เต็มอิ่มไปกับตอนนี้น่ารักฝุดๆ เขินแทนคุณยู
    มาทิ้งปมกับคู่พี่คนโตอีกแล้ว เกิดอะไรขึ้น
    #1,233
    0
  12. #1232 Jinjoo.K (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 / 12:39
    วี๊ดดดดดดดดดดดด ยัยหนูให้โอกาสหลินแล้ว จากนี้ก็สู้ๆนะหลิน แม่จะโบกป้ายไฟเชียร์อยู่ตรงนี้ (แต่ยัยหนูก็เล่นตัวหน่อยนะลูก ให้พี่มันตามจีบนานๆยากๆหน่อย55555555 สาบานรอบที่ล้านสองว่าเมนหลิน)
    ส่วนเนียลองน้านนนน....เห้ย!! ดราม่าอะไรอ่ะ แถมเป็นเนีลที่โกรธด้วยดิ่
    #1,232
    0
  13. #1231 เดอะเก๋า (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 / 08:22
    ทำไมทิ้งอะไรพีคๆ ให้ค้างคาทุกตอนเลย เกร้สสสสส
    #1,231
    0
  14. #1230 nphermsub (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 / 08:02
    ซอนโฮ พี่ว่าเราให้โอกาสอิหลินง่ายไป เล่นตัวกว่านี้หน่อยซี่!!!! แต่ไม่เป็นไรตอนถูกจีบก้อเล่นตัวเยอะๆไปเลยนะ55555 แล้วคู่เนียลองนั่นอารายยย มีแววดราม่า ไม่เอาอะไม่อยากให้เขาดราม่า ให้แฮปปี้ไปสักคู่ไม่ได้เหรอค่ะไรท์ งืออออ
    ปล. ขอบคุนอ.แจซึง ไม่รู้หรอกค่ะว่าคิดอะไรถึงให้แยกคู่ตามบ้านแบบนั้น แต่แบบมันดีมาก กราบบบบบ????????????????
    #1,230
    0
  15. #1229 (Peridot) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 / 07:31
    ลุ้นเรื่องของคุณแดนกับคุณองต่อ55555
    #1,229
    0
  16. #1228 (Peridot) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 / 07:30
    ลุ้นเรื่องของคุณแดนกับคุณองต่อ55555
    #1,228
    0
  17. #1227 moun's (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 / 06:30
    โอ้โหหหกกกดีกันแล้วรู้สึกน้ำตาจะไหลฮือ
    #1,227
    0
  18. #1226 ppswag (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 / 06:15
    ไม่อยากให้จบเลยTvT
    #1,226
    0
  19. #1225 ディオ (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 / 01:24
    โอ๊ยยยควานลินจีบให้มันติดละ อยากทิ้งขว้างน้องอีก แม่จะเดินไปตีให้ แล้วคุณแดนเป็นอะไรคะ
    #1,225
    0
  20. #1224 somsomzom (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 / 00:40
    ไปค่าาา~ คิดไรไม่ออกก็แจกสเปเหมือนเดิมก็ได้นะคะ(อยากได้มากๆๆ;w;) แล้วก็รอบนี้ขอมินฮยอนบิน,แซมฮุน,กุกฮยอน เพิ่มให้นุล้วยน้าา
    #1,224
    0
  21. #1222 Pppoopam (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 / 00:20
    ควานลินร้ายย เห็นต้นไม้ตั้งแต่แรกก็ไม่ยอมบอกน้อง เนียนเลยนะคนเจ้าเล่ห์ แต่ดีกันก็ดีแล้ว มาลุ้นคู่พี่ใหญ่ต่อ
    #1,222
    0
  22. #1221 MK63 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 / 00:05
    ฮือ สุดท้ายควานลินก็ทำอะไรสักที

    ส่วนแดนนี่ยังไงอะ ไปเจออะไรมา

    รอติดตามอยู่นะคะ

    #1,221
    0
  23. #1220 snoopyJ (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2560 / 23:53
    หลินโฮดีแล้วววว แต่เนียลอง เป็นไรรรร แงงงง
    #1,220
    0
  24. #1219 xoxocoxonut (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2560 / 23:50
    ง่าาาาา คุณแดเนียลอย่าทิ้งคุณซองอูไปนะ รีบๆมาต่อนะคะ ค้างมากเว่อร์
    #1,219
    0
  25. #1218 vjwc3 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2560 / 23:43
    อ้าวแดน!?? อ้าววววว!!!! มันค้างจังค่ะ ช่วยด้วย;----;
    #1,218
    0