ลิขิตรัก...อันตราย [สนพ. อรุณ]

ตอนที่ 8 : เจ็ด : เงื่อนงำ (แก้ไข 100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2529
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    13 ก.ย. 59

ภายในห้องพักลูกค้าชั้น วีไอพี นาวากำลังง่วนอยู่กับการเรียนรู้วิธีการจัดห้องชั้นพิเศษกับพี่เพ็ญ

วาวา ไม่ใช่ตรงนั้นค่ะ นี่ต้องหันมุมแบบนี้พี่เพ็ญเข้ามาสาธิตวิธีการวางเครื่องใช้ภายในห้องน้ำ

ต้องให้โลโก้ของโรงแรมเรา อยู่ด้านหน้า หันให้ตรงกันแบบนี้นะคะถึงจะสวย ส่วนผ้าเช็ดตัวต้องแบบนี้ค่ะ ถ้ามีแขกเข้าต้องจัดเตรียมผลไม้สด และน้ำผลไม้แช่เย็นให้พร้อม เอามาวางตอนที่ข้างล่างแจ้งทางวอ ว่าแขกกำลังขึ้นลิฟต์มาแล้ว จะได้เย็นชื่นใจ ต้องเร็วด้วยนะคะออกจากห้องก่อนที่แขกจะมาถึงพี่เพ็ญพูดพร้อมยื่นวิทยุสื่อสารขนาดเล็กสีแดงมาให้นาวา

อย่าทำหายนะคะมันแพง วันนี้แขกจะเข้าช่วงบ่าย เดี๋ยววาวาเสร็จห้องนี้ก็ทำชั้นนี้ทั้งหมดนะ เหลืออีกแค่ 2 ห้องน่าจะเสร็จทันแขกมาพอดี พี่จะลงไปดูความเรียบร้อยชั้นล่างก่อน เดี๋ยวกรุ๊ปทัวร์จะเข้าพี่เพ็ญพูดพร้อมรอยยิ้ม แล้วเดินจากไป

สบายมากค่ะนาวายิ้มรับ

 

ห้องวีไอพีของโรงแรมห้าดาวใจกลางกรุงเทพฯ แห่งนี้กว้างใหญ่หรูหรา แต่แขกที่มาพักส่วนใหญ่ก็ไม่ค่อยได้ขยับอะไรมาก เหมือนเอาไว้แค่พักตอนมาคุยธุรกิจ หรือเข้ามานอนเพื่อทำอะไรบางอย่างเท่านั้น ไม่นานก็ออกไป

คนรวยๆ นี่ก็ดีนะ นอนห้องแพงๆ คืนละเป็นแสนแต่ก็ไม่ค่อยอยู่ที่ห้องกันนาวาทำงานไปพลาง พูดกับตัวเองไปพลาง งานที่นี่ไม่มีอะไรมาก พี่เพ็ญเป็นคนใจเย็น และใจดี แต่ค่อนข้างเจ้าระเบียบ ทุกอย่างต้องเนี๊ยบ แต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหาสำหรับนาวา เพียงแค่มองห้องที่จัดเสร็จแล้วครั้งเดียว เธอก็จดจำทุกสิ่งทุกอย่างได้ว่าต้องทำอย่างไร วางแบบไหน มีแค่บางอย่างที่เกี่ยวกับการรับแขกที่พี่เพ็ญต้องสอน นั่นจึงเป็นสาเหตุที่ว่าทำไมนาวาถึงได้มาทำความสะอาด และจัดเตรียมที่ห้อง วีไอพี ซึ่งเป็นห้องพิเศษได้เร็วกว่าพนักงานคนอื่น

ขณะที่นาวากำลังลากรถเครื่องมือทำความสะอาดออกจากห้อง ก็มีแขกที่มาพักเดินสวนตรงทางเดินระหว่างห้อง นาวาเลื่อนรถไปชิดผนัง และหยุดโค้งให้ลูกค้า หญิงสาวแอบช้อนตาขึ้นเล็กน้อย เพื่อจำใบหน้าลูกค้าอย่างที่พี่เพ็ญเคยสอน เพื่อที่ว่าเวลาลูกค้าต้องการอะไรเราจะได้จำได้ว่าลูกค้าหน้าตาแบบนี้อยู่ห้องไหน ใช้บริการอะไรบ้าง เป็นการสร้างความประทับใจอย่างหนึ่ง

เมื่อสายตาของนาวามองไปที่ลูกค้า อาการสั่นสะท้านก็เกิดขึ้นอย่างไม่อาจห้ามได้ วันนี้เธอไม่ได้รู้สึกถึงการมาของผู้ชายคนนี้เลย มารู้ตัวอีกทีก็อยู่ใกล้มากขนาดนี้แล้ว นาวาเอาตัวแนบกับผนังมากขึ้น มือที่กุมกันเอาไว้เปียกชื้นไปด้วยเหงื่อ ผู้ชายคนนั้นเดินผ่านตัวเธอไป เคาะประตูห้องข้างๆ ของห้องที่เพิ่งทำความสะอาดเสร็จ จากนั้นก็หายเข้าไป

ในขณะที่หญิงสาวกำลังสับสนอยู่ที่หน้าห้อง เสียงของครูฝึกที่เคยสอนนาวาก็ดังเข้ามาในหัว

สิ่งเดียวที่จะทำให้เราหายจากความกลัวได้ คือต้องเผชิญหน้ากับความกลัวนั้น

เหมือนครั้งที่เธอต้องไปอยู่กลางป่าคนเดียวเป็นเดือน ไม่มีเพื่อน ไม่มีอาหาร กลางคืนน่ากลัว แต่ก็ต้องอยู่ให้ได้ถึงจะผ่านการฝึก พ่อบอกว่าอยู่ที่นี่ให้นาวาเข้มแข็ง ให้นาวาเก่งกว่าเดิมเรียนรู้ทุกอย่างจากที่นี่  จากที่เคยกลัวในวันแรกๆ พอเริ่มชินความกลัวนั้นก็หายไป เธอคิดเพียงอย่างเดียวว่าจะต้องทำอย่างไรจึงจะอยู่รอดให้ได้ในระยะเวลา 1 เดือน เมื่อตั้งสติได้ นาวาจึงสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ อย่างมีสมาธิสายตาเริ่มมั่นคง แล้วเดินกลับเข้าไปที่ห้องพักที่เพิ่งทำความสะอาดเสร็จ

OOOOOOOOOO

ในห้องพักแบบวีไอพีจะมีระเบียงใหญ่ 2 ที่ คือที่ห้องรับแขก และห้องนอนใหญ่ นาวาเดินเข้าไปที่ห้องนอนใหญ่ของห้องนี้เพราะระเบียงจะติดกับห้องรับแขกของห้องที่ผู้ชายคนนั้นเดินเข้าไป โรงแรมแห่งนี้ สูง 30 ชั้น โดยห้องพักวีไอพี จะอยู่ที่ชั้น 25 และมีสระว่ายน้ำขนาดใหญ่อยู่ที่ดาดฟ้าชั้น 10 ยื่นออกมาจากตัวโรงแรม ถ้าตกลงไปถึงมีน้ำก็คงไม่รอดนาวาคิดแล้วมองลงไปที่สระว่ายน้ำพร้อมกลืนน้ำลายลงคอ

ใช้เวลาไม่นาน หญิงสาวก็เหวี่ยงตัวจากระเบียงหนึ่ง ไปอีกระเบียงหนึ่งซึ่งห่างพอสมควรอย่างไม่ยากนัก เท้าเล็กสัมผัสกับพื้นแทบไม่มีเสียง แนบตัวเองให้ชิดริมระเบียงมากที่สุดอย่างรวดเร็ว สายตาสอดส่องไปทั่วระเบียงประตูทางออกจากห้องรับแขก มาที่ระเบียงถูกปิดสนิท พร้อมกับรูดม่านบังเอาไว้

หญิงสาวใช้อุปกรณ์เล็กๆ ขนาดพกพาที่มีติดตัวไว้ตลอดเวลา งัดประตูด้วยความเงียบแล้วเลื่อนประตูออกเบาๆ ยังไม่ทันที่เธอจะโผล่หน้าเข้าไปดู ก็ได้ยินเสียงผู้ชาย 2 คนที่กำลังสนทนากันดังขึ้น

มันรู้ได้ยังไงว่ามีมือปืนอยู่ที่ดาดฟ้าน้ำเสียงเกรี้ยวกราดของชายคนหนึ่ง

ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ รู้อีกทีมันก็ถูกไอ้มานพจับตัวไปแล้วเสียงเยียบเย็นที่ทำให้นาวาหวาดกลัวดังตามหากไม่มากนัก

แต่นายไม่ต้องห่วงครับ ผมจัดการปิดปากพวกมันไปหมดแล้ว ไม่มีใครสาวมาถึงเราได้แน่เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง

ผู้ชายที่นาวาเห็นที่สำนักงานใหญ่ ที่แท้คือคนที่จะมาฆ่านายท่านของเธอ มิน่า วันนั้นนาวาถึงได้รู้สึกถึงรังสีการฆ่าในระยะไกล แต่วันนี้นาวาไม่รู้สึกจนผู้ชายคนนี้เดินเข้ามาใกล้เธอ

ดี แล้วแกจะจัดการยังไงต่อไปเสียงของผู้ชายทรงอำนาจที่ท่าทางจะเป็นคนสั่งงาน

ครั้งนี้ผมจะจัดการเองครับ ท่านเรียนนายใหญ่ได้เลยเสียงเยียบเย็นจนน่าขนลุก พร้อมเสียงฝีเท้าแผ่วเบา เพียงไม่นานก่อนที่นาวาจะขยับตัวเสียงนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง

ใครอยู่ตรงนั้นน่ะม่านถูกกระชากให้เปิดออกอย่างรวดเร็ว

แต่หญิงสาวเร็วกว่า เพราะแค่ได้ยินเสียงลุกจากโซฟา เธอก็เหวี่ยงตัวกลับมาที่ระเบียงอีกห้อง และหายเข้าไปในห้องนอนใหญ่เรียบร้อยแล้ว

สงสัยเสียงลม แม่บ้านคงลืมปิดประตูน่ะ พอดีฉันเพิ่งให้มาทำความสะอาดก่อนที่แกจะมาผู้ที่คอยสั่งการกล่าวขึ้น แต่แววตาของชายผู้นั้นยังมีความสงสัยปรากฏอยู่

ครับท่าน ....ฝากท่านเรียนนายใหญ่ด้วยครับว่าครั้งนี้ผมจะลงมือเอง ไม่พลาดแน่

OOOOOOOOOO

หน้าลิฟต์ชั้นวีไอพี นาวากำลังยืนคิดถึงสิ่งที่ได้ยินมา ผู้ชายคนนั้นเป็นนักฆ่าที่จะมาฆ่านายท่านของเธอ โดยอีกคนที่นาวาไม่เห็นหน้าเป็นนาย และยังมีนายใหญ่อีก ซับซ้อน เยอะแยะ หลายขั้นตอนจริงๆ เอาเป็นว่าตามนายท่านคนเดียว เดี๋ยวพวกนั้นคงตามมาเอง เธอคงไม่มีเวลาตามหาพวกนั้นทั้งหมดหรอก 

"ว่าแต่ทำไมถึงมาวางแผนที่นี่ด้วยนะ ใกล้เหยื่อเกินไปรึเปล่า" นาวาพูดกับตัวเองพร้อมส่ายหัว อย่างไม่เข้าใจ

หลังจากที่นาวารู้ว่าวายุไม่ได้เป็นคนสั่งฆ่าพ่อ และต้องมีความเกี่ยวข้องกับพ่อเธอแน่ๆ ตามที่มือปืนสารภาพ เธอจึงมั่นใจว่า วายุน่าจะอยู่ข้างเดียวกับเธอ ที่หาคนที่ฆ่าพ่อเช่นเดียวกัน และตัววายุต้องรู้อะไรบางอย่าง ถึงได้ถูกตามฆ่าเช่นนี้

หลบไปเสียงเยียบเย็น ที่ทำให้นาวาหวาดกลัวดังขึ้นจากข้างหลังของเธอ

ขอประทานโทษค่ะร่างเล็กโค้งตัวน้อยๆ กดลิฟต์ลงให้ชายคนนั้น พร้อมเดินถอยหลังออกมา โดยที่ 2 มือยังจับกันแน่นและสั่นเทา

 

หลังจากประตูลิฟต์ปิดลงได้ไม่นาน เสียงวอที่อยู่ในกระเป๋าผ้ากันเปื้อนด้านหน้าของนาวาก็ดังขึ้น

วาวา คุณวายุเรียกพบที่ห้องทำงานค่ะเสียงพี่เพ็ญดังออกมาจากวิทยุสื่อสารระยะสั้นที่เพิ่งให้นาวาไว้

ได้ค่ะเดี๋ยววาวา รีบไปนาวากรอกเสียงกลับไปหาพี่เพ็ญ เพื่อแจ้งว่ารับทราบแล้ว

ก่อนขึ้นไปหาผู้เป็นนาย นาวาไม่ลืมเก็บรถเข็นอุปกรณ์ทำความสะอาด พร้อมเดินตรวจตราห้องพักวีไอพี ที่เตรียมรับแขกช่วงบ่ายอีกครั้ง จริงๆ แล้วคือห้องทุกห้องจัดออกมาในรูปแบบเดียวกัน นาวามองหาช่องทางในการติดเครื่องดักฟัง หรือกล้องตัวเล็กๆ มากกว่า เดี๋ยวเธอคงต้องติดต่อคุณนักค้นหาเพื่อให้หาของบางอย่างแล้วล่ะหญิงสาวคิดไปพลางแล้วก็ขึ้นลิฟท์ไปหานายท่าน

 

OOOOOOOOOO

 “คุณวายุคะ วาวา มาแล้วค่ะเสียงคุณณภา เลขาหน้าห้องดังออกมาจากอินเตอร์คอมบนโต๊ะทำงานของวายุ

ให้เข้ามา

ไม่นานนัก ร่างน้อยๆ ของนาวาก็เดินไปหยุดอยู่ที่หน้าโต๊ะทำงานของวายุ

มีอะไรให้รับใช้คะนายท่านน้ำเสียงแววหยอกล้อของนาวาดังขึ้น ส่งผลให้ผู้เป็นนายท่านเผลอตัวยิ้มออกมาที่มุมปาก เป็นปกติแล้วซินะชายหนุ่มคิด

เตรียมตัวไว้ ฉันจะให้เธอเรียนต่อมหาวิทยาลัย เห็นว่าจบมอหกแล้วใช่รึเปล่าวายุเอ่ยขึ้นน้ำเสียงไม่แสดงอารมณ์ใดๆ เหมือนกับว่านั่นคือสิ่งที่เธอต้องทำอย่างปฏิเสธไม่ได้

แล้วงานที่นี่ล่ะคะ หนูไม่มีเงินเรียนหรอก เงินก็ได้น้อย งานก็ต้องทำ จะเอาเวลาที่ไหนไปเรียนนาวาตอบอย่างรวดเร็วไฟแล่บ ถ้าเธอไปเรียน แล้วใครจะปกป้องนายท่านของเธอล่ะ เกิดตายไปตอนเธอไม่อยู่จะทำยังไง ไอ้นักฆ่าโรคจิตนั่นอีกดูท่าทางมันกำลังมีแผนการบางอย่างด้วย

ฉันสั่งอะไรก็ให้ทำตาม ฉันให้มานพหาที่เรียนไว้แล้ว อยู่ใกล้ๆ นี่แหละเรื่องค่าเรียนฉันจะจัดการให้เอง ฉันไม่ต้องการให้มีเด็กโง่ๆ มาทำงานที่โรงแรมหรูขนาดนี้หรอกนะ ถ้าไม่เรียนก็ไม่ต้องทำงานเสียงดุเหมือนผู้ใหญ่ที่สั่งสอนเด็ก ดังขึ้นจากคนหน้านิ่งตรงหน้า จนหญิงสาวเองก็รู้สึกหงอลงมากกว่าเดิม

งั้นหนูขอทำงานช่วงที่ไม่มีเรียนได้รึเปล่าคะ หนูต้องเก็บเงิน เผื่อว่าวันไหนที่นายท่านเกิดอยากปล่อยเกาะหนูขึ้นมา จะได้มีเงินไปทำทุนนาวาต่อรอง อย่างน้อยเธอก็ได้อยู่ที่นี่ และยังสำรวจรอบๆ ได้

ได้ แต่เลิกเรียกฉันว่านายท่านสักที ฟังแล้วมันแปลกๆวายุพูดขึ้นพร้อมคิ้วขมวด นายท่านเหมือนคนแก่โรคจิตยังไงไม่รู้

ออกจะน่ารักนาวาพูดพร้อมอมยิ้มน้อยๆ อย่างล้อเลียน

ไป ไปได้แล้ว น่ารำคาญจริงๆเสียงของคนตรงหน้าเอ่ยออกมาอย่างปัดรำคาญ

ค่าาาา...นายท่านนาวาพูดพร้อมวิ่งออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว

เสียงประตูห้องทำงานปิดลงแล้ว วายุเอนกายกับเก้าอี้ ค่อยๆ เป็น ค่อยๆ ไปนะเด็กน้อย พี่จะให้นาวาได้ใช้ชีวิตอย่างเด็กปกติทั่วไปมากที่สุด ตอนนี้ขอให้เข้มแข็งได้เร็วๆ แบบนี้ก็พอวายุคิด ปิดเปลือกตาลงพร้อมถอนหายใจ

OOOOOOOOOO

ภายในห้องอาหารของพนักงานเวลาเที่ยง นาวาถือถาดอาหารเดินมานั่งข้างๆ พี่เพ็ญผู้เป็นหัวหน้า

พี่เพ็ญคะ ลูกค้าที่มาพักห้องวีไอพี 2508 เขาเค้ามาพักนานรึยังคะ พอดีวาวาเห็นมีคนเข้ามาหาวันนี้ ตอนที่ทำห้องเสร็จพอดีค่ะ เป็นข้อมูลไว้เผื่อต้องเอาใจเป็นพิเศษนาวาพูดพลางพร้อมยิ้มตาหยี มีสีหน้าอยากรู้อยากเห็นเหมือนเด็กๆ

ดีมากค่ะ หัดสังเกตลูกค้าเป็นแล้ว ห้องนั้นเขาเหมาเป็นรายปีไว้ค่ะ แต่ก็เข้ามาพักไม่บ่อยนะ สลับกันไปเรื่อยๆ พี่คิดว่าน่าจะเป็นบริษัทที่ไหนซักแห่งมาเปิดไว้ให้พนักงานชั้นผู้ใหญ่นะพี่เพ็ญตอบนาวาพร้อมตักข้าวในจาน

แล้วแขกที่มาพักวันนี้ล่ะคะ เขาต้องลงชื่อไว้รึเปล่า เผื่อหนูเจอที่หน้าห้องอีกจะได้เรียกถูกค่ะนาวาถามเสียงเจื้อยแจ้วพร้อมก้มลงเขี่ยข้าวในจาน ปิดบังความอยากรู้อยากเห็น

พี่ไม่รู้หรอกค่ะ ปกติก็ไม่มีใครแจ้งชื่อคนที่จะมาพัก จะมีคนดูแลโทรมาแจ้งแค่ว่าจะมาเข้าพักวันไหน ก็ให้แม่บ้านไปทำความสะอาดเตรียมไว้ ห้องเหมาก็แบบนี้แหละจ่ายเงินก้อนใหญ่ ทางโรงแรมก็จะไม่ถามจุกจิกมาก กลัวเสียลูกค้าน่ะค่ะ ยิ่งคนเข้าพักมีแต่ระดับผู้บริหารยิ่งเป็นความลับใหญ่

คงไม่ได้อะไรเลยสินะ สงสัยต้องหาทางสืบชื่อบริษัทที่มาเหมาไว้อีกทีนาวาคิดพลาง เขี่ยข้าวในจานไปพลาง

มัวแต่เขี่ยข้าวอยู่นั่นแหละ ลูกค้าห้องวีไอพีของหนูจะเข้าตอนบ่ายนะคะ รีบกินแล้วไปเตรียมของได้แล้วพี่เพ็ญกล่าวขึ้นอย่างเอ็นดู

ค่ะหญิงสาวตอบพลางยิ้มหวานให้พี่เพ็ญ พี่เพ็ญยิ้มตอบกลับแล้วก็รวบช้อนถือจานไปเก็บแล้วเดินออกไป

OOOOOOOOOO 

การต้อนรับแขกที่มาพักห้อง วีไอพี เสร็จไปโดยไม่มีปัญหาอะไร แขกพอใจกับห้องพัก ตอนนี้นาวาได้รับคำสั่งจากวิทยุสื่อสารให้เก็บทำความสะอาดห้อง วีไอพี 2508 เพราะแขกได้เช็คเอาท์ออกไปแล้ว นาวาสำรวจไปรอบๆ ห้อง ไม่มีสิ่งใดผิดปกติ แม้แต่ห้องน้ำ หรือเตียงก็ไม่ได้ใช้งาน

ต้องกลับไปเอาอุปกรณ์สอดแนมที่บ้านมาเตรียมไว้แล้วล่ะ ไม่รู้ว่าจะมีที่ต้องการรึเปล่านาวาคิด พร้อมเดินออกไปจากห้องที่เก็บทำความสะอาด และสำรวจตำแหน่งการติดตั้งไว้แล้ว

 

ตอนเย็นที่หน้าโรงแรมหลังจากเลิกงาน นาวาก็เปลี่ยนเสื้อผ้า สะพายเป้ใบเล็กคู่ใจเตรียมตัวกลับบ้านหลังนั้นเพื่อไปหาสิ่งที่ต้องการ เดินยังไม่ทันจะพ้นหน้าโรงแรม รถหรู 5 คันก็มาจอดอยู่ข้างๆ

จะไปไหนน่ะมานพเปิดกระจกด้านคนขับเพื่อสอบถาม โดยที่มีผู้เป็นนายนั่งอยู่ด้านหลัง

หนูว่าจะไปเก็บของที่บ้านเก่านิดหน่อยค่ะ แล้วจะได้คืนกุญแจด้วย เจ้าของบ้านโทรมาไล่แล้วนาวาตอบมานพ พร้อมมองลอดเข้าไปตรงที่นั่งข้างหลัง ส่งยิ้มให้ผู้เป็นนาย

ขึ้นรถมา เดี๋ยวฉันพาไปผู้เป็นนายตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ จนนาวารู้สึกแปลกใจ

หนูไปเองก็ได้ค่ะ ซอยมันแคบไปเดี๋ยวเดียวก็กลับมา รับรองไม่เสียงานเสียการค่ะนาวาตอบกลับที่หน้ายังมีรอยยิ้ม

ขึ้นมา จะได้แวะไปซื้อของด้วย เพราะเดี๋ยวเธอต้องเตรียมตัวไปเรียนแล้ววายุตอบเสียงดุ บ้านเหรอ ไหนตอนแรกว่าอยู่ห้องเก่าๆ บ้านหลังไหน หรือหลังที่คุณชัชตายชายหนุ่มด้านหลังคนขับคิดพลางขมวดคิ้วอย่างสงสัย

นพ บอกพวกนั้นไม่ต้องตาม ....ขึ้นมาได้แล้ววายุหันไปทำเสียงเข้มใส่เด็กน้อยที่ต้องให้เขาคอยขู่ตลอดเวลา ไม่เคยทำตามง่ายๆ เลย

 

ภายในรถคันใหญ่สีดำ นาวานั่งที่ข้างคนขับพร้อมพูดเจื้อยแจ้วไม่หยุด หนูต้องไปเรียนเร็วขนาดนั้นเลยเหรอคะ แล้วเอกสารล่ะ หนูยังไม่ได้ให้เอกสารนายท่านเลย

นพจัดการให้แล้ววายุเบื่อจะคัดค้านที่นาวาเรียกว่านายท่านแล้ว เพราะพูดไปเด็กนี่ก็ไม่ฟัง

แล้วหนูต้องเริ่มเรียนวันไหนคะนาวายังถามไม่หยุด

อาทิตย์หน้ามานพตอบแทนนาย

แล้วหนูต้องเรียนคณะอะไร ไม่เห็นมีใครถามหนูเลยหญิงสาวร่างเล็กยังคงถามต่อไป ซึ่งวายุเองก็ไม่ได้ห้ามปรามแต่อย่างใด ผิดปกติวิสัยของผู้เป็นนาย แต่มานพสามารถเข้าใจได้

เดี๋ยวถึงเวลาแล้วค่อยเลือก แล้วอยากเรียนอะไรล่ะผู้เป็นนายก็ตอบเรื่อยๆ แบบถามคำตอบคำ อย่างไม่ได้รู้สึกเบื่อหน่าย

หนูก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ พี่มานพ เลี้ยวซ้ายข้างหน้าค่ะนาวาตอบพร้อมบอกทิศทางให้มานพผู้เป็นคนขับ

นายท่านว่าหนูควรเรียนอะไรดีคะนาวาชะโงกหน้าไปทางด้านหลังไปหาผู้เป็นนาย

เลือกที่อยากเรียนสิวายุตอบกลับ การสนทนาเป็นไปอย่างธรรมชาติ เหมือนพี่น้องที่คอยปรึกษาหารือกัน มานพที่กำลังขับรถมองที่กระจกหลังเห็นสายตามีความสุขของผู้เป็นนาย ก็มีรอยยิ้มบางออกมาเช่นกัน

                                                                          OOOOOOOOOO

ที่หน้าบ้านไม้หลังเก่าๆ 2 ชั้น ทางเข้าซอยคับแคบจนรถขนาดใหญ่เกือบจะผ่านเข้ามาไม่ได้ นาวาลงจากรถไปแล้ว และบอกให้เขากับมือขวาคนสนิทรอที่รถ

นายท่านรอก่อนนะคะ หนูเข้าไปเก็บของไม่นาน ข้างในมันร้อนนาวาทิ้งคำพูดไว้ก่อนที่จะวิ่งหายเข้าไปในบ้าน ไม่นานนัก วายุก็เดินตามเข้าไป

ตอนนี้ชายหนุ่มเดินมาภายในบ้านแล้ว แต่เขามองหาร่างเล็กๆ ของนาวาไม่เจอ ขึ้นไปที่ชั้น 2 ก็ไม่มี จึงเดินไปที่ห้องครัวด้านหลัง เห็นมีตู้ขนาดใหญ่ถูกขยับในทิศทางไม่ปกติ เมื่อเดินไปดูใกล้ๆ ก็เห็นแผ่นไม้ที่น่าจะเป็นประตูเพื่อลงไปที่ไหนสักแห่ง วายุไม่คิดจะตามลงไป เพราะว่าในนั้นต้องมีอะไรแน่ และเขายังไม่ต้องการให้นาวารู้ว่าเขารู้อะไรมา คิดได้ดังนั้นจึงเดินกลับไปที่รถ

นพ ให้คนสืบดูซิว่าบ้านหลังนี้เป็นของใคร แล้วหลังจากที่เราออกจากที่นี่แล้ว ฉันต้องการรู้ว่าห้องใต้ดินในห้องครัวมีอะไร เสร็จจากธุระนายมาดูตรงใต้ตู้นะวายุสั่งมานพมือขวาคนสนิท 

ครับนาย

ภายในห้องใต้ดินของบ้านไม้เก่าๆ ร่างเล็กกำลังง่วนอยู่กับการหาของหวานที่คุณนักค้นหาเตรียมไว้ให้อย่างตั้งใจ

เอาไรเฟิลไปไม่ได้ ยาวไป ....ระเบิดก็ห้ามเดี๋ยวตูมตามขึ้นมา....ปืนมีแล้ว เอากล้องจิ๋ว กับเครื่องดักฟังไปก่อนแล้วกัน แว่นสำหรับมองตอนกลางคืนด้วย เผื่อได้ใช้ เออ...อุปกรณ์ติดตามตัวอีกอย่าง คราวนี้ไม่พลาดแน่นาวาพูดกับตัวเองไปพลางพร้อมหยิบของใส่กระเป๋าเป้ใบเล็กอย่างรวดเร็ว เมื่อได้ของครบแล้วก็ตรวจดูความเรียบร้อยพร้อมวิ่งกลับไปที่รถคันใหญ่

ไปเอาอะไรมา ไม่เห็นมีอะไรเลยมานพมือขวาคนสนิทถามขึ้น หลังจากที่มองกระเป๋าเป้ใบเล็กก็ไม่เห็นว่ามีอะไรติดมือกลับมา

เอกสารนิดหน่อยค่ะ เผื่อจำเป็นต้องใช้ พอดีหนูลืมเอาไว้เดี๋ยวเจ้าของบ้านมาเห็นแล้วเก็บไปทิ้งเลยต้องรีบมาเอานาวาตอบพร้อมยิ้มให้มานพ

ขับรถออกมาจากซอยเล็กๆ ได้ไม่นาน นาวารู้สึกถึงความผิดปกติที่เห็นจากกระจกมองข้างที่ส่องไปทางด้านหลังของรถ ครั้งแรกที่เห็น เธอไม่แน่ใจ แต่ตอนนี้ หลังจากที่ออกมาจากบ้าน มอเตอร์ไซต์คันนั้นยังตามมาอยู่ จึงทำให้เธอแน่ใจ มานพที่นั่งอยู่ข้างๆ นาวา เห็นถึงความผิดปกติของเด็กน้อยที่คอยส่องมองกระจกไปที่ด้านหลัง จึงได้เห็นว่ามีรถขับตามมา

นายครับ มีคนตามเรามามานพบอกผู้เป็นนาย

อืม...ฉันรู้แล้วผู้เป็นนายตอบมานพ เมื่อเขาเห็นความผิดปกติของนาวาตั้งแต่ออกมาจากปากซอยบ้านได้สักระยะแล้ว

พี่นพมีปืนรึเปล่าคะนาวาถามขึ้น พร้อมทั้งแอบคิดในใจอย่างระวังตัว ใช้ปืนของเธอไม่ได้ เดี๋ยวนายท่านสงสัยว่าทำไมมีปืน’ แต่การถามอย่างคนที่ไม่ได้รู้สึกผิดปกติ กับการใช้ปืน และดูเป็นเรื่องธรรมดานั่นแหละคือสิ่งที่ผิดปกติ

มี อยู่ที่ลิ้นชักด้านหน้า กระบอกใหญ่หน่อยนะมานพตอบกลับมาอย่างที่ไม่อยากให้เด็กน้อยรู้สึกว่าเป็นคำถามที่ผิดปกติเช่นกัน

นายท่านก้มลงก่อนนะคะนาวาบอกผู้เป็นนาย 

วายุเลิกคิ้วทั้ง 2 ข้างขึ้นพร้อมคิดในใจ เอาแบบนี้เลย!!’ แต่ก็ยอมก้มลงเล็กน้อยโดยดีเพื่อไม่ให้เด็กน้อยสงสัย ท่าทางเขาต้องสอนการใช้ชีวิตแบบปกติให้นาวานี่ตั้งแต่ต้นจนจบแล้วล่ะ เกิดไปทำแบบนี้ที่อื่นโดยที่ไม่มีเขากับมานพ เด็กนี่ต้องแย่แน่ๆ

พี่นพเลี้ยวขวาค่ะ ถนนเส้นนั้นไม่ค่อยมีคนนาวาบอกด้วยความรวดเร็ว มานพก็หักพวงมาลัยอย่างรวดเร็วเช่นกัน


                                        ·•●゙❤·.,¸.·❤゙●•· (100%·•●゙❤·.,¸.·❤゙●•

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

457 ความคิดเห็น

  1. #414 MinikoSong (@MinikoSong) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 10:26
    ดีที่นาวาเป็นเด็กเข้มแข็ง
    #414
    0
  2. #311 เหงาอยู่ตัว (@nartnong22) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 กันยายน 2559 / 13:23
    สงสัยเสียงลม แม่บ้านคนลืมปิดประตู - คงลืม

    งไม่ได้อะไรเลย - คงไม่ได้
    ก้มลงลงก่อน - ก้มลงก่อน
    หักพวกมาลัย - พวง

    หรือว่ามือถือเราไม่อัพเดทอ่ะ เรายังเห็นเป็นแบบเดิมก่อนแก้อยู่เลยค่ะ
    #311
    1
    • #311-1 จันทร์ ธันวา (@maii-sakiya) (จากตอนที่ 8)
      13 กันยายน 2559 / 13:46
      คืออออ เค้าแก้หลุดเองค่ะ (_ _" )

      เค้าขอโต๊ดดดดดด >_<
      #311-1
  3. #293 Lukiris Tink (@kimchi9) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 กันยายน 2559 / 20:37
    นาวาน่ารักนะ เก่งแต่มีความเป็นเด็กอยู่เยอะเลย
    #293
    0
  4. #272 เหงาอยู่ตัว (@nartnong22) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 กันยายน 2559 / 00:17
    สับสนอยู่ที่ห้อง - อยู่หน้าห้อง
    ได้ยินเสีย - เสียง
    คนลืมปิด - คง
    ถึงมาวางแผน - ถึงต้องมา..
    อย่างล้อเรียน - เลียน
    เขาเค้ามาพัก - เขาเข้ามา
    พลางพร้อมยิ้ม - พลางยิ้ม
    มอเตอร์ไซต์ - ไซค์ (ผิดทุกครั้งจ้าคำนี้)
    เมื่อเขาเห็น - เพราะเขา
    ก้มลงลงก่อน - ก้มลงก่อน
    ให้นาวานี่ตั้งแต่ - ให้นาวาตั้งแต่
    หักพวกมาลัย - พวง
    #272
    0
  5. #158 สายฟ้า (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2559 / 21:37
    ชอบมากค่ะ
    #158
    0
  6. #146 Vagabond Picha (@vagabondnue) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2559 / 00:18
    ซื่อได้อีกกกก
    #146
    0
  7. #100 มากิริจัง (@mikiri) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2559 / 05:26
    หนูนาวาน่ารักอ่ะ ซื่อแบบโหดๆ นักฆ่าของแท้
    คิดถึงหนูบัวเลย ซื่อเหมือนกันแต่ หญิงไทยแท้
    "บัวมิรู้สึกตัว" ประโยคนี้ยังติดอยู่ในใจ ซื่อแบบโคตรน่ารัก ส่วนของหนูวา ยังไม่มีวลีเด็ดนะคะ มีแต่นายท่านนี่ละ
    #100
    0
  8. #5 Kunnu55 (@Kunnu55) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2559 / 01:23
    นาวายุ ชอบงี้ จะเอาๆ5555 สู้ๆนะค่ะ
    จะรอนาวาบู้
    #5
    1