ลิขิตรัก...อันตราย [สนพ. อรุณ]

ตอนที่ 7 : หก : เปิดเผย - ปิดบัง (แก้ไข 100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2622
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    13 ก.ย. 59

ทางลงชั้นใต้ดินของผับแห่งนี้เป็นทางลงที่ไม่กว้างนัก ฉาบด้วยปูนเปลือยเอาไว้ทุกด้าน  ไม่มีช่องใดๆ นอกจากระบบระบายอากาศเท่านั้น ถ้าให้เปรียบไปก็เหมือนถ้ำที่ไม่มีทางออก นอกจากทางออกพิเศษที่ไม่มีใครรู้เผื่อเกิดเหตุฉุกเฉิน ที่ต้องมีระบบรักษาความปลอดภัยดีมากเป็นพิเศษ เพราะมีกิจกรรมความลับมากมายอยู่ที่นี่ มานพกระซิบบางอย่างกับยามหน้าประตู จากนั้นก็เข้าไปห้องชั้นใต้ดิน

เรียบร้อยรึเปล่าผู้เป็นนายถามเมื่อเห็นมานพเดินเข้ามา

เรียบร้อยครับนาย ผมสั่งคนดูแลว่าให้ป้องกันอย่างเต็มอัตรามานพมือขวาคนสนิทรายงานผู้เป็นนาย

ดี ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าจะมีฝีมือขนาดไหน สมกับที่ตั้งตารอรึเปล่าวายุเอ่ยขึ้นพร้อมยิ้มที่มุมปากเล็กๆ เด็กคนนี้น่าสนุกจริงๆชายหนุ่มคิดพลางก็มีรอยยิ้มที่มุมปาก

OOOOOOOOOO 

ภายในห้องลับใต้ดิน มือปืนที่ถูกจับมาจากโกดังตอนนี้อยู่ในสภาพสะบักสะบอม ที่แขนยังมีรอยเลือดที่ถูกยิงพันผ้าไว้อย่างลวกๆ หน้าตาบวมช้ำไม่เหลือสภาพเดิม

มันยอมสารภาพอะไรหรือยังวายุถามชัยมือซ้ายคนสนิทที่เป็นคนดูแลมือปืนคนนี้ เรียกว่าดูแลธรรมดาคงไม่ถูกนัก เพราะชัยดูแลเป็นพิเศษทีเดียว

มันไม่ยอมพูดอะไรเลยครับนาย ปากแข็งมาก ผมคิดว่ามันคงยอมตายดีกว่าจะพูดอะไรชัยรายงานผู้เป็นนาย

ฉันไม่ยอมให้มันสบายขนาดนั้นหรอก ถ้าซ้อมก็แค่เจ็บ ถ้าตาย ก็แค่จบวายุกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

ไปหาเศษแก้วชิ้นใหญ่ๆ มาให้ฉันหน่อย ไม่ต้องคมมากนะ ฉันอยากรู้เหมือนกัน ถ้ามันเดินไม่ได้ หยิบจับอะไรไม่ได้ แม้แต่พูดก็ทำไมได้ มันจะใช้ชีวิตยังไงต่อไป เจ้านายที่สั่งงานมันมา จะยังคอยปกป้องดูแลมันรึเปล่า หรือปล่อยให้มันคลานอย่างหมาขี้เรื้อนตัวหนึ่งวายุสั่งเสียงเหี้ยม ดวงตาตาดุดัน แต่กลับว่างเปล่าไม่มีอารมณ์ใดๆ ปรากฏให้เห็น

ได้ครับนายชัยรับคำพร้อมเดินออกจากประตูไปอย่างรวดเร็ว

ฉันให้โอกาสแกอีกครั้ง ถ้าแกไม่พูด แกจะรู้ว่าที่แกโดนมามันสวรรค์มากขนาดไหนวายุหันไปมองมือปืน ที่ตอนนี้หน้าตาซีดเซียว ไม่มีสีเลือดไปแล้ว

แต่แกไม่ต้องกลัวไปหรอก เพราะฉันเป็นคนใจเย็น ฉันเล่นสนุกกับแกนานแน่ๆวายุพูดขึ้นพร้อมรอยยิ้มเยาะ

มาแล้วครับนายชัยเดินมาพร้อมขวดเบียร์ที่ถูกทุบจนเป็นปากฉลาม ปลอดภัยสำหรับมือของผู้เป็นนาย แต่ไม่ปลอดภัยเลยสำหรับมือปืน

จะเริ่มที่ไหนก่อนดี แขน หรือขา แต่ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันจะให้สภาพมันอยู่ครบแบบนี้แหละ ขอแค่เส้นเอ็นที่ยึดมันไว้ก็พอ ชัยแกถกขากางเกงมันไว้หน่อยผู้เป็นนายบอกน้ำเสียงเย็น

มือปืนที่จิตใจแข็งแกร่ง ตอนนี้เริ่มลังเลไม่แน่ใจแล้วว่าถ้าพิการ จะมีใครสนใจอยู่รึเปล่า แล้วจะใช้ชีวิตยังไง ลูกเมียของเขาล่ะจะอยู่ยังไง วายุจะกล้าทำจริงหรือเปล่า  คำถามมากมายตีกันในสมอง ยังไม่ทันที่จะคิดอะไรออก มือข้างซ้ายที่ถูกมัดติดเก้าอี้ก็มีอาการปวดแปลบอย่างรวดเร็ว และมันไม่ใช่แค่ครั้งเดียว

อ๊ากกกกกกกกกก.....เสียงร้องโหยหวนดังไม่หยุดอย่างทุกข์ทรมานไปทั่วห้องใต้ดิน

แกตอบช้า!!!” ยังไม่ทันจบประโยคดี เสียงร้องก็ดังซ้ำขึ้นอีก ยาวนานกว่าเดิม เพราะเอ็นที่ขาตัดได้ยากกว่าที่แขนมากเลยต้องย้ำหลายครั้ง

อ๊ากกกกกกกกกก.....เสียงดังซ้ำขึ้นอีกครั้ง ครั้งนี้เป็นขาซ้าย เขาไม่ได้ตอบช้า แต่นี่วายุแทบไม่รอให้เขาตอบเลยด้วยซ้ำ

ขวดนี่มันไม่ค่อยคมเลยนะ กว่าจะตัดเอ็นได้แต่ละข้างเสียเวลาวายุหันไปบ่นกับลูกน้อง เสื้อผ้าเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด

ต่อกันเลยดีกว่า จะได้เสร็จๆ ไป ฉันเบื่อที่จะเล่นกับแกแล้ว

ผมบอก ผมบอกแล้วครับ ผมบอกแล้วมือปืนละล่ำละลักอย่างหมดแรง

แต่ถ้าบอก ผมก็ต้องตาย แต่ผมก็ไม่อยากทรมานถูกทิ้งเหมือนหมา คุณวายุช่วยผมด้วยนะครับ ผมยอมบอกหมดทุกอย่างมือปืนวิงวอนขอความเมตตา

ได้ ฉันจะให้เงินก้อนหนึ่ง แล้วส่งแกไปในที่ปลอดภัยวายุพูดขึ้นพร้อมส่งขวดในมือที่มีแต่เลือดคืนให้ชัยพร้อมรับผ้าขนหนูมาเช็ดมือ

ผมไม่รู้ครับว่าผู้จ้างวานจริงๆ เป็นใคร แต่ผมบอกได้ว่ารับงานมาจากใครครับมือปืนตอบวายุ

ใคร

เจ้าสัวเล้งครับ ทั้งที่โรงแรมคุณวายุ และบ้านคุณชัชเหนือความคาดหมาย มือปืนตอบแม้แต่สิ่งที่วายุคิดไม่ถึง

เกร้งงงงง...เสียงบางอย่างดังมาจากท่อระบายอากาศบนเพดานห้อง ไม่ดังมากนัก แต่ก็ไม่พ้นการรับรู้ของวายุ และคนสนิททั้ง 2 คน

ไปดูที่ห้องทำงานฉันซิวายุสั่งมือขวาคนสนิท

แล้วบนดาดฟ้าล่ะ แกรู้เรื่องนี้รึเปล่าวายุถามมือปืนต่อ

เรื่องนั้นผมไม่รู้เลยครับมือปืนตอบเสียงสั่น

ชัย แกพามันไปหาหมอเอก เสร็จแล้วก็พาไปอยู่ที่เกสท์เฮาส์ที่ภูเก็ตก่อน ให้มันเอาลูกเมียไปด้วย แล้วให้เงินมันไปก้อนหนึ่งวายุสั่งเพียงเท่านั้นก็เดินผละออกไป

แกโชคดีมากนะที่นายช่วยไว้ ถ้าแกออกไปแกก็ต้องตาย แล้วที่นายกรีดขา กับแขนแกน่ะ ไม่ถึงกับตัดเส้นเอ็นขาดหรอก แค่เกือบๆ เดี๋ยวไปให้หมอเอกรักษาชัยบอกกับมือปืน แม้ว่าเขาจะไม่ชอบใจนักที่มาทำร้ายคนเป็นนาย แต่เขาเคยเป็นแบบนี้มาก่อน มันคืออาชีพที่เลือกไม่ได้

พวกแก พามันไปได้แล้วชัยหันไปสั่งลูกน้อง

ขอบคุณมากครับพี่ ขอบคุณมากจริงๆ

OOOOOOOOOO

ภายในห้องทำงานของวายุ นาวากำลังสับสนกับสิ่งที่ได้ยินมา นายท่านไม่ใช่คนฆ่าพ่อเธอ แล้วใครกัน ใครที่ทำแบบนั้น ตอนนี้เธอไม่เหลือหลักฐานอะไรในการตามต่อแล้ว เธอไม่เหลืออะไรจริงๆ เธอไม่เหลือใครอีกแล้วด้วยนาวาบ่นพึมพำซ้ำไปซ้ำมา ริมฝีปากกัดแทะเล็บมือของตัวเอง โยกเก้าอี้หน้าหลังวนไปมาอยู่อย่างนั้น

ทางออกของห้องใต้ดิน มานพมารอผู้เป็นนายอยู่ก่อนแล้ว เมื่อวายุเดินมาถึงจึงได้รีบเข้ามารายงานสถานการณ์ที่เขาได้รับรู้มา

นายครับ ผมว่านายมาดูนี่ก่อนดีกว่ามานพเดินนำหน้านายไปที่ห้องควบคุมเพื่อดูกล้องวงจรปิด พร้อมยื่นเสื้อสูทตัวใหม่ และเสื้อเชิ้ตให้นายแทนตัวที่เปื้อนเลือด ที่โรงแรมกับที่สำนักงานใหญ่ที่ว่ากล้องมีเยอะแล้ว ที่ผับแห่งนี้มีเยอะกว่าหลายเท่านัก มีแทบจะทุกมุม ไม่เว้นแม้แต่ท่อระบายน้ำ ท่อระบายอากาศ หรือแม้แต่ช่องแอร์ วายุเป็นคนเชื่อในสิ่งที่เห็นมากกว่าสิ่งที่พูด ทุกที่ที่สมควรรักษาความปลอดภัยจึงเต็มไปด้วยกล้อง

นายดูนี่ซิครับมานพชี้ไปที่จอภาพของห้องทำงาน ภายในจอ มีภาพเด็กผู้หญิงนั่งอยู่บนเก้าอี้ตรงข้ามกับเก้าอี้ทำงานของวายุ โยกไปมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า มือทั้ง 2 ข้างโอบกอดตัวเอง นิ้วมือโดนกัดแทะอย่างคนกำลังสับสนหาทางออกไม่ได้ ภาพนี้สะเทือนใจผู้ที่เห็นนัก เหมือนอยากจะร้องไห้ แต่ก็ทำไม่ได้ วายุดูภาพที่วนซ้ำอยู่อย่างนั้น เกิดอะไรขึ้นกันแน่วายุพูดกับตัวเอง สายตายังจับจ้องอยู่ที่จอภาพ

นพ นายดูภาพก่อนหน้านี้ซิว่าเกิดอะไรขึ้นที่ห้องฉันวายุสั่งมือขวาของเขาอย่างรวดเร็ว

ภาพในจอห้องทำงานถูกย้อนกลับไปตอนที่มานพเดินออกจากห้อง เพียงไม่นาน นาวาก็ขยับตัวเดินไปรอบๆ ห้อง แหงนมองที่เพดานตรงช่องแอร์ ที่อยู่เหนือโต๊ะทำงาน หญิงสาวปีนขึ้นไปที่โต๊ะ ใช้เวลาไม่นานในการงัดออกโดยใช้เหรียญอันเล็กๆ เพียงเหรียญเดียวที่เอาออกมาจากกระเป๋า จากนั้นก็เหวี่ยงตัวเล็กๆ ของเธอหายเข้าไปในช่องแอร์ขนาดเล็กนั้นอย่างชำนาญ

ไม่เปิดประตูออกมาสำรวจเลยด้วยซ้ำมานพพูดขึ้นมาอย่างตะลึงกับภาพที่เห็น

ทางเดินมาที่ห้องฉัน ค่อนข้างวกวน และต้องขึ้นลิฟต์มา ดูกล้องที่ช่องลิฟต์สิผู้เป็นนายสั่ง

เป็นจริงดังคาด นาวาไต่ลงมาจากสลิงที่ใช้ดึงลิฟต์ และเปิดปะตูลิฟต์ออกไปที่ชั้น 2  ชั้นนี้คนไม่เยอะนัก วายุดูตามกล้องที่ติดตั้งไว้ที่ชั้น 2 นาวาหลบออกไปด้านหลังเข้าไปในห้องน้ำหญิงอย่างรวดเร็ว

นายครับห้องน้ำหญิงไม่มีกล้องครับคนดูแลระบบกล้องวงจรปิดแจ้งผู้เป็นนาย

ไปดูที่ช่องระบายอากาศเหนือห้องใต้ดินเลยวายุสั่งอย่างรวดเร็ว

แต่ตรงนั้นมีพัดลมระบายอากาศใหญ่นะครับ ไม่น่าจะผ่านเข้าไปได้เพราะมันหมุนตลอดเวลาคนดูแลกล้องตอบกลับมาอย่างสงสัย

หรือว่าจะช่องแอร์ครับนายมานพพูดขึ้นมา

ไม่ใช่ ช่องระบายอากาศนี่แหละที่ฉันได้ยินเสียงเมื่อผู้ที่เป็นนายพูดจบ ภาพบนจอก็ปรากฏเด็กหญิงในชุดแม่บ้านสีชมพูอ่อน พร้อมผ้ากันเปื้อน และหมวกที่แอบหลุดลุ่ยนิดหน่อยกำลังคลานเข้ามา พร้อมมือที่ถือท่อนเหล็ก

ใช้ท่อนเหล็กขัดใบพัดลมนี่เอง มิน่าฉันถึงได้ยินเสียงของหล่นวายุพูดขึ้นพร้อมอมยิ้มน้อยๆ ที่เดี๋ยวนี้มันเริ่มมีให้เห็นบ่อยขึ้น 

(****พัดลมระบายอากาศของผับแห่งนี้ เป็นพัดลมแบบโรงงานอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ ใบพัดจะไม่เหมือนใบพัดลมทั่วไป แต่จะเป็นแผ่นโลหะที่มีช่องว่าง สามารถมุดลอดผ่านได้ในกรณีที่ใบพัดหยุดหมุน)

นพ ที่ฉันให้ไปสืบเรื่องกล้องวงจรปิดที่สนามบินได้ความว่ายังไงบ้างวายุเริ่มรู้สึกถึงกลิ่นอายบางอย่างที่ไม่ปกติ ตอนที่ได้ยินเสียงของหล่น มือปืนกำลังพูดถึงเรื่องคุณชัช  

นายสงสัยว่า...มานพถามขึ้นมาด้วยสีหน้าตื่นตะลึง

ฉันแค่สงสัย และฉันไม่เคยพลาดวายุยิ้มมากกว่าปกติ

ถ้าเป็นคุณนาวาจริงๆ นายจะบอกเธอรึเปล่าครับว่าพ่อเธอตายเพราะอะไร เหมือนว่าเธอก็กำลังหาสาเหตุอยู่ ไม่อย่างนั้นคงไม่ตามเรามาขนาดนี้มานพพูดขึ้น

คงคิดว่าเราเป็นคนสั่งฆ่าพ่อของเธอล่ะสิเลยตามมา ถ้าฝีมือขนาดนี้คงซุ่มดูตั้งแต่ตอนที่นายอยู่นั่น อาจจะไม่เห็นตอนฆ่าถึงยังไม่แน่ใจ ถึงได้มาเพื่อหาความจริง และยังปล่อยให้ฉันรอดชีวิตอยู่ ถ้าเห็นคนฆ่าเด็กนั่นคงไม่มาที่นี่แน่วายุประมวลทุกอย่างด้วยเหตุและผลอยู่ในสมอง

แต่ฉันยังสงสัยว่ามีอะไรมากกว่านั้นยังมีอีกหลายอย่างที่วายุไม่แน่ใจ ถ้าเธอคิดว่ามานพเป็นคนฆ่าพ่อเธอ เมื่อเธอเห็นว่าเขาเป็นเจ้านายมานพ เธอฆ่าเขาเรื่องมันก็น่าจะจบแล้ว แต่นี่เธอยังไม่ยอมให้เขาตาย เหตุผลคืออะไร

คิดไปสายตาก็จ้องมองไปที่จอภาพ หญิงสาวยังนั่งอยู่ที่เดิม ด้วยท่าเดิม ถ้าเด็กคนนี้เป็นน้องที่น่าสงสารของเขา วายุที่สูญเสียพ่อแม่ว่าทุกข์ทรมานแล้ว นาวาสูญเสียพ่อและแม่ถึง 2 ครั้ง เธอจะทุกข์ทรมานมากขนาดไหน วายุนึกไม่ออกเลย

 “เดี๋ยวฉันจะเข้าไปดูเด็กนี่หน่อย ฉันอยากแน่ใจมากกว่านี้ ติดต่อทางญี่ปุ่นให้ส่งภาพกล้องวงจรปิดของวันนั้นมาทั้งหมด ฉันจะดูเองวายุพูดเพียงเท่านั้นก็เดินออกจากห้องไปทันที

OOOOOOOOOO

ภายในห้องทำงานของวายุ นาวายังนั่งอยู่ตรงนั้นในท่าเดิม ดวงตาไร้แววความหวัง มันไม่มีประกายตาเจิดจ้าเหมือนตอนที่อยู่หน้าโรงแรม หรือนิ่งสงบเหมือนตอนที่อยู่โกดังอย่างที่วายุเคยเห็น ตอนนี้มันดูเคว้งคว้างว่างเปล่า ปะปนไปกับความสับสน

เป็นอะไรเด็กน้อยมือของวายุยื่นไปลูบศีรษะนั้นเบาๆ อย่างที่ไม่เคยทำที่ไหนมาก่อน นาวามีอาการสะดุ้งจนขยับถอยห่างเล็กน้อย กับการเข้ามาโดยที่เธอไม่รู้สึกตัวของวายุ เธอไม่เคยปล่อยให้ตัวเองตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ สถานการณ์ที่เธอไม่รู้เลยว่านายใหญ่แห่ง อัครเดช กรุ๊ปเข้ามาตอนไหน เธอสูดหายใจเข้าปอดก่อนที่จะตอบกลับไป

ไม่มีอะไรค่ะ หนูแค่คิดถึงพ่อกับแม่ขณะที่พูด แววตานั้นยังสั่นระริก ทั้งที่ไม่มีน้ำตา มือน้อยๆ ของนาวากำรวบเข้าหากันแน่นอย่างพยายามระงับอารมณ์

เธอจะไม่เป็นไร เรื่องมันผ่านไปแล้วมือของวายุยังลูบอยู่ที่ศีรษะเล็กๆ ของนาวาอย่างปลอบขวัญ ความอบอุ่นแบบนี้เธอไม่เคยได้รับจากที่ไหนมาก่อนนอกจากพ่อ คิดได้เพียงแค่นั้น น้ำตาที่กลั้นเก็บไว้ก็ไหลรินออกมาเป็นทาง ร่างกายน้อยๆ นั้นสั่นเทาอย่างกลั้นสะอื้น สติของนาวาได้หลุดลอยไปแล้ว เป็นเวลานานเท่าไหร่เธอไม่รู้ ที่ความอบอุ่นนั้นเปลี่ยนจากที่ศีรษะ มาเป็นมือใหญ่สู่มือน้อยๆ ของเธอ เธอรู้สึกแค่ว่าเธอถูกจับจูงให้เดินตามไปเท่านั้น

ถึงแล้ว เข้าไปพักก่อนเถอะนาวามายืนที่หน้าห้องพักพนักงานโรงแรมแล้ว โดยที่มือเล็กยังเกาะกุมมือใหญ่อยู่อย่างหาที่พึ่งพิง ตลอดระยะทางจากผับมาถึงโรงแรม ไม่มีคำถามใดจากคนข้างๆ และไม่มีคำพูดใดจากร่างเล็กเช่นกัน

ขอโทษค่ะนาวาก้มลงมองที่มือของตัวเอง พร้อมปล่อยออกช้าๆ

หนูแค่กำลังสับสน เพราะตอนนี้หนูไม่เหลือใครอีกแล้ว และหนูไม่รู้ว่าต้องทำยังไงต่อไปนาวาบอกกับผู้เป็นเจ้านายอย่างคนอับจนหนทาง

ก็ไม่ต้องทำอะไร แค่ทำตัวเองในตอนนี้ให้ดีที่สุด แล้วเธอจะผ่านมันไปได้เด็กน้อย เข้าห้องไปได้แล้ววายุบอกนาวาพร้อมพยักหน้าเล็กน้อย ให้เธอเดินไปที่พัก

เด็กน้อยที่ร่างกายบอบบาง ตัวเล็กเพียงแค่นั้น เธอต้องผ่านอะไรมาบ้างถึงได้กลายเป็นแบบนี้ ระยะเวลา 10 กว่าปีที่วายุไม่รู้ข่าวของนาวา เธอหายไปที่ไหนมา แล้วความสามารถนั้นอีกเธอต้องเจอกับอะไรมาบ้าง มีวิธีไหนหรือเปล่าที่เขาพอจะทำได้ ไม่ให้น้องน้อยๆ ของเขาต้องเผชิญอะไรแบบที่เคยเจอมาอีก ชายหนุ่มคิดเรื่องนี้ภายในใจ พร้อมสายตาที่ยังมองร่างเล็กๆ ที่น่าสงสารนั้นจนลับตา

นายครับเสียงของมานพมือขวาคนสนิทที่เพิ่งออกมาจากทางด้านหลังดังขึ้นเบาๆ

นพ แกลองให้คนไปสืบที่ญี่ปุ่นมาสิ ว่าเมื่อ 12 ปีก่อน หลังจากอุบัติเหตุ นาวาถูกย้ายไปผ่าตัดสมองที่ไหน แล้วมีอะไรเกิดขึ้นหลังจากนั้นบ้าง ฉันต้องการรู้ทั้งหมด ไม่ว่าจะใช้เวลา หรือเงินขนาดไหนก็ตาม แล้วเรื่องบัตรประชาชนให้ระงับการสืบไปเลยนะ เดี๋ยวจะมีคนสงสัย ให้เรื่องนี้รู้แค่นายกับฉันก็พอผู้เป็นนายสั่งมือขวาคนสนิทด้วยน้ำเสียงเยียบเย็นในแววตามีความโกรธแค้นปะทุอยู่

ได้ครับนาย ว่าแต่ทำไมนายไม่ถามคุณนาวาเลยครับ ว่าเธอไปทำอะไรที่ไหนมา ถ้านายเล่าให้เธอฟังทั้งหมด ทั้งเรื่องอุบัติเหตุ เรื่องพ่อกับแม่ของคุณนาวา ผมว่าคุณนาวาน่าจะบอกนายนะครับมือขวาคนสนิทที่เติบโตมาด้วยกันทราบเหตุการณ์ทั้งหมดเป็นอย่างดีถามขึ้นมาอย่างสงสัย เพราะปกตินายของเขาจะไม่ทำอะไรที่ยุ่งยากและเสียเวลาขนาดนี้

ฉันไม่ต้องการให้ใครรู้ว่าเด็กคนนี้เป็นใคร แม้แต่ตัวนาวาเองฉันก็ไม่อยากให้รู้ว่าพวกเรารู้แล้ว ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไปว่านาวายังไม่ตาย และเป็นคนเดียวที่อยู่กับคุณชัช เด็กคนนี้ไม่ปลอดภัยแน่ นาวาสูญเสียมามากพอแล้ว เรื่องการหาหลักฐาน หรือสิ่งที่คุณชัชต้องการเอามาให้ฉัน ฉันจะหามันเองผู้เป็นนายพูดจบก็หันหลังเดินจากไป

ครับนาย

OOOOOOOOOO 

เวลาบ่ายภายในห้องพักผู้บริหารบนชั้นดาดฟ้าของโรงแรมหรู วายุยังนั่งอยู่ที่หน้าเครื่องเล่นซีดี พร้อมจอทีวีขนาดใหญ่ สายตายังจับจ้องบนหน้าจอ เขาทำแบบนี้มาตั้งแต่เช้าแล้ว หลังจากที่มือขวาคนสนิทได้นำแผ่นข้อมูลภาพวงจรปิดที่ญี่ปุ่นมาให้ ภาพวีดีโอมากมายจากหลายมุม ที่คุณชัช และครอบครัวน่าจะเดินผ่าน

ตอนนี้ภาพที่ปรากฏบนหน้าจอเป็นภาพของเด็กสาวพร้อมครอบครัวกำลังคุยกันขณะที่เดินเข้ามาภายในห้องผู้โดยสาร เด็กหญิงตัวเล็กเดินถอยหลังพูดคุยกับผู้เป็นบิดา หัวเราะจนตัวงอเหมือนมีเรื่องสนุกขบขัน จนตัวเธอเองแทบจะไปชนกับคนอื่น ถ้าไม่ได้มือของผู้ที่เธอคิดว่าเป็นพ่อดึงรั้งไว้ วายุวนดูซ้ำไปซ้ำมาอยู่อย่างนั้น ภาพรอยยิ้มที่สดใสของเด็กน้อย

ความสุขแบบนี้นาวาเพิ่งเคยได้รับเมื่อ 2 ปีก่อน วายุรู้ดี คุณชัชไม่เคยห่างจากพ่อของเขาผู้เป็นนายใหญ่เลย อย่างมากก็ปีละครั้งหรือ 2 ครั้งเท่านั้นที่จะเดินทางไปหาวายุที่ญี่ปุ่น เพื่อนำเอกสารจากสำนักงานใหญ่ไปให้ และข้อความบางอย่างที่พ่อฝากไปถึงเขา จนทั้งคู่ประสบอุบัติไปพร้อมกันเมื่อ 2 ปีก่อน แล้วคุณชัชที่หายตัวไปก็ได้นำตัวเด็กน้อยคนนี้กลับมา

มีความลับอะไรปิดบังอยู่ ถึงได้ซ่อนตัวนาวาไว้นานขนาดนี้วายุนั่งหาคำตอบให้ตัวเอง พร้อมหลับตาลงอย่างอ่อนล้า นานเท่าไหร่แล้วที่เค้านอนไม่เคยหลับเลย ภาพของแม่และเหตุการณ์ครั้งนั้นยังตามมาหลอกหลอนทุกครั้งที่หลับตา และดูเหมือนตอนนี้ ภาพนั้นจะเด่นชัดขึ้นกว่าเดิม

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงประตูห้องทำงานภายในที่พักชั้นบนสุดของโรงแรมดังขึ้น

เข้ามาวายุตอบกลับเสียงไม่ดังนัก

นายได้ข่าวหรือยังครับ เจ้าสัวเล้งตายแล้วเมื่อคืน ถูกคนเข้าไปลอบฆ่ามันปาดคออย่างโหดเหี้ยม เดี๋ยวซักพักคงจะเป็นข่าวใหญ่มานพรายงานกับผู้เป็นนายที่ตอนนี้สีหน้ากลับมาโกรธจัด เป็นแบบนี้ทุกครั้งที่วายุกำลังจะมีความคืบหน้า ต้องมีมือที่มองไม่เห็นมาปิดเส้นทางนั้นอย่างรวดเร็ว มันรู้ความเคลื่อนไหวของเขา

ปึ๊ง!!! เสียงทุบโต๊ะดังสนั่น

มานพ แกไปสั่งให้ตรวจสอบระบบรักษาความปลอดภัย การเข้าออกของพนักงานที่น่าสงสัย กล้องวงจรปิด เครื่องดักฟัง ทุกๆ อย่างที่อยู่ภายในตึกสำนักงานใหญ่ให้หมด โดยเฉพาะที่ห้องทำงานของฉัน รื้อทุกระบบที่เรามี แล้วหาคนนอกที่เราไว้ใจได้มาทำงานนี้

ครับนาย...แล้ววันนี้นายจะเข้าไปที่สำนักงานใหญ่หรือเปล่าครับมือขวาคนสนิทสอบถามผู้เป็นนาย

ไม่... ช่วงนี้ฉันจะอยู่ที่นี่ก่อนจนกว่าจะจัดการระบบทั้งหมดเสร็จ ฉันไม่ต้องการให้มันรู้ความเคลื่อนไหวของเรา...ต่อไปฉันนี่แหละจะเป็นฝ่ายล่ามันเองวายุตอบกลับไปด้วยสายตาที่น่ากลัว


                               ·•●゙❤·.,¸.·❤゙●•· (100%·•●゙❤·.,¸.·❤゙●•


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

457 ความคิดเห็น

  1. #413 MinikoSong (@MinikoSong) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 10:24
    เอาใจช่วยนาวา
    #413
    0
  2. #271 เหงาอยู่ตัว (@nartnong22) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 กันยายน 2559 / 23:42
    เย็นเยี่ยบ - เยียบ
    ดวงตาตาดุดัน - ดวงตาดุดัน
    โหยหวล - หวน
    ทุกทรมาน - ทุกข์
    เปราะเปื้อน - เปรอะ
    เกสเฮาส์ - เกสท์
    สั่งได้เพียงเท่านั้น - สั่งเพียง..
    ตัดเส้นเอ็ดขาด - เอ็น
    สะเทือนใจแก่ผู้ที่ - สะเทือนใจผู้ที่
    เหวียงตัว - เหวี่ยง
    ชั้นนี่คนไม่ - นี้
    พูดได้เพียง - พูดเพียง

    เข้าไปก่อนพักเถอะ - พักก่อนเถอะ (คือสงสัยว่า วายุจูงนาวาแล้วพากลับมาที่ห้องพักพนักงานโรงแรมเลยเหรอคะ จากที่อยู่ที่ผับน่ะค่ะ)

    อยู่ที่หน้าเครื่องเล่น ???เครื่องเล่นวิดิโอรึเปล่า มันห้วนๆนะจ๊ะ

    ฝากมาถึงเขา - ฝากไป
    ชั้นดาดฟ้าของร.ร. - ชั้นบนสุดของ..
    ตายแล้วเมื่อคือ - คืน
    #271
    0
  3. #4 swycherry (@swycherry) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2559 / 21:40
    นาวาน่าสงสารมากเลย
    #4
    1