ตอนที่ 55 : พบรัก สิบเก้า 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 972
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    4 มิ.ย. 62








แจ็คสันและแบร์โต้กลับมาเข้าในห้องเห็นร่างสูงของนายหนุ่มนอนนิ่งอยู่ที่เตียงกว้าง เหลือบไปเห็นร่างเปลือยเปล่าของหญิงสาวที่นั่งคร่อมร่างแกร่ง พร้อมจะขึ้นเขียงเชือดสิงห์หนุ่ม


คุณคริส!


ช่วยที...รัฐภามเอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก


เกรซี่หันขวับไปมองทางด้านหลังต้องตกใจสุดขีด รีบกระโดดลงจากเตียงกว้างไปคว้าเสื้อผ้าที่กองอยู่ที่พื้นวิ่งเข้าห้องน้ำไปอย่างรวดเร็ว แต่ช้ากว่านักวิ่งลมกลดอย่างแบร์โต้


“จะรีบไปไหน”


“อ้าย... ถอยไปนะ!


เกรซี่ยืนตัวสั่นเทา แผนการที่เตรียมมาพังลงไม่เป็นท่า เธอลืมไปเสียสนิทว่ามีสองคนนี่อยู่กับเขาด้วย


“ให้พี่ช่วยไหมจ้ะน้อง ดูท่าจะอยากไม่น้อยนะ” แบร์โตย่างก้าวเข้าไปหาอย่างเชื่องช้า


“กรี้ด ไอ้บ้า! ไปให้พ้นเลยนะ” 


สาวเจ้ากลัวจนควบคุมสติไม่อยู่ วิ่งผลักร่างหนาออกไปที่ประตู ไม่สนว่าจะได้ครอบครองสิงห์ตัวที่สาม


“เดี๋ยวฉันจัดการเอง นายดูคุณคริสก่อน” หันมาบอกคู่หู ก่อนจะก้าวยาวตามร่างของหัวขโมยสมัครเล่นไป


ถือว่ายังเป็นโชคดีของคุณที่พวกผมกลับมาก่อน


แจ็คสันส่ายหน้าไปมาอย่างระอา เหนื่อยใจไม่รู้จะทำอย่างไรดีเหมือนกัน ร่างสูงใหญ่ลงจากเตียงกว้างไปยังห้องน้ำจัดการล้างเนื้อล้างตัวให้ก่อนออกมาพร้อมชุดนอนชุดใหม่ ประคองชายหนุ่มกลับมาที่เตียงกว้างอีกครั้ง


ไปพลาดอีกท่าไหนครับ ให้แม่นั้นสอยได้ เอ่ยถามสิงห์หนุ่มปนหัวเราะ


“ไม่รู้” รัฐภามตอบอย่างอยากลำบาก หลังฤทธิ์ยาที่เผลอกินเข้าไปเริ่มที่จะหมดลง มันคงจะเป็นตอนรูมเซอร์วิสที่โทรลงไปสั่งแน่


“เป็นไปได้ยังไงครับ”


“นุชนารี!” สิงห์หนุ่มนึกถึงหญิงสาวอีกคนที่เห็นเขาในสภาพนี้


“คุณนุช นี่อย่าบอกเธอมาที่นี่! และเห็นคุณกับยัยนั้น... คุณคริส!


แจ็คสันเบิกตากว้าง เมื่อนายหนุ่มพยักหน้ารับ คราวนี้ได้ตายจริงแน่ คุณคริสเอ้ย


 

นุชนารีกลับจากห้องชุดของสิงห์หนุ่มพร้อมหัวใจที่บอบช้ำอย่างหนักจนยากจะเยี่ยวยา ไม่คิดเลยว่าเขาจะแก้แค้นเธอกลับด้วยวิธีนี้ เธออยากจะบอกเขาว่ามันได้ผลมาก เธอเจ็บปวดมากจนหัวใจไม่สามารถจนทนอยู่ได้


นัฐชยาตื่นขึ้นมากลางดึกเพราะความหิวกัดกินกระเพาะอันน้อยนิดของเธอจนทนไม่ไหว ใบหน้านวลเงยขึ้นจากชามมาม่าคัพ มองเพื่อนรักที่เดินเข้ามาในห้องด้วยท่าทางอ่อนแรง เกิดคำถามมากมายว่าหญิงสาวไปไหนมาดึกดื่นป่านนี้


“อ้าวนุช นี่แกไปไหนมา ฉันตื่นมาไม่เห็นเลย” 


 “...ฉันนอนไม่หลับนะ ก็เลยออกไปเดินเล่นมา” นุชนารีบอกเสียงเบา เสมองไปทางอื่น กักเก็บน้ำตาเอาไว้จะไม่ไหวเสียแล้ว ทั้งที่พยายามบอกตัวเองมาตลอดทาง


“เดี๋ยวก่อน แล้วทำไมตาแดงๆ ไปโดนอะไรมา นุช แกเป็นอะไร” 


นัฐชยารีบวางชามมาม่าคัพลง แล้วเดินมาหาเพื่อนรักที่ยืนนิ่งอยู่กลางห้อง


"..."


นุชนารีไม่อาจเก็บความรู้สึกเอาไว้ไม่ไหว และมันได้ถูกปลดปล่อยออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ทำเอาเพื่อนรักที่ยืนอยู่ตรงหน้าตกใจรีบถลาเข้าไปโอบกอดปลอบโยน


“นุชใครทำอะไรแกบอกฉันสิ!


“นัฐ ฮือฉันเจ็บ...” นุชนารีพูดอะไรไม่ออก สมองตีบตันไปหมด


“ไม่เป็นไรนะ ฉันอยู่ตรงนี้แล้วนะ”


นัฐชยางงงวยไปหมดว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับเพื่อนรัก เอ๊ะหรือว่าเพราะรัฐภาม! ไอ้คนเลว จะทำร้ายเพื่อนเธอไปถึงไหน ตั้งแต่รู้จักกันมาเธอไม่เคยเห็นนุชนารีร้องไห้หนักขนาดนี้มาก่อน นับจากนี้เขาจะไม่มีวันได้เข้าใกล้เพื่อนเธอได้อีก!

 


วันใหม่ก้าวเข้ามาผู้หญิงที่แสนอ่อนแอเมื่อคืนก็หายไป นัฐชยากลัวเหลือเกินกับอาการเช่นนี้ ครั้งหนึ่งที่ถูกแม่เลี้ยงทำร้าย เธอก็มีอาการเช่น นิ่งเงียบ ไม่พูดจากับใคร หวังว่าเธอจะไม่ทำร้ายหรือคิดอะไรโง่ๆ หลักจากเดินทางถึงเมืองไทย สองสาวเรียกรถแท็กซี่มาส่งบ้าน แต่เมื่อมาถึงกลับไม่เจอพี่สาว เจอเพียงจดหมายที่ส่งจากทางเหนือของประเทศเมื่อสองวันก่อน

 

พี่ขอโทษที่ไม่ได้บอกเราสองคนก่อนมา แต่ไม่ต้องเป็นห่วงนะ 

พี่สบายดีและจะดูแลเจ้าตัวน้อยให้ดีที่สุด  

                                      เมวารี.


“พี่วารีจะปลอดภัยใช่ไหมนุช ฉันอดเป็นห่วงไม่ได้จริงๆ”


นัฐชยาอดที่จะเป็นห่วงพี่สาวไม่ได้ ด้วยโรคที่เป็นแล้วลูกน้อยในท้องอีก ทั้งที่ควรจะอยู่ใกล้หมอตลอดเวลา เธอจะดูแลไหวหรือ ยิ่งคิดก็ยิ่งเป็นห่วง


“แกไม่ต้องห่วงหรอก เดี๋ยวฉันจะตามขึ้นไปหาพี่วารีเอง ถือโอกาสพักผ่อนด้วยเลย แล้วแกล่ะจะไปด้วยกันเลยไหม?” นุชนารีไม่อยากอยู่ที่นี่ต่อถ้าต้องเจอหน้ากันอีกเธอไม่มั่นใจว่าจะทนได้...


“ฉันยังไปไม่ได้นะสิ ต้องไปถ่ายโฆษณาน้ำผลไม้ตัวใหม่ของเฮียก้อก่อน ไม่รู้จะเสร็จกี่โมง”


นัฐชยาต้องผิดหวังอีกตามเคย คงต้องจัดการคิวงานที่หนาแน่นของเธอให้เสร็จแล้วชิงของลาพักร้อนยาวๆ สักเดือน


“โอเค งั้นฉันไปเก็บของก่อนนะ ถ่ายเสร็จก็ตามขึ้นไปแล้วกัน” นุชนารีลากกระเป๋าเดินขึ้นห้องไป


นัฐชยาเดินกลับขึ้นห้องของตัวเองบ้าง เธอเหนื่อยมาตลอดหนึ่งอาทิตย์ ทั้งที่เป็นวันหยุดแท้ๆ คิวงานมียาวไปจนถึงปีหน้าโน้นจึงอดที่จะไปเยี่ยมพี่สาว


โปรดติดตามตอนต่อไป...





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

71 ความคิดเห็น

  1. #22 siwala (@siwala) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2562 / 10:06

    รอค่ะ......
    #22
    0