ตอนที่ 54 : พบรัก สิบแปด 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1029
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    2 มิ.ย. 62









“ที่คุณพูดหมายความว่ายังไง”


“เรื่องอะไรล่ะฉันพูดไปตั้งเยอะ จำไม่ได้หรอก”


หญิงสาวเฉไฉกับสิ่งที่อยู่ตรงข้ามกับที่ใจคิด ก่อนจะรู้สึกใจหายวาบ เมื่อเห็นสีหน้าของชายหนุ่ม


“เรื่องของเรามันไม่สำคัญสำหรับคุณเลยสินะ”


มือหนาที่โอบเอวบางอยู่ตกลงข้างลำตัว เมื่อได้ฟังในสิ่งที่เธอเอื้อนเอ่ยมา นุชนารีอดที่จะมองตามแขนแกร่งที่ตกลงไปเสียไม่ได้ เธอไม่ได้ตั้งใจจะพูดแบบนั้นออกไป ด้วยความปากไวจึงพุดไม่ทันได้คิดให้ดี


รัฐภามผละหันหลังเดินออกจากห้องไป น้อยใจและเสียใจที่หญิงสาวเห็นความรักของเขาเป็นเพียงธาตุอากาศ


“แกพูดอะไรออกไปยัยนุช”


นุชนารียกมือขึ้นตบปากตัวเองที่พูดอะไรไม่รู้จักคิด ก่อนจะวิ่งตามเขาออกมา แต่ก็นั้นช้าไปเสียแล้วเมื่อรถหรูของเขาได้เคลื่อนออกไปไกลเสียแล้ว เธอจึงทำได้เพียงมองตามท้ายรถไปเท่านั้น


นัฐชยา กวม เจ้าแม่ห้องน้ำเดินออกมาเห็นเพื่อนรักกำลังยืนเหม่อมองอะไรบางอย่างอยู่จึงก้าวเข้าไปสะกิดแขนเรียวพลางเอ่ยถามขึ้น


“ดูอะไรอยู่นุช”


“...ฉันก็รอแกอยู่นี่แหละ ทำไมไปเข้าห้องน้ำนานจัง” นุชนารีบอกปัด วกเข้าเรื่องของเพื่อน


“ก็คนรอเข้าห้องน้ำเยอะนะสิก็เลยช้า ไปกลับกันเถอะง่วงจะแย่ ตาฉันจะปิดอยู่แล้วเนี่ย”


นัฐชยาบอกเสียงเนือยๆ ดวงตาเคลิ้มจะหลับอย่างที่ปากพูด วันนี้ทำงานเหนื่อยทั้งวัน ไหนต้องมาได้ยินเสียงแหลมของแม่สาวออสซี่อีก น่ารำคาญมากอยากจะหาอะไรยัดปากเจ้าหล่อนไว้เหลือเกิน


“ไปสิ ฉันก็ง่วงเต็มทีแล้วเหมือนกัน พรุ่งนี้ยังต้องตื่นเดินทางกลับแต่เช้าอีก” 


สองสาวเพื่อนรักเดินไปเรียกแท็กซี่ด้านหน้าโรงแรมที่พัก รอรถเดินทางกลับที่พัก

 



หลังจากกลับมาถึงนัฐชยารีบเก็บกระเป๋าเตรียมเดินทางกลับพรุ่งนี้เช้าทันที


“นุชฉันขอนอนก่อนล่ะกันนะ ไม่ไหวแล้วจริงๆ”


เอียงหน้ามาบอกเพื่อนรักที่กำลังจัดของอยู่อีกเตียง พร้อมดวงตาที่กำลังจะปิดอยู่รอมร่อ 


“ฉันเหลือเก็บอีกหน่อยก็จะนอนเหมือนกัน”


“อืม ฝันดีนะ”


นุชนารีเหลือบดูเวลาก็พึ่งจะสามทุ่มกว่า จู่ๆ ก็เกิดอาการวูบวาบในอกนึกเป็นห่วงสิงห์หนุ่มขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ลังเลว่าจะไปหาเขาดีหรือว่าไม่ไป ก่อนตัดสินใจได้ในที่สุด


“ไปดูหน่อยก็ไม่เสียหลาย”


ร่างบางลุกขึ้นคว้าเสื้อคลุมขึ้นสวมพร้อมกระเป๋าคู่ใจออกจากห้องตรงไปหาชายหนุ่มที่อยู่อีกโรงแรมซึ่งหาไปไม่ไกลจากโรงแรมที่เธออยู่นัก เธอจึงเลือกที่จะเดินมา


 

นุชนารีก้าวขาเรียวมาหยุดลงตรงหน้าห้อง ช่างใจอยู่ครู่ก่อนจะใช่คีย์การ์ดที่เขาให้ไว้เปิดเขาไป นัยน์ตาสีดำสนิทไหวระริกเบิกกว้างเมื่อเห็นภาพตรงหน้า มือบางที่ถือกระเป๋าอยู่ร่วงลงพื้น ทำให้คนที่อยู่บนเตียงหันมามองทางประตู


เกรซี่ยิ้มเยาะสะใจที่เอาคืนยัยผู้หญิงปากดีเอเชียหน้าหวานได้ ความตกใจที่จะมาขอโทษเขาถูกกลืนกลับเข้าไปในลำคอแห้งผาก ฝังลงไปก้มบึ้งของหัวใจ มือบางที่สั่นระริกปิดประตูลงกลอนให้เรียบร้อย


“...”


รัฐภามทำได้เพียงมองภาพหญิงสาวที่น้ำตานองหน้าวิ่งออกไป โดยที่เขาไม่สามารถขยับตัวหรือวิ่งตามเธอไปได้ เพราะฤทธิ์ยาที่ไม่รู้ว่าโดนเข้าไปเมื่อไร แม้แต่เรี่ยวแรงที่จะเรียกเธอยังไม่มี เขาอยากจะอธิบายเรื่องทั้งหมดให้หญิงสาวเข้าใจว่ามันไม่ได้เป็นอย่างที่เธอเห็น


“มองมาที่ฉัน ฉันเคยบอกคุณแล้วว่าฉันเท่านั้นที่จะได้ครอบครองคุณ แต่เพียงผู้เดียว!” เกรซี่หันมามองจุมพิตอันแสนเร่าร้อนให้กับเขา


“มะ ไม่...”


รัฐภามพยายามเบี่ยงหน้าหลบแต่ไม่มีแรงผลักไส้ออก

 


ร่างบางของนุชนารีหันหลังวิ่งออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว เธอไม่อยากอยู่เห็นภาพบาดตานั้นอีก เวลาผ่านไปเท่าไรเขาก็ยังไม่เลิกนิสัยเดิม เขาบอกยอมเลิกทุกอย่างได้เพื่อเธอ แต่ผู้ชายก็คือผู้ชาย มันไม่สามารถเลิกสันดานเก่าได้


เกรซี่ก้มลงซุกไซ้ซอกคอแกร่ง ไล้นิ้วเรียวลงไปตามหน้าอกกว้าง เรื่อยลงมาที่หน้าท้องที่มีมัดกล้ามเรียงสวย แล้วมาหยุดลงที่ขอบกางเกงสแลคเนื้อดี เกรซี่ส่งเสียงครางต่ำในลำคอ


อื้ม... ช่วยไม่ได้ที่คุณไม่เลือกฉันเอง


อย่า...สิงห์หนุ่มหลุดเสียออกมาได้เพียงเท่านั้นก็ถูกนิ้วเรียวปากลงมา


ไม่ทันแล้วค่ะที่รัก... ยัยนั้นให้ในสิ่งที่คุณเรียกร้องไม่ได้ ฉันจะเป็นคนมอบมันให้กับคุณได้!


ก้มลงกระซิบน้ำเสียงพร่าที่ใบหูกว้าง รัฐภามพยายามสุดชีวิตที่จะขยับร่างกายที่อ่อนแรงของเขา แต่มันดูจะไม่ช่วยอะไร


“อย่าดื้อดีกว่าคะ นอนนิ่งๆ ฉันจะเป็นคนบริการคุณเอง”


เกรซี่ถอยลงไปยืนอยู่ที่ปลายเตียง รูดชุดสวยออกจากร่างอย่างอ่อยอิง ส่งสายตายั่วยวนไปให้ พอชุดสวยหล่นลงปลายเท้า ต่อด้วยชิ้นต่อไปคือชุดชั้นในตัวจิ๋วทั้งสอง


รัฐภามเสมองไปทางอื่นอย่างนึกรังเกียจ ไม่อาจทนดูภาพอุจาดตาต่อได้ นี่เขาจะโดนยัยโรคจิตจับทำผัวจริงหรือนี่ โอ้ไม่นะ... ลูกน้องไม่รู้หายหัวไปไหนกันหมด ทำไมไม่มาช่วยเขา ถ้าเขาถูกยัยนี่ปูยี่ปูยำพวกมันต้องรับผิดชอบ!


       “ใครก็ได้ช่วยฉันที


โปรดติดตามตอนต่อไป....



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

68 ความคิดเห็น

  1. #42 buummibuummi (@buummibuummi) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2562 / 15:58

    มุกเก่าๆมุกเดิมๆ

    #42
    0