ตอนที่ 56 : พบรัก สิบเก้า 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1213
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    5 มิ.ย. 62










รัฐภามนอนมือกายหน้าผากอย่างคิดไม่ตก ภาพนุชนารีเมื่อคืนมันฟ้องทุกอย่างชัดเจน นอนพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียงกว้างอย่างคิดไม่ตก


แจ็คสันเดินทางกลับมาหานายหนุ่มที่ห้องชุดก็มีสภาพไม่ต่างกัน นอนเอามือกายหน้าผากนอนหลับตานิ่งอยู่บนโซฟาชุดรับแขกกลางห้อง


แบร์โต้ผู้ไร้หัวใจก็ได้แต่ถอดหายใจอย่างระอากับสองหนุ่ม ทำไมไม่พูดความจริงกับพวกเธอไป เล่นมานอนมือกายหน้าผากกันอยู่แบบนี้มันจะช่วยอะไรได้ ป่านนี้พวกเธอคงบินหนีหายไปอีกซีกโลกแล้ว งานนี้เขาคงต้องทำหน้าที่ลูกน้องที่จงรักและคู่หูที่ดี


“ทำไมต้องเป็นหน้าที่ของกามเทพหน้าหล่ออย่างฉันตลอดเลยน่า เฮ้อ คุณคริสน่า”


แบร์โต้เดินไปบ่นไปออกจากห้องนายหนุ่ม ต่อสายหาเหล่ากามเทพทั้งหลายให้ช่วยกันตามไปแผลงศรรักให้พวกเธออย่างพึ่งไปไหนไกล ก่อนเจ้านายพวกเขาจะตามไปหาเจอ

 



หนึ่งอาทิตย์ให้หลัง...


เสียงอึกกระทึกของเพลงยามคำคืนในผับดังย่านเศรษฐกิจที่ไม่เคยหลับใหลอย่างลาสเวกัส มีผู้คนมากมายออกมาวาดลวดลายดิ้นชนิดที่ไม่กลัวว่าอะไหล่ของตัวเองจะหลุดออกมา 


ร่างสูงใหญ่ที่กลายเป็นลูกค้าประจำ และมีโต๊ะประจำที่เลือกนั่งก็เป็นมุมอับของร้าน ไม่ค่อยมีใครเดินพลุกพล่าน เรียกได้ว่าซื้อขาดที่ตรงนั้นเป็นของเขาคนเดียว


 ใบหน้าคมที่เคยสะอาดสะอ้านก็มีหนวดเคราขึ้นเต็มหน้าไปหมด ซึ่งมันสามารถซ้อนความเจ็บช้ำจากสีหน้าของเขาจากผู้คนได้เป็นอย่างดี คนสนิททั้งสองต้องมาเป็นเพื่อนและนั่งดูแลความปลอดภัยให้กับคนเป็นนาย และวันนี้ก็เหมือนเช่นทุกวัน งานการก็ไม่ค่อยเข้าเรียกได้ว่าหนึ่งอาทิตย์จะเห็นหน้าเขาอยู่สักสองครั้ง ไม่เหมือนแต่ก่อนที่เห็นหน้ากันสามเวลาหลังอาหาร


และเป็นหน้าที่ของสองหนุ่มลูกน้องคนสนิทที่ต้องออกหน้าบริหารจัดการงานทุกอย่างแทน การประชุมที่ไม่สำคัญก็เลื่อนไปไม่มีกำหนด ส่วนเรื่องไหนเร่งด่วนก็ช่วยเตือน ไม่ก็เป็นหนึ่งในสองต้องเป็นตัวแทนไปประชุม

 


มาดามเครือทิพย์ได้ข่าวว่าลูกชายเกเรไม่ยอมไปทำงาน กลายเป็นไอ้ขี้เมานอนอยู่ห้อง ตื่นมาก็เรียกหาแต่ ดีกรี ไม่เหมือนเมื่อก่อนที่เรียกหาแต่ งาน เห็นแบบนี้แล้วก็หนักใจไม่น้อย เปิดเข้ามาในห้องก็ต้องรีบเอามือปิดจมูก เพราะกลิ่นเหล้าที่ลอยคละคลุ้งไปทั่วห้อง กวาดสายตามองไปยังสามหนุ่มที่นอนอยู่คนละที่ ผละเดินไปหยิบถังเปล่าเปิดน้ำใส่จนเต็มแล้วเดินกลับมาที่สามหนุ่ม ก่อนสาดลงไปที่ร่างของสามหนุ่มอย่างไม่มีการปรานี


“เฮ้ย! อะไรวะ”


ทั้งสามสะดุ้งตื่นขึ้นมาและแทบจะทันที เป็นสิงห์หนุ่มที่มองว่าใครเป็นคนทำ รีบลุกขึ้นลูบหน้าที่เปียกโชกไปด้วยน้ำ


“จะตื่นกันได้หรือยัง!” น้ำเสียงหวานดุกล่าวรอดไร้ฟัน ไม่บ่อยนักที่จะเห็น


มิสเตอร์อเดลตาร์ได้เพียงยืนมองสิ่งที่ภรรยากำลังทำอยู่ อดคิดถึงตัวเองตอนที่เมาเป็นหมาตอนหนุ่มๆ ไม่ได้ ภรรยาคนสวยก็ใช้วิธีเดียวกัน เจอแค่นี้ยังน้อยไป เขาโดนมาเยอะกว่านี้ถ้าให้เล่าวันนี้ก็คงไม่หมด


“มาดาม...” รัฐภามตอบเสียงเนือยๆ


“ทำไมทำตัวแบบนี้ ทิ้งการทิ้งงานมานั่งกินเหล้าเมาเป็นหมาหมดสภาพมันใช้ได้ที่ไหน”


มาดามเครือทิพย์โมโหหนักจนแทบเนื้อเต้นที่เห็นลูกชายกลายเป็นคนเหลวไหล ไม่มีความรับผิดชอบ ปล่อยเนื้อปล่อยตัวเหมือนคนบ้าไม่มีความคิดเอาเสียเลย


“คือพวกเรา” ลูกน้องคนสนิททั้งสองอึกอักไม่กล้าบอกความจริง


“ฉันไม่ได้ถามพวกนาย! รีบไปจัดการตัวเองให้เรียบร้อยซะ แม่ให้เวลาสิบห้านาที แล้วไปเจอแม่ที่ห้องรับแขก พวกนายสองคนด้วย”


สิ้นคำประกาศิต ทั้งสามหนุ่มก็ลุกขึ้นตรงเข้าห้องใครห้องมัน เนื่องจากเวลามีจำกัดจึงต้องรีบทำให้เสร็จโดยเร็ว  


สิบห้านาทีให้หลังตามคำสั่งเด็ดขาด สามหนุ่มเดินออกมาพร้อมหน้าที่ห้องโดยมีมาดามใหญ่นั่งรออยู่ แทนที่จะเป็นห้องรับแขกแต่กลับเป็นห้องครัว คงไม่ต้องบอกว่าเพราะอะไร มาดามหันมาถามเมื่อเห็นว่าทั้งสามนั่งลงเรียบร้อยแล้ว


“พร้อมหรือยัง”


“คุณแม่มีอะไรครับ” รัฐภามไม่ตอบ แต่ถามมารดากลับแทน


“แม่สิต้องเป็นคนถามเรามากกว่าว่าเป็นอะไร ทำไมถึงทำตัวเหลวไหลแบบนี้ มีอะไรกลุ้มใจหนักหนา พ่อกับแม่ก็อยู่ทำไมไม่มาปรึกษา” ถามเสียงอ่อนลง


“ไม่มีอะไรหรอกครับ อย่างห่วงเลย” บอกน้ำเสียงติดไม่ชอบใจ


“จะไม่มีได้ยังไง ลูกแม่ไม่เคยทำตัวแบบนี้เลยสักครั้ง แล้วจะให้แม่เชื่อหรือว่าไม่มีอะไร”


“ก็มันไม่มีอะไรจริงๆ จะให้ผมพูดอะไรอีก” รัฐภามขึ้นเสียงสูง แสดงสีหน้าไม่พอใจออกมาชัด


“รัฐภาม! คนที่แกกำลังขึ้นเสียงใส่อยู่ เขาเป็นแม่แกนะ ขอโทษเดี๋ยวนี้!” 


มิสเตอร์อเดลตาร์ตวาดลูกชายเสียงเข้มห้วนหลังแสดงกริยาไม่เคารพและให้เกียรติคนเป็นมารดา


“...ผมขอโทษครับ เรื่องนี้ผมจัดการเองได้ คุณพ่อคุณแม่ไม่ต้องเป็นห่วง” กล่าวน้ำเสียงอ่อนลง ไม่กล้าสบตามท่านทั้งสอง


“ก็ดี ในเมื่อแกบอกมาแบบนี้ ฉันกับมาดามก็คงไม่มีอะไรพูด กลับกันดีกว่าครับที่รัก”


มิสเตอร์อเดลตาร์โอบประคองไหล่มนของภรรยา ผละเดินออกจากห้องลูกชายไป ไม่แม้จะหันกลับมามองอีก


คล้อยหลังผู้ให้กำเนิดร่างสูงก็ลุกขึ้นกวาดทุกอย่างบนโต๊ะลงไปกองกับพื้นพริบตาเดียว ระบายโทสะและความรู้สึกที่เกิดมาไม่เคยเห็นมารดาทำสีหน้าผิดหวังแบบนั้นมาก่อน เขามันเป็นลูกที่ไม่ได้ความ


“โถเว้ย!


“เจ้านายครับ” แจ็คสันก้าวเขาไปหา


“ออกไป! ฉันอยากอยู่คนเดียว” บอกเสียงเข้มห้วน เสมองไปทางอื่น พยายามควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ให้ปะทุออกมา


“แต่ว่า


เพล้ง!


แจกันดอกไม้ที่วางอยู่ใกล้ลอยปลิวไปเฉียดกายคนสนิททั้งสองไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด


“ฉันบอกให้ออกไปไม่ได้ยินหรือไง!” เสียงทุ้มเข้มกร้าว นัยน์ตาแดงเถือกหันขวับมามองที่สองหนุ่มคนสนิท


สองคนสนิทถอนหายใจออกมายืดยาว ก่อนผละถอยห่างจากมา ปล่อยให้สิงห์ร้ายอยู่กับตัวเองสักพัก เผื่อว่าเขาจะหาทางออกให้กับตัวเองได้บ้าง


โปรดติดตามตอนต่อไป...





 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

70 ความคิดเห็น