ตอนที่ 43 : พบรัก สิบห้า 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1224
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    20 พ.ค. 62









นุชนารีรู้สึกตัวตื่นขึ้นหลังจากที่หลับไปหลายชั่วโมง อาการไข้หวัดทุเลาลงไปมากจนเกือบจะหายเป็นปกติ ค่อยๆ ยันร่างกายลุกนั่งพลางบิดกายสาวไปมาขับไล่อาการเมื่อยขบให้หายไป 


ดวงตาคู่สวยเหลือบไปเห็นถาดอาหารหอมกรุ่นที่วางอยู่หัวเตียง คิ้วเรียวขมวดยุ่ง ของใครกัน เธอได้สักไว้อย่างนั้นหรือ? ความสงสัยหาไป กระดาษโน้ตแผ่นเล็กติดอยู่ที่แก้วน้ำส้มคั่น มือบางเอื้อมไปหยิบมากวาดสายตาอ่าน


ทานให้อร่อยนะครับที่รัก อย่าลืมทานยาด้วยนะ

คริส.

 

“ตามมาถูกได้ยังไงเนี่ย แสดงว่าที่เธอเห็นเมื่อวานก็เป็นเขาจริงๆนะสิ โอ้ย ต้องการอะไรจากฉันอีก”


นุชนารียกมือขึ้นทุบลงไปที่หมอนใบใหญ่ ชกมันหลายทีให้หลายแค้นใจ แสดงว่าเมื่อคืนเขาก็ต้องนอนอยู่กับเธอด้วย ผุดลุกขึ้นเดินไปที่ห้อง นัยน์ตาคู่สวยก็เหลือบไปเห็นชุดเดรสผ้าฝ้ายตัวสวยที่แขวนอยู่ที่ตู้


ชุดสวยสำหรับคนสวยของผม (ถ้าไม่ใส่คืนนี้เจอกัน) 

คริส.

 

“ไอ้บ้า! นี่จะบังคับฉันไปทุกอย่างเลยใช่ไหม ได้ งั้นมาดูกันว่าคุณจะทนได้สักกี่น้ำ”


คว้าชุดสวยเดินเข้าห้องน้ำไป ไม่ใช่ว่าเธอกลัว แต่เพราะไม่อยากจะให้เขามายุ่งกับเธออีกเท่านั้น ไม่ถึงห้านาทีร่างบางก็ออกมามาพร้อมชุดสวย มองสำรวจตัวเองอีกรอบ แล้วเดินไปหยิบกระเป๋าใบสวยเดินออกจากห้องที่เป็นของชายหนุ่มไป 

 


นุชนารีเดินมาถึงกองถ่ายต้องเสียอารมณ์อีกรอบ จ้องมองผู้ชายอีกคนที่นั่งทำหน้ามึนให้ช่างแต่งหน้าแต่งองค์ให้อย่างสบายใจ เธอพึ่งรู้นาทีนี้เองว่าเปลี่ยนตัวนายแบบกะทันหัน และที่น่าตกใจคือ รัฐภาม ฟานเซส สิงห์หนุ่มแห่งฟานเซสจิวเวลรี่ให้เกียรติตัวเองเป็นนายแบบ มีอะไรที่จะทำให้เธอเซอร์ไพรส์มากกว่านี้อีก


“เรียบร้อยค่ะ เดี๋ยวเชิญคุณรัฐภามไปเปลี่ยนเสื้อผ้าด้านในได้เลยนะคะ”


ช่างแต่งหน้าสาวในร่างชายบอกชายหนุ่มเสียงอ่อนเสียงหวาน พลางหันมาแต่งหน้าให้นุชนารีต่อ


“พี่ติ๊กค่ะ ทำไมถึงได้เปลี่ยนตัวนายแบบกะทันหันล่ะคะ” หญิงสาวถาม หลังจากที่คล้อยหลังสิงห์หนุ่มไปเรียบร้อย


“ก็พอลนะสิค่ะ เกิดท้องเสียหนักจนต้องห่ามส่งโรงพยาบาล ยังดีที่ถึงมือหมอก่อน พูดแล้วก็น่าสงสาร” เจ้ติ๊กบอก


“ตายจริง! แล้วเขามาเป็นนายแบบได้ยังไงค่ะ” ร้องตกใจ ก่อนจะถามถึงนายแบบคนใหม่


“พอดีคุณรัฐภามเห็นว่าเรากำลังขาดนายแบบอยู่ก็เลยอาสามาเป็นให้นะสิจ้ะ โชคดีของเรามากเลยนะที่ไม่ต้องยุบกอง โอเค เสร็จแล้วจ้ะ”


“ขอบคุณค่ะ ...ถึงขนาดต้องอาสาเป็นนายแบบเองเลยหรอ”


นุชนารีมั่นใจว่าเขาไม่ได้เห็นใจเธอ เพียงแค่อยากจะเอาคืนเท่านั้น คนอย่างเขานะหรือจะยอมทำในสิ่งที่ไม่ชอบ แต่ถ้าทำแล้วได้สิ่งตอบแทนที่คุ้มค่าเขายอมทำทั้งนั้น ก็ดี มาดูกันว่าเธอหรือเขากันที่คิดผิด


ทุกคนพร้อมจึงเริ่มการถ่าย ชุดแรกเป็นถ่ายเดียวของรัฐภามก่อน เนื่องจากภาพที่ถ่ายเมื่อวานดันหายไปหมดจึงต้องถ่ายใหม่ เรื่องนี้นุชนารีพอจะรู้ว่าเป็นฝีมือใคร ดวงตากลมมองดูสิงห์หนุ่มที่กำลังถ่ายแบบ และอดนึกทึ่งไม่น้อยไม่คิดว่าเขาจะทำออกมาได้ดีไม่แพ้นายแบบมืออาชีพ


“ต่อไปเป็นคิวของนุชนะ พี่อยากได้เซ็กซี่หน่อย เอาแบบเมื่อวานก็ได้”


“ได้ค่ะพี่เป็ด”


นุชนารีพยักหน้ารับ เดินไปเข้าฉากที่เตรียมไว้ แล้วทำท่าทางตามที่ช่างภาพต้องการ ความเซ็กซี่แบบจัดเต็มทำเอาบรรดาหนุ่มๆ ในกองต้องลอบกลืนน้ำลายไปหลายอึก โดยเฉพาะสิงห์หนุ่มที่จ้องมองมาไม่วางตา เขาไม่เคยได้อยู่ใกล้ชิดเวลาหญิงสาวทำงานเช่นนี้มาก่อน


“เอียงซ้ายหน่อย สวย ก้มหน้าลงนิด โอเค เรียบร้อย ...ต่อไปเป็นถ่ายคู่นะ เปลี่ยนฉากด้วย” พี่เป็ดร้องบอก


ทีมงานฝ่ายเสื้อผ้ารีบพานุชนารีไปที่ซุ้มเปลี่ยนชุดที่จัดเตรียมเอาไว้เฉพาะ


“เดี๋ยวก่อนนะคะ นุชต้องเปลี่ยนชุดด้วยหรอ เมื่อวานไม่เห็นมี” ถามด้วยความสงสัย


“พอดีเราเพิ่มเติมเข้ามานะ ไปจ้ะ เดี๋ยวแสงจะหมด” ทีมงานว่า


“เอ๊ะ! ไม่ได้ถ่ายในสตูหรือค่ะ” นุชนารีแปลกใจ


“ไม่จ้ะ นี่ชุด รีบเปลี่ยนนะ เดี๋ยวพี่เป็ดจะรอนาน”


นุชนารีรับชุดมาแบบงงๆ ที่คุยกันเมื่อวานมันไม่มีนี่น่า แล้วไปเพิ่มกันตอนไหน? ทำไมไม่มีใครบอกเธอ จะว่าไปแล้ว ทุกครั้งที่เปลี่ยนก็ไม่เคยแจ้งก่อนอยู่แล้ว ตามอารมณ์ของช่างภาพคนเก่งคนนี้ ก่อนปัดความสนใจทิ้งไปแล้วเดินถือชุดเข้าไปในกระโจมเปลี่ยนชุด


“เสร็จแล้วคะ”


“โห สวยมากเลยน้องนุช มานั่งตรงนี้เร็ว”


คอสตูมรั้งร่างบางให้นั่งลงที่เก้าอี้หน้ากระจก และเดินไปหยิบกล่องกำมะยีเข้ามาวางตรงหน้านางแบบสาว


“อะไรคะนั่น?”


“เครื่องประดับจ้ะ พี่ว่าชุดมันโล่งก็เลยขอพี่เป็ดเพิ่มเติม ไม่ต้องเป็นห่วงนะของปลอมทั้งนั้น ไม่ต้องกลัวหาย”


ตุ๊กติ๊กบอกเพื่อความสบายใจของนางแบบสาว แท้จริงแล้วทั้งชุดทับทิมนี้เป็นของจริงล้วน โดยได้อภินันทนาการจากนายแบบกิตติมาศักดิ์ ไม่รู้ว่าคิดอะไรของเขาอยู่


“เชิญคุณรัฐภามและนุชตรงนี้เลย เดี๋ยวคุณรัฐภามนั่งลงที่โขดหินนะ ส่วนนุชไปยืนระหว่างขานะ แล้วเอนตัวซบอกไปเลย ทำให้เหมือนคู่รักที่พึ่งแต่งงานใหม่อะไรอย่างนั้นนะ”


“คะ...” นุชนารีนิ่งไปชั่วครู่ ได้ยินช่างภาพบอกมาแบบนั้น


“อย่าเกร็ง เดี๋ยวรูปออกมาไม่สวยไม่รู้ด้วยนะ”


สิงห์หนุ่มจับจ้องมองคนตัวเล็กอยู่ตลอดจึงรั้งเอวบางเข้าหา หญิงสาวที่ไม่ทันระวังจึงเซถลาเข้าไปซบลงอกกว้างพอดิบพอดี อย่างที่ช่างภาพต้องการ


“แบบนั้นแหละ นิ่งไว้ โอเค พร้อมนะ”


“หน้าแดงเชียว เขินผมหรอ”


รัฐภามก้มลงกระซิบชิดหน้าผากเนียน เรียกขนแขนลุกซู่ คนดูที่กำลังมองทั้งคู่อยู่ต่างมองด้วยความอิจฉา และทึ่งกับนายแบบจำเป็นที่ทำท่าทางได้เป็นธรรมชาติไม่แพ้นายแบบมืออาชีพ


“อย่าหลงตัวเอง เลิกพูดมากได้แล้ว จะได้รีบถ่ายให้เสร็จๆ”


“กลัวที่จะอยู่ใกล้ผมขนาดนั้นเลย”


ใบหน้าคมก้มลงไปใกล้อีกนิด จมูกโด่งห่างจมูกโด่งรั้นเพียงลมพักผ่าน ทำเอาหญิงสาวนิ่งงันและเผลอจ้องมองนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อน


“...ทำไมต้องกลัว คุณไม่ได้อยู่ในความคิดของฉันด้วยซ้ำไป” บอกเสียงรอดไรฟัน


“แต่แปลกนะ คุณบอกว่าไม่มีผมในหัว แต่ร่างกายของคุณกับเรียกร้องหาผมใจจะขาด” ชายหนุ่มโต้กลับไปอย่างเผ็ดร้อนไม่แพ้กัน


“คุณรัฐภาม!


นุชนารีเผลอเรียกชื่อเขารอดไรฟัน เพราะไม่อยากให้คนอื่นรู้ว่าพวกเธอกำลังพูดอะไรกันอยู่ พลางจ้องมองใบหน้าคมเขม็ง นึกโกรธมากขึ้นเรื่อยๆ


“คุณรู้ใช่ไหมว่าเรียกผมแบบนั้นแล้วจะเจออะไร”


โปรดติดตามตอนต่อไป...












ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

76 ความคิดเห็น

  1. #17 siwala (@siwala) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 14:11

    เอะอะลงโทษตลอด
    #17
    0
  2. #16 aranyaorchid (@aranyaorchid) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 09:55
    ตามง้อเต็มที่
    #16
    0