ตอนที่ 12 : พบรัก สี่ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1305
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    18 เม.ย. 62









ขาแกร่งก้าวมาหยุดลงตรงหน้าของสองสาว พอจะนึกเค้ารางออกว่าเคยเจอเจ้าหล่อนที่...


ยัยอ้วกเน่า’ 


เมวารีต้องเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า ด้วยความสูงที่เธอคิดว่ามีมาก แต่เมื่อมายืนเทียบกันเขาแล้ว เธอดูตัวเล็กลงไปถนัด


คือดิฉันจะเอาแหวนมาคืนคุณรัฐภามนะคะนุชนารีรีบเอ่ยขึ้น อย่าศึกระหว่างหนุ่มสาวตรงหน้าที่เริ่มจะทวีความรุนแรงขึ้น


คงจะเป็นคุณนุชนารี นางแบบที่เดินชุดฟินาเล่เมื่อคืนแจ็คสันกล่าว เขาพึ่งเห็นหน้าหญิงสาวชัดๆ


ใช่ค่ะ ต้องขอโทษด้วยที่มาสร้างความวุ่นวาย ฉันแค่จะมาขอเข้าพบเจ้านายคุณครู่เดียว พอจะได้ไหมค่ะ


หญิงสาวลองหยั่งเชิงดูอีกครั้ง ถ้าโชคดีก็อาจได้เข้าพบ แต่ถ้าไม่ ก็กลับแค่นั้น รอลุ้นว่าเขาจะว่ายังไง


“ผมขอเช็คดูก่อนแล้วกัน รอสักครู่”


ร่างสูงเดินห่างจากสองสาวไปเล็กน้อย ต่อสายขึ้นไปหาคู่หูที่อยู่ชั้นบนสุดที่อยู่กับนายหนุ่มว่าพอมีเวลาให้พวกหล่อนขึ้นพบได้หรือไม่ ไม่นานเขาก็กลับมาพร้อมกับคำตอบ


“เชิญทางนี้...”


เมวารีหันกลับไปแลบลิ้นใส่สองสาวอย่างสะใจ แล้วเดินตามลูกน้องของสิงห์ไป ปล่อยให้พนักงานสาวสวยทั้งสองยืนเต้นเร้าๆ ด้วยความแค้นใจ


ทั้งสามเข้าไปในลิฟต์มุ่งหน้าสู่ห้องทำงานของประธานหนุ่ม แจ๊คสันไม่เข้าใจว่าทำไมสิงห์หนุ่มถึงอยากเจอเธอนัก เมื่อเช้าก็ออกไปหาตั้งแต่ไก่โห่ พอไม่เจอก็หัวเสีย พวกเขาเดาอารมณ์ไม่ถูกเลยจริงๆ คิดแล้วก็ยังหาคำตอบไม่ได้สักที คงไม่ได้คิดจะเอาหล่อนมาเป็นคู่ควงหรอกนะ!


นุชนารีใจเต้นระส่ำเมื่อลิฟต์เคลื่อนมาหยุดลงที่ชั้นบนสุด หัวใจยิ่งเต้นแรงแทบจะหลุดออกมานอกอก เธอจะทำอย่างไรเมื่ออยู่ตรงหน้าเขา แล้วไหนจะไอ้แหวนบ้านี้อีกถอดยังไงก็ไม่ยอมออก พยายามใช้ทุกวิถีทางแล้วแต่ดูไม่ได้ผล


จนถึงตอนนี้นิ้วมือของเธอปวดแสบปวดร้อนไปหมด อีกอย่างแหวนก็เป็นของเขาและดูเหมือนจะมีมูลค่ามากพอดูอยู่เหมือนกัน ถ้าเสียหายขึ้นมาเธอคงไม่มีปัญญาชดใช้คืน

 


ประตูบานใหญ่ถูกเปิดออกกว้างให้สองสาวที่เดินตามหลังเข้าไปด้านในหยุดลงกลางห้อง รอว่าเจ้าของห้องจะว่าอย่างไรต่อการมาของพวกเธอทั้งสอง


รัฐภามหมุนเก้าอี้กลับมาจ้องมองพวกเธอนิ่งไม่พูดอะไร และหนึ่งสาวที่เขาช่วยไม่ให้บาดเจ็บจากการตกเวที นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนจับจ้องมาร่างบอบบางของหญิงสาวนามนุชนารีจนเจ้าตัวต้องยืดตัวขึ้นเล็กน้อยเมื่อถูกจ้องมองชนิดที่ไม่ละสายตา พลางหันมาเห็นอาการของพี่สาว


“เป็นอะไรพี่วารี?”


“ปวดฉี่”


ขยับปากเป็นคำพูดบอกน้องสาว ยืนตัวบิดเกรียวไปมา และชี้มาที่หน้าท้องแบนราบของตัวเอง


“มาปวดอะไรตอนนี้เนี่ย” หันไปว่าให้พี่สาวเสียงเบา


เมวารีส่ายหน้าไม่ไหว ก่อนหันไปถามเจ้าของห้องหนุ่มน้ำเสียงเร็วระรัว เพราะจะกลั้นไม่อยู่แล้วนั้นเอง


“โทษนะคะ ห้องน้ำไปทางไหน”


“ออกประตูไปเลี้ยวขวาสุดทางเดินครับ” เจ้าของห้องบอกอย่างสุภาพ


“ขอบคุณค่ะ ...เดี๋ยวพี่มานะ”


เมวารีหันมาบอกน้องสาวเสียงเบา รีบก้าวยาวหายออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ทั้งห้องจึงเหลือเพียงนุชนารีกับสิงห์หนุ่มตัวที่สามแห่งฟานเซส


“เชิญนั่งก่อนสิครับ”


ร่างสูงลุกจากเก้าอี้ตัวใหญ่เดินเข้ามาหาหญิงสาวที่นั่งรออยู่โซฟาหนานุ่มหนังเนื้อดีกลางห้องทำงาน บ่งบอกรสนิยมของเจ้าของห้องได้เป็นอย่างดี


ไม่ดี ไม่เอา ไม่เร้าใจ ไม่เลือก


ตามคติที่ไม่เหมือนคนทั่วไปเขาชอบกัน แต่ก็ไม่มีใครกล้าทักท้วง เพราะพ่อคุณเล่นหล่อลากไส้แถมยังรวยไม่เกรงใจใคร และไม่มีสาวคนไหนกล้าปฏิเสธถ้าเขาได้เลือกเจ้าหล่อนไปแล้ว


“เห็นลูกน้องบอกว่าคุณมาเรื่องแหวน”


“ใช่ค่ะ ที่คุณไปหาฉันเมื่อเช้าไม่ใช่เรื่องแหวนหรือคะ?” นุชนารีถามเขากลับ รอฟังคำตอบจากอีกฝ่ายด้วยใจจดจ่อ


“เปล่านี่ครับ” สิงห์หนุ่มปฏิเสธ เอนหลังพิงโซฟาด้วยท่าทางสบาย


“อ้าว แล้วคุณไปหาฉันเรื่องอะไร? ” เอ่ยขึ้นใหม่


“เผอิญผมผ่านไปแถวนั้น เห็นว่าคุณพักอยู่แถวนั้นกะว่าจะไปทักทาย” บอกสิ่งที่ตรงข้ามกับความคิด


“อย่างนี้นี่เอง” 


นุชนารีพยักหน้าเข้ารับรู้ โล่งใจไปทีที่เขาไม่ได้ตามไปเอาแหวนคืนอย่างที่เธอกังวลจนกลัวไปสารพัด


“แล้วคุณมาเรื่องแหวน มันมีปัญหาอะไรหรือ” รัฐภามนึกถึงสิ่งที่หญิงสาวบอก


“เปล่าหรอกค่ะ พอดีเมื่อวานมันถอดไม่ออก ก็เลยยังไม่ได้คืนให้” หญิงสาวบอกตามตรง


“ก็ผมบอกแล้วไงว่ายกให้” บอกอย่างใจปล้ำ ความจริงแล้วเป็นอีกนัยหนึ่งที่ไม่มีใครรู้ มีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้ความหมายของมัน


“ฉันรับไว้ไม่ได้จริงๆค่ะ มันแพงเกินไป” หญิงสาวยังยืนยันคำเดิม


       “ผมให้ของใครแล้วไม่เคยขอคืน” 

โปรดติดตามตอนต่อไป....


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

69 ความคิดเห็น

  1. #54 Jakkaran55 (@Jakkaran55) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 18:49
    บอกเราด้วยได้มั้ยอยากรู้
    #54
    0